Adhyaya 90

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । रेवाया उत्तरे कूले वैष्णवं तीर्थमुत्तमम् । जलशायीति वै नाम विख्यातं वसुधातले

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ரேவையின் வடகரையில் ஒப்பற்ற வைஷ்ணவ தீர்த்தம் உள்ளது. அது ‘ஜலசாயீ’ என்ற பெயரால் பூமியில் புகழ்பெற்றது.

Verse 2

दानवानां वधं कृत्वा सुप्तस्तत्र जनार्दनः । चक्रं प्रक्षालितं तत्र देवदेवेन चक्रिणा । सुदर्शनं च निष्पापं रेवाजलसमाश्रयात्

தானவர்களை வதம் செய்து ஜனார்தனன் அங்கே நித்திரை கொண்டான். அங்கே சக்கரதாரியான தேவர்களின் தேவன் தன் சக்கரத்தைத் துவைத்தான்; ரேவையின் நீரைச் சார்ந்ததால் சுதர்சனம் பாவமற்றதாக ஆனது.

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । चक्रतीर्थं समाचक्ष्व मुनिसंघैश्च वन्दितम् । विष्णोः प्रभावमतुलं रेवायाश्चैव यत्फलम्

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—முனிவர்களின் கூட்டத்தால் வணங்கப்படும் சக்கரதீர்த்தத்தை விளக்குங்கள். விஷ்ணுவின் ஒப்பற்ற மகிமையும், ரேவையால் கிடைக்கும் பலனும் என்னவென்று எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 4

श्रीमार्कण्डेय उवाच । साधु साधु महाप्राज्ञ विरक्तस्त्वं युधिष्ठिर । गुह्याद्गुह्यतरं तीर्थं निर्मितं चक्रिणा स्वयम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்— நன்று, நன்று, மகாப்ராஜ்ஞ யுதிஷ்டிரா! நீ வைராக்யமுடையவன். இது ரகசியங்களிலும் மிக ரகசியமான தீர்த்தம்; சக்கரதாரி பகவான் தாமே இதை அமைத்தார்.

Verse 5

तत्तेऽहं सम्प्रवक्ष्यामि कथां पापप्रणाशिनीम् । आसीत्पुरा महादैत्यस्तालमेघ इति श्रुतः

இப்போது பாவநாசினியான அந்தக் கதையை உனக்குச் சொல்கிறேன். முற்காலத்தில் ‘தாலமேக’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு மகாதைத்யன் இருந்தான்.

Verse 6

तेन देवा जिताः सर्वे हृतराज्या नराधिप । यज्ञभागान् स्वयं भुङ्क्ते अहं विष्णुर्न संशयः

அவனால் எல்லா தேவர்களும் தோற்கடிக்கப்பட்டு, அவர்களின் அரசாட்சிகள் பறிக்கப்பட்டன, அரசே. அவன் தானே யாகப் பங்குகளை உண்டு— ‘நானே விஷ்ணு; ஐயமில்லை’ என்று கூறினான்.

Verse 7

धनदस्य हृतं चित्तं हृतः शक्रस्य वारणः । इन्द्राणीं वाञ्छते पापो हयरत्नं रवेरपि

அவன் தனதன் (குபேரன்) செல்வத்தையும் மனத்தையும் கவர்ந்து, சக்ரன் (இந்திரன்) யானையையும் பறித்தான். அந்தப் பாவி இந்திராணியையும் விரும்பினான்; சூரியனின் ரத்தினம் போன்ற குதிரையையும் ஆசைப்பட்டான்.

Verse 8

तालमेघभयात्पार्थ रविरुद्राः सवासवाः । यमः स्कन्दो जलेशोऽग्निर्वायुर्देवो धनेश्वरः

பார்த்தா! தாலமேகத்தின் அச்சத்தால் சூரியன், ருத்ரர்கள் இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள், யமன், ஸ்கந்தன், நீரின் அதிபதி வருணன், அக்னி, வாயு, செல்வத்தின் அதிபதி குபேரன்—

Verse 9

सवाक्पतिमहेशाश्च नष्टचित्ताः पितामहम् । गता देवा ब्रह्मलोकं तत्र दृष्ट्वा पितामहम्

வாக்பதி (பிரகஸ்பதி) மற்றும் மகேசனுடன், மனம் கலங்கிய தேவர்கள் பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றனர். அங்கே அவர்கள் பிதாமகன் பிரம்மாவை தரிசித்தனர்.

Verse 10

तुष्टुवुर्विविधैः स्तोत्रैर्वागीशप्रमुखाः सुराः । गुणत्रयविभागाय पश्चाद्भेदमुपेयुषे

வாகீசன் தலைமையில் தேவர்கள் பலவித ஸ்தோத்திரங்களால் அவரைத் துதித்தனர்—மூன்று குணங்களின் ஒழுங்குக்காகப் பின்னர் படைப்பில் வேறுபாடாக வெளிப்படுபவரை.

Verse 11

दृष्ट्वा देवान्निरुत्साहान् विवर्णानवनीपते । प्रसादाभिमुखो देवः प्रत्युवाच दिवौकसः

அரசே, உற்சாகமின்றி வாடிய நிறமற்ற தேவர்களைப் பார்த்து, அருளால் முகம் திருப்பிய ஆண்டவன் விண்ணுலக வாசிகளுக்கு மறுமொழி கூறினான்.

Verse 12

ब्रह्मोवाच । स्वागतं सुरसङ्घस्य कान्तिर्नष्टा पुरातनी । हिमक्लिष्टप्रभावेण ज्योतींषीव मुखानि वः

பிரம்மா கூறினார்—தேவர்கூட்டமே, வருக. உங்கள் பழைய ஒளி மங்கியதுபோல் தெரிகிறது; பனியின் கடுமையால் மங்கிய விளக்குகள் போல உங்கள் முகங்கள் காணப்படுகின்றன.

Verse 13

प्रशमादर्चिषामेतदनुद्गीर्णं सुरायुधम् । वृत्रस्य हन्तुः कुलिशं कुण्ठितश्रीव लक्ष्यते

தேவர்களின் ஆயுதம் இனி முன்புபோல் தீச்சுடரால் ஒளிரவில்லை; வ்ருத்ரஹந்தன் இந்திரனின் வஜ்ரமும் தன் பெருமை மங்கித் துடைப்பானதுபோல் தெரிகிறது.

Verse 14

किं चायमरिदुर्वारः पाणौ पाशः प्रचेतसः । मन्त्रेण हतवीर्यस्य फणिनो दैन्यमाश्रितः

மேலும் இது என்ன? பிரசேதஸ் வருணனின் கையில் உள்ள வெல்ல முடியாத பாசம், மந்திரத்தால் வீரியம் அழிந்த பாம்புபோல் எவ்வாறு தாழ்ந்த நிலையடைந்தது?

Verse 15

कुबेरस्य मनःशल्यं शंसतीव पराभवम् । अपविद्धगतो वायुर्भग्नशाख इव द्रुमः

குபேரனின் உள்ளக் குத்து தோல்வியை அறிவிப்பதுபோல் உள்ளது; வழியிழந்த வாயுவும் முறிந்த கிளைகளுள்ள மரம்போல் தோன்றுகிறான்.

Verse 16

यमोऽपि विलिखन्भूमिं दण्डेनास्तमितत्विषा । कुरुतेऽस्मिन्नमोघोऽपि निर्वाणालातलाघवम्

ஒளி மங்கிய தண்டத்தால் யமனும் நிலத்தைச் சுரண்டிக்கொண்டே, தன் தவறாத தண்டத்தையும் அணைந்த தீக்குச்சிபோல் இலகுவாகவும் ஒளியற்றதாகவும் ஆக்குகிறான்.

Verse 17

अमी च कथमादित्याः प्रतापक्षतिशीतलाः । चित्रन्यस्ता इव गताः प्रकामालोकनीयताम्

மேலும் இந்த ஆதித்யர்கள் எவ்வாறு—ஒளிப்பெருமை காயமடைந்து குளிர்ந்துவிட்டனர்? அவர்கள் ஓவியத்தில் வரையப்பட்ட உருவங்களைப் போல, பார்க்கத் தகுந்தவர்களாய் மட்டும் இருந்து, உயிர்த்தெழும் தேஜஸ் இன்றித் தோன்றுகின்றனர்.

Verse 18

तद्ब्रूत वत्साः किमितः प्रार्थयध्वं समागताः । किमागमनकृत्यं वो ब्रूत निःसंशयं सुराः

ஆகவே சொல்லுங்கள், அன்பர்களே—நீங்கள் இங்கு எதை வேண்டி வந்தீர்கள்? தேவர்களே, உங்கள் வருகையின் நோக்கத்தை ஐயமின்றி உரையுங்கள்.

Verse 19

मयि सृष्टिर्हि लोकानां रक्षा युष्मास्ववस्थिता । ततो मन्दानिलोद्भूतकमलाकरशोभिना

உலகங்களின் படைப்பு என்னிடமே நிலைத்துள்ளது; அவற்றின் காப்பு உங்களிடமே அமைந்துள்ளது. ஆகவே மென்மையான காற்றால் அசைந்த தாமரைத் தடாகத்தின் ஒளிபோல் பிரகாசித்து…

Verse 20

गुरुं नेत्रसहस्रेण प्रेरयामास वृत्रहा । स द्विनेत्रं हरेश्चक्षुः सहस्रनयनाधिकम्

விருத்திரஹா இந்திரன் தன் ஆயிரம் கண்களால் குருவைத் தூண்டினான். அப்போது ஹரியின் இரு கண் பார்வை, ஆயிரக் கண் பார்வைக்கு ஒப்பில் குறைந்ததாகத் தோன்றியது.

Verse 21

वाचस्पतिरुवाचेदं प्राञ्जलिर्जलजासनम् । युष्मद्वंशोद्भवस्तात तालमेघो महाबलः

வாசஸ்பதி கைகூப்பி தாமரையாசன பிரம்மனை நோக்கி கூறினார்— “தாதா, உங்கள் வம்சத்திலிருந்து ‘தாலமேக’ எனும் மகாபலன் தோன்றியுள்ளான்.”

Verse 22

उपतापयते देवान्धूमकेतुरिवोच्छ्रितः । तेन देवगणाः सर्वे दुःखिता दानवेन च

அவன் உயர்ந்து எழும் தூமகேது போல தேவர்களைச் சுட்டெரிக்கிறான். அந்த தானவனால் எல்லா தேவகணங்களும் துயருற்றனர்.

Verse 23

तालमेघो दैत्यपतिः सर्वान्नो बाधते बली । तस्मात्त्वां शरणं प्राप्ताः शरणं नो विधे भव

தைத்யபதி மகாபலன் தாலமேகன் எங்களை எல்லோரையும் துன்புறுத்துகிறான். ஆகவே உம்மிடம் சரணடைந்தோம்—ஹே விதாதா பிரம்மா, எங்களுக்கு அடைக்கலமாக இருங்கள்.

Verse 24

ततः प्रसन्नो भगवान् वेधास्तानब्रवीद्वचः

அப்போது प्रसன்னரான பகவான் வேதா (பிரம்மா) அவர்களிடம் இவ்வசனங்களை உரைத்தார்।

Verse 25

ब्रह्मोवाच । तालमेघेन वो मध्ये बली तेन समः सुराः । विना माधवदेवेन साध्यो मे नैव दानवः

பிரம்மா கூறினார்—உங்களுள் தாளமேகன் வலிமைமிக்கவன்; வீரத்தில் தேவர்களுக்கு ஒப்பானவன். மாதவதேவன் (விஷ்ணு) இன்றியே அந்த தானவனை நான் அடக்க இயலாது।

Verse 26

ततः सुरगणाः सर्वे विरिञ्चिप्रमुखा नृप । क्षीरोदं प्रस्थिताः सर्वे दुःखितास्तेन वैरिणा

அப்போது, அரசே, விரிஞ்சி (பிரம்மா) தலைமையில் எல்லா தேவர்களும் அந்த பகைவனால் துயருற்று க்ஷீரோதக் கடலுக்குப் புறப்பட்டனர்।

Verse 27

त्वरिताः प्रस्थिता देवाः केशवं द्रष्टुकाम्यया । क्षीरोदं सागरं गत्वास्तुवंस्ते जलशायिनम्

கேசவனை தரிசிக்க விரும்பி தேவர்கள் விரைந்து புறப்பட்டனர்; க்ஷீரோத சாகரத்திற்குச் சென்று நீர்மேல் சயனிக்கும் இறைவனைப் போற்றினர்।

Verse 28

देवा ऊचुः । जगदादिरनादिस्त्वं जगदन्तोऽप्यनन्तकः । जगन्मूर्तिरमूर्तिस्त्वं जय गीर्वाणपूजित

தேவர்கள் கூறினர்—நீ உலகின் ஆதியாய் இருந்தும் அனாதி; நீ உலகின் அந்தமாய் இருந்தும் அனந்தன். நீ உலகுருவும், உருவரற்றவனும். வெற்றி உனக்கே, தேவர்களால் வணங்கப்படுபவனே!

Verse 29

जय क्षीरोदशयन जय लक्ष्म्या सदा वृत । जय दानवनाशाय जय देवकिनन्दन

வெற்றி, க்ஷீரஸாகர-சயனனே! வெற்றி, லக்ஷ்மியால் எப்போதும் சூழப்பட்டவனே! வெற்றி, தானவநாசகனே! வெற்றி, தேவகீநந்தனனே!

Verse 30

जय शङ्खगदापाणे जय चक्रधर प्रभो । इति देवस्तुतिं श्रुत्वा प्रबुद्धो जलशाय्यथ

வெற்றி, சங்க-கதா ஏந்தியவனே! வெற்றி, சக்கரதரப் பிரபுவே! இவ்விதமான தேவர் ஸ்துதியை கேட்டதும், ஜலசயி பகவான் அப்போது விழித்தெழுந்தார்।

Verse 31

उवाच मधुरां वाणीं मेघगम्भीरनिस्वनाम् । किमर्थं बोधितो ब्रह्मन् समर्थैर्वः सुरासुरैः

அவர் மேகமுழக்கம் போன்ற ஆழ்ந்த ஒலியுடன் இனிய வாக்கில் கூறினார்— “ஓ பிரம்மனே! வல்லவர்களாகிய நீங்கள் தேவரும் அசுரரும் எதற்காக என்னை எழுப்ப வந்தீர்கள்?”

Verse 32

ब्रह्मोवाच । तालमेघभयात्कृष्ण सम्प्राप्तास्तव मन्दिरम् । न वध्यः कस्यचित्पापस्तालमेघो जनार्दन

பிரம்மா கூறினார்— “ஓ கிருஷ்ணா! தாலமேகத்தின் அச்சத்தால் உமது திருவடித் தாமத்துக்கு வந்தோம். ஓ ஜனார்தனா! அந்தப் பாவி தாலமேகனை வேறு யாராலும் வதம் செய்ய இயலாது।”

Verse 33

त्वमेव जहि तं दुष्टं मृत्युं यास्यति नान्यथा

“நீயே அந்தத் துஷ்டனை வதம் செய்; வேறு வழியில் அவன் மரணத்தை அடையமாட்டான்।”

Verse 34

श्रीकृष्ण उवाच । स्वस्थानं गम्यतां देवाः स्वकीयां लभत प्रजाम् । दुष्टात्मानं हनिष्यामि तालमेघं महाबलम्

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—தேவர்களே, உங்கள் உங்கள் தாமங்களுக்கு திரும்பிச் சென்று உங்கள் மக்களை மீண்டும் அடையுங்கள். நான் அந்த துஷ்டாத்மா, மகாபலன் தாளமேகனை வதம் செய்வேன்.

Verse 35

स्थानं ब्रुवन्तु मे देवा वसेद्यत्र स दानवः

தேவர்களே, எனக்குச் சொல்லுங்கள்—அந்த தானவன் எங்கு வசிக்கிறானோ அந்த இடம் எது?

Verse 36

देवा ऊचुः । हिमाचलगुहायां स वसते दानवेश्वरः । चतुर्विंशतिसाहस्रैः कन्याभिः परिवारितः

தேவர்கள் கூறினர்—அந்த தானவர்களின் தலைவன் ஹிமாசலத்தின் ஒரு குகையில் வசிக்கிறான்; இருபத்திநான்கு ஆயிரம் கன்னியர் அவனைச் சூழ்ந்துள்ளனர்.

Verse 37

तुरङ्गैः स्यन्दनैः कृष्ण संख्या तस्य न विद्यते । नटा नानाविधास्तत्र असंख्यातगुणा हरे

கிருஷ்ணா, அவனுடைய குதிரைகளும் தேர்களும் எண்ணிக்கைக்கு அப்பாற்பட்டவை. ஹரியே, அங்கே பலவகை நடன-நாடகக் கலைஞர்கள் உள்ளனர்; அவர்களின் திறன்கள் எண்ணற்றவை.

Verse 38

द्विरदाः पर्वताकारा हयाश्च द्विरदोपमाः । महाबलो वसेत्तत्र गीर्वाणभयदायकः

அவனுடைய யானைகள் மலைபோல் பெரிது; அவனுடைய குதிரைகளும் யானைகளுக்கு ஒப்பானவை. அங்கேயே அந்த மகாபலன், தேவர்களுக்கு அச்சம் அளிப்பவன், வசிக்கிறான்.

Verse 39

श्रुत्वा देवो वचस्तेषां देवानामातुरात्मनाम् । अचिन्तयद्गरुत्मन्तं शत्रुसङ्घविनाशनम्

அவலமுற்ற தேவர்களின் சொற்களை கேட்ட இறைவன், பகைவர் கூட்டத்தை அழிப்பவனான கருத்மான் (கருடன்) என்பவனை மனத்தில் தியானித்தான்।

Verse 40

चक्रं करेण संगृह्य गदाचक्रधरः प्रभुः । शार्ङ्गं च मुशलं सीरं करैर्गृह्य जनार्दनः

கதை-சக்கரத்தைத் தாங்கும் ஆண்டவன் கையில் சுதர்சனச் சக்கரத்தை எடுத்தான்; மேலும் ஜனார்தனன் தன் கரங்களில் சார்ங்க வில், முசலம், சீர் (உழவு) ஆகியவற்றையும் பற்றினான்।

Verse 41

आरूढः पक्षिराजेन्द्रं वधार्थं दानवस्य च । दानवस्य पुरे पेतुरुत्पाता घोररूपिणः

பறவைகளின் அரசனான கருடனை ஏறி, அவன் தானவனை வதைக்கப் புறப்பட்டான்; தானவனின் நகரில் அச்சுறுத்தும் வடிவமுடைய தீய முன்னறிகுறிகள் விழத் தொடங்கின।

Verse 42

गोमायुर्गृध्रमध्ये तु कपोतैः सममाविशत् । विना वातेन तस्यैव ध्वजदण्डः पपात ह

கழுகுகளின் நடுவே புறாக்களுடன் ஒரு நரி புகுந்தது; காற்றே இல்லாமலே அந்தக் கொடித்தண்டு கீழே விழுந்தது।

Verse 43

सर्पसूषकयोर्युद्धं तथा केसरिनागयोः । उन्मार्गाः सरितस्तत्रावहन्रक्तविमिश्रिताः । अकालतरुपुष्पाणि दृश्यन्ते स्म समन्ततः

அங்கே பாம்புகளுக்கும் கீரிப்பிள்ளைகளுக்கும் போர் நடந்தது; அதுபோல சிங்கங்களும் யானைகளும் மோதின. ஆறுகள் தங்கள் வழியை விட்டு இரத்தம் கலந்த நீரைச் சுமந்து ஓடின; காலமல்லாத மலர்கள் மரங்களில் எங்கும் தோன்றின।

Verse 44

ततः प्राप्तो जगन्नाथो हिमवन्तं नगेश्वरम् । पाञ्चजन्यश्वसहसा पूरितः पुरसन्निधौ

அதன்பின் ஜகந்நாதன் மலைகளின் அரசனான ஹிமவந்தனை அடைந்தான். நகரத்தின் முன்னிலையிலேயே பாஞ்சஜன்ய சங்கு திடீரென முழு வலிமையுடன் முழங்கியது.

Verse 45

तेन शब्देन महता ह्यारूढो दानवेश्वरः । उवाच च तदा वाक्यं तालमेघो महाबलः

அந்த பேரொலியால் தானவர்களின் தலைவன் எழுந்து உந்தப்பட்டான். அப்போது மிகுந்த வலிமையுடைய தாலமேகம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 46

तालमेघ उवाच । कोऽयं मृत्युवशं प्राप्तो ह्यज्ञात्वा मम विक्रमम् । धुन्धुमाराज्ञया ह्याशु स्वसैन्यपरिवारितः

தாலமேகம் கூறினான்—என் வீரத்தை அறியாமல் மரணத்தின் ஆட்சிக்குள் வந்தவன் யார்? துந்துமாரன் ஆணையின்படி உடனே என் படையால் அவனைச் சூழ்ந்து கொள்ளுங்கள்!

Verse 47

बलादानय तं बद्ध्वा ममाग्रे बहुशालिनम्

வலுக்கட்டாயமாக அவனைப் பிடித்து கட்டி, அந்த மிகுந்த சிறப்புடையவனை என் முன்னே கொண்டு வா.

Verse 48

धुन्धुमार उवाच । आनयामि न सन्देहः सुरो यक्षोऽथ किन्नरः । स्यन्दनौघैः समायुक्तो गजवाजिभटैः सह

துந்துமாரன் கூறினான்—அவனை நான் கொண்டு வருவேன்; இதில் ஐயமில்லை. அவன் தேவராக இருந்தாலும், யக்ஷனாக இருந்தாலும், கின்னரனாக இருந்தாலும். தேரங்களின் பெருக்குடன், யானை-குதிரை-படையுடன் வந்தாலும் கூட.

Verse 49

हृष्टस्ततो जगद्योनिः सुपर्णस्थो महाबलः । गृह्यतां गृह्यतामेष इत्युक्तास्तेन किंकराः

அப்போது கருடாரூடனாகிய உலகின் மூலக் காரணமான மகாபலன் மகிழ்ந்தான். அவன் ஏவலால் அவன் பணியாளர்கள்—“பிடியுங்கள், பிடியுங்கள் இவனை!” என்று கூவினர்.

Verse 50

चतुर्दिक्षु प्रधावन्त इतश्चेतश्च सर्वतः । सुपर्णेनाग्निरूपेण दग्धास्ते शलभा यथा

அவர்கள் நான்கு திசைகளிலும், இங்கும் அங்கும் எல்லாப் பக்கமும் ஓடினர்; ஆனால் அக்கினி ரூபம் கொண்ட சுபர்ணன் அவர்களைப் பட்டாம்பூச்சிகளைப் போலச் சுட்டெரித்தான்.

Verse 51

धुन्धुमारोऽपि कृष्णेन शरघातेन ताडितः । हतो वक्षःस्थले पापो मृतावस्थो रथोपरि

கிருஷ்ணனின் கடும் அம்புவீச்சால் தாக்கப்பட்ட துந்துமாரனும்—அந்தப் பாவி—மார்பில் குத்தப்பட்டு, தேரின் மேல் மரணநிலையிலே கிடந்தான்.

Verse 52

हाहाकारं ततः सर्वे दानवाश्चक्रुरातुराः । तालमेघस्ततः क्रुद्धो रथारूढो विनिर्गतः । ददृशे केशवं पार्थ शङ्खचक्रगदाधरम्

அப்போது எல்லா தானவர்களும் துயருற்று அலறினர். பின்னர் கோபமுற்ற தாலமேகன் தேரில் ஏறி வெளியே வந்தான். ஓ பார்த்தா, அவன் சங்கு-சக்கரம்-கதை தாங்கிய கேசவனை கண்டான்.

Verse 53

तालमेघ उवाच । अन्ये ते दानवाः कृष्ण ये हताः समरे त्वया । हिरण्यकशिपुप्रख्यानपुमांसो हि तेऽच्युत

தாலமேகன் கூறினான்—“ஓ கிருஷ்ணா, போரில் நீ கொன்ற மற்ற தானவர்கள் ஹிரண்யகசிபுவைப் போலப் புகழ்பெற்ற வீரர்கள், ஓ அச்யுதா.”

Verse 54

इत्युक्त्वा दानवः पार्थ वर्षयामास सायकैः । दानवस्य शरान्मुक्तान् छेदयामास केशवः

இவ்வாறு கூறி, ஓ பார்த்தா, தானவன் அம்புமழை பொழிந்தான்; தானவன் விடுத்த அம்புகளை கேசவன் துண்டித்தான்।

Verse 55

गरुत्मानवधीत्सैन्यमवध्यं यत्सुरासुरैः । कृष्णेन द्विगुणास्तस्य प्रेषिताः स्वशिलीमुखाः

தேவர்களும் அசுரர்களும் கூட வெல்ல இயலாதென எண்ணிய அந்த படையை கருட்மான் அழித்தான்; கிருஷ்ணன் அவன்மேல் தன் சிலீமுகங்களை இரட்டிப்பாக ஏவினான்।

Verse 56

द्विगुणं द्विगुणीकृत्य प्रेषयामास दानवः । तानप्यष्टगुणैः कृष्णश्छादयामास सायकैः

தானவன் இரட்டித்து மீண்டும் இரட்டித்து அம்புகளை ஏவினான்; ஆனால் கிருஷ்ணன் அவற்றையும் எட்டுமடங்கு அம்புகளால் மூடினான்।

Verse 57

ततः क्रुद्धेन दैत्येन ह्याग्नेयं बाणमुत्तमम्

அப்போது கோபமுற்ற தைத்தியன் சிறந்த ஆக்நேய பாணம்—அக்னி அஸ்திரம்—ஏவினான்।

Verse 58

वारुणं प्रेषयामास त्वाग्नेयं शमितं ततः । वारुणेनैव वायव्यं तालमेघो व्यसर्जयत्

அவன் வாருண அஸ்திரத்தை ஏவினான்; அதனால் ஆக்நேய அஸ்திரம் அடங்கியது. பின்னர் தாலமேகன் வாயவ்ய அஸ்திரத்தை விட்டான்; அதையும் வாருணமே எதிர்த்து அடக்கியது।

Verse 59

सार्पं चैव हृषीकेशो वायव्यस्य प्रशान्तये । नारसिंहं नृसिंहोऽपि प्रेषयामास पाण्डव

வாயவ்ய அஸ்திரத்தை அடக்குவதற்காக ஹ்ருஷீகேசன் சார்ப அஸ்திரத்தையும் ஏவினான். பின்னர், ஓ பாண்டவா, ந்ருஸிம்ஹனும் நாரஸிம்ஹ அஸ்திரத்தை அனுப்பினான்.

Verse 60

नारसिंहं ततो दृष्ट्वा तालमेघो महाबलः । उत्तीर्य स्यन्दनाच्छीघ्रं गृहीत्वा खड्गचर्मणी

நாரஸிம்ஹ சக்தியைப் பார்த்த மகாபலன் தாலமேகன் விரைந்து தேரிலிருந்து இறங்கி வாள் மற்றும் கேடயத்தை எடுத்தான்.

Verse 61

कृष्ण त्वां प्रेषयिष्यामि यममार्गं सुदारुणम् । इत्युक्त्वा दानवः पार्थ आगतः केशवं प्रति

“கிருஷ்ணா, உன்னை யமனின் மிகக் கொடூரமான பாதைக்கு அனுப்புவேன்!” என்று கூறி, ஓ பார்த்தா, அந்த தானவன் கேசவனை நோக்கி முன்னேறினான்.

Verse 62

खड्गेनाताडयद्दैत्यो गदापाणिं जनार्दनम् । मण्डलाग्रं ततो गृह्य केशवो हृष्टमानसः

தெய்வன் வாளால் கதை ஏந்திய ஜனார்தனனைத் தாக்கினான். அப்போது மகிழ்ந்த மனத்துடன் கேசவன் சக்கரத்தை அதன் விளிம்பில் பிடித்தான்.

Verse 63

जघनोरःस्थले पार्थ तालमेघं महाहवे । जनार्दनस्तदा दैत्यं दैत्यो हरिमहन्मृधे

அந்த மகாபோரில், ஓ பார்த்தா, ஜனார்தனன் தெய்வன் தாலமேகனை இடுப்பிலும் மார்பிலும் தாக்கினான்; கடும் போரில் தெய்வனும் ஹரியைத் தாக்கினான்.

Verse 64

जनार्दनस्ततः क्रुद्धस्तालमेघाय भारत । अमोघं चक्रमादाय मुक्तं तस्य च मूर्धनि

அப்போது கோபமுற்ற ஜனார்தனன், ஓ பாரதா, தன் அமோகமான சுதர்சனச் சக்கரத்தை எடுத்துத் தாலமேகனின் தலைமேல் எறிந்தான்।

Verse 65

निपपात शिरस्तस्य पर्वताश्च चकम्पिरे । समुद्राः क्षुभिताः पार्थ नद्य उन्मार्गगामिनीः

அவனுடைய தலை கீழே விழுந்தது; மலைகள் நடுங்கின. ஓ பார்த்தா, கடல்கள் கலங்கின; நதிகள் தம் வழியை விட்டு ஓடின.

Verse 66

पुष्पवृष्टिं ततो देवा मुमुचुः केशवोपरि । अवध्यः सुरसङ्घानां सूदितः केशव त्वया

பின்னர் தேவர்கள் கேசவன்மேல் மலர்மழை பொழிந்தனர். “தேவகணங்களாலும் வெல்ல முடியாதவன், ஓ கேசவா, உம்மால் அழிக்கப்பட்டான்” என்றனர்.

Verse 67

स्वस्थाश्चैव ततो देवास्तालमेघे निपातिते । जनार्दनोऽपि कौन्तेय नर्मदातटमाश्रितः

தாலமேகன் வீழ்ந்ததும் தேவர்கள் நிம்மதியடைந்தனர். ஓ கௌந்தேயா, ஜனார்தனனும் நர்மதையின் கரையை அடைக்கலமாகக் கொண்டான்.

Verse 68

क्षीरोदां नर्मदां मत्वा अनन्तभुजगोपरि । लक्ष्म्या समन्वितः कृष्णो निलीनश्चोत्तरे तटे

நர்மதையைப் பாற்கடலெனக் கருதி, லக்ஷ்மியுடன் கூடிய ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அனந்த சேஷநாகத்தின் மேல் பள்ளிகொண்டு வடகரையில் மறைந்து தங்கினான்.

Verse 69

चक्रं विभीषणं मर्त्ये ज्वालामालासमन्वितम् । पतितं नर्मदातोये जलशायिसमीपतः

அந்தச் சக்கரம்—மர்த்திய உலகில் அச்சமூட்டுவது, ஜ்வாலாமாலையால் சூழப்பட்டது—ஜலசாயி இறைவனின் அருகே நர்மதா நீரில் விழுந்தது.

Verse 70

निर्धूतकल्मषं जातं नर्मदातोययोगतः । तालमेघवधोत्पन्नं यत्पापं नृपनन्दन

அரசகுமாரனே! நர்மதா நீரின் தொடர்பால் தாலமேக வதத்தால் உண்டான பாவம் உதிர்ந்து நீங்கித் தூய்மையடைந்தது.

Verse 71

तत्स्रवं क्षालितं सद्यो नर्मदांभसि भारत । तदाप्रभृति लोकेऽस्मिञ्जलशायी महीपते

பாரதனே! அந்தச் ச்ராவம் நர்மதா நீரில் உடனே கழுவி நீங்கியது. அந்நாள்முதல், அரசே, இவ்வுலகில் அவர் ‘ஜலசாயி’ எனப் புகழ்பெற்றார்.

Verse 72

चक्रतीर्थं वदन्त्यन्ये केचित्कालाघनाशनम् । विख्यातं भारते वर्षे नर्मदायां महीपते

சிலர் இதை ‘சக்ரதீர்த்தம்’ என அழைப்பர்; சிலர் ‘காலத்தின் அடர்ந்த இருளை அழிப்பது’ என உரைப்பர். அரசே! நர்மதையில் இது பாரதவர்ஷமெங்கும் புகழ்பெற்றது.

Verse 73

तत्तीर्थस्य प्रभावोऽयं श्रूयतामवनीपते । यथाऽनन्तो हि नागानां देवानां च जनार्दनः

அவனிபதே! அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையை கேளுங்கள்—நாகங்களில் அனந்தன் முதன்மை; தேவர்களில் ஜனார்தனன் முதன்மை போல.

Verse 74

मासानां मार्गशीर्षोऽस्ति नदीनां नर्मदा यथा । मासि मार्गशिरे पार्थ ह्येकादश्यां सितेऽहनि

மாதங்களில் மார்கழி (மார்கசீர்ஷம்) முதன்மை யாதோ, நதிகளில் நர்மதா முதன்மை யாதோ; அதுபோலவே, ஹே பார்த்தா, மார்கசீர்ஷ மாதத்தின் சுக்ல ஏகாதசி நாளில்…

Verse 75

गत्वा यो मनुजो भक्त्या कामक्रोधविवर्जितः । वैष्णवीं भावनां कृत्वा जलेशं तु व्रजेत वै

பக்தியுடன் அங்கே சென்று, காமமும் கோபமும் அற்றவனாய், வைஷ்ணவப் பாவனையை வளர்த்து, நீரின் ஈசனாகிய ஜலேசனை அணுகுவான்—அவன் நிச்சயமாக வேண்டிய பலனை அடைவான்.

Verse 76

एकभुक्तं च नक्तं च तथैवायाचितं नृप । उपवासं तथा दानं ब्राह्मणानां च भोजनम्

அரசே, ஒருவேளை உணவு (ஏகபுக்தம்) கடைப்பிடிக்கவும், மாலைவேளையில் மட்டும் உண்ணும் நக்தபோஜனமும், கேட்காமல் கிடைக்கும் அன்னத்தில் வாழ்வதும் செய்யவும்; மேலும் உபவாசம், தானம், பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளிப்பதும் செய்யவும்.

Verse 77

करोति च कुरुश्रेष्ठ न स याति यमालयम् । यमलोकभयाद्भीता ये लोकाः पाण्डुनन्दन

குருவம்சத்தில் சிறந்தவனே, இவற்றைச் செய்பவன் யமனின் ஆலயத்திற்குச் செல்லான். பாண்டுவின் புதல்வனே, யமலோகத்தின் அச்சத்தால் நடுங்கும் அந்த உலகங்கள்—

Verse 78

ते पश्यन्तु श्रियः कान्तं नागपर्यङ्कशायिनम् । गोपीजनसमावृत्तं योगनिद्रां समाश्रितम् । विश्वरूपं जगन्नाथं संसारभयनाशनम्

அவர்கள் ஸ்ரீயின் காந்தனைத் தரிசிக்கட்டும்—நாகப் பரியங்கில் சயனிப்பவனை, கோபியர் சூழ்ந்தவனை, யோகநித்திரையில் நிலைத்தவனை; விஸ்வரூப ஜகந்நாதனை, சம்சாரப் பயத்தை அழிப்பவனை.

Verse 79

स्नापयेत्परया भक्त्या क्षौद्रक्षीरेण सर्पिषा । खण्डेन तोयमिश्रेण जगद्योनिं जनार्दनम्

உயர்ந்த பக்தியுடன், உலகின் கருவான ஜனார்தனனை தேன், பால், நெய், சர்க்கரை ஆகியவற்றை நீருடன் கலந்து அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 80

स्नाप्यमानं च पश्यन्ति ये लोका गतमत्सराः । ते यान्ति परमं लोकं सुरासुरनमस्कृतम्

பொறாமையின்றி அவருக்கு அபிஷேகம் நடைபெறுவதை காண்போர், தேவரும் அசுரரும் வணங்கும் பரம லோகத்தை அடைவர்।

Verse 81

घृतेन बोधयेद्दीपमथवा तैलपूरितम् । रात्रौ जागरणं कृत्वा दैवस्याग्रे विमत्सराः

நெய்யால் விளக்கை ஏற்ற வேண்டும், அல்லது எண்ணெய் நிரப்பிய விளக்கை; பொறாமையின்றி தெய்வத்தின் முன் இரவு முழுதும் விழித்திருக்க வேண்டும்।

Verse 82

ये कथां वैष्णवीं भक्त्या शृण्वन्ति च नृपोत्तम । ब्रह्महत्यादिपापानि नश्यन्ते नात्र संशयः

அரசர்களில் சிறந்தவரே, பக்தியுடன் வைஷ்ணவக் கதையை கேட்போரின் பிரம்மஹத்தி முதலான பாவங்கள் அழியும்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 83

प्रदक्षिणन्ति ये मर्त्या जलशायिजगद्गुरुम् । प्रदक्षिणीकृता तैस्तु सप्तद्वीपा वसुंधरा

நீரில் சயனிக்கும் உலககுருவை யார் பிரதட்சிணை செய்கிறாரோ, அவரால் ஏழு தீவுகளுடன் கூடிய முழு பூமியும் பிரதட்சிணை செய்யப்பட்டதுபோல் ஆகும்।

Verse 84

ततः प्रभाते विमले पित्ःन् संतर्पयेज्जलैः । श्राद्धं च ब्राह्मणैस्तत्र योग्यैः पाण्डव मानवाः

பின்னர் தூய விடியற்காலத்தில் பித்ருக்களை நீர்தர்ப்பணத்தால் திருப்திப்படுத்த வேண்டும். அங்கே, ஹே பாண்டுவின் புதல்வா, தகுதியான பிராமணர்களால் சிராத்தத்தை நடத்தச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 85

स्वदारनिरतैः शान्तैः परदारविवर्जकैः । वेदाभ्यसनशीलैश्च स्वकर्मनिरतैः शुभैः

(சிராத்தம்) தம் தர்மபத்னியிலே பற்றுடைய, அமைதியான ஒழுக்கமுடைய, பிறர் மனைவியை விலக்கும், வேதஅத்தியயனத்தில் ஈடுபடும், தம் கடமைக் கர்மங்களில் நிலைத்துள்ள நற்குணப் பிராமணர்களால் நடத்தச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 86

नित्यं यजनशीलैश्च त्रिसन्ध्यापरिपालकैः । श्रद्धया कारयेच्छ्राद्धं यदीच्छेच्छ्रेय आत्मनः

எப்போதும் யஜ்ஞ-ஆராதனையில் ஈடுபட்டு, மூன்று சந்த்யாக்களையும் கடைப்பிடிப்பவர்களான (பிராமணர்களால்) நம்பிக்கையுடன் சிராத்தத்தை நடத்தச் செய்ய வேண்டும்; தன் உயர்ந்த நலனை விரும்பினால்.

Verse 87

ते धन्या मानुषे लोके वन्द्या हि भुवि मानवाः । ये वसन्ति सदाकालं पादपद्माश्रया हरेः

மனித உலகில் அவர்கள் பாக்கியவான்கள்; பூமியில் அவர்கள் உண்மையிலே வணங்கத்தக்கவர்கள்—எப்போதும் ஹரியின் திருவடித் தாமரைகளின் சரணில் தங்குவோர்.

Verse 88

जलशायं प्रपश्यन्ति प्रत्यक्षं सुरनायकम् । पक्षोपवासं पाराकं व्रतं चान्द्रायणं शुभम्

அவர்கள் நீர்மேல் சயனிக்கும் தேவர்களின் தலைவனான இறைவனை நேரில் தரிசிக்கின்றனர்; மேலும் பக்ஷோபவாசம், பாராகம், மற்றும் மங்களமான சாந்திராயண விரதத்தையும் அனுஷ்டிக்கின்றனர்.

Verse 89

मासोपवासमुग्रं च षष्ठान्नं पञ्चमं व्रतम् । तत्र तीर्थे तु यः कुर्यात्सोऽक्षयां गतिमाप्नुयात्

அந்த தீர்த்தத்தில் கடுமையான மாதோபவாசமும், ‘ஷஷ்டான்னம்’ (ஆறாம் நாளில் அன்னபோஜன நியமம்) மற்றும் ‘பஞ்சம’ விரதமும் யார் அனுஷ்டிப்பாரோ, அவர் அక్షயகதி—அழிவில்லா பரமபதம்—அடைவார்।

Verse 90

। अध्याय

இங்கே அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது।

Verse 91

एतत्कथान्तरं पुण्यमृषेर्द्वैपायनात्पुरा । श्रुतं हि नैमिषे पुण्ये नारदाद्यैरनेकधा

இந்தப் புண்ணியமான கதாந்தரம் முற்காலத்தில் த்வைபாயன முனிவர் (வ்யாசர்) அவர்களிடமிருந்து கேட்கப்பட்டது; புனித நைமிஷாரண்யத்தில் நாரதர் முதலிய முனிவர்கள் இதை பலவிதமாக மீண்டும் மீண்டும் கேட்டனர்।

Verse 92

इदं परममायुष्यं मङ्गल्यं कीर्तिवर्धनम् । विप्राणां श्रावयन्विद्वान्फलानन्त्यंसमश्नुते

இந்த உபதேசம் பரம ஆயுளை அளிப்பதும், மங்களகரமும், கீர்த்தியை வளர்ப்பதும் ஆகும். இதை விப்ரர்களுக்கு (பிராமணர்களுக்கு) ஓதிக் கேட்கச் செய்யும் அறிஞன், பலனின் அனந்தம்—அளவற்ற புண்ணியம்—அடைவான்।

Verse 93

बहुभ्यो न प्रदेयानि गौर्गृहं शयनं स्त्रियः । विभक्तदक्षिणा ह्येता दातारं नाप्नुवन्ति च

பசு, வீடு, படுக்கை, பெண்—இவற்றை பலருக்குப் பகிர்ந்து தானமாக அளிக்கக் கூடாது. ஏனெனில் ‘தக்ஷிணை’ எனப் பிரித்து அளித்தால், அந்த தானங்கள் தானகர்த்தாவுக்கு (புண்ணியலாபமாக) உண்மையில் சேராது।

Verse 94

एकमेतत्प्रदातव्यं न बहूनां युधिष्ठिर । सा च विक्रयमापन्ना दहत्यासप्तमं कुलम्

யுதிஷ்டிரரே! இத்தானம் ஒன்றாகவே (பிரிக்காமல்) அளிக்கப்பட வேண்டும்; பலருக்குப் பகிர்ந்து அல்ல. அத்தகைய தானம் விற்கப்பட்டால், அது ஏழாம் தலைமுறை வரை குலத்தைச் சுட்டெரிக்கும்.

Verse 95

यथालाभा तु सर्वेषां चतुर्द्रोणा तु गौः स्मृता । द्रोणस्य वत्सकः कार्यो बहूनां वापि कामतः

அனைவரின் வசதிக்கேற்ப, மரபில் பசு ‘நான்கு த்ரோண’ அளவாகக் கருதப்படுகிறது. கன்றை ஒரு த்ரோண அளவில் அளிக்க வேண்டும்—அல்லது விருப்பமெனில் அதற்கும் அதிகமாகவும் அளிக்கலாம்.

Verse 96

यस्मिन्देशे तु यन्मानं विषये वा विचारितम् । तेन मानेन तां कुर्वन्नक्षयं फलमश्नुते

எந்த நாட்டிலோ அல்லது பகுதியில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட அளவுக் கோல் எதுவோ, அதே அளவின்படியே தானம் செய்ய வேண்டும். அவ்வாறு செய்தால் அழியாப் புண்ணியப் பயனை அடைவான்.

Verse 97

सुखपूर्वं शुचौ भूमौ पुष्पधूपाक्षतैस्तथा । कर्णाभ्यां रत्ने दातव्ये दीपौ नेत्रद्वये तथा

தூய நிலத்தில் நிம்மதியாக, மலர், தூபம், அக்ஷதை உடன் தானம் செய்ய வேண்டும்—இரு காதுகளுக்குப் ரத்தினங்கள், மேலும் இரு கண்களுக்குத் தீபங்களும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 98

श्रीखण्डमुरसि स्थाप्यं ताभ्यां चैव तु काञ्चनम् । ऊर्ध्वे मधु घृतं देयं कुर्यात्सर्षपरोमकम्

மார்பில் ஸ்ரீகண்டம் (சந்தனம்) பூச/வைக்க வேண்டும்; அதன்மேல் பொன்னையும் நிறுவ வேண்டும். மேலே தேன் மற்றும் நெய் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; விதிப்படி கடுகும் ரோமமும் (முடி) அமைக்க வேண்டும்.

Verse 99

कम्बले कम्बलं दद्याच्छ्रोण्यां मधु घृतं तथा । यवसं पायसं दद्याद्घृतं क्षौद्रसमन्वितम्

கம்பளத்தின் மேல் கம்பளத்தைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; இடுப்புப் பகுதியில் தேன் மற்றும் நெய்யையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். யவ மாட்டுத்தீவனமும் பாயசமும் தானம் செய்து, தேன் கலந்த நெய்யுடன் சேர்த்து வழங்க வேண்டும்.

Verse 100

स्वर्णशृङ्गी रूप्यशिफारुक्मलाङ्गूलसंयुता । रत्नपृष्ठी तु दातव्या कांस्यपात्रावदोहिनी

தங்கச் சிங்கங்கள் உடையதும், வெள்ளிக் குளம்புகள் உடையதும், தங்க வால்-அலங்காரம் கொண்டதும், ரத்தினப் பின்புறம் உடையதும் ஆகிய பசுவைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; அது வெண்கலப் பாத்திரத்தில் பால் கறக்கப்படுவதாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 101

यत्स्याद्बाल्यकृतं पापं यद्वा कृतमजानता । वाचा कृतं कर्मकृतं मनसा यद्विचिन्तितम्

குழந்தைப் பருவத்தில் செய்த பாவமோ, அறியாமையால் செய்ததோ—வாக்கால் செய்தது, செயலால் செய்தது, அல்லது மனத்தில் எண்ணியதோ—(அத்தகைய அனைத்துக் குற்றங்களும் இங்கு குறிக்கப்படுகின்றன)।

Verse 102

जले निष्ठीवितं चैव मुशलं वापि लङ्घितम् । वृषलीगमनं चैव गुरुदारनिषेवणम्

நீரில் துப்புதல், உலக்கையைத் தாண்டுதல், தடைசெய்யப்பட்ட உறவுடைய பெண்ணுடன் சேர்தல், மேலும் குருவின் மனைவியுடன் உறவு கொள்ளுதல்—(இவையும் இங்கு குறிப்பிடப்படுகின்றன)।

Verse 103

कन्याया गमनं चैव सुवर्णस्तेयमेव च । सुरापानं तथा चान्यत्तिलधेनुः पुनाति हि

கன்னியுடன் சேர்தல், தங்கத் திருட்டு, மதுபானம் மற்றும் பிற பாவங்களையும்—‘திலதேனு’ (எள்ளால் செய்யப்பட்ட ‘பசு’ தானம்) நிச்சயமாகத் தூய்மைப்படுத்தும்.

Verse 104

अहोरात्रोपवासेन विधिवत्तां विसर्जयेत् । या सा यमपुरे घोरे नदी वैतरणी स्मृता

அஹோராத்திர உபவாசம் செய்து விதிப்படி அந்த (தில-தேனு) தானத்தை நிறைவு செய்து தானமாக அளிக்க வேண்டும். அந்தத் தானமே யமபுரியின் அச்சமூட்டும் வைதரணி நதியாக நினைக்கப்படுகிறது; அதாவது அதைத் தாண்டச் செய்யும் சாதனமாகும்.

Verse 105

वालुकायोऽश्मस्थला च पच्यते यत्र दुष्कृती । अवीचिर्नरको यत्र यत्र यामलपर्वतौ

எங்கு எரியும் மணற்படுக்கைகளும் கல்லான நிலங்களும் உள்ளனவோ, அங்கு தீச்செயலாளர் ‘சுடப்படுவது’ போல் வேதனைப்படுகிறார்; எங்கு அவீசி நரகம் உள்ளதோ, எங்கு யாமல எனும் இரட்டை மலைகள் உள்ளனவோ—அவை அச்சமூட்டும் இடங்கள்.

Verse 106

यत्र लोहमुखाः काका यत्र श्वानो भयंकराः । असिपत्त्रवनं चैव यत्र सा कूटशाल्मली

எங்கு இரும்பு மூக்குடைய காகங்கள் உள்ளனவோ, எங்கு பயங்கர நாய்கள் உள்ளனவோ; எங்கு அசிபத்திரவனம் (வாள்-இலைக் காடு) உள்ளதோ, எங்கு அந்த கூடைசால்மலி (ஏமாற்றும் முள்ளமரம்) நிற்கின்றதோ—அவையும் அச்சமூட்டும் இடங்கள்.

Verse 107

तान्सुखेन व्यतिक्रम्य धर्मराजालयं व्रजेत् । धर्मराजस्तु तं दृष्ट्वा सूनृतं वक्ति भारत

அந்த அச்சமூட்டும் பகுதிகளை எளிதில் கடந்து அவன் தர்மராஜனின் இல்லத்திற்குச் செல்கிறான். தர்மராஜன் அவனைப் பார்த்து, ஓ பாரதா, இனிய நல்வாக்குகளை உரைக்கிறார்.

Verse 108

विमानमुत्तमं योग्यं मणिरत्नविभूषितम् । अत्रारुह्य नरश्रेष्ठ प्रयाहि परमां गतिम्

“இது உத்தமமும் தகுதியானதும் ஆன விமானம்; மணி-ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. இதில் ஏறு, ஓ நரசிறந்தவனே, பரம கதியை நோக்கிப் புறப்படு.”

Verse 109

मा च चाटु भटे देहि मैव देहि पुरोहिते । मा च काणे विरूपे च न्यूनाङ्गे न च देवले

தானம் செய்யும் போது புகழ்ச்சி பேசுபவனுக்கும் கூலிப்படைவீரனுக்கும் அளிக்காதே; வெறும் கருமகாண்டம் செய்யும் புரோகிதனுக்கும் அளிக்காதே. ஒருகண் உடையவன், உருவக்குறைவான், அங்கக்குறைவான், கோவில் வாழ்வாதாரமான ‘தேவல’னுக்கும் அளிக்காதே.

Verse 110

अवेदविदुषे नैव ब्राह्मणे सर्वविक्रये । मित्रघ्ने च कृतघ्ने च मन्त्रहीने तथैव च

வேதம் அறியாத பிராமணனுக்கு தானம் அளிக்காதே; லாபத்திற்காக அனைத்தையும் விற்கும்வனுக்கும் அல்ல. நண்பனைக் கொல்லுபவன், நன்றிக்கெட்டவன், மந்திரமற்ற (அனதிகாரி) ஒருவனுக்கும் தானம் அளிக்காதே.

Verse 111

वेदान्तगाय दातव्या श्रोत्रियाय कुटुम्बिने । वेदान्तगसुते देया श्रोत्रिये गृहपालके

தானம் வேதாந்தம் அறிந்த, ஶ்ரோத்ரியனான, குடும்பஸ்த பிராமணனுக்கே அளிக்க வேண்டும். வேதாந்தியின் மகனுக்கும் அளிக்கலாம்; அவனும் ஶ்ரோத்ரியனாகி இல்லத்தைப் பேணுபவனாக இருந்தால்.

Verse 112

सर्वाङ्गरुचिरे विप्रे सद्वृत्ते च प्रियंवदे । पूर्णिमायां तु माघस्य कार्त्तिक्यामथ भारत

அங்கமெங்கும் ஒளிவீசும், நல்லொழுக்கமுடைய, இனிய சொல் பேசும் பிராமணனுக்கே இத்தானம் அளிக்க வேண்டும். ஓ பாரதா, குறிப்பாக மாகப் பௌர்ணமியிலும், கார்த்திக மாதத்திலும்.

Verse 113

वैशाख्यां मार्गशीर्ष्यां वाषाढ्यां चैत्र्यामथापि वा । अयने विषुवे चैव व्यतीपाते च सर्वदा

வைசாகம், மார்கழி (மார்கசீர்ஷம்), ஆஷாடம் அல்லது சைத்ர மாதத்திலும் இதைச் செய்யலாம். அயன காலம், விஷுவம், வ்யதீபாதம் ஆகிய நேரங்களிலும்—எப்போதும் சுப காலங்களில்.

Verse 114

षडशीतिमुखे पुण्ये छायायां कुंजरस्य वा । एष ते कथितः कल्पस्तिलधेनोर्मयानघ

புண்ணியமான ஷடசீதி-சந்தி முகத்திலோ, அல்லது யானையின் நிழலிலோ கூட, ஓ பாவமற்றவனே! திலதேனு விரதத்தின் முழு விதிமுறையையும் நான் உனக்குச் சொன்னேன்।

Verse 115

व्रजन्ति वैष्णवं लोकं दत्त्वा पादं यमोपरि । प्राणत्यागात्परं लोकं वैष्णवं नात्र संशयः । भित्त्वाशु भास्करं यान्ति नात्र कार्या विचारणा

அவர்கள் யமன் மீது கூட பாதம் வைத்ததுபோல் வைஷ்ணவ லோகத்தை அடைகிறார்கள். உயிர் நீங்கிய பின் சந்தேகமின்றி வைஷ்ணவ தாமத்தைப் பெறுவர். அவர்கள் விரைவில் சூரிய மண்டலத்தைத் துளைத்து முன்னே செல்கிறார்கள்; இதில் மேலும் ஆராய வேண்டியதில்லை।

Verse 116

एतत्ते सर्वमाख्यातं चक्रतीर्थफलं नृप । यच्छ्रुत्वा मानवो भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते

ஓ அரசனே! சக்ரதீர்த்தத்தின் முழுப் பலனையும் நான் உனக்குச் சொன்னேன். இதை பக்தியுடன் கேட்டால் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।