Adhyaya 11

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । अतः परं किमभवद्ब्रवीतु द्विजसत्तम । त्वद्वचनामृतं पीत्वा तृप्तिर्नास्ति मम प्रभो

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—இதன் பின் என்ன நிகழ்ந்தது? ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, அருள்கூர்ந்து சொல்லுங்கள். ஆண்டவனே, உங்கள் வாக்கமுதம் அருந்தியும் எனக்கு நிறைவு இல்லை.

Verse 2

व्यास उवाच । अथ किंचिद्गते काले युगांतसमये सति । त्रेतादौ लोलजिह्वाक्ष अभवद्राक्षसेश्वरः

வியாசர் கூறினார்—பின்னர் சிறிது காலம் கடந்தபோது யுகாந்தக் காலம் அணைந்தது. திரேதா யுகத்தின் தொடக்கத்தில் லோலஜிஹ்வாக்ஷன் எனும் ராட்சசேஸ்வரன் தோன்றினான்.

Verse 3

तेन विद्रावितं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । जित्वा स सकलांल्लोकान्धर्मारण्ये समागतः

அவனால் அசையும் அசையாததுமாகிய மூவுலகமும் அஞ்சி ஓடின. எல்லா உலகங்களையும் வென்று அவன் தர்மாரண்யத்துக்கு வந்தடைந்தான்.

Verse 4

तद्दृष्ट्वा सकलं पुण्यं रम्यं द्विजनिषे वितम् । ब्रह्मद्वेषाच्च तेनैव दाहितं च पुरं शुभम्

அந்த இடம் முழுவதும் புனிதமும் இனிமையும், பிராமணர்கள் வழிபடும் தலமுமாக இருப்பதைப் பார்த்து, பிரம்மத் த்வேஷத்தால் அவன் அந்தச் சிறந்த நகரை எரித்தான்.

Verse 5

दह्यमानं पुरं दृष्ट्वा प्रणष्टा द्विजसत्तमाः । यथागतं प्रजग्मुस्ते धर्मारण्यनिवासिनः

நகரம் எரிவதைப் பார்த்ததும் இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்கள் தப்பி ஓடினர். தர்மாரண்ய வாசிகள் வந்த வழியே மீண்டும் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

Verse 6

श्रीमाताद्यास्तदा देव्यः कोपिता राक्षसेन वै । घातयंत्येव शब्देन तर्जयित्वा च राक्षसम्

அப்போது ஸ்ரீமாதா முதலிய தேவியர் அந்த ராக்ஷசனால் மிகக் கோபமுற்றனர். இடியென முழங்கி அவனைத் தடுத்துத் தாழ்த்தி, அவனை வதம் செய்யப் போவதுபோல் அச்சுறுத்தினர்.

Verse 7

समुच्छ्रितास्तदा देव्यः शतशोऽथ सह स्रशः । त्रिशूलवरधारिण्यः शंखचक्रगदाधराः

அப்போது தேவியர் எழுந்தனர்—நூற்றுக்கணக்காக, ஆயிரக்கணக்காக. சிலர் திரிசூலம் மற்றும் வரமுத்திரை தாங்கினர்; சிலர் சங்கம், சக்கரம், கதையைத் தாங்கினர்.

Verse 8

कमंडलुधराः काश्चित्कशाखङ्गधराः पराः । पाशांकुशधरा काचित्खड्गखेटकधारिणी

சிலர் கமண்டலு தாங்கினர்; மற்றவர்கள் சாட்டையும் வாளையும் தாங்கினர். ஒருவர் பாசமும் அங்குசமும் கொண்டார்; மற்றொருவர் வாளும் கேடகமும் (கேடயம்) தாங்கினார்.

Verse 9

काचित्परशुहस्ता च दिव्यायुधधरा परा । नानाभरणभूषाढ्या नानारत्नाभिशोभिता

ஒருத்தி பரசு (கோடரி) கையில் கொண்டாள்; மற்றொருத்தி தெய்வீக ஆயுதங்களைத் தாங்கினாள். பல ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவர்கள் பலவகை ரத்தினங்களால் ஒளிர்ந்தனர்.

Verse 10

राक्षसानां विनाशाय ब्राह्मणानां हिताय च । आजग्मुस्तत्र यत्रास्ते लोलजिह्वो हि राक्षसः

ராக்ஷசர்களின் அழிவிற்கும், பிராமணர்களின் நலனிற்கும் அவர்கள் அங்கே சென்றனர்; அங்கேயே லோலஜிஹ்வன் என்னும் ராக்ஷசன் தங்கியிருந்தான்.

Verse 11

महादंष्ट्रो महाकायो विद्युज्जिह्वो भयंकरः । दृष्ट्वा ता राक्षसो घोरं सिंहनादमथाकरोत्

பெருந்தந்தங்களும் பேருடலும் மின்னொத்த நாவும் கொண்ட அச்சமூட்டும் ராட்சசன் அவளைக் கண்டவுடன் கொடிய சிங்கநாதம் எழுப்பினான்।

Verse 12

तेन नादेन महता त्रासितं भुवनत्रयम् । आपूरिता दिशः सर्वाः क्षुभितानेकसागराः

அந்த பேரொலியால் மூவுலகமும் அச்சத்தால் நடுங்கியது; எல்லாத் திசைகளும் அந்த ஒலியால் நிரம்பி, பல கடல்கள் கலங்கின.

Verse 13

कोलाहलो महानासीद्धर्मारण्ये तदा नृप । तच्छ्रुत्वा वासवेनाथ प्रेषितो नलकूबरः

அரசே! அப்போது தர்மாரண்யத்தில் பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது. அதைச் செவிமடுத்த வாசவன் (இந்திரன்) நலகூபரனை அனுப்பினான்.

Verse 14

किमिदं पश्य गत्वा त्वं दृष्ट्वा मह्यं निवेदय । तत्तस्य वचनं श्रुत्वा गतो वै नलकूबरः

“நீ சென்று இது என்னவென்று பார்த்து, பார்த்ததை எனக்கு அறிவி.” என்ற அவன் சொல்லைக் கேட்டு நலகூபரன் நிச்சயமாகப் புறப்பட்டான்.

Verse 15

दृष्ट्वा तत्र महायुद्धं श्रीमातालोलजिह्वयोः । यथादृष्टं यथाजातं शक्राग्रे स न्यवेदयत्

அங்கே ஸ்ரீமாதா மற்றும் லோலஜிஹ்வன் இடையிலான பேர்போரைக் கண்டு, அவன் கண்டதையும் நடந்ததையும் அப்படியே சக்ரன் (இந்திரன்) முன்னிலையில் அறிவித்தான்.

Verse 16

उद्वेजयति लोकांस्त्रीन्धर्मारण्यमितो गतः । तच्छ्रुत्वा वासवो विष्णुं निवेद्य क्षितिमागमत्

“இங்கிருந்து தர்மாரண்யத்திற்குச் சென்று அவன் மூன்று உலகங்களையும் அச்சுறுத்துகிறான்.” இதைக் கேட்ட வாசவன் (இந்திரன்) விஷ்ணுவிடம் அறிவித்து பூமிக்கு இறங்கினான்.

Verse 17

दाहितं तत्पुरं रम्यं देवानामपि दुर्लभम् । न दृष्टा वाडवास्तत्र गताः सर्वे दिशो दश

தேவர்களுக்கும் அரிதான அந்த அழகிய நகரம் எரிந்து போயிற்று. அங்கே வாடவைகள் (குதிரை மாடுகள்) காணப்படவில்லை; அனைத்தும் பத்து திசைகளுக்கும் சென்றன.

Verse 18

श्रीमाता योगिनी तत्र कुरुते युद्धमुत्तमम् । हाहाभूता प्रजा सर्वा इतश्चेतश्च धावति

அங்கே யோகினி ஸ்ரீமாதா சிறந்த போரை நிகழ்த்தினாள். ‘அய்யோ, அய்யோ’ என்று அலறியபடி மக்கள் அனைவரும் அச்சத்தில் இங்கும் அங்கும் ஓடினர்.

Verse 19

तच्छ्रुत्वा वासुदेवो हि गृहीत्वा च सुदर्शनम् । सत्यलोकात्तदा राजन्समागच्छन्महीतले

இதைக் கேட்ட வாசுதேவன் சுதர்சனச் சக்கரத்தை ஏந்தி, அரசே, அப்போது சத்தியலோகத்திலிருந்து பூமிக்கு வந்தான்.

Verse 20

धर्मारण्यं ततो गत्वा तच्चक्रं प्रमुमोच ह । लोलजिह्वस्तदा रक्षो मूर्च्छितो निपपात ह

பின்னர் தர்மாரண்யத்திற்குச் சென்று அவர் அந்தச் சக்கரத்தை விடுத்தார். அச்சமயம் லோலஜிஹ்வன் எனும் ராட்சசன் மயங்கி விழுந்தான்.

Verse 21

त्रिशूलेन ततो भिन्नः शक्तिभिः क्रोधमूर्च्छितः । हन्यमानस्तदा रक्षः प्राणांस्त्यक्त्वा दिवं गतः

அப்போது அந்த ராட்சசன் திரிசூலால் குத்தப்பட்டு, சக்திகளால் தாக்கப்பட்டு, கோபத்தில் மயங்கி அடிபட்டுக்கொண்டே உயிரை விட்டுத் தேவருலகத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 22

ततो देवाः सगंधर्वा हर्षनिर्भरमानसाः । तुष्टुवुस्तं जगन्नाथं सत्यलोकात्समागताः

பின்னர் தேவர்கள் கந்தர்வர்களுடன், ஆனந்தம் நிறைந்த உள்ளத்துடன், சத்தியலோகத்திலிருந்து வந்து அந்த ஜகந்நாதனைப் புகழ்ந்து பாடினர்।

Verse 23

उद्वसं तत्समालोक्य विष्णुर्वचनमब्रवीत् । क्व च ते ब्राह्मणाः सर्वे ऋषीणामाश्रमे पुनः

அந்த இடம் வெறிச்சோடி இருப்பதைக் கண்டு விஷ்ணு கூறினார்—“இப்போது அந்தப் பிராமணர்கள் எல்லாம் எங்கே? அவர்கள் மீண்டும் முனிவர்களின் ஆசிரமங்களுக்குச் சென்றார்களா?”

Verse 24

ततो देवाः सगं धर्वा इतस्ततः पलायितान् । संशोध्य तरसा राजन्ब्राह्मणानिदमब्रुवन्

அப்போது தேவர்கள் கந்தர்வர்களுடன், அரசே, இங்கும் அங்கும் ஓடிப்போன பிராமணர்களை விரைவாகத் தேடி கண்டுபிடித்து அவர்களிடம் இவ்வாறு கூறினர்।

Verse 25

श्रूयतां नो वचो विप्रा निहतो राक्षसाधमः । वासुदेवेन देवेन चक्रेण निरकृंतत

“விப்ரர்களே, எங்கள் சொல் கேளுங்கள்—அந்த கீழ்மையான ராட்சசன் கொல்லப்பட்டான்; தெய்வமான வாசுதேவன் தன் சக்கரத்தால் அவனை வெட்டி வீழ்த்தினார்।”

Verse 26

तच्छ्रुत्वा वाडवाः सर्वे प्रहर्षोत्फुल्ललोचनाः । समाजग्मुस्तदा राजन्स्वस्वस्थाने समाविशन्

அதை கேட்ட வாடவ மக்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்த கண்களுடன் ஆனந்தித்தனர். அரசே, அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி தத்தம் இடங்களுக்கு மீண்டு சென்று மீண்டும் குடியமர்ந்தனர்.

Verse 27

श्रीकांताय तदा राजन्वाक्यमुक्तं मनोरमम् । यस्मात्त्वं सत्यलोकाच्च आगतोऽसि जगत्प्रभुः । स्थापितं च पुरं चेदं हिताय च द्विजात्मनाम्

அப்போது, அரசே, ஸ்ரீகாந்தரிடம் இன்பமிகு வாக்கு கூறப்பட்டது—“உலகப் பிரபுவே, நீங்கள் சத்தியலோகத்திலிருந்து வந்ததால், இந்த நகரம் இருமுறை பிறந்தோரின் நலனுக்காக நிறுவப்பட்டது.”

Verse 28

सत्यमंदिरमिति ख्यातं तदा लोके भविष्यति । कृते युगे धर्मारण्यं त्रेतायां सत्यमंदिरम्

அப்போது இது உலகில் ‘சத்யமந்திரம்’ எனப் புகழ்பெறும். கிருதயுகத்தில் ‘தர்மாரண்யம்’; திரேதாயுகத்தில் ‘சத்யமந்திரம்’ என அழைக்கப்படும்.

Verse 29

तच्छ्रुत्वा वासुदेवेन तथेति प्रतिपद्य च । ततस्ते वाडवाः सर्वे पुत्रपौत्रसमन्विताः

அதை கேட்ட வாசுதேவர் ‘ததாஸ்து’ என்று ஒப்புக் கொண்டார். பின்னர் அந்த வாடவ மக்கள் அனைவரும் தங்கள் மகன்கள், பேரன்களுடன் கூடியவர்களாயினர்.

Verse 30

सपत्नीकाः सानुचरा यथापूर्वं न्यवात्सिषुः । तपोयज्ञक्रियाद्येषु वर्तंतेऽध्ययनादिषु

அவர்கள் மனைவியரும் பணியாளர்களும் உடன் முன்புபோலவே அங்கே வாழ்ந்தனர். தவம், யாகம், தர்மச் சடங்குகள் ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டு, வேதாத்யயனம் முதலியவற்றிலும் நிலைத்திருந்தனர்.

Verse 31

एवं ते सर्वमाख्यातं धर्म वै सत्यमंदिरे

ஓ தர்மா! சத்தியத்தின் புனிதத் தாமமான ‘சத்தியமந்திரம்’ பற்றிய அனைத்தும் உனக்கு முழுமையாக எடுத்துரைக்கப்பட்டது।