Adhyaya 14

Verse 1

सूत उवाच । प्राप्तसिंहासनो वीरो भद्रायुः स महीपतिः । प्रविवेश वनं रम्यं कदाचिद्भार्यया सह

சூதர் கூறினார்— சிங்காசனத்தில் அமர்ந்த வீரன் பத்ராயு எனும் மன்னன், ஒருமுறை தன் மனைவியுடன் இனிய வனத்துள் நுழைந்தான்।

Verse 2

तस्मिन्विकसिताशोकप्रसूननवपल्लवे । प्रोत्फुल्लमल्लिकाखंडकूजद्भ्रमरसंकुले

அங்கே புதுத் தளிர்களுடன் அசோக மலர்கள் மலர்ந்திருந்தன; முழுமலர்ந்த மல்லிகைக் கொத்துகளில் வண்டுகளின் முரசொலி நிறைந்திருந்தது।

Verse 3

नवकेसरसौरभ्यबद्धरागिजनोत्सवे । सद्यः कोरकिताशोकतमालगहनांतरे

புதிய கேசரின் மணம் காதலுற்றோரிடையே விழாவென மகிழ்ச்சியை எழுப்பியது; தமால மரங்களின் அடர்ந்த கானகத்தில் அசோகங்களில் இப்போதுதான் மொட்டுகள் தோன்றின।

Verse 4

प्रसूनप्रकरानम्र माधवीवनमंडपे । प्रवालकुसुमोद्द्योतचूतशाखिभिरञ्चिते

மாதவி கொடிகள் நிறைந்த தோட்ட மண்டபத்தில், மலர்க் குழுக்களால் தாழ்ந்த கொடிகளிடையே, பவளநிற மலர்களால் ஒளிரும் மாமரக் கிளைகளால் அந்த இடம் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 5

पुन्नागवनविभ्रांतपुंस्कोकिलविराविणि । वसन्तसमये रम्ये विजहार स्त्रिया सह

புன்னாக வனத்தில் அங்கும் இங்கும் பறந்து திரியும் ஆண் குயில்களின் இனிய கூவலால் முழங்கும் அந்த அழகிய வசந்த காலத்தில், அரசன் தன் அரசியுடன் சேர்ந்து விளையாடினான்।

Verse 6

अथाविदूरे क्रोशंतौ धावंतौ द्विजदंपती । अन्वीयमानौ व्याघ्रेण ददर्श नृपसत्तमः

அப்போது அருகிலேயே, அலறிக்கொண்டு ஓடிக்கொண்டிருந்த ஒரு பிராமண தம்பதியை—அவர்களை ஒரு புலி துரத்திக்கொண்டிருந்ததை—சிறந்த அரசன் கண்டான்।

Verse 7

पाहि पाहि महाराज हा राजन्करुणानिधे । एष धावति शार्दूलो जग्धुमावां महारयः

அவர்கள் கூறினர்—“காப்பாற்றுங்கள், காப்பாற்றுங்கள், மகாராஜா! அரசே, கருணைநிதியே! இந்தப் புலி கொடிய வேகத்துடன் எங்களை விழுங்க ஓடிவருகிறது!”

Verse 8

एष पर्वतसंकाशः सर्वप्राणिभयंकरः । यावन्न खादति प्राप्य तावन्नौ रक्ष भूपते

“இவன் மலைபோல் பெரிதும், எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சமூட்டுபவனும். எங்களை அணுகி விழுங்குவதற்கு முன்பே—அரசே, எங்களை காப்பாற்றுங்கள்!”

Verse 9

इत्थमाक्रंदितं श्रुत्वा स राजा धनुराददे । तावदागत्य शार्दूलो मध्ये जग्राह तां वधूम्

இவ்வாறு எழுந்த அலறலைக் கேட்ட அரசன் வில்லை எடுத்தான். அதற்குள் புலி பாய்ந்து வந்து, அவர்களிடையே நின்றபடியே அந்த மணப்பெண்ணை பிடித்துக் கொண்டது.

Verse 10

हा नाथ नाथ हा कांत हा शंभो जगतः पते । इति रोरूयमाणां तां यावज्जग्राह भीषणः

அவள் அழுதபடி—“ஆ நாதா! ஆ நாதா! ஆ காதலா! ஓ ஷம்போ, உலகின் அதிபதியே!” என்று புலம்பிக்கொண்டிருக்கையில், அந்த கொடிய மிருகம் அவளைப் பிடித்தது.

Verse 11

तावत्स राजा निशितैर्भल्लैर्व्याघ्रमताडयत् । न च तैर्विव्यथे किंचिद्गिरींद्र इव वृष्टिभिः

அப்போது அரசன் கூரிய அம்புகளால் புலியைத் தாக்கினான்; ஆனால் அவை அதற்கு சிறிதும் வேதனை அளிக்கவில்லை—மழையால் அசையாத மலைச்சிகரம் போல.

Verse 12

स शार्दूलो महासत्त्वो राज्ञोस्त्रैरकृतव्यथः । बलादाकृष्य तां नारीमपाक्रामत सत्वरः

அந்த பேராற்றல் கொண்ட புலி அரசனின் ஆயுதங்களால் காயமடையவில்லை. அந்தப் பெண்ணை வலியால் இழுத்துக்கொண்டு விரைவாக ஓடிவிட்டது.

Verse 13

व्याघ्रेणापहृतां पत्नीं वीक्ष्य विप्रोऽतिदुःखितः । रुरोद हा प्रिये बाले हा कांते हा पतिव्रते

புலியால் கவரப்பட்ட தன் மனைவியைப் பார்த்த பிராமணன் பேர்துயரத்தில் ஆழ்ந்தான். அவன் அழுதான்—“ஆ பிரியே! ஆ பாலே! ஆ காந்தே! ஆ பதிவ்ரதே!”

Verse 14

एकं मामिह संत्यज्य कथं लोकांतरं गता । प्राणेभ्योपि प्रियां त्यक्त्वा कथं जीवितुमुत्सहे

என்னை இங்கே தனியாக விட்டுவிட்டு நீ மற்றுலகத்திற்கு எவ்வாறு சென்றாய்? என் உயிர்மூச்சினும் இனியவளான உன்னை இழந்து நான் எவ்வாறு வாழத் துணிவேன்?

Verse 15

राजन्क्व ते महास्त्राणि क्व ते श्लाघ्यं महद्धनुः । क्व ते द्वादशसाहस्रमहानागातिगं बलम्

அரசே, இப்போது உன் மகாஸ்திரங்கள் எங்கே? புகழ்பெற்ற உன் பெரிய வில் எங்கே? பன்னிரண்டு ஆயிரம் பெருயானைகளையும் மிஞ்சும் எனச் சொல்லப்படும் உன் வலிமை எங்கே?

Verse 16

किं ते शंखेन खङ्गेन किं ते मंत्रास्त्रविद्यया । किं च तेन प्रयत्नेन किं प्रभावेण भूयसा

உன் சங்கும் வாளும் என்ன பயன்? மந்திர-அஸ்திரவித்தை என்ன பயன்? தேவைப்படும் தருணத்தில் தோல்வியுற்றால் அந்த முயற்சியும், பெரும் ‘பிரபாவமும்’ எதற்கு?

Verse 17

तत्सर्वं विफलं जातं यच्चान्यत्त्वयि तिष्ठति । यस्त्वं वनौकसं जंतुं निवारयितुमक्षमः

உன்னுள் இருந்த மற்ற அனைத்தும் பயனற்றதாயிற்று—ஏனெனில் காடுவாசியான அந்த மிருகத்தன்மை கொண்ட தாக்குதலாளனைத் தடுக்க நீ இயலவில்லை.

Verse 18

क्षात्त्रस्यायं परो धर्मः क्षताद्यत्परिरक्षणम् । तस्मात्कुलोचिते धर्मे नष्टे त्वज्जीवितेन किम्

க்ஷத்திரியனின் உச்ச தர்மம் இதுவே—காயமுற்றவர்களையும் துயருற்றவர்களையும் காப்பது. ஆகவே குலத்திற்குரிய தர்மமே அழிந்தபின் உன் உயிர்க்கு என்ன மதிப்பு?

Verse 19

आर्तानां शरणार्तानां त्राणं कुर्वंति पार्थिवाः । प्राणैरर्थैश्च धर्मज्ञास्तद्विहीना मृतोपमाः

தர்மம் அறிந்த அரசர்கள் துன்புற்றவர்களையும் சரணடைந்தவர்களையும் உயிரும் செல்வமும் தந்து காப்பர். அந்த மனம் இல்லாதோர் இறந்தவர்க்குச் சமம்.

Verse 20

धनिनां दानहीनानां गार्हस्थ्याद्भिक्षुता वरा । आर्तत्राणविहीनानां जीवितान्मरणं वरम्

செல்வம் இருந்தும் தானமில்லாதோர்க்கு இல்லறத்தைவிட பிச்சை வாழ்வே மேல். துன்புற்றவரை காக்காதோர்க்கு வாழ்வைவிட மரணமே நன்று.

Verse 21

वरं विषादनं राज्ञो वरमग्नौ प्रवेशनम् । अनाथानां प्रपन्नानां कृपणानामरक्षणात्

அரசனுக்கு மனவாடலும் நன்று; தீயில் புகுதலும் நன்று; ஆனால் ஆதரவற்றோர், சரணடைந்தோர், ஏழைகள் ஆகியோரைக் காக்காதிருத்தல் அதைவிடக் கேடு.

Verse 22

इत्थं विलपितं तस्य स्ववीर्यस्य च गर्हणम् । निशम्य नृपतिः शोकादात्मन्येवमचिंतयत्

அவனுடைய இவ்வாறான புலம்பலையும் தன் வீரத்தைக் கண்டித்தலையும் கேட்ட அரசன் துயரால் ஆழ்ந்து, உள்ளத்தில் இவ்வாறு சிந்தித்தான்.

Verse 23

अहो मे पौरुषं नष्टमद्य दैवविपर्ययात् । अद्य कीर्तिश्च मे नष्टा पातकं प्राप्तमुत्क टम्

அய்யோ! விதியின் புரட்டால் இன்று என் ஆண்மை அழிந்தது. இன்று என் புகழும் அழிந்தது; கடும் பாவம் என்மேல் வந்தடைந்தது.

Verse 24

धर्मः कालोचितो नष्टो मन्दभाग्यस्य दुर्मतेः । नूनं मे संपदो राज्यमायुष्यं क्षयमेष्यति

மந்தபாக்கியமும் தீயமதியும் உடைய எனக்கு காலத்திற்கேற்ற தர்மம் அழிந்துவிட்டது. நிச்சயமாக என் செல்வமும் என் அரசாட்சியும் என் ஆயுளும் இப்போது சிதைவுக்கே செல்கின்றன.

Verse 25

अपुंसां संपदो भोगाः पुत्रदारधनानि च । दैवेन क्षणमुद्यंति क्षणादस्तं व्रजंति च

திடமற்ற (அபுஂச) மக்களின் செல்வமும் இன்பங்களும்—மகன், மனைவி, பொருள்—தெய்வவசத்தால் ஒரு கணம் எழுந்து, அடுத்த கணமே அஸ்தமித்து மறைந்து போகின்றன.

Verse 26

अत एनं द्विजन्मानं हतदारं शुचार्दितम् । गतशोकं करिष्यामि दत्त्वा प्राणानपि प्रियान्

ஆகையால் மனைவியை இழந்து துயரால் வாடும் இந்த இருபிறப்பாளனை நான் துயரிலிருந்து விடுவிப்பேன்; அதற்காக என் அரிய உயிரையும் அளிக்க வேண்டியிருந்தாலும்.

Verse 27

इति निश्चित्य मनसा भद्रायुर्नृपसत्तमः । पतित्वा पादयोस्त्वस्य बभाषे परिसांत्वयन्

இவ்வாறு மனத்தில் உறுதி செய்து, அரசர்களில் சிறந்த பத்ராயு அவன் பாதங்களில் விழுந்து, ஆறுதல் கூறி பேசினான்.

Verse 28

कृपां कुरु मयि ब्रह्मन्क्षत्रबंधौ हतौजसि । शोकं त्यज महाबुद्धे दास्याम्यर्थं तवेप्सितम्

பிராமணரே! என்மேல் கருணை கொள்ளுங்கள்—நான் பெயரளவிலான க்ஷத்திரியன், வலிமையற்றவன். மகாபுத்தியுள்ளவரே! துயரை விடுங்கள்; நீங்கள் விரும்பியதை நான் அளிப்பேன்.

Verse 29

इदं राज्यमियं राज्ञी ममेदं च कलेवरम् । त्वधीनमिदं सर्वं किं तेऽभिलषितं वद

இந்த ராஜ்யமும், இந்த ராணியும், என் இந்த உடலும்—இவை அனைத்தும் உன் அதிகாரத்திற்குள். உனக்கு என்ன விருப்பம்? சொல்.

Verse 30

ब्राह्मण उवाच । किमादर्शेन चांधस्य किं गृहैर्भैक्ष्यजीविनः । किं पुस्तकेन मूर्खस्य ह्यस्त्रीकस्य धनेन किम्

பிராமணன் கூறினான்—குருடனுக்கு கண்ணாடி எதற்கு? பிச்சையால் வாழ்பவனுக்கு வீடுகள் எதற்கு? மூடனுக்கு நூல் எதற்கு? மனைவியில்லாதவனுக்கு செல்வம் எதற்கு?

Verse 31

अतोऽहं गतपत्नीको भुक्तभोगो न कर्हिचित् । इमां तवाग्रमहिषीं कामार्थं दीयतां मम

ஆகையால் நான் மனைவியற்றவன்; இன்பங்களை ஒருபோதும் அனுபவித்ததில்லை. எனவே காமத்திற்காக உன் முதன்மை ராணியை எனக்குக் கொடுக்க வேண்டும்.

Verse 32

राजोवाच । ब्रह्मन्किमेष धर्मस्ते किमेतद्गुरुशासनम् । अस्वर्ग्यमयशस्यं च परदाराभिमर्शनम्

அரசன் கூறினான்—ஓ பிராமணரே! இது உன் ‘தர்மம்’ என்ன? இது எத்தகைய குரு உபதேசம்? பிறன் மனைவியைத் தொடுதல் ஸ்வர்க்கமல்ல; அது பழியளிக்கும்.

Verse 33

दातारः संति वित्तस्य राज्यस्य गजवाजिनाम् । आत्मदेहस्य वा क्वापि न कलत्रस्य कर्हिचित्

செல்வத்தையும், ராஜ்யத்தையும், யானை-குதிரைகளையும் தானம் செய்பவர்கள் உள்ளனர்; எங்கோ சிலர் தம் உடலையும் தருவர்—ஆனால் மனைவியை ஒருபோதும் தானமாக அளிப்பதில்லை.

Verse 34

परदारोपभोगेन यत्पापं समुपार्जितम् । न तत्क्षालयितुं शक्यं प्रायश्चित्तशतैरपि

பிறனுடைய மனைவியை அனுபவித்ததால் சேரும் பாவம், நூறு நூறு பிராயச்சித்தங்களாலும் கூட கழுவ முடியாது।

Verse 35

ब्राह्मण उवाच । अपि ब्रह्मवधं घोरमपि मद्यनिषेवणम् । तपसा नाशयिष्यामि कि पुनः पारदारिकम् । तस्मात्प्रयच्छ मे भार्यामिमां त्वं ध्रुवमन्यथा

பிராமணன் கூறினான்—கொடூரமான பிரம்மஹத்தி பாவமும், மதுபானப் பாவமும் நான் தவத்தால் அழிப்பேன்; அப்படியிருக்கப் பிறனுடைய மனைவி விஷயம் எவ்வளவு சிறியது! ஆகவே உன் மனைவியை எனக்குக் கொடு; இல்லையெனில் நிச்சயமாக அழிவு உண்டு।

Verse 36

अरक्षणाद्भयार्तानां गंतासि निरयं ध्रुवम् । इति विप्रगिरा भीतश्चिंतयामास पार्थिवः । अरक्षणान्महत्पापं पत्नीदानं ततो वरम्

“பயத்தால் துன்புறுவோரைக் காக்காவிட்டால் நீ நிச்சயமாக நரகத்திற்குச் செல்வாய்”—என்ற பிராமண வாக்கால் அஞ்சிய அரசன் சிந்தித்தான்: “காப்பாற்றாமை பெரும் பாவம்; ஆகவே மனைவியைத் தானம் செய்வது அதைவிடச் சிறிய தீமை।”

Verse 37

अतः पत्नीं द्विजाग्र्याय दत्त्वा निर्मुक्तकिल्विषः । सद्यो वह्निं प्रवेक्ष्यामि कीर्तिश्च निहिता भवेत्

“ஆகவே முதன்மை பிராமணனுக்கு மனைவியை அளித்து பாவமின்றி, உடனே தீயில் புகுவேன்; இவ்வாறு என் புகழ் நிலைபெறும்।”

Verse 38

इति निश्चित्य मनसा समुज्ज्वाल्य हुताशनम् । तं ब्राह्मणं समाहूय ददौ पत्नीं सहोदकाम्

இவ்வாறு மனத்தில் தீர்மானித்து புனித அக்னியை மூட்டி, அந்தப் பிராமணனை அழைத்து, நீர்ச் சடங்குடன் தன் மனைவியை அவனுக்குத் தானமாக அளித்தான்।

Verse 39

स्वयं स्नातः शुचिर्भूत्वा प्रणम्य विबुधेश्वरान् । तमग्निं द्विः परिक्रम्य शिवं दध्यौ समाहितः

அவன் தானே நீராடி தூய்மையடைந்து, தேவர்களின் ஈசர்களை வணங்கி, அந்த அக்னியை இருமுறை வலம் வந்து, ஒருமனத்துடன் சிவனைத் தியானித்தான்।

Verse 40

तमथाग्नौ पतिष्यंतं स्वपदासक्तचेतसम् । प्रत्यदृश्यत विश्वेशः प्रादुर्भूतो जगत्पतिः

அவன் இறைவனின் திருவடிகளில் மனம் பதித்து அக்னியில் விழப் போகும் வேளையில், உலகநாதன், ஜகத்பதி அவன் முன் வெளிப்பட்டான்।

Verse 41

तमीश्वरं पंचवक्त्रं त्रिनेत्रं पिनाकिनं चन्द्रकलावतंसम् । आलंबितापिंगजटाकलापं मध्यंगतं भास्करकोटितेजसम्

அவன் அந்த ஈசனை கண்டான்—ஐந்து முகம், மூன்று கண்கள், பினாகம் ஏந்தியவன்; சந்திரகலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்; தொங்கும் செம்மஞ்சள் ஜடைகளுடன்; கோடி சூரியர் ஒளிபோல் பிரகாசிப்பவன்।

Verse 42

मृणालगौरं गजचर्मवाससं गंगातरंगो क्षितमौलिदेशम् । नागेंद्रहारावलिकंकणोर्मिकाकिरीटकोट्यंगदकुंडलोज्ज्वलम्

அவன் தாமரைநார் போல் வெளிர் நிறம் உடையவன்; யானைத்தோல் ஆடை அணிந்தவன்; தலைமேல் கங்கையின் அலைகள் தழுவியவன்; நாகராஜ மாலையும் வளையங்கள், கங்கணங்கள், கிரீடங்கள், அங்கதங்கள், குண்டலங்கள் ஆகியவற்றால் ஒளிர்ந்தவன்।

Verse 43

त्रिशूलखट्वांगकुठारचर्ममृगाभयेष्टार्थपिनाकहस्तम् । वृषोपरिस्थं शितिकंठमीशं प्रोद्भूतमग्रे नृपतिर्ददर्श

அரசன் தன் முன் வெளிப்பட்ட நீலகண்ட ஈசனை கண்டான்—காளையின் மேல் அமர்ந்தவன்; கைகளில் திரிசூலம், கட்டுவாங்கம், கோடரி, தோல், மான், அபயமுத்திரை, இஷ்டார்த்த வரம், மற்றும் பினாகம் ஏந்தியவன்।

Verse 44

अथांबराद्द्रुतं पेतुर्दिव्याः कुसुमवृष्टयः । प्रणेदुर्देवतूर्याणि देवाश्च ननृतुर्जगुः

அப்போது வானத்திலிருந்து விரைவாகத் தெய்வீக மலர்மழை பொழிந்தது. தேவதூரியங்கள் முழங்கின; தேவர்கள் மகிழ்ந்து ஆடி பாடினர்।

Verse 45

तत्राजग्मुर्नारदाद्याः सनकाद्या सुरर्षयः । इन्द्रादयश्च लोकेशास्तथाब्रह्मर्षयोऽमलाः

அங்கே நாரதர் முதலியோர், சனகர் முதலிய தேவரிஷிகள், மேலும் இந்திரன் முதலிய லோகபாலர்கள், குற்றமற்ற பிரம்மரிஷிகளும் வந்தடைந்தனர்।

Verse 46

तेषां मध्ये समासीनो महादेवः सहोमया । ववर्ष करुणासारं भक्तिनम्रे महीपतौ

அவர்களிடையே உமையுடன் மகாதேவர் அமர்ந்திருந்தார். பக்தியால் தலைவணங்கிய அரசன் மீது அவர் கருணையின் சாரத்தைப் பொழிந்தார்।

Verse 47

तद्दर्शनानंदविजृंभिताशयः प्रवृद्धबाष्पांबुपरिप्लुतांगः । प्रहृष्टरोमा गलगद्गदाक्षरं तुष्टाव गीर्भिर्मुकुलीकृतांजलिः

அந்த தெய்வீக தரிசனத்தின் ஆனந்தத்தில் அவன் உள்ளம் மலர்ந்தது. கண்ணீரோட்டம் உடலை நனைத்தது; மெய்சிலிர்ப்பு எழுந்தது; தொண்டை அடைத்ததால் சொற்கள் தடுமாற—கூப்பிய கைகளுடன் பாடல்-ஸ்தோத்திரங்களால் இறைவனைப் போற்றினான்।

Verse 48

राजोवाच । नतोस्म्यहं देवमनाथमव्ययं प्रधानमव्यक्तगुणं महांतम् । अकारणं कारणकारणं परं शिवं चिदानंदमयं प्रशांतम्

அரசன் கூறினான்—அநாதனாய் இருந்தும் அனைவருக்கும் நாதனாகிய, அழிவிலாத அந்த தேவனை நான் வணங்குகிறேன்; அவ்யக்த குணங்களையுடைய பேர்மையான பிரதானத்தை; காரணமில்லாதவனாய் இருந்தும் காரணங்களின் காரணமான பரம சிவனை—சித்-ஆனந்தமயனாகிய, பரம சாந்தனாகிய அவரை வணங்குகிறேன்।

Verse 49

त्वं विश्वसाक्षी जगतोऽस्यकर्त्ता विरूढधामा हृदि सन्निविष्टः । अतो विचिन्वंति विधौ विपश्चितो योगैरनेकैः कृतचित्तरोधैः

நீங்கள் பிரபஞ்சத்தின் சாட்சி, இவ்வுலகின் கர்த்தா; உங்கள் ஒளி உறுதியாக நிலைத்து, இதயத்தில் உறைகிறீர். ஆகவே மனத்தை அடக்கி, பல யோக முறைகளால் ஞானிகள் உம்மைத் தேடுகின்றனர்.

Verse 50

एकात्मतां भावयतां त्वमेको नानाधियां यस्त्वमनेकरूपः । अतींद्रियं साक्ष्युदयास्तविभ्रमं मनःपथात्संह्रियते पदं ते

ஒற்றுமையைத் தியானிப்போர்க்கு நீரே ஒருவன்; பலவகை மனநிலையோர்க்கு நீர் பல ரூபங்களாய் தோன்றுகிறீர். உங்கள் தத்துவம் புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டது; சாட்சி-அறிவு உதித்தால் உங்கள் பதம் மனப்பாதைக்கு எட்டாததாகிறது.

Verse 51

तं त्वां दुरापं वचसो धियाश्च व्यपेतमोहं परमात्मरूपम् । गुणैकनिष्ठाः प्रकृतौ विलीनाः कथं वपुः स्तोतुमलंगिरो मे

வாக்காலும் சிந்தையாலும் எட்டரியவர் நீர்—மயக்கம் அற்ற பரமாத்ம ரூபம். ஆனால் என் சொற்கள் இயற்கையின் குணங்களில் கரைந்து குணங்களிலேயே நிலைத்துள்ளன; அப்படியிருக்க உம் வடிவைத் துதிக்க என் மொழி எவ்வாறு போதுமானது?

Verse 52

तथापि भक्त्याश्रयतामुपेयुस्तवांघ्रिपद्मं प्रणतार्तिभंजनम् । सुघोरसंसारदवाग्निपीडितो भजामि नित्यं भवभीतिशांतये

ஆயினும் பக்தியைச் சரணடைந்தோர் உம் தாமரைத் திருவடிகளை அடைகின்றனர்; அவை பணிந்தோரின் துயரை நீக்கும். கொடிய சம்சாரக் காட்டுத்தீயால் வாடும் நான், பிறவி-பயத்தைத் தணிக்க நித்தம் உம்மை வழிபடுகிறேன்.

Verse 53

नमस्ते देव देवाय महादेवाय शंभवे । नमस्त्रिमूर्तिरूपाय सर्गस्थित्यंतकारिणे

தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, சம்புவே! உமக்கு நமஸ்காரம். திரிமூர்த்தி ரூபனே, படைப்பு-காப்பு-அழிவு செய்பவனே! உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 54

नमो विश्वादिरूपाय विश्वप्रथमसाक्षिणे । नमः सन्मात्रतत्त्वाय बोधानंदघनाय च

அண்டத்தின் ஆதியுருவே, உலகின் முதல் சாட்சியே உமக்கு நமஸ்காரம். சத்-தத்துவமாய், போத-ஆனந்தக் கனமாய் விளங்கும் உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 55

सर्वक्षेत्रनिवासाय क्षेत्रभिन्नात्मशक्तये । अशक्ताय नमस्तुभ्यं शक्ताभासाय भूयसे

எல்லாக் க்ஷேத்திரங்களிலும் வாசிப்பவனே, க்ஷேத்திர வேறுபாட்டினால் பல ஆத்மசக்தியாகத் தோன்றுபவனே உமக்கு நமஸ்காரம். நீர் நிர்லேபனாய் இருந்தும் எங்கும் சக்தியின் பிரகாசமாக வெளிப்படுகின்றீர்—உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

Verse 56

निराभासाय नित्याय सत्यज्ञानांतरात्मने । विशुद्धाय विदूराय विमुक्ताशेषकर्मणे

மாயை-ஆபாசமற்ற நித்தியனே, சத்தியமும் ஞானமும் உள்ஆத்மாவாய் உள்ளவனே உமக்கு நமஸ்காரம். பரிசுத்தனே, அப்பாற்பட்டவனே, மீதமுள்ள கர்மங்களிலிருந்து விடுபட்டவனே உமக்கு வணக்கம்.

Verse 57

नमो वेदांतवेद्याय वेदमूलनिवासिने । नमो विविक्तचेष्टाय निवृत्तगुण वृत्तये

வேதாந்தத்தால் அறியப்படுபவனே, வேதங்களின் மூலத்தில் உறைவவனே உமக்கு நமஸ்காரம். முற்றிலும் தனித்த (விவிக்த) செயற்பாடுடையவனே, குணங்களின் அலைச்சலிலிருந்து விலகிய வழியுடையவனே உமக்கு வணக்கம்.

Verse 58

नमः कल्याणवीर्याय कल्याणफलदायिने । नमोऽनंताय महते शांताय शिवरूपिणे

மங்கள வீரியமுடையவனே, மங்கள பலன் அளிப்பவனே உமக்கு நமஸ்காரம். அனந்தனே, மகத்தானவனே, சாந்தனே, சிவசொரூபனே உமக்கு வணக்கம்.

Verse 59

अघोराय सुघोराय घोराघौघ विदारिणे । भर्गाय भवबीजानां भंजनाय गरीयसे । नमो विध्वस्तमोहाय विशदात्मगुणाय च

அகோர ரூபத்தார்க்கு வணக்கம்; மேலும் பரம சுகோரராகி அச்சக் கூட்டங்களைச் சிதைக்கும் உமக்கு வணக்கம். பற்கா, ஒளிமிகு நாசகர், பவத்தின் விதைகளைப் பிளக்கும் மிக வணங்கத்தக்க உமக்கு வணக்கம். மோகத்தை அழித்த, தூய தெளிவான ஆத்மகுணம் உடைய உமக்கு வணக்கம்.

Verse 60

पाहि मां जगतां नाथ पाहि शंकर शाश्वत । पाहि रुद्र विरूपाक्ष पाहि मृत्युंजयाव्यय

உலகநாதனே, என்னைக் காப்பாயாக; சங்கரனே, சாச்வதனே, என்னைக் காப்பாயாக. ருத்ரனே, திரிநேத்திரனே (விரூபாக்ஷனே), என்னைக் காப்பாயாக; மிருத்யுஞ்ஜயனே, அவ்யயனே, என்னைக் காப்பாயாக.

Verse 61

शम्भो शशांककृतशेखर शांतमूर्ते गौरीश गोपतिनिशापहुताशनेत्र । गंगाधरांधकविदारण पुण्यकीर्ते भूतेश भूधरनिवास सदा नमस्ते

சம்போ, தலையில் சந்திரசேகரனாய் விளங்கும், சாந்தமூர்த்தியே; கௌரீசா, சூரிய-சந்திர-அக்னி எனும் கண்கள் உடையவனே. கங்காதரா, அந்தகனைச் சிதைத்தவனே, புண்ணியகீர்த்தியே; பூதேசா, மலைவாசியே—உமக்கு எப்போதும் வணக்கம்.

Verse 62

सूत उवाच । एवं स्तुतः स भगवान्राज्ञा देवो महेश्वरः । प्रसन्नः सह पार्वत्या प्रत्युवाच दयानिधिः

சூதர் கூறினார்—அரசன் இவ்வாறு துதித்தபோது பகவான் மகேஸ்வரர் மகிழ்ந்தார்; பார்வதியுடன் கருணைநிதியான ஆண்டவன் பதிலுரைத்தார்.

Verse 63

ईश्वर उवाच । राजंस्ते परितुष्टोऽस्मि भक्त्या पुण्यस्तवेन च । अनन्यचेता यो नित्यं सदा मां पर्यपूजयः

ஈச்வரன் கூறினார்—அரசே, உன் பக்தியாலும் இந்தப் புண்ணிய ஸ்தோத்ரத்தாலும் நான் முற்றிலும் திருப்தியடைந்தேன். நீ ஒருமனத்துடன் எப்போதும், நாள்தோறும் என்னையே வழிபட்டாய்.

Verse 64

तव भावपरीक्षार्थं द्विजो भूत्वाहमागतः । व्याघ्रेण या परिग्रस्ता सैषा दैवी गिरींद्रजा

உன் உள்ளார்ந்த நோக்கத்தைச் சோதிக்க நான் பிராமண வடிவம் கொண்டு இங்கு வந்தேன். புலியால் பிடிக்கப்பட்டதுபோல் தோன்றிய அந்த ‘மலைமன்னன் மகள்’ உண்மையில் தெய்வீக வெளிப்பாடே.

Verse 65

व्याघ्रो मायामयो यस्ते शरैरक्षतविग्रहः । धीरतां द्रष्टुकामस्ते पत्नीं याचितवानहम्

அந்தப் புலி மாயையால் உருவாக்கப்பட்டது; உன் அம்புகளாலும் அதன் உடல் காயமடையவில்லை. உன் திடநிலையைப் பார்க்க விரும்பி நான் உன் மனைவியை வேண்டினேன்.

Verse 66

अस्याश्च कीर्तिमालिन्यास्तव भक्त्या च मानद । तुष्टोऽहं संप्रयच्छामि वरं वरय दुर्लभम्

மரியாதை அளிப்பவனே! உன் பக்தியாலும் இந்தக் கீர்த்திமாலினியின் பக்தியாலும் நான் மகிழ்ந்தேன். உனக்கு வரம் அளிக்கிறேன்; அரிதானதாயினும் வேண்டிக் கொள்.

Verse 67

राजोवाच । एष एव वरो देव यद्भवान्परमेश्वरः । भवतापपरीतस्य मम प्रत्यक्षतां गतः

அரசன் கூறினான்—தேவனே! என் வரம் இதுவே: பரமேசுவரனாகிய நீர், உலகத் துயரத் தீயால் வாடும் எனக்கு நேரில் தரிசனமளித்தீர்.

Verse 68

नान्यं वरं वृणे देव भवतो वरदर्षभात् । अहं च सेयं सा राज्ञी मम माता च मत्पिता

தேவனே, வரமளிப்போரில் சிறந்தவனே! உம்மிடமிருந்து வேறு வரம் நான் வேண்டேன். என்மேலும், இவ்வரசியின்மேலும், என் தாய் தந்தையின்மேலும் உமது அருள் நிலைத்திருக்கட்டும்.

Verse 69

वैश्यः पद्माकरो नाम तत्पुत्रः सुनयाभिधः । सर्वानेतान्महादेव सदा त्वत्पार्श्वगान्कुरु

பத்மாகரன் என்னும் ஒரு வைசியன் உள்ளான்; அவன் மகன் சுனயன் எனப்படுவான். ஓ மகாதேவா, இவர்களையெல்லாம் என்றும் உன் அருகில் பணியாளர்களாக ஆக்குவாயாக।

Verse 70

सूत उवाच । अथ राज्ञी महाभागा प्रणता कीर्तिमालिनी । भक्त्या प्रसाद्य गिरिशं ययाचे वरमुत्तमम्

சூதர் கூறினார்—அப்போது பெரும் பாக்கியமுடைய அரசி கீர்த்திமாலினி வணங்கி, பக்தியால் கிரீசனை மகிழ்வித்து, சிறந்த வரத்தை வேண்டினாள்।

Verse 71

राज्ञ्युवाच । चंद्रांगदो मम पिता माता सीमंतिनी च मे । तयोर्याचे महादेव त्वत्पार्श्वे सन्निधिं सदा

அரசி கூறினாள்—என் தந்தை சந்திராங்கதன்; என் தாய் சீமந்தினி. ஓ மகாதேவா, அவரிருவருக்கும் உன் அருகில் என்றும் சந்நிதியை வேண்டுகிறேன்।

Verse 72

एवमस्त्विति गौरीशः प्रसन्नो भक्तवत्सलः । तयोः कामवरं दत्त्वा क्षणादंतर्हितोऽभवत्

‘அப்படியே ஆகுக’ என்று பக்தவத்ஸலனான கௌரீசன் மகிழ்ந்தான். அவர்களுக்குக் கேட்ட வரத்தை அளித்து, கணநேரத்தில் மறைந்தான்।

Verse 73

सोपि राजा सुरैः सार्धं प्रसादं प्राप्य शूलिनः । सहितः कीर्तिमालिन्या बुभुजे विषयान्प्रियान्

அரசனும் தேவர்களுடன் சேர்ந்து சூலினின் அருளைப் பெற்றான். கீர்த்திமாலினியுடன் கூடி, விரும்பிய உலகியல்புகளை அனுபவித்தான்।

Verse 74

कृत्वा वर्षायुतं राज्यमव्याहतबलोन्नतिः । राज्यं पुत्रेषु विन्यस्य भेजे शंभोः परं पदम्

அழியாத வலமும் நாள்தோறும் பெருகும் செல்வமும் உடன் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் அரசாண்டு, அரசை மகன்களிடம் ஒப்படைத்து, சாம்பு (சிவன்) அவர்களின் பரம பதத்தை அடைந்தான்।

Verse 75

चंद्रांगदोपि राजेंद्रो राज्ञी सीमंतिनी च सा । भक्त्या संपूज्य गिरिशं जग्मतुः शांभवं पदम्

அரசேந்திரன் சந்திராங்கதனும் ராணி சீமந்தினியும்—இருவரும் பக்தியுடன் கிரீசன் (சிவன்) அவர்களை முறையாகப் பூஜித்து, சாம்பவப் பதம் எனும் சாம்பு திருவடித் தாமத்தை அடைந்தனர்।

Verse 76

एतत्पवित्रमघनाशकरं विचित्रं शम्भोर्गुणानुकथनं परमं रहस्यम् । यः श्रावयेद्बुधजनान्प्रयतः पठेद्वा संप्राप्य भोगविभवं शिव मेति सोंते

சாம்பு குணங்களைப் பாடும் இந்த அதிசயமான, மிக இரகசியமான வரலாறு புனிதமும் பாபநாசகமும் ஆகும். ஒழுக்கத்துடன் இதை ஓதுவோன் அல்லது ஞானிகளுக்குக் கேட்கச் செய்வோன், இன்ப-வைபவம் பெற்று இறுதியில் சிவனை அடைவான்।