Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 45
महामहोभूर्मणिकर्णिकास्थली तमस्ततिर्यत्र समेति संक्षयम् । परः शतैर्जन्मभिरेधितापि या दिवाकराग्नींदुकरैरनिग्रहा
mahāmahobhūrmaṇikarṇikāsthalī tamastatiryatra sameti saṃkṣayam | paraḥ śatairjanmabhiredhitāpi yā divākarāgnīṃdukarairanigrahā
மகாமகிமையுடன் ஒளிரும் மணிகர்ணிகா-ஸ்தலம்—அங்கே இருளின் பெருந்தொகை முற்றிலும் அழிகிறது. நூறு நூறு பிறவிகளால் வலுத்த இருளும் அங்குள்ள சூரிய-அக்னி-சந்திரசம ஒளியின் கட்டுப்பாட்டைத் தாங்காது.
Skanda (deduced: Kāśīkhaṇḍa narration, typically Skanda to Agastya)
Tirtha: Maṇikarṇikā
Type: ghat
Listener: Muni (unnamed in the excerpt)
Scene: A radiant Maṇikarṇikā-sthalī where darkness dissolves; the ghāṭa glows with a tri-luminary aura (sun-fire-moon), with pilgrims and lamps reflecting on the river.
FAQs
Kāśī’s Maṇikarṇikā is portrayed as a place where deep karmic darkness accumulated over many births is dispelled by divine spiritual brilliance.
Maṇikarṇikā-sthalī (Maṇikarṇikā in Kāśī/Vārāṇasī), celebrated as supremely radiant and liberating.
No explicit ritual is prescribed in this verse; it focuses on the intrinsic purifying power (māhātmya) of the place.