Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 47
वरं हि काश्यां तृणवृक्षगुल्मकाश्चरंति पापं न चरंति नान्यतः । वयं चराणां प्रथमा धिगस्तु नो वाराणसींहाद्य विहाय गच्छतः
varaṃ hi kāśyāṃ tṛṇavṛkṣagulmakāścaraṃti pāpaṃ na caraṃti nānyataḥ | vayaṃ carāṇāṃ prathamā dhigastu no vārāṇasīṃhādya vihāya gacchataḥ
காசியில் உள்ள புல், மரம், புதர்கள் உண்மையிலே பாக்கியசாலிகள்—அவை அங்கேயே வாழ்ந்து அங்கேயே உலாவுகின்றன; வேறெங்கும் செல்லாது. ஆனால் நாங்கள் அலைவோரில் முதன்மை; இன்று வாராணசியை விட்டுச் செல்பவர்களாகிய எங்களைச் சபிக்க வேண்டும்.
Agastya (deduced from surrounding lament and departure sequence)
Tirtha: Kāśī (Vārāṇasī)
Type: kshetra
Listener: Śaunaka and sages
Scene: A pilgrim-sage at Kāśī’s edge looks back with tears, comparing himself unfavorably to grasses and trees that remain rooted in the holy city; the city’s skyline and ghats glow behind.
FAQs
Kāśī is so spiritually supreme that even remaining there is itself a blessing; abandoning it is portrayed as a painful loss.
Vārāṇasī (Kāśī), praised as the unsurpassed sacred city.
No explicit ritual; the implied counsel is vāsa (dwelling) in Kāśī as a potent spiritual practice.