Adhyaya 14

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । कृपासिंधो महाभाग सर्वव्यापिन्सुरेश्वर । कदा ह्यत्र तपस्तप्तं विष्णुनामिततेजसा

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—கருணைக் கடலே, மகாபாக்யவானே, அனைத்திலும் வியாபித்த தேவர்களின் ஈசனே! இங்கு அளவற்ற தேஜஸுடைய விஷ்ணு எப்போது தவம் செய்தார்?

Verse 2

स्कंदाय कथितं चैव शर्वेण च महात्मना । आनुपूर्व्येण सर्वं हि कथयस्व त्वमेव हि

இது மகாத்மா சர்வன் (சிவன்) ஸ்கந்தனுக்குக் கூறியது; ஆகவே நீயே அனைத்தையும் முறையாக வரிசையுடன் உரை செய்.

Verse 3

व्यास उवाच । शृणु वत्स प्रवक्ष्यामि धर्म्मारण्ये नृपोत्तम । एकदात्र तपस्तप्तं विष्णुनाऽमिततेजसा

வ்யாசர் கூறினார்—குழந்தையே, கேள்; அரசர்களில் சிறந்தவனே, நான் உரைக்கிறேன். தர்ம்மாரண்யத்தில் ஒருமுறை அளவற்ற ஒளியுடைய விஷ்ணு தவம் செய்தார்.

Verse 4

स्कंद उवाच । कथं देवसरोनाम पंपा चंपा गया तथा । वाराणस्यधिका चैव कथमश्वमुखो हरिः

ஸ்கந்தன் கூறினார்—‘தேவசர’ என்ற பெயர் எவ்வாறு ஏற்பட்டது? பம்பா, சம்பா, கயா எவ்வாறு தோன்றின? இது வாராணசியையும் மிஞ்சியது என்று ஏன் சொல்லப்படுகிறது? அங்கே ஹரி ‘அஷ்வமுகன்’ எவ்வாறு ஆனார்?

Verse 5

ईश्वर उवाच । अत्र नारायणो देवस्तपस्तेपे सुदुष्करम् । दिव्यवर्षशतं त्रीणि जातः सुष्ठ्वाननश्च सः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—இங்கே தேவ நாராயணன் மிகக் கடினமான தவம் செய்தான். மூன்று நூறு தெய்வ ஆண்டுகள் நிலைத்து, மிகச் சிறந்த முகத்துடன் வெளிப்பட்டான்.

Verse 6

तपस्तेपे महाविष्णुः सुरूपार्थं च पुत्रक । वाजिमुखो हरिस्तत्र सिद्धस्थाने महाद्युते

குழந்தையே, அழகிய உருவைப் பெறுவதற்காக மகாவிஷ்ணு அங்கே தவம் செய்தார். அந்த மாபெரும் ஒளியுடைய சித்தஸ்தானத்தில் ஹரி ‘வாஜிமுக’—அஷ்வமுக—உருவில் வெளிப்பட்டார்.

Verse 7

स्कंद उवाच । कारणं ब्रूहि नोद्य त्वमश्वाननः कथं हरिः । महारिपोश्च हंता च देवदेवो जगत्पतिः

ஸ்கந்தன் கூறினான்—இன்று எமக்கு காரணத்தைச் சொல்வாயாக; தேவர்களின் தேவன், உலகநாதன், மகாசத்ருவை வதைத்த ஹரி எவ்வாறு அச்வமுகனானான்?

Verse 8

यस्य नाम्ना महाभाग पातकानि बहून्यपि । विलीयंते तु वेगेन तमः सूर्योदये यथा

ஓ மகாபாக! அவருடைய நாமத்தினாலே பல பாவங்களும் விரைவில் கரைந்து போகின்றன; சூரியோதயத்தில் இருள் மறைவதுபோல்.

Verse 9

श्रूयंते यस्य कर्माणि अद्भुतान्यद्भुतानि वै । सर्वेषामेव जीवानां कारणं परमेश्वरः

அவருடைய செயல்கள் அதிசயமானவை—மெய்யாகவே அதிசயமானவை—என்று கேட்கப்படுகின்றன; அந்த பரமேசுவரனே எல்லா உயிர்களுக்கும் பரம காரணம்.

Verse 10

प्राणरूपेण यो देवो हयरूपः कधं भवेत् । सर्वेषामपि तंत्राणामेकरूपः प्रकीर्तितः

பிராணஸ்வரூபமான அந்த தேவன் எவ்வாறு அச்வரூபனாக முடியும்? எல்லா தந்திரங்களிலும் அவர் ஒரே தத்துவ-ரூபமாகப் புகழப்படுகிறார்.

Verse 11

भक्तिगम्यो धर्मभाजां सुखरूपः सदा शुचिः । गुणातीतोऽपि नित्योऽसौ सर्वगो निर्गुणस्तथा

அவர் தர்மநெறியோர்க்கு பக்தியால் அடையப்படுபவர்; ஆனந்தஸ்வரூபன், எப்போதும் தூயவன். குணாதீதனாயினும் நித்தியன், சர்வவ்யாபி, நிர்குணனும் ஆவான்.

Verse 12

स्रष्टासौ पालको हंता अव्यक्तः सर्वदेहिनाम् । अनुकूलो महातेजाः कस्मादश्वमुखोऽभवत्

அவரே படைப்பவன், காப்பவன், அழிப்பவன்; எல்லா உடலுடையோரிடத்தும் அவ்யக்தன், அருள்மிகு அனுகூலன், மஹாதேஜஸ்வி. அப்படியிருக்க அவர் ஏன் அஸ்வமுகனானார்?

Verse 13

यस्य रोमोद्भवा देवा वृक्षाद्याः पन्नगा नगाः । कल्पेकल्पे जगत्सर्वं जायते यस्य देहतः

அவருடைய உடலின் ரோமங்களிலிருந்து போல் தேவர்கள் தோன்றுகின்றனர்; அதுபோல மரங்களும் பிற உயிர்களும், பன்னகங்களும் மலைகளும். ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் முழு உலகமும் அவருடைய திருமேனியிலிருந்தே பிறக்கிறது.

Verse 14

स एव विश्वप्रभवः स एवात्यंतकारणम् । येनानीताः पुनर्विद्या यज्ञाश्च प्रलयं गताः

அவரே உலகத்தின் தோற்றமூலம்; அவரே பரம காரணம். பிரளயத்தில் மறைந்த கல்வியையும் யாகங்களையும் அவர் மீண்டும் கொண்டு வந்தார்.

Verse 15

घातितो दुष्टदैत्योऽसौ वेदार्थं कृत उद्यमः । एवमासीन्महाविष्णुः कथमश्वमुखोऽभवत्

அவர் தீய அசுரனை வதைத்து, வேதார்த்தத்திற்காக முயன்றார். அத்தகைய மகாவிஷ்ணு எவ்வாறு அஸ்வமுகனானார்?

Verse 16

रत्नगर्भा धृता येन पृष्ठदेशे च लीलया । कृत्या व्यवस्थितं सर्वं जगत्स्थावरजंगमम्

ரத்தினங்களைத் தாங்கிய பூமியை அவர் விளையாட்டாகத் தமது முதுகில் தாங்கினார்; அவருடைய நியம சக்தியால் அசையும்-அசையாத அனைத்துலகமும் தத்தம் ஒழுங்கில் நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 17

स देवो विश्वरूपो वै कथं वाजिमुखोऽभवत् । हिरण्याक्षस्य हंता यो रूपं कृत्वा वराहजम्

அந்த விஸ்வரூபப் பெருமான் எவ்வாறு ஹயமுக (ஹயக்ரீவ) அவதாரமடைந்தார்? ஹிரண்யாக்ஷனை வதைக்க வராகரூபம் எடுத்தவரே அவர்.

Verse 18

सुपवित्रं महातेजाः प्रविश्य जलसा गरे । उद्धृता च मही सर्वा ससागरमहीधरा

மிகப் புனிதமும் மகாதேஜஸும் உடையவர் நீரின் ஆழத்தில் புகுந்து; கடல்களும் மலைகளும் உடன் முழுப் பூமியையும் உயர்த்தினார்.

Verse 19

उद्धृता च मही नूनं दंष्ट्राग्रे येन लीलया । कृत्वा रूपं वराहं च कपिलं शोकनाशनम्

உண்மையாகவே அவர் தம் தந்தத்தின் நுனியில் விளையாட்டாய் பூமியை உயர்த்தினார்; வராகரூபம் கொண்டு, துயரநாசகன் கபிலனாகவும் ஆனார்.

Verse 20

स देवः कथमीशानो हयग्रीवत्वमागतः । प्रह्लादार्थे स चेशानो रूपं कृत्वा भयावहम्

அந்த ஈசானன், பரம ஆளுநன், எவ்வாறு ஹயக்ரீவ நிலையை அடைந்தான்? பிரஹ்லாதனின் நலனுக்காக அதே ஆண்டவன் பயமூட்டும் உருவம் கொண்டான்.

Verse 21

नारसिंहं महादेवं सर्वदुष्टनिवारणम् । पर्वताग्निसमुद्रस्थं ररक्ष भक्तसत्तमम्

நரசிம்மராகிய மகாதேவன், எல்லாத் தீயவரையும் தடுக்கின்றவன், மலை–அக்னி–கடல் நடுவில் இருந்த பக்தசிறந்தவனை காத்தான்.

Verse 22

हिरण्यकशिपुं दुष्टं जघान रजनीमुखे । इंद्रासने च संस्थाप्य प्रह्लादस्य सुखप्रदम्

அவர் மாலைவேளையில் தீய ஹிரண்யகசிபுவை வதைத்தார்; பிரகலாதனை இந்திராசனத்தில் அமர்த்தி அவனுக்கு பேரின்பம் அருளினார்।

Verse 23

प्रह्लादार्थे च वै नूनं नृसिंहत्वमुपागतः । विरोचनसुतस्याग्रे याचकोऽसौ भवेत्तदा

பிரகலாதனுக்காக அவர் நிச்சயமாக நரசிம்ம நிலையை ஏற்றார்; பின்னர் விரோசனன் மகன் பலியின் முன் வாமனராக யாசகனானார்।

Verse 24

यज्ञे चैवाश्वमेधे वै बलिना यः समर्चितः । हृता वसुमती तस्य त्रिपदीकृतरोदसी

அச்வமேத யாகத்தில் பலி முறையாக வணங்கிய அதே பரமன்—பலியின் பூமியாட்சியைப் பறித்து, விண்ணும் மண்ணும் மூன்று அடிகளில் அளந்தான்।

Verse 25

विश्वरूपेण वै येन पाताले क्षपितो बलिः । त्रिःसप्तवारं येनैव क्षत्रियानवनीतले

அவரின் விஸ்வரூபத்தால் பலி பாதாளத்தில் தள்ளப்பட்டான்; அதே அவர் பூமியில் க்ஷத்திரியர்களை இருபத்தேழு முறை அழித்தார்।

Verse 26

हत्वाऽददाच्च विप्रेभ्यो महीमतिमहौजसा । घातितो हैहयो राजा येनैव जननी हता

அவர்களை வதைத்து அந்த மாபெரும் வீரன் பூமியைப் பிராமணர்களுக்கு தானமாக அளித்தான்; அதே அவர் ஹைஹய அரசனை வதைத்தார்—அவன் (வீரனின்) தாயை கொன்றவன்.

Verse 27

येन वै शिशुनोर्व्यां हि घातिता दुष्टचारिणी । राक्षसी ताडका नाम्नी कौशिकस्य प्रसादतः

கௌசிகர் (விசுவாமித்திரர்) அருளும் ஆணையும் காரணமாக, தீயொழுக்கமுடைய ராட்சசி தாடகை யாரால் வதம் செய்யப்பட்டது।

Verse 28

विश्वामित्रस्य यज्ञे तु येन लीलानृदेहिना । चतुर्दशसहस्राणि घातिता राक्षसा वलात्

விசுவாமித்திரரின் யாகத்தில், லீலையாக மனித உடல் தாங்கிய அவர், வலிமையால் பதினான்கு ஆயிரம் ராட்சசர்களை வதம் செய்தார்।

Verse 29

हता शूर्पणखा येन त्रिशिराश्च निपातितः । सुग्रीवं वालिनं हत्वा सुग्रीवेण सहायवान्

யாரால் சூர்ப்பணகை அடக்கப்பட்டாள், திரிசிரனும் வீழ்த்தப்பட்டான்; வாலியை வதம் செய்து அவர் சுக்ரீவனுக்கு துணையாயினார்।

Verse 30

कृत्वा सेतुं समुद्रस्य रणे हत्वा दशाननम् । धर्म्मारण्यं समासाद्य ब्राह्मणानन्वपूजयत्

கடலின் மீது சேதுவை அமைத்து, போரில் தசானனன் (ராவணன்) ஐ வதம் செய்து, தர்ம்மாரண்யத்தை அடைந்து அங்குள்ள பிராமணர்களை முறையாகப் போற்றினார்।

Verse 31

शासनं द्विजवर्येभ्यो दत्त्वा ग्रामान्बहूंस्तथा । स्नात्वा चैव धर्म्मवाप्यां सुदानान्यददाद्गवाम्

சிறந்த இருபிறப்பாளர்களுக்கு (பிராமணர்களுக்கு) சாசனப் பத்திரம் அளித்து பல கிராமங்களைத் தானமாக வழங்கி, தர்ம்மவாபியில் நீராடி, பசுக்களின் சிறந்த தானங்களை அளித்தார்।

Verse 32

साधूनां पालनं कृत्वा निग्रहाय दुरात्मनाम् । एवमन्यानि कर्म्माणि श्रुतानि च धरातले

சாதுக்களைப் பாதுகாத்தும், துராத்மர்களை அடக்கியும், இவ்வாறான இன்னும் பல செயல்கள் பூமியில் அவரைப்பற்றி கேட்கப்படுகின்றன।

Verse 33

स देवो लीलया कृत्वा कथं चाश्वमुखोऽभवत् । यो जातो यादवे वंशे पूतनाशकटादिकम्

அந்த தேவன் அனைத்தையும் லீலையாகவே செய்கிறான்; அப்படியிருக்க அவர் எவ்வாறு அஸ்வமுகன் (ஹயானனன்) ஆனார்? யாதவ வம்சத்தில் பிறந்து பூதனா, சகடம் முதலியவற்றை அழித்தவர் அல்லவா?

Verse 34

अरिष्टदैत्यः केशी च वृकासुरबकासुरौ । शकटासुरो महासुर स्तृणावर्तश्च धेनुकः

அரிஷ்டன் என்னும் தைத்யன், கேசி, வ்ருகாசுரன், பகாசுரன்; சகடாசுரன் எனும் மகாசுரன், மேலும் த்ருணாவர்த்தன் மற்றும் தேனுகன்—இவர்கள்.

Verse 35

मल्लश्चैव तथा कंसो जरासंधस्तथैव च । कालयवनस्य हंता च कथं वै स हयाननः । तारकासुरं रणे जित्वा अयुतषट्पुरं तथा

மல்லர்கள், கம்சன், ஜராசந்தன், மேலும் காலயவனனை வதைத்தவன்—அவன் எவ்வாறு ஹயானனன் ஆக முடியும்? போரில் தாரகாசுரனை வென்று, அயுதஷட்புரத்தையும் பெற்றவன் அல்லவா?

Verse 36

कन्याश्चोद्वाहिता येन सहस्राणि च षड् दश । अमानुषाणि कृत्वेत्थं कथं सोऽश्वमुखोऽभवत्

யாரால் பதினாறு ஆயிரம் கன்னியர் முறையாக மணமுடிக்கப்பட்டார்களோ; இத்தகைய அதிமானுஷச் செயல்களைச் செய்து அவர் எவ்வாறு அஸ்வமுகன் ஆனார்?

Verse 37

त्राता यः सर्वभक्तानां हंता सर्वदुरात्मनाम् । धर्मस्थापनकृत्सोऽपि कल्किर्विष्णुपदे स्थितः

அனைத்து பக்தர்களுக்கும் காப்பாளனாகவும், எல்லா துராத்மர்களையும் அழிப்பவனாகவும், தர்மத்தை மீண்டும் நிறுவுபவனாகவும் உள்ள அந்தக் கல்கி—விஷ்ணுவின் பரம பதத்தில் நிலைகொண்டுள்ளான்।

Verse 38

एतद्वै महदाश्चर्य्यं भवता यत्प्रकाशितम् । एतदाचक्ष्व मे सर्वं कारणं त्रिपुरांतक

நீங்கள் வெளிப்படுத்தியது உண்மையிலேயே மிகப் பெரிய அதிசயம். திரிபுராந்தகா, இதன் முழுக் காரணத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 39

श्रीरुद्र उवाच । साधुपृष्टं महाबाहो कारणं तस्य वच्म्यहम् । हयग्रीवस्य कृष्णस्य शृणुष्वे काग्रमानसः

ஸ்ரீ ருத்ரன் கூறினார்—மகாபாஹுவே, நீ நன்றாகக் கேட்டாய்; அதன் காரணத்தை நான் சொல்கிறேன். ஹயக்ரீவ ரூபமான கிருஷ்ணனைப் பற்றியதை ஒருமனத்துடன் கேள்।

Verse 40

व्यास उवाच । पुरा देवैः समारब्धो यज्ञो नूनं धरातले । वेदमंत्रैराह्वयितुं सर्वे रुद्रपुरोगमाः

வியாசர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் தேவர்கள் பூமியில் ஒரு யாகத்தைத் தொடங்கினர். வேத மந்திரங்களால் தேவனை ஆவாஹனம் செய்ய, அவர்கள் அனைவரும் ருத்ரனை முன்னணியாகக் கொண்டு சென்றனர்।

Verse 41

वैकुण्ठे च गताः सर्वे क्षीराब्धौ च निजालये । पातालेऽपि पुनर्गत्वा न विदुः कृष्णदर्शनम्

அவர்கள் அனைவரும் வைகுண்டத்திற்கும், க்ஷீரசாகரத்தில் உள்ள அவரது சொந்த வாசஸ்தலத்திற்கும் சென்றனர். மீண்டும் பாதாளத்திற்கும் சென்றபோதும், கிருஷ்ண தரிசனம் பெறவில்லை।

Verse 42

मोहाविष्टास्ततः सर्वे इतश्चेतश्च धाविताः । नैव दृष्टस्तदा तैस्तु ब्रह्मरूपो जनार्दनः

மயக்கத்தில் ஆழ்ந்த அவர்கள் அனைவரும் இங்கும் அங்கும் ஓடினர்; ஆனால் அப்போது பிரம்மரூபமான ஜனார்தனன் அவர்களுக்குச் சிறிதும் காட்சியளிக்கவில்லை।

Verse 43

विचारयंति ते सर्वे देवा इन्द्रपुरोगमाः । क्व गतोऽसौ महाविष्णुः केनोपायेन दृश्यते

இந்திரனை முன்னிலையாகக் கொண்ட எல்லாத் தேவரும் சிந்தித்தனர்—‘அந்த மகாவிஷ்ணு எங்கே சென்றார்? எந்த வழியால் அவரைக் காணலாம்?’

Verse 44

प्रणम्य शिरसा देवं वागीशं प्रोचुरादरात् । देवदेव महाविष्णुं कथयस्व प्रसादतः

அவர்கள் அனைவரும் தலைவணங்கி தெய்வமான வாகீசனைப் பணிவுடன் வேண்டினர்—‘தேவர்களின் தேவனே! அருளால் மகாவிஷ்ணுவைப் பற்றி எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்।’

Verse 45

बृहस्पतिरुवाच । न जाने केन कार्येण योगारूढो महात्मवान् । योगरूपोऽभवद्विष्णुर्योगीशो हरिरच्युतः

பிரகஸ்பதி கூறினார்—எந்த நோக்கத்திற்காக அந்த மகாத்மா யோகத்தில் ஏறினார் என எனக்குத் தெரியாது. விஷ்ணு யோகத்தின் வடிவமாயினார்—யோகிகளின் ஈசன், அச்யுத ஹரி।

Verse 46

क्षणं ध्यात्वा स्वमात्मानं धिषणेन ख्यापितो हरिः । तत्र सर्वे गता देवा यत्र देवो जगत्पतिः

ஒரு கணம் தன் ஆத்மாவைத் தியானித்தபோது, திஷணை (உள்ளுணர்வு) மூலம் ஹரி வெளிப்பட்டார். பின்னர் உலகங்களின் அதிபதியான இறைவன் இருந்த இடத்திற்குத் தேவர்கள் அனைவரும் சென்றனர்।

Verse 47

तदा दृष्टो महाविष्णुर्ध्यानस्थोऽसौ जनार्दनः । ध्यात्वा कृत्यसमाकारं सशरं दैत्यसूदनम्

அப்போது அவர்கள் மகாவிஷ்ணு ஜனார்தனனை ஆழ்ந்த தியானத்தில் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டனர். செய்யவேண்டிய காரியத்திற்கேற்ற, அம்புகளுடன் கூடிய அசுரநாசக ரூபத்தை உள்ளத்தில் தியானித்து இருந்தார்।

Verse 48

समास्थानं ततो दृष्ट्वा बोधोपायं प्रचक्रमे । आह तांश्च तदा वम्र्यो धनुर्गुणं प्रयत्नतः । छेत्स्यंति चेत्तच्छब्देन प्रबुध्येत हरिः स्वयम्

அவரை அப்படியே உறுதியாகத் தியானத்தில் நிலைத்திருப்பதைக் கண்டு, வம்ர்யர்கள் அவரை விழிப்பிக்க ஒரு வழியை யோசித்தனர். பின்னர் மற்றவர்களிடம்—“முயற்சியுடன் வில்லின் நாணை வெட்டுங்கள்; அந்த ஒலியால் ஹரி தாமே விழித்தெழலாம்” என்றனர்।

Verse 49

देवा ऊचुः । गुणभक्षं कुरुध्वं वै येनासौ बुध्यते हरिः । क्रत्वर्थिनो वयं वम्र्यः प्रभुं विज्ञापयामहे

தேவர்கள் கூறினர்—“ஹரி விழித்தெழும்படி வில்லின் நாணைத் தின்று அறுத்துவிடுங்கள். நாங்கள் யாகத்தின் நிறைவேற்றத்தை நாடுகிறோம்; ஓ வம்ர்யர்களே, நாம் ஆண்டவரிடம் விண்ணப்பிப்போம்।”

Verse 50

वम्र्यः ऊचुः । निद्राभंगं कथाच्छेदं दम्पत्योर्मैत्रभेदनम् । शिशुमातृविभेदं वा कुर्वाणो नरकं व्रजेत्

வம்ர்யர்கள் கூறினர்—“மற்றொருவரின் உறக்கத்தை கலைத்தல், புனித உரையாடலைத் துண்டித்தல், கணவன்-மனைவி ஒற்றுமையில் பிளவு உண்டாக்குதல், அல்லது குழந்தையைத் தாயிடமிருந்து பிரித்தல்—இவற்றைச் செய்பவன் நரகத்தை அடைவான்।”

Verse 51

योगारूढो जगन्नाथः समाधिस्थो महाबलः । तस्य श्रीजगदीशस्य विघ्नं नैव तु कुर्महे

ஜகந்நாதர் மகாபலவான்; யோகத்தில் உயர்ந்து சமாதியில் நிலைத்துள்ளார். அந்த ஸ்ரீ ஜகதீசருக்கு நாம் எவ்விதத் தடையும் ஏற்படுத்தமாட்டோம்।

Verse 52

ब्रह्मोवाच । भवतां सर्वभक्षत्वं देवकार्यं क्रियेत चेत् । कर्त्तव्यं च ततो वम्र्यो यज्ञसिद्धिर्यथा भवेत् । वम्रीशा सा तदा वत्स पुनरेवमुवाच ह

பிரம்மா கூறினார்—உங்கள் அனைத்தையும் உண்ணும் ஆற்றல் தேவர்களின் காரியத்திற்கு பயன்படுமெனில், ஓ வம்ரியரே, யாகம் நிறைவேறுமாறு அதனைச் செய்ய வேண்டும். அப்போது, மகனே, வம்ரிகளின் அரசி மீண்டும் இவ்வாறு சொன்னாள்.

Verse 53

वम्र्युवाच । दुःखसाध्यो जगन्नाथो मलयानिलसंनिभः । कथं वा बोध्यतां बह्मन्नस्माभिः सुरपूजितः

வம்ரியா கூறினாள்—ஜகந்நாதரை எழுப்புதல் அரிது; அவர் மலயத் தென்றலைப் போல் மென்மையானவர். ஓ பிரம்மனே, தேவர்கள் வணங்கும் அவரை நாங்கள் எவ்வாறு விழிப்பிக்கலாம்?

Verse 54

नैव यज्ञेन मे कार्यं सुरैश्चैव तथैव च । सर्वेषु यज्ञकार्येषु भागं ददतु मे सुराः

எனக்கு யாகத்தால் தனிப்பட்ட தேவை இல்லை; தேவர்களாலும் அதே. ஆனால் இனிமேல் எல்லா யாகக் கிரியைகளிலும் தேவர்கள் எனக்கு ஒரு பங்கை அளிக்கட்டும்.

Verse 55

देवा ऊचुः । प्रदास्यामो वयं वम्र्यै भागं यज्ञेषु सर्वदा । यज्ञाय दत्तमस्माभिः कुरुष्वैवं वचो हि नः

தேவர்கள் கூறினர்—வம்ரியாவுக்கு யாகங்களில் எப்போதும் பங்கை அளிப்போம். யாகத்திற்காக நாங்கள் அளித்ததை ஏற்று, எங்கள் சொல்லின்படி நீ அவ்வாறே செய்.

Verse 56

तथेति विधिनाप्युक्तं वम्री चोद्यममाश्रिता । गुणभक्षादिकं कर्म तया सर्वं कृतं नृप

‘அப்படியே’ என்று, முறையின்படி அறிவுறுத்தப்பட்ட வம்ரீ முயற்சியை மேற்கொண்டாள். ஓ அரசே, வில்லின் நாணை கடித்தறுத்தல் முதலான எல்லாச் செயல்களையும் அவளே செய்தாள்.

Verse 57

युधिष्ठिर उवाच । अस्य वा बोधने देवा गुणभंगे समाधिषु । एतदाश्चर्यं विप्रर्षे सत्यं सत्यवतीसुत

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஓ பிராமணரிஷியே, சத்தியவதியின் புதல்வனே! அவனை விழிப்பிக்கவும், சமாதி நிலையில் வில்லின் நாண் அறுபடவும் தேவர்கள் ஈடுபட்டனர் என்பதான இந்த அதிசயம் உண்மையா?

Verse 58

व्यास उवाच । व्यग्रचित्ताः सुराः सर्वे आकृष्टं हरिकार्मु कम् । न जाने केन कार्येण विष्णुमायाविमोहिताः

வியாசர் கூறினார்—அனைத்து தேவரும் கலங்கிய மனத்துடன் ஹரியின் வில்லை இழுத்தனர்; விஷ்ணுமாயையால் மயங்கிய அவர்கள் எந்த நோக்கத்தால் இதைச் செய்தனர் என எனக்குத் தெரியாது।

Verse 59

मुदितास्ताः प्रमुञ्चंति वल्मीकं चाग्रतो हरेः । कोटिपार्श्वे ततो नीतं वल्मीकं पर्वतोपमम्

மகிழ்ந்த அவர்கள் ஹரியின் முன் எறும்புப் புற்றை விடுத்தனர்; பின்னர் வில்லின் முனை அருகே அந்த மலைப்போன்ற புற்று ஒரு புறம் எடுத்துச் செல்லப்பட்டது।

Verse 60

गुणे च भक्षिते तस्मिंस्तक्षणादेव दूषिते । ज्याघातकोटिभिः सार्द्धं शीर्षं छित्त्वा दिवं गतम्

அந்த நாண் உண்டுபோக, கணநேரத்தில் அழிந்தபோது, எண்ணற்ற நாண்-அடிகளுடன் தலை துண்டிக்கப்பட்டு விண்ணுலகத்திற்குச் சென்றது।

Verse 61

गते शीर्षे च ते देवा भृशमु द्विग्नमानसाः । धावंति सर्वतः सर्वे शिरआलोकनाय ते

தலை சென்றபின் அந்த தேவர்கள் மிகுந்த கலக்கமுற்ற மனத்துடன், தலை காணவும் தேடவும் எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடினர்।