Adhyaya 37

Verse 1

व्यास उवाच । ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे प्रत्यूचुः पवनात्मजम् । अधुना सफलं जन्म जीवितं च सुजीवितम्

வியாசர் கூறினார்—அப்போது அந்தப் பிராமணர்கள் அனைவரும் பவனபுத்திரனிடம் கூறினர்—“இப்போது எங்கள் பிறவி பலித்தது; எங்கள் வாழ்வும் உண்மையிலே நன்றாக வாழப்பட்டது.”

Verse 2

अद्य नो मोढलोकानां धन्यो धर्मश्च वै गृहाः । धन्या च सकला पृथ्वी यज्ञधर्मा ह्यनेकशः

இன்று எங்கள் மோ஢ மக்களுக்கு தர்மமும் பாக்கியமானது; எங்கள் இல்லங்களும் பாக்கியமானவை. யாக-தர்மங்கள் பலவகையாக நிலைபெற்றதால், முழு பூமியும் பாக்கியமானது.

Verse 3

नमः श्रीराम भक्ताय अक्षविध्वंसनाय च । नमो रक्षःपुरीदाहकारिणे वज्रधारिणे

ஸ்ரீராம பக்தருக்கு வணக்கம்; அக்ஷனை அழித்தவருக்கு வணக்கம். ராக்ஷச நகரை எரித்தவருக்கு, வஜ்ரம் போன்ற வலிமை உடையவருக்கு வணக்கம்.

Verse 4

जानकीहृदयत्राणकारिणे करुणात्मने । सीताविरह तप्तस्य श्रीरामस्य प्रियाय च

ஜானகியின் இதயத்திற்கு அடைக்கலம் அளித்த கருணைமூர்த்திக்கு வணக்கம்; சீதைப் பிரிவால் தகித்த ஸ்ரீராமனின் பிரியனுக்கும் வணக்கம்।

Verse 5

नमोऽस्तु ते महावीर रक्षास्मान्मज्जतः क्षितौ । नमो ब्राह्मणदेवाय वायुपुत्राय ते नमः

மகாவீரனே, உமக்கு வணக்கம்—பூமியில் மூழ்குகின்ற எங்களை காத்தருள்வாயாக. பிராமணர்களின் தேவனே, உமக்கு வணக்கம்; வாயுபுத்திரனே, உமக்கு வணக்கம்।

Verse 6

नमोऽस्तु राम भक्ताय गोब्राह्मणहिताय च । नमोस्तु रुद्ररूपाय कृष्णवक्त्राय ते तमः

ராமபக்தனும், கோ-பிராமண நலனைக் காக்கும் ஒருவனும் ஆகிய உமக்கு வணக்கம். ருத்ரரூபனே, கருமுகத்தனே—உமக்கு வணக்கம், உமக்கு வணக்கம்।

Verse 7

अंजनीसूनवे नित्यं सर्वव्याधिहराय च । नागयज्ञोपवीताय प्रबलाय नमोऽस्तु ते

அஞ்சனியின் புதல்வனே, உமக்கு எப்போதும் வணக்கம்; எல்லா நோய்களையும் நீக்கும் உமக்கு வணக்கம். பாம்பை யஜ்ஞோபவீதமாக அணிந்த வல்லவனே, உமக்கு வணக்கம்।

Verse 8

स्वयं समुद्रतीर्णाय सेतुबंधनकारिणे

தாமே கடலைக் கடந்தும், சேது-பந்தனத்தை நிகழ்த்தியவருக்கும் வணக்கம்।

Verse 9

व्यास उवाच । स्तोत्रेणैवामुना तुष्टो वायुपुत्रोऽब्रवीद्वचः । शृणुध्वं हि वरं विप्रा यद्वो मनसि रोचते

வியாசர் கூறினார்—இத்துதியால் மகிழ்ந்த வாயுபுத்திரன் இவ்வாறு சொன்னான்—“ஓ பிராமணர்களே, கேளுங்கள்; உங்கள் உள்ளத்துக்கு இனிய வரத்தைத் தேர்ந்தெடுங்கள்।”

Verse 10

विप्रा ऊचुः । यदि तुष्टोऽसि देवेश रामाज्ञापालक प्रभो । स्वरूपं दर्शयस्वाद्य लंकायां यत्कृतं हरे

பிராமணர்கள் கூறினர்—“தேவேசா, ராமன் ஆணையை நிறைவேற்றிய प्रभுவே! நீங்கள் மகிழ்ந்திருந்தால், லங்கையில் ஹரியின் செயல் நிறைவேறச் செய்த அதே திருவுருவை இன்று எங்களுக்கு காட்டுங்கள்।”

Verse 11

तथा विध्वंसवाद्य त्वं राजानं पापकारिणम् । दुष्टं कुमारपालं हि आमं चैव न संशयः

“அதேபோல் இன்று பாவம் செய்கிற அந்த அரசன்—தீய குமாரபாலனை—அவனுடைய துணையர்களோடு அழித்தருளுங்கள்; இதில் ஐயமில்லை।”

Verse 12

वृत्तिलोपफलं सद्यः प्राप्नुयात्त्वं तथा कुरु । प्रतीत्यर्थं महाबाहो किं विलंबं वदस्व नः

“அவனுடைய தவறான வாழ்வாதாரம் அழியும் பலனை உடனே பெறச் செய்யுங்கள். ஓ மகாபாஹோ, உறுதிக்காக ஏன் தாமதம்? இப்போதே சொல்லி காட்டுங்கள்।”

Verse 13

त्वयि चित्तेन दत्तेन स राजा पुण्यभाग्भवेत् । प्रत्यये दर्शिते वीर शासनं पालयिष्यति

“அவனுடைய மனம் உமக்கே அர்ப்பணமானால் அந்த அரசன் புண்ணியப் பங்காளி ஆவான். ஓ வீரா, உறுதியான சான்று காட்டப்பட்டால் அவன் தர்ம ஆணையைப் பின்பற்றுவான்।”

Verse 14

त्रयीधर्म्मः पृथिव्यां तु विस्तारं प्रापयिष्यति । धर्मधीर महावीर स्वरूपं दर्शयस्व नः

அப்போது மூன்று வேதங்களை ஆதாரமாகக் கொண்ட தர்மம் பூமியெங்கும் விரிவடையும். ஹே தர்மதீரா, ஹே மகாவீரா—எங்களுக்கு உமது உண்மைச் சொரூபத்தை அருளிக் காட்டுவீராக.

Verse 15

हनुमानुवाच । मत्स्वरूपं महाकायं न चक्षुर्विषयं कलौ । तेजोराशिमयं दिव्यमिति जानंतु वाडवाः

ஹனுமான் கூறினார்: என் சொரூபம் மகாகாயம்; கலியுகத்தில் அது சாதாரணக் கண்களுக்கு எட்டாதது. ஞானிகள் அதை தெய்வீகமான, ஒளித் திரளால் ஆனதாக அறியட்டும்.

Verse 16

तथापि परया भक्त्या प्रसन्नोऽहं स्तवादिभिः । वसनांतरितं रूपं दर्शयिष्यामि पश्यत

ஆயினும் உங்கள் பரம பக்தியும் ஸ்தோத்திரங்களும் என்னை மகிழ்வித்தன. ஆடைகளால் மறைக்கப்பட்ட ஒரு ரூபத்தை உங்களுக்குக் காட்டுவேன்—பாருங்கள்!

Verse 17

एवमुक्तास्तदा विप्राः सर्वकार्यसमुत्सुकाः । महारूपं महाकायं महापुच्छसमाकुलम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், எல்லா காரியங்களின் நிறைவேற்றத்திற்கும் ஆவலுற்ற அந்த விப்ரர்கள் ஒரு மகாரூபத்தை கண்டனர்—மகாகாயம், மகாபுச்சத்தால் நிறைந்தது.

Verse 18

दृष्ट्वा दिव्यस्वरूपं तं हनुमंतं जहर्षिरे । कथंचिद्धैर्यमालंब्य विप्राः प्रोचुः शनैः शनैः

அந்த தெய்வீகச் சொரூபமுடைய ஹனுமானை கண்டதும் அவர்கள் பேரானந்தம் கொண்டனர். பின்னர் எப்படியோ தைரியத்தைத் தாங்கி, விப்ரர்கள் மெதுவாக, மெல்லிய குரலில் பேசினர்.

Verse 19

यथोक्तं तु पुराणेषु तत्तथैव हि दृश्यते । उवाच स हि तान्सर्वांश्चक्षुः प्रच्छाद्य संस्थितान्

புராணங்களில் கூறியதுபோலவே இங்கேயும் அதுவே நிகழ்வதாகத் தெரிகிறது. அப்போது கண்களை மூடி அங்கே நின்ற அனைவரையும் அவர் நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 20

फलानीमानि गृह्णीध्वं भक्षणार्थमृषीश्वराः । एभिस्तु भक्षितैर्विप्रा ह्यतितृप्तिर्भविष्यति

ஓ ரிஷீஸ்வரர்களே! உண்ணுவதற்காக இப் பழங்களை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள். ஓ விப்ரர்களே! இவற்றை உண்டால் நீங்கள் நிச்சயமாக மிகுந்த திருப்தி அடைவீர்கள்.

Verse 21

धर्मारण्यं विना वाद्य क्षुधा वः शाम्यति धुवम्

தர்மாரண்யத்தை விட்டு நீங்காமலேயே—நிச்சயமாக—உங்கள் பசி தணியும்.

Verse 22

व्यास उवाच । क्षुधाक्रांतैस्तदा विप्रैः कृतं वै फलभक्षणम् । अमृतप्राशनमिव तृप्तिस्तेषामजायत

வியாசர் கூறினார்—அப்போது பசியால் வாடிய விப்ரர்கள் பழங்களை உண்டனர். அவர்களுக்கு அமுதம் அருந்தியதுபோல் திருப்தி உண்டாயிற்று.

Verse 23

न तृषा नैव क्षुच्चैव विप्राः संक्लिष्टमानसाः । अभवन्सहसा राजन्विस्मयाविष्टचेतसः

மனம் வருந்திய விப்ரர்களுக்கு இனி தாகமும் இல்லை, பசியும் இல்லை; ஓ அரசே! அவர்கள் திடீரென வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 24

ततः प्राहांजनीपुत्रः संप्राप्ते हि कलौ द्विजाः । नागमिष्याम्यहं तत्र मुक्त्वा रामेश्वरं शिवम्

அப்போது அஞ்சனீபுத்திரன் கூறினான்— “ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரே! கலியுகம் வந்தபோது நான் அங்கே செல்லமாட்டேன்; ராமேஸ்வரத்தில் நிலைபெற்ற சிவனை விட்டுவிட்டு நான் போகேன்।”

Verse 25

अभिज्ञानं मया दत्तं गृहीत्वा तत्र गच्छत । तथ्यमेतत्प्रतीयेत तस्य राज्ञो न संशयः

“நான் அளித்த அடையாளச் சின்னத்தை எடுத்துக்கொண்டு அங்கே செல்லுங்கள். அப்போது அந்த அரசன் இந்த உண்மையை ஏற்றுக்கொள்வான்— இதில் ஐயமில்லை।”

Verse 26

इत्युक्त्वा बाहुमुद्धृत्य भुजयोरुभयोरपि । पृथग्रोमाणि संगृह्य चकार पुटिकाद्वयम्

இவ்வாறு சொல்லி அவன் தன் கையை உயர்த்தி, இரு கைகளிலிருந்தும் தனித்தனியாக முடிகளைச் சேகரித்து இரண்டு சிறு பொட்டலங்களைச் செய்தான்।

Verse 27

भूर्जपत्रेण संवेष्ट्य ते अदाद्विप्रकक्षयोः । वामे तु वामकक्षोत्थां दक्षिणोत्थां तु दक्षिणे

அவற்றை பூர்ஜபத்திரத்தில் சுற்றி முனிவர்களின் கக்கங்களில் வைத்தான்— இடப்புறத்திலிருந்து எடுத்ததை இடக்கக்கத்தில், வலப்புறத்திலிருந்து எடுத்ததை வலக்கக்கத்தில் வைத்தான்।

Verse 28

कामदां रामभक्तस्य अन्येषां क्षयकारिणीम् । उवाच च यदा राजा ब्रूते चिह्नं प्रदीयताम्

அவன் கூறினான்— “இது ராமபக்தனுக்கு விருப்பநிறைவேற்றியாகும்; பிறருக்கு அழிவை உண்டாக்குவதாகும். அரசன் ‘அடையாளத்தை அளியுங்கள்’ எனக் கேட்டால், அந்தச் சின்னத்தை வழங்குங்கள்।”

Verse 29

तदा प्रदीयतां शीघ्रं वामकक्षोद्भवा पुटी । अथवा तस्य राज्ञस्तु द्वारे तु पुटिकां क्षिप

அப்போது உடனே இடது கக்கத்தில் இருந்து தோன்றிய அந்தச் சிறு புட்டியை அளியுங்கள்; அல்லது அந்த அரசனின் வாசலிலேயே அந்தப் புட்டியை எறியுங்கள்।

Verse 30

ज्वालयति च तत्सैन्यं गृहं कोशं तथैव च । महिष्यः पुत्रकाः सर्वं ज्वलमानं भविष्यति

அது அந்தப் படையையும், வீடுகளையும், கருவூலத்தையும் எரியச் செய்யும்; அரசமகளிரும் புதல்வர்களும்—எல்லாம் தீப்பற்றி எரியும்।

Verse 31

यदा तु वृत्तिं ग्रामांश्च वणिजानां बलिं तथा । पूर्वं स्थितं तु यत्किंचित्तत्तद्दास्यति वाडवाः

ஆனால் (அரசன்) வாழ்வாதார உதவித் தொகை, கிராமங்கள், மேலும் வணிகர்களிடமிருந்து வழக்கமான பலி-வரி ஆகியவற்றை அளிக்கும்போது, முன்பு நிர்ணயிக்கப்பட்டது எதுவோ அதையே, ஓ வாடவர்களே, துல்லியமாக வழங்குவான்।

Verse 32

लिखित्वा निश्चयं कृत्वाप्यथ दद्यात्स पूर्ववत् । करसंपुटकं कृत्वा प्रणमेच्च यदा नृपः

எழுதி, தீர்மானத்தை உறுதிப்படுத்தி, அவன் முன்புபோலவே வழங்க வேண்டும்; மேலும் அரசன் கைகளை கூப்பி பக்தியுடன் வணங்கும் போது…

Verse 33

संप्राप्य च पुरा वृत्तिं रामदत्तां द्विजोत्तमाः । ततो दक्षिणकक्षास्थकेशानां पुटिका त्वियम्

ஓ சிறந்த பிராமணர்களே, முன்பு ராமன் அளித்த வாழ்வாதாரத்தைப் பெற்ற பின், அறியுங்கள்—இந்தப் புட்டி வலது கக்கத்தின் முடிகளாலானதே।

Verse 34

प्रक्षिप्यतां तदा सैन्यं पुरावच्च भविष्यति । गृहाणि च तथा कोशः पुत्रपौत्रादयस्तथा

அப்போது அதை அங்கே இடுங்கள்; படை முன்புபோலவே மீண்டும் ஆகும். அதுபோல வீடுகளும் கருவூலமும், மகன்‑பேரன் முதலியவர்களும் மீண்டும் பழைய நிலைக்கு வருவர்.

Verse 35

वह्निना मुच्यमानास्ते दृश्यंते तत्क्षणादिति । श्रुत्वाऽमृतमयं वाक्यं हनुमंतोदितं परम्

“அவர்கள் தீயிலிருந்து விடுபட்டு அந்தக் கணமே காணப்படுகின்றனர்!”—ஹனுமான் உரைத்த அந்த உத்தம, அமுதமய வாக்கை கேட்டவுடன்…

Verse 36

अलभन्त मुदं विप्रा ननृतुः प्रजगुर्भृशम् । जयं चोदैरयन्केऽपि प्रहसन्ति परस्परम्

பிராமணர்கள் பேரானந்தம் அடைந்தனர்; அவர்கள் ஆடிப் பாடி உரக்கப் பாடினர். சிலர் ‘ஜயம்!’ என்று முழங்கி, ஒருவரோடு ஒருவர் சிரித்தனர்.

Verse 37

पुलकांकितसर्वाङ्गाः स्तुवन्ति च मुहुर्मुहुः । पुच्छं तस्य च संगृह्य चुचुंबुः केचिदुत्सुकाः

அவர்களின் உடலெங்கும் மெய்சிலிர்ப்பு எழுந்தது; அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் அவரைப் புகழ்ந்தனர். சிலர் ஆவலுடன் அவரது வாலைப் பிடித்து முத்தமிட்டனர்.

Verse 39

ततः प्रोवाच हनुमांस्त्रिरात्रं स्थीयतामिह । रामतीर्थस्य च फलं यथा प्राप्स्यथ वाडवाः

அப்போது ஹனுமான் கூறினார்—“ஓ வாடவர்களே! இங்கே மூன்று இரவுகள் தங்குங்கள்; அப்பொழுது நீங்கள் ராமதீர்த்தத்தின் பலனை அடைவீர்கள்.”

Verse 40

तथेत्युक्त्वाथ ते विप्रा ब्रह्मयज्ञं प्रचक्रिरे । ब्रह्मघोषेण महता तद्वनं बधिरं कृतम्

“அப்படியே” என்று கூறி அந்தப் பிராமணர்கள் அப்போது பிரம்மயஜ்ஞத்தைத் தொடங்கினர். அவர்களின் பேர்வேத-கோஷம் அந்த வனத்தைச் செவிடாக்கினதுபோல்—புனித நாதம் எங்கும் நிறைந்தது.

Verse 41

स्थित्वा त्रिरात्रं ते विप्रा गमने कृतबुद्धयः । रात्रौ हनुमतोऽग्रे त इदमूचुः सुभक्तितः

மூன்று இரவுகள் தங்கி அந்தப் பிராமணர்கள் புறப்படத் தீர்மானித்தனர். பின்னர் இரவில் ஹனுமானின் முன்னிலையில் நின்று, ஆழ்ந்த பக்தியுடன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.

Verse 42

ब्राह्मणा ऊचुः । वयं प्रातर्गमिष्यामो धर्मारण्यं सुनिर्मलम् । न विस्मार्या वयं तात क्षम्यतां क्षम्यतामिति

பிராமணர்கள் கூறினர்—“விடியற்காலையில் நாங்கள் மிகத் தூய்மையான தர்மாரண்யத்திற்குச் செல்வோம். அன்புத் தாதா, எங்களை மறக்காதே; மன்னித்தருள்வாய், மன்னித்தருள்வாய்.”

Verse 43

ततो वायुसुतो राजन्पर्वतान्महतीं शिलाम् । बृहतीं च चतुःशालां दशयोजनमायतीम्

அப்போது, அரசே, வாயுபுத்திரன் மலையிலிருந்து ஒரு மாபெரும் கற்பலகையை எடுத்துவந்தான்—விரிந்தது, நான்கு பக்கமும் சமமானது, பத்து யோஜனை நீளமுடையது.

Verse 44

आस्तीर्य प्राह तान्विप्राञ्छिलायां द्विजसत्तमाः । रक्ष्यमाणा मया विप्राः शयीध्वं विगतज्वराः

அவன் அந்தக் கல்லைப் பரப்பி, கல்லின் மேல் இருந்த சிறந்த இருபிறப்பாளர்களிடம் கூறினான்—“ஓ பிராமணர்களே, என் காவலில் அச்சமின்றி உறங்குங்கள்; காய்ச்சலும் பயமும் நீங்கட்டும்.”

Verse 45

इति श्रुत्वा ततः सर्वे निद्रामापुः सुखप्रदाम् । एवं ते कृतकृत्यास्तु भूत्वा सुप्ता निशामुखे

அவ்வுரைகளைச் செவிமடுத்து அனைவரும் இன்பமளிக்கும் நித்திரையில் ஆழ்ந்தனர். கடமை நிறைவேற்றியவர்களாய் இரவின் தொடக்கத்தில் உறங்கினர்.

Verse 46

कृपालुः स च रुद्रात्मा रामशासनपालकः । रक्षणार्थं हि विप्राणामतिष्ठच्च धरातले

அவர் கருணையாளர்; ருத்ரஸ்வரூபன்; ராமனின் ஆணையைப் பேணுபவன். பிராமணர்களைக் காக்கப் பூமியில் நிலைத்திருந்தார்.

Verse 47

व्यास उवाच । अर्द्धरात्रे तु संप्राप्ते सर्वे निद्रामुपागताः । तातं संप्रार्थयामास कृतानुग्रहको भवान्

வியாசர் கூறினார்—நள்ளிரவு வந்தபோது அனைவரும் நித்திரையில் ஆழ்ந்தனர். அப்போது அவன் தந்தையை வேண்டினான்—“நீங்கள் அருள் செய்துள்ளீர்.”

Verse 48

समीरण द्विजानेतान्स्थानं स्वं प्रापयस्व भोः । ततो निद्राभिभूतांस्तान्वायुपुत्रप्रणोदितः

“ஓ சமீரணா (காற்றே), இப் பிராமணர்களை அவரவர் இடத்திற்குக் கொண்டு சேர்ப்பாயாக.” பின்னர் நித்திரையால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவர்கள் வாயுபுத்திரன் தூண்டுதலால் முன்னே கொண்டு செல்லப்பட்டனர்.

Verse 49

समुद्धृत्य शिलां तां तु पिता पुत्रेण भारत । विशिष्टो यापयामास स्वस्थानं द्विजसत्तमान्

ஓ பாரதா, அந்தக் கல்லைப் தூக்கி, தந்தை மகனின் துணையுடன், விசேஷ வலிமையால் அந்தச் சிறந்த பிராமணர்களை அவர்களின் இருப்பிடத்திற்குக் கொண்டு சேர்த்தார்.

Verse 50

षड्भिर्मासैश्च यः पन्था अतिक्रांतो द्विजातिभिः । त्रिभिरेव मुहूर्त्तैस्तु धर्मारण्यमवाप्तवान्

இருபிறப்பினர் வழக்கமாக ஆறு மாதங்களில் கடக்கும் பாதையை, அவர் மட்டும் மூன்று முஹூர்த்தங்களிலேயே தர்மாரண்யத்தை அடைந்தார்।

Verse 51

भ्रममाणां शिलां ज्ञात्वा विप्र एको द्विजाग्रतः । वात्स्यगोत्रसमुत्पन्नो लोकान्संगीतवान्कलम्

சுழலும் கல்லை அறிந்து, இருபிறப்பினரில் முதன்மையான வாத்ஸ்ய கோத்திரத்தில் பிறந்த ஒரு பிராமணன் இனிய பாடலால் மக்களை மயக்கினான்।

Verse 52

गीतानि गायनोक्तानि श्रुत्वा विस्मयमाययुः । प्रभाते सुप्रसन्ने तु उदतिष्ठन्परस्परम्

பாடகர் பாடிய அந்தப் பாடல்களை கேட்டு அவர்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்; பின்னர் அமைதியும் மங்களமும் நிறைந்த விடியலில் எழுந்து ஒருவரோடு ஒருவர் பேசினர்।

Verse 53

ऊचुस्ते विस्मिताः सर्वे स्वप्नोऽयं वाथ विभ्रमः । ससंभ्रमाः समुत्थाय ददृशुः सत्यमंदिरम्

அவர்கள் அனைவரும் வியந்து, “இது கனவா, அல்லது மாயையா?” என்று கூறினர்; பின்னர் பதற்றத்துடன் எழுந்து சத்திய மந்திரத்தை (உண்மைத் திருக்கோயிலை) கண்டனர்।

Verse 54

अंतर्बुद्ध्या समालोक्य प्रभावो वायुजस्य च । श्रुत्वा वेदध्वनिं विप्राः परं हर्षमुपागताः

உள்ளுணர்வால் வாயுபுத்ரனின் மகிமையை உணர்ந்து, வேத ஒலியை கேட்ட அந்தப் பிராமணர்கள் பேரானந்தத்தில் நிறைந்தனர்।

Verse 55

ग्रामीणाश्च ततो लोका दृष्ट्वा तु महतीं शिलाम् । अद्भुतं मेनिरे सर्वे किमिदं किमिदं त्विति

அப்போது கிராம மக்கள் அந்தப் பெருஞ்சிலையைப் பார்த்து அனைவரும் அதனை அதிசயமென எண்ணினர். அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும்—“இது என்ன, இது என்ன?” என்று கேட்டனர்.

Verse 56

गृहेगृहे हि ते लोकाः प्रवदंति तथाद्भुतम् । ब्राह्मणैः पूर्यमाणा सा शिला च महती शुभा

மக்கள் வீடு வீடாகச் சென்று அந்த அதிசயத்தையே பேசினர். அந்தப் பெரும், மங்களமான சிலை பிராமணர்களால் சூழப்பட்டு நிரம்பியது.

Verse 57

अशुभा वा शुभा वापि न जानीमो वयं किल । संवदंते ततो लोकाः परस्परमिदं वचः

மக்கள் ஒருவருக்கொருவர்—“இது அமங்களமா மங்களமா, நாங்கள் உண்மையில் அறியோம்” என்று பேசினர்.

Verse 58

व्यास उवाच । ततो द्विजानां ते पुत्राः पौत्राश्चैव समागताः । ऊचुस्ते दिष्ट्या भो विप्रा आगताः पथिका द्विजाः

வியாசர் கூறினார்—அப்போது அந்தப் பிராமணர்களின் மகன்களும் பேரன்களும் கூடிவந்து, “பாக்கியமாக, ஓ விப்ரர்களே! ஓ பயணிக்கும் த்விஜர்களே, நீங்கள் வந்தடைந்தீர்கள்!” என்று சொன்னார்கள்.

Verse 59

ते तु संतुष्टमनसा सन्मुखाः प्रययुर्मुदा । प्रत्युत्थानाभिवादाभ्यां परिरंभणकं तथा

பின்னர் அவர்கள் மகிழ்ந்த மனத்துடன் ஆனந்தமாக நேருக்கு நேர் வந்து—எழுந்து வரவேற்று, வணங்கி, அதுபோல அணைத்தும் கொண்டனர்.

Verse 60

आघ्राणकादींश्च कृत्वा यथायोग्यं प्रपूज्य च । सर्वं विस्तार्य कथितं शीघ्रमागममात्मनः

ஆக்ராணம் முதலான விதிகளை யதோசிதமாகச் செய்து, முறையாகப் பூஜை செய்து, அனைத்தையும் விரிவாகக் கூறி, உடனே தன் ஸ்வதாமத்திற்குத் துரிதமாகச் சென்றான்।

Verse 61

ततः संपूज्य तत्सर्वान्गंधतांबूलकुंकुमैः । शांतिपाठं पठंतस्ते हृष्टा निजगृहान्ययुः

பின்னர் நறுமணம், தாம்பூலம், குங்குமம் ஆகியவற்றால் அனைவரையும் முறையாகச் சிறப்பித்து, சாந்தி-பாடம் ஓதிக்கொண்டே மகிழ்ச்சியுடன் தத்தம் இல்லங்களுக்குச் சென்றனர்।

Verse 63

आश्चर्यं परमं प्रापुः किमेतत्स्थानमुत्तमम् । अयं तु दक्षिण द्वारे शांतिपाठोऽत्र पठ्यते

அவர்கள் பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தனர்—“இது என்ன மிகச் சிறந்த இடம்? மேலும் இங்கே தெற்கு வாயிலில் சாந்தி-பாடம் ஏன் ஓதப்படுகிறது?”

Verse 64

गृहा रम्याः प्रदृश्यंते शचीपतिगृहोपमाः । प्रासादाः कुलमातॄणां दृश्यंते चाग्निशोभनाः

அழகிய இல்லங்கள் காட்சியளித்தன; அவை சசீபதி (இந்திரன்) இல்லத்தை ஒத்திருந்தன. மேலும் குலமாதாக்களின் மாளிகைகளும் தெரிந்தன—புனித அக்னியைப் போல ஒளிவீசின।

Verse 65

एवं ब्रुवत्सु विप्रेषु महाशक्तिप्रपूजने । आगतो ब्राह्मणोऽपश्यत्तत्र विप्रकदंबकम्

விப்ரர்கள் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, மகாசக்தியின் மகாபூஜை நடைபெறுகையில், ஒரு பிராமணன் அங்கே வந்து, அங்கு கூடியிருந்த விப்ரர்களின் கூட்டத்தைப் பார்த்தான்।

Verse 66

हर्षितो भावितस्तत्र यत्र विप्राः सभासदः । उवाव दिष्ट्या भो विप्रा ह्यागताः पथिका द्विजाः

சபையில் அமர்ந்திருந்த பிராமணர்களைக் கண்டு அவர் மகிழ்ச்சியாலும் பக்தி உணர்வாலும் நெகிழ்ந்தார். அவர் கூறினார்—“திஷ்டி, ஓ விப்ரர்களே! நீங்கள் பயணிக்கும் த்விஜர்கள் இங்கே வந்தடைந்தீர்கள்.”

Verse 67

प्रत्युत्तस्थुस्ततो विप्राः पूजां गृहीत्वा समागताः । प्रत्युत्थानाभिवादौ चाकुर्वंस्ते च परस्परम्

அப்போது விப்ரர்கள் எழுந்து நின்று, பூஜைச் சாமான்களை எடுத்துக்கொண்டு முன்னே வந்து, ஒருவருக்கொருவர் மரியாதையுடன் எழுந்து வரவேற்பும் வணக்கமும் செய்தனர்.

Verse 68

ब्रूतेऽन्यो मम यत्नेन कार्यं नियतमेव हि । अन्यो ब्रूते महाभाग मयेदं कृतमित्युत

ஒருவர் கூறினார்—“என் முயற்சியாலேயே இந்தக் காரியம் நிச்சயமாக ஒழுங்குபட்டது.” மற்றொருவர் கூறினார்—“ஓ மகாபாகா! இதை செய்தது நானே.”

Verse 69

पथिकानां वचः श्रुत्वा हर्षपूर्णा द्विजोत्तमाः । शांतिपाठं पठन्तस्ते हृष्टा निजगृहान्ययुः

பயணிகளின் சொற்களைக் கேட்டு சிறந்த த்விஜர்கள் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தனர். சாந்தி-பாடத்தை ஓதிக்கொண்டே அவர்கள் ஆனந்தமாக தம் தம் இல்லங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 70

विमृश्य मिलिताः प्रातर्ज्योतिर्विद्भिः प्रतिष्ठिताः । ब्राह्मे मूहूर्ते चोत्थाय कान्यकुब्जं गता द्विजाः

ஆலோசித்து அவர்கள் காலையில் ஒன்றுகூடி, நற்காலம் அறிந்தோரின் வழிகாட்டுதலால், பிராஹ்ம முஹூர்த்தத்தில் எழுந்து அந்த த்விஜர்கள் கான்யகுப்ஜம் நோக்கி புறப்பட்டனர்.

Verse 71

दोलाभिर्वाहिताः केचित्केचिदश्वै रथैस्तथा । केचित्तु शिबिकारूढा नानावाहनगाश्च ते

சிலர் தோலையில் ஏற்றிச் செல்லப்பட்டனர்; சிலர் குதிரைகளிலும் ரதங்களிலும் வந்தனர். சிலர் சிவிகையில் அமர்ந்து—பலவகை வாகனங்களில் முன்னேறினர்.

Verse 72

तत्पुरं तु समासाद्य गंगायाः शोभने तटे । अकुर्वन्वसतिं वीराः स्नानदानादिकर्म्म च

அந்நகரை அடைந்து கங்கையின் அழகிய கரையில் அந்த வீரர்கள் தங்குமிடத்தை அமைத்து, ஸ்நானம், தானம் முதலான கர்மங்களைச் செய்தனர்.

Verse 73

चरेण केनचिद्दृष्टाः कथिता नृपसन्निधौ । अश्वाश्च बहुशो दोला रथाश्च बहुशो वृषाः

ஒரு உளவாளி அவர்களைப் பார்த்து அரசன் முன்னிலையில் அறிவித்தான்—பல குதிரைகள், பல தோலைகள், பல ரதங்கள், மேலும் பல காளைகளும் உள்ளன.

Verse 74

विप्राणामिह दृश्यंते धर्मारण्यनिवासिनाम् । नूनं ते च समायाता नृपेणोक्तं ममाग्रतः

இங்கே தர்மாரண்யத்தில் வாழும் பிராமணர்கள் காணப்படுகின்றனர். நிச்சயமாக அவர்கள் வந்தடைந்துள்ளனர்—அரசன் என் முன்னிலையில் சொன்னதுபோலவே.

Verse 75

अभिज्ञापय मे पूर्वं प्रेषिताः कपिसंनिधौ

முன்னதாக கபிசந்நிதிக்குப் அனுப்பப்பட்டவர்களைப் பற்றி எனக்கு முதலில் அறிவி; அவர்களின் செய்தியை முறையாகச் சொல்.