Adhyaya 67

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं तात जलमध्ये व्यवस्थितम् । लुङ्केश्वरमिति ख्यातं सुरासुरनमस्कृतम्

ஸ்ரீமார்கண்டேயர் கூறினார்—அன்புள்ளவனே! அதற்குப் பின்பு உடனே நீரின் நடுவில் அமைந்த ‘லுங்கேஸ்வர’ எனப் புகழ்பெற்ற தலம் உள்ளது; அதை தேவரும் அசுரரும் வணங்குகின்றனர்.

Verse 2

इदं तीर्थं महापुण्यं नानाश्चर्यं महीतले । अस्य तीर्थस्य माहात्म्यमुत्पत्तिं शृणु भारत

இந்த தீர்த்தம் மஹாபுண்யம் அளிப்பது; பூமியில் பலவித அதிசயங்களால் நிறைந்தது. பாரதா! இந்த தீர்த்தத்தின் மஹாத்மியத்தையும் தோற்றத்தையும் கேள்.

Verse 3

आसीत्पुरा महावीर्यो दानवो बलदर्पितः । कालपृष्ठ इति ख्यातः सुतो ब्रह्मसुतस्य च

முன்னொரு காலத்தில் வலிமையின் அகந்தையால் மயங்கிய மகாவீரன் எனும் ஒரு தானவன் இருந்தான். அவன் ‘காலப்ருஷ்ட’ எனப் புகழ்பெற்றவன்; பிரம்மாவின் மகனின் மகன் என அறியப்பட்டான்.

Verse 4

गङ्गातटं समाश्रित्य चचार विपुलं तपः । अधोमुखोऽपि संस्थित्वापिबद्धूममहर्निशम्

கங்கையின் கரையை அடைக்கலமாகக் கொண்டு அவன் பெரும் தவம் செய்தான். தலைகீழாக நின்றபடியும் இரவும் பகலும் புகையையே அருந்தினான்.

Verse 5

ततश्चानन्तरं देवस्तिष्ठते ह्युमया सह । दृष्ट्वा तं पार्वती सा तु तपस्युग्रे व्यवस्थितम्

அதன்பின் உடனே தேவன் (மகாதேவன்) உமையுடன் அங்கே நின்றான். கடும் தவத்தில் உறுதியாக நிலைத்திருந்த அவனைப் பார்த்துப் பார்வதி கவனித்தாள்.

Verse 6

पश्य पश्य महादेव धूमाशी तिष्ठते नरः । प्रसीद तं कुरुष्वाद्य देहि शीघ्रं वरं विभो

“பாருங்கள், பாருங்கள், மகாதேவா! இந்த மனிதன் புகையையே உணவாகக் கொண்டு இங்கே நிற்கிறான். ஆண்டவனே, இன்று அவன்மேல் அருள் செய்து விரைவில் வரம் அளியுங்கள்.”

Verse 7

ईश्वर उवाच । यदुक्तं वचनं देवि न तन्मे रोचते प्रिये । स्वकार्यं च सदा चिन्त्यं परकार्यं विसर्जयेत्

ஈசுவரன் கூறினான்—“பிரிய தேவியே, நீ சொன்ன சொல் எனக்கு உகந்ததல்ல. எப்போதும் தன் கடமையையே சிந்திக்க வேண்டும்; பிறருடைய காரியத்தை விலக்க வேண்டும்.”

Verse 8

मूर्खस्त्रीबालशत्रूणां यश्छन्देनानुवर्तते । व्यसने पतते घोरे सत्यमेतदुदीरितम्

மூடர்கள், பெண்கள், குழந்தைகள், பகைவர்கள் இவர்களின் விருப்பத்தைப் பின்பற்றுபவன் கொடிய ஆபத்தில் வீழ்வான்—இது உண்மையென உரைக்கப்பட்டது।

Verse 9

देव्युवाच । भार्ययाभ्यर्थितो भर्ता कारणं बहु भाषते । लघुत्वं याति सा नारी एवं शास्त्रेषु पठ्यते

தேவி கூறினாள்—மனைவியின் வேண்டுதலால் அழுத்தப்பட்ட கணவன் பல காரணங்களைச் சொல்வான்; அப்போது அந்தப் பெண் இலகுவாக மதிக்கப்படுவாள்—இவ்வாறு சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 10

प्राणत्यागं करिष्यामि यदि मां त्वं न मन्यसे । पार्वत्या प्रेरितो देवो गतोऽसौ दानवं प्रति

நீ என் சொல்லை ஏற்காவிட்டால் நான் உயிர் துறப்பேன். பார்வதியின் தூண்டுதலால் ஆண்டவன் அந்த தானவனை நோக்கிச் சென்றான்।

Verse 11

ईश्वर उवाच । किमर्थं पिबसे धूमं किमर्थं तप्यसे तपः । किं दुःखं किं नु सन्तापो वद कार्यमभीप्सितम्

ஈசுவரன் கூறினான்—நீ புகையை ஏன் அருந்துகிறாய்? ஏன் தவம் செய்கிறாய்? இது என்ன துயரம், என்ன எரிச்சல்? சொல்—உன் விரும்பிய நோக்கம் என்ன?

Verse 12

युवा त्वं दृश्यसेऽद्यापि वर्षविंशतिरेव च । तदाचक्ष्व हि मे सर्वं तपसः कारणं महत्

நீ இன்னும் இளமையோடு தோன்றுகிறாய்—வயது இருபதே. ஆகவே எனக்கு அனைத்தையும் சொல்: இந்தப் பெரிய தவத்தின் காரணம் என்ன?

Verse 13

दानव उवाच । अचला दीयतां भक्तिर्मम स्थैर्यं तवोपरि । अपरं वर्षसाहस्रं निर्विघ्नं मे गतं विभो

தானவன் கூறினான்—ஏ விபோ! உம்மேல் அசையாத பக்தியும், உம்மிடத்தில் உறுதியான நிலைத்தன்மையும் எனக்குத் தாரும். ஏ வல்லவனே, எனக்கு மேலும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் தடையின்றி கடந்தன.

Verse 14

दिवसानां सहस्रे द्वे पूर्णे त्वत्तपसा मम

உம்மையே நோக்கமாகக் கொண்டு செய்த என் தவத்தால் இரண்டாயிரம் நாட்கள் நிறைவுற்றன.

Verse 15

ईश्वर उवाच । याचयाभीप्सितं कार्यं तुष्टोऽहं तव सुव्रत । देवस्य वचनं श्रुत्वा चिन्तयामास दानवः

ஈசுவரன் கூறினான்—ஏ சுவ்ரதனே! உனக்கு விருப்பமான வரத்தை வேண்டு; நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன். இறைவனின் சொற்களை கேட்ட தானவன் சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 16

किं नाकं याचयाम्यद्य किमद्य सकलां महीम् । एवं संचिन्तयामास कामबाणेन पीडितः

“இன்று நான் விண்ணுலகத்தை வேண்டலாமா, அல்லது இன்று முழு பூமியையே வேண்டலாமா?”—என்று காமத்தின் அம்புகளால் வாடி அவன் சிந்தித்தான்.

Verse 17

दानव उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव वरं दास्यसि मे प्रभो । सङ्ग्रामैस्तु न तुष्टोऽहं बलं नास्तीति किंचन

தானவன் கூறினான்—ஏ தேவா! நீர் என்மேல் மகிழ்ந்திருந்தால், ஏ பிரபோ! எனக்கு வரம் அளிப்பீரெனில் கேளும்—போர்களால் நான் திருப்தியடைவதில்லை; எனக்கு வலிமை இல்லை என்பதல்ல.

Verse 18

यस्य मूर्धन्यहं देव पाणिना समुपस्पृशे । देवदानवगन्धर्वो भस्मसाद्यातु तत्क्षणात्

இறைவா! தேவர், அசுரர் அல்லது கந்தர்வர் என யாராக இருப்பினும், எவர் தலை மீது நான் என் கையை வைக்கிறேனோ, அவர் அந்த கணமே சாம்பலாக வேண்டும்.

Verse 19

ईश्वर उवाच । यत्त्वया चिन्तितं किंचित्तत्सर्वं सफलं तव । उत्तिष्ठ गच्छ शीघ्रं त्वं भवनं प्रति दानव

ஈஸ்வரன் கூறினார்: "நீ எதை நினைத்தாயோ, அது அனைத்தும் உனக்குக் கைகூடும். அசுரனே! எழு, விரைவாக உன் இருப்பிடத்திற்குச் செல்."

Verse 20

दानव उवाच । स्थीयतां देवदेवेश यावज्ज्ञास्यामि ते वरम् । युष्मन्मूर्ध्नि न्यसे पाणिं प्रत्ययो मे भवेद्यथा

அசுரன் கூறினான்: "தேவதேவனே! நில்லும், உமது வரத்தை நான் சோதித்துப் பார்க்கும் வரை காத்திரும். எனக்கு நம்பிக்கை உண்டாகும்படி உமது தலை மீது என் கையை வைக்கிறேன்."

Verse 21

ततश्चानन्तरं देवश्चिन्तयानो महेश्वरः । न स्कन्दो न हरिर्ब्रह्मा यः कार्येषु क्षमोऽधुना

அதன்பின் மகேஸ்வரன் கவலையுடன் சிந்திக்கலானார்: "இப்போதுள்ள சூழ்நிலையில் ஸ்கந்தனோ, ஹரியோ, பிரம்மாவோ எவரும் இதனைக் கையாள வல்லவர் அல்லர்."

Verse 22

ज्ञात्वा चैवापदं प्राप्तां देवः प्रार्थयते वृषम् । अनेन सह पापेन युध्यस्व साम्प्रतं क्षणम्

ஆபத்து வந்ததை உணர்ந்த இறைவன், ரிஷபத்திடம் (நந்தியிடம்) வேண்டினார்: "நீ இப்போது ஒரு கணப்பொழுது இந்தப் பாவியுடன் போரிடுவாயாக."

Verse 23

करं प्रासारयद्दैत्यो देवं मूर्ध्नि किल स्पृशेत् । लाङ्गूलेनाहतो दैत्यो विषण्णः पतितो भुवि

தெய்வத்தின் தலைையைத் தொட எண்ணி தைத்யன் கை நீட்டினான். ஆனால் வாலின் அடியால் தாக்கப்பட்டு, மனம் தளர்ந்து தரையில் விழுந்தான்.

Verse 24

देवस्तु दक्षिणामाशां गतश्चैवोमया सह । भयभीतो निरीक्षेत ग्रीवां भज्य पुनःपुनः

ஆனால் இறைவன் உமையுடன் தெற்குத் திசை நோக்கிச் சென்றான். அச்சத்தால் மீண்டும் மீண்டும் பின்னால் நோக்கி, கழுத்தை அடிக்கடி திருப்பிக் கொண்டான்.

Verse 25

गते चादर्शनं देवे युयुधे वृषभेण सः । द्वावेतौ बलिनां श्रेष्ठौ युयुधाते महाबलौ

தேவன் சென்றுவிட்டு கண்முன் தெரியாதபோது, அவன் வृषபனுடன் போரிட்டான். அந்த இருவரும் பேராற்றலுடையோர்; வலிமையோரில் சிறந்தோர்; ஒருவரையொருவர் எதிர்த்து மோதினர்.

Verse 26

प्रहारैर्वज्रसदृशैः कोपेन घटिकात्रयम् । पाणिभ्यां न स्पृशेद्यो वै वृषभस्य शिरस्तथा

இடிமின்னல் போன்ற அடிகளால் கோபத்தில் மூன்று घटிகை நேரம் போரிட்டும், அவன் கைகளால் வृषபனின் தலையைக் கூடத் தொட முடியவில்லை.

Verse 27

हत्वा लाङ्गूलपातेन आगतो वृषभस्तदा । उत्थितश्चाप्यसौ दैत्यो व्रजते वृषपृष्ठतः

அப்போது வृषபன் வாலின் வீச்சால் அவனைத் தள்ளி வீழ்த்தி முன்னே வந்தான். ஆனாலும் அந்த தைத்யன் மீண்டும் எழுந்து, காளையின் முதுகின் பின்னே நெருக்கமாகப் பின்தொடர்ந்தான்.

Verse 28

वायुवेगेन सम्प्राप्तो यत्र देवो महेश्वरः । आगतं दानवं दृष्ट्वा वृषो वचनमब्रवीत्

காற்றின் வேகம்போல் அவன் அங்கு வந்தடைந்தான்; அங்கே தேவன் மகேஸ்வரன் இருந்தான். அணுகிவரும் தானவனைப் பார்த்து வृषபம் இவ்வசனம் உரைத்தது.

Verse 29

आरुह्य पृष्ठे मे देव शीघ्रमेव हि गम्यताम् । आरुह्य वृषभं देवो जगाम चोमया सह

“தேவா, என் முதுகில் ஏறுங்கள்; உடனே விரைந்து செல்லலாம்.” அப்போது தேவன் வृषபத்தின் மேல் ஏறி உமையுடன் புறப்பட்டான்.

Verse 30

नाकं प्राप्तस्ततो देवो गतः शक्रस्य मन्दिरम् । नात्यजद्देवपृष्ठं तु दानवो बलदर्पितः

அப்போது தேவன் ஸ்வர்க்கத்தை அடைந்து சக்ரனின் மாளிகைக்குச் சென்றான். ஆனால் வலிமை அகந்தையில் மயங்கிய தானவன் தேவனின் முதுகை விடவில்லை.

Verse 31

इन्द्रलोकं परित्यज्य ब्रह्मलोकं गतस्तदा । यत्रयत्र व्रजेद्देवो भयात्सह दिवौकसैः

இந்திரலோகத்தை விட்டு அவர் அப்போது பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றான். தேவன் எங்கே எங்கே சென்றானோ அங்கே அங்கே விண்ணுலகோர் அச்சத்துடன் பின்தொடர்ந்தனர்.

Verse 32

अपश्यत्तत्र तत्रैव पृष्ठे लग्नं तु दानवम् । सर्वांल्लोकान् भ्रमित्वा तु देवो विस्मयमागतः

அங்கே அங்கே தேவன் தன் முதுகில் ஒட்டிக்கொண்ட தானவனை கண்டான். எல்லா லோகங்களிலும் அலைந்து இறுதியில் தேவன் பேராச்சரியமடைந்தான்.

Verse 33

न स्थानं विद्यते किंचिद्यत्र विश्रम्यते क्षणम् । देवदानवयोस्तत्र युद्धं ज्ञात्वा सुदारुणम्

அங்கே ஒரு கணம்கூட ஓய்வெடுக்கத் தக்க இடமொன்றும் இல்லை. தேவர்கள்–தானவர்கள் இடையேயான அந்தப் போர் மிகக் கொடுமையானது என்று அறிந்து அனைவரும் கலங்கினர்.

Verse 34

हर्षितात्मा मुनिस्तत्र चिरं नृत्यति नारदः । धन्योऽहमद्य मे जन्म जीवितं च सुजीवितम्

அங்கே மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த உள்ளத்துடன் முனி நாரதர் நீண்ட நேரம் நடனம் செய்தார். “இன்று நான் பாக்கியவான்; என் பிறப்பு பாக்கியம், என் வாழ்வு உண்மையிலே நன்கு வாழப்பட்ட வாழ்வு!” என்றார்.

Verse 35

महान्तं च कलिं दृष्ट्वा संतोषः परमोऽभवत् । देवदानवयोस्तत्र युद्धं त्यक्त्वा च नारदः

அந்த மோதல் பெரிதாக வளர்ந்ததைப் பார்த்து நாரதருக்கு உச்சமான திருப்தி ஏற்பட்டது. அங்கே தேவர்கள்–தானவர்கள் போரைக் கைவிட்டு நாரதர் புறப்பட்டார்.

Verse 36

आजगाम ततो विप्रो यत्र देवो महेश्वरः । दृष्ट्वा देवोऽथ तं विप्रं प्रतिपूज्याब्रवीदिदम्

பின்னர் அந்தப் பிராமணர் (நாரதர்) மகேஸ்வரர் இருக்கும் இடத்துக்கு வந்தார். அவரைக் கண்ட இறைவன் முறையாகப் போற்றி, இவ்வாறு உரைத்தார்.

Verse 37

भो नारद मुनिश्रेष्ठ जानीषे केशवं क्वचित् । गत्वा तत्र च शीघ्रं त्वं केशवाय निवेदय

“ஓ நாரதா, முனிவர்களில் சிறந்தவனே! கேசவன் எங்கே இருக்கிறான் என்று உனக்குத் தெரியுமா? அங்கே விரைந்து சென்று இந்தச் செய்தியை கேசவனிடம் அறிவி.”

Verse 38

नारद उवाच । देवदानवसिद्धानां गन्धर्वोरगरक्षसाम् । सर्वेषामेव देवेशो हरते ध्रुवमापदम्

நாரதர் கூறினார்—தேவர்கள், தானவர்கள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், இராட்சசர்கள்—அனைவருக்கும் தேவேசன் நிச்சயமாக ஆபத்தை அகற்றுவான்.

Verse 39

असंभाव्यं न वक्तव्यं मनसापि न चिन्तयेत् । ईदृशीं नैव बुध्यामि आपदं च विभो तव

அசம்பவமானதைச் சொல்லக் கூடாது; மனத்திலும் அதை எண்ணக் கூடாது. ஓ விபோ, உமக்கு இத்தகைய ஆபத்தை நான் நினைக்கவும் இயலேன்.

Verse 40

ईश्वर उवाच । गच्छ नारद शीघ्रं त्वं यत्र देवो जनार्दनः । विदितं च त्वया सर्वं यत्कृतं दानवेन तु

ஈசுவரன் கூறினார்—நாரதா, விரைந்து செல்; தேவன் ஜனார்தனன் இருக்கும் இடத்திற்குச் செல். தானவன் செய்ததெல்லாம் உனக்குத் தெரிந்ததே.

Verse 41

अवध्यो दानवो ह्येष सेन्द्रैरपि मरुद्गणैः । गत्वा तु केशवं देवं निवेदय महामुने

இந்த தானவன் இந்திரனும் மருத்கணங்களும் கூட கொல்ல இயலாதவன். ஆகவே, ஓ மகாமுனியே, சென்று தேவன் கேசவனிடம் அறிவி.

Verse 42

नारद उवाच । न तु गच्छाम्यहं देव सुप्तः क्षीरोदधौ सुखी । केशवः प्रेरणे ह्येषामादेशो दीयतां प्रभो

நாரதர் கூறினார்—ஓ தேவா, நான் செல்லமாட்டேன்; கேசவன் பாற்கடலில் இன்பமாய் பள்ளிகொண்டிருக்கிறார். இவர்கள் அனைவரும் அவரின் தூண்டுதலால் இயங்குகின்றனர்; ஆகவே, ஓ பிரபோ, நீங்களே ஆணை அளியுங்கள்.

Verse 43

मात्रा स्वस्रा दुहित्रा वा राजानं च तथा प्रभुम् । गुरुं चैवादितः कृत्वा शयानं न प्रबोधयेत्

தாய், சகோதரி அல்லது மகளும்—அதேபோல் அரசனையோ ஆண்டவனையோ—படுக்கையில் இருக்கும் போது எழுப்பக் கூடாது. முதலில் குருவை வணங்கி உரிய மரியாதை செய்து, படுத்திருக்கும் குருவையும் எழுப்பாதிருப்பான்.

Verse 44

ईश्वर उवाच । यदि क्वचिदगारेषु वह्निरुत्पद्यते महान् । निधनं यान्ति तत्रस्था यद्बुध्येरन्नसूरयः

ஈசுவரன் கூறினான்—எந்த வீட்டிலாவது திடீரென பெரும் தீ எழுந்தால், அங்கே உள்ளோர் அழிவை அடைவர்; அறிவுடையோர் காலத்திலே உணராவிட்டால்.

Verse 45

नारद उवाच । शीघ्रं गच्छ महादेव आत्मानं रक्ष सुप्रभो । गच्छाम्यहं न सन्देहो यत्र देवो जनार्दनः

நாரதன் கூறினான்—விரைவாகச் செல்லும், ஓ மகாதேவா; உம்மை நீரே காத்தருளும், ஓ ஒளிமிகு ஆண்டவா. நான் ஐயமின்றி தேவன் ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) இருக்கும் இடத்திற்கே செல்வேன்.

Verse 46

ततो नन्दिमहाकालौ स्तम्भहस्तौ भयानकौ । जघ्नतुर्दानवं तत्र मुद्गरादिभिरायुधैः

அப்போது நந்தியும் மகாகாலனும்—பயங்கரராய், கைகளில் தூண்களை ஏந்தி—அங்கே அந்த தானவனை கதையாதி ஆயுதங்களால் அடித்து வீழ்த்தினர்.

Verse 47

त्रयोऽपि च महाकायाः सप्ततालप्रमाणकाः । न शमो जायते तेषां युध्यतां च परस्परम्

அம்மூவரும் பேருடலினர்; ஒவ்வொருவரும் ஏழு தாள அளவினர். ஒருவரோடு ஒருவர் போரிடும் போது அவர்களில் அமைதி சிறிதும் தோன்றவில்லை.

Verse 48

ततश्चानन्तरं विप्रोऽगच्छत्तं केशवं प्रति । सुप्तं क्षीरार्णवेऽपश्यच्छेषपर्यङ्कसंस्थितम्

அதன்பின் அந்த அந்தணர் கேசவனை நோக்கிச் சென்றார். பாற்கடலில் சேஷப் படுக்கையில் பள்ளிகொண்டிருந்த இறைவனை அவர் கண்டார்.

Verse 49

लक्ष्म्या पादयुगं गृह्य ऊरूपरि निवेशितम् । अप्सरोगीयमानं तु भक्त्यानम्य च केशवम्

லட்சுமி இறைவனின் இரு திருவடிகளையும் பற்றிக் கொண்டு தன் தொடைகளின் மீது வைத்திருந்தாள். அப்சரைகள் பாட, நாரதர் பக்தியுடன் கேசவனை வணங்கினார்.

Verse 50

अद्य मे सफलं जन्म जीवितं च सुजीवितम् । उत्थापयस्व देवेशं लक्ष्मि त्वमविशङ्किता

இன்று என் பிறவி நிறைவேறியது; என் வாழ்வும் நன்கு வாழ்ந்ததாகியது. ஹே லட்சுமி, தயக்கமின்றி தேவேசனை எழுப்புவாயாக.

Verse 51

नारदस्य वचः श्रुत्वा पदाङ्गुष्ठं व्यमर्दयत् । नारदस्तिष्ठते द्वारि उत्तिष्ठ मधुसूदन

நாரதரின் சொற்களை கேட்டவள், இறைவனின் பெருவிரலை மெதுவாக அழுத்தி மசாஜ் செய்தாள். ‘வாசலில் நாரதர் நிற்கிறார்—எழுந்தருள்வாயாக, மதுசூதனா!’

Verse 52

देवोऽपि नारदं दृष्ट्वा परं हर्षमुपागतः । स्वागतं तु मुनिश्रेष्ठ सुप्रभाताद्य शर्वरी

இறைவனும் நாரதரை கண்டதும் பேரானந்தம் அடைந்தார். ‘வருக, முனிவருள் சிறந்தவரே! இன்று இரவு புனிதமான விடியலாக மாறியது’ என்றார்.

Verse 53

नारद उवाच । अद्य मे सफलं देव प्रभातं तव दर्शनात् । कुशलं च न देवानां शीघ्रमुत्तिष्ठ गम्यताम्

நாரதர் கூறினார்—ஹே தேவா! இன்று உமது தரிசனத்தால் என் விடியல் நிறைவேறியது. ஆனால் தேவர்களுக்கு நலம் இல்லை; விரைந்து எழுந்து, நாம் செல்ல வேண்டும்.

Verse 54

श्रीविष्णुरुवाच । ब्रह्मा चेन्द्रश्च रुद्रश्च ये चान्ये तु मरुद्गणाः । आपदः कारणं यच्च तत्समाख्यातुमर्हसि

ஸ்ரீ விஷ்ணு கூறினார்—பிரம்மா, இந்திரன், ருத்ரன் மற்றும் பிற மருத்கணங்கள்—அவர்களுக்கு ஏற்பட்ட பேரிடரின் காரணம் என்னவோ, அதை எனக்கு முறையாக விளக்க வேண்டும்.

Verse 55

नारद उवाच । दानवेन महातीव्रं तपस्तप्तं सुदारुणम् । रुद्रेण च वरो दत्तो भस्मत्वं मनसेप्सितम्

நாரதர் கூறினார்—ஒரு தானவன் மிகத் தீவிரமும் கொடுமையும் ஆன தவம் செய்தான். அப்போது ருத்ரன் அவன் மனத்தில் விரும்பிய வரத்தை அளித்தார்—பிறரைச் சாம்பலாக்கும் வல்லமை.

Verse 56

वरदानबलेनैव स देवं हन्तुमर्हति । ईदृशं चेष्टितं ज्ञात्वा नीतो देवोऽमरैः सह

அந்த வரத்தின் வலிமையால் அவன் ஒரு தேவனையும் கொல்ல வல்லவன். இத்தகைய நோக்கம் அறிந்து, தேவர் அமரர்களுடன் அங்கே கொண்டு செல்லப்பட்டார்.

Verse 57

नारदस्य वचः श्रुत्वा जगाम समुनिर्हरिः । दृष्ट्वा देवस्तमीशानं गच्छन्तं दिशमुत्तराम्

நாரதரின் சொற்களை கேட்ட ஹரி—முனிவருள் சிறந்தவர்—புறப்பட்டார். தேவர், ஈசானன் வடதிசை நோக்கிச் செல்கின்றதைப் பார்த்து அவரைப் பின்தொடர்ந்தார்.

Verse 58

दृष्ट्वा देवं च रुद्रोऽथ परिष्वज्य पुनःपुनः । नमस्कृत्य जगन्नाथं देवं च मधुसूदनः

தேவனைத் தரிசித்து ருத்ரன் அவனை மீண்டும் மீண்டும் அணைத்தான். பின்னர் மதுசூதனன் (விஷ்ணு) உலகநாதன் சிவபெருமானுக்கு வணங்கி நமஸ்கரித்தான்.

Verse 59

विष्णुरुवाच । भयस्य कारणं देव कथ्यतां च महेश्वर । देवदानवयक्षाणां प्रेषयेयं यमालयम्

விஷ்ணு கூறினார்—ஓ தேவா, ஓ மகேஸ்வரா! இந்த அச்சத்தின் காரணத்தைச் சொல்லுங்கள். தேவர்கள், தானவர்கள், யக்ஷர்களை யமலோகத்துக்கு அனுப்புவேன்.

Verse 60

ललाटे च कृतो धर्मो युष्माकं च महेश्वर । छित्त्वा शिरस्तथाङ्गानि इन्द्रियाणि न संशयः

ஓ மகேஸ்வரா! தண்ட விதியின் தர்மம் உமது நெற்றியிலேயே நிறுவப்பட்டுள்ளது—தலை, அங்கங்கள், இந்திரியங்கள் வெட்டப்படுதல்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 61

ईश्वर उवाच । नास्ति सौख्यं च मूर्खेषु नास्ति सौख्यं च रोगिषु । पराधीनेन सौख्यं तु स्त्रीजिते च विशेषतः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மூடர்களிடத்தில் இன்பமில்லை; நோயாளிகளிடத்திலும் இன்பமில்லை. பிறர்க்கு அடிமையானவனுக்கு இன்பமில்லை—பெண்ணால் வென்றவனுக்கு விசேஷமாகவே இல்லை.

Verse 62

स्त्रीजितेन मया विष्णो वरो दत्तस्तु दानवे । यस्य मूर्ध्नि न्यसेत्पाणिं स भवेद्भस्मपुंजवत्

ஓ விஷ்ணோ! பெண்ணின் வசத்தில் இருந்து நான் அந்த தானவனுக்கு வரம் அளித்தேன்—அவன் யாருடைய தலையில் கை வைப்பானோ, அவன் சாம்பல் குவியல்போல் ஆகிவிடுவான்.

Verse 63

अजेयश्चामरश्चैव मया ह्युक्तः स केशव । हन्तुमिच्छति मां पाप उपायस्तव विद्यते

ஓ கேசவா, அவனை வெல்ல முடியாதவன் என்றும் இறவாதவன் என்றும் நான் கூறினேன். அந்தப் பாவி இப்போது என்னைக் கொல்ல விரும்புகிறான்; உன்னிடம் ஏதேனும் வழி இருந்தால் சொல்.

Verse 64

विष्णुरुवाच । गच्छन्तु अमराः सर्वे युष्माभिः सह शङ्कर । उपायं सर्जयाम्यद्य वधार्थं दानवस्य च

விஷ்ணு கூறினார்: "ஓ சங்கரா, தேவர்கள் அனைவரும் உன்னுடன் செல்லட்டும். அந்தத் தானவனைக் கொல்வதற்கு இன்று நான் ஒரு வழியை உருவாக்குவேன்."

Verse 65

रेवायाश्च तटे तिष्ठ देव त्वममरैः सह । कालक्षेपो न कर्तव्यो गम्यतां त्वरितं प्रभो

"ஓ தேவா, தேவர்களுடன் ரேவா நதிக்கரையில் தங்கியிருங்கள். தாமதம் செய்ய வேண்டாம், ஓ இறைவா, விரைவாகச் செல்லுங்கள்."

Verse 66

दक्षिणा यत्र गङ्गा च रेवा चैव महानदी । यत्रयत्र च दृश्येत प्राची चैव सरस्वती

தெற்கு கங்கையும் மகாநதியான ரேவாவும் எங்கு உள்ளனவோ, கிழக்கு நோக்கி பாயும் சரஸ்வதி எங்கு காணப்படுகிறதோ.

Verse 67

। अध्याय

இத்துடன் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 68

सप्तजन्मकृतं पापं नश्यते नात्र संशयः । एतत्तीर्थं महापुण्यं सर्वपातकनाशनम्

ஏழு பிறவிகளில் செய்த பாவம் அழிகிறது—இதில் ஐயமில்லை. இத்தீர்த்தம் மகாபுண்ணியமாய், எல்லாப் பாதகங்களையும் நாசம் செய்கிறது.

Verse 69

गम्यतां तत्र देवेश लुङ्केशं त्वं सहामरैः । विष्णोस्तु वचनादेव प्रविष्टो ह्रदमुत्तमम्

தேவேசனே! அமரர்களுடன் நீ அங்கே லுங்கேசனிடம் செல்லுக. விஷ்ணுவின் வாக்கினாலேயே அவன் அந்த உத்தம ஹ்ரதத்தில் நுழைந்தான்.

Verse 70

रतिं सुमहतीं चक्रे सह तत्र मरुद्गणैः । ततश्चानन्तरं देवो मायां कृत्वा ह्यनेकधा

அங்கே அவன் மருத்கணங்களுடன் மிகப் பெரிய ரதி (இன்பம்) அனுபவித்தான். அதன் பின்னர் தேவர் பலவகை மாயைகளை உருவாக்கினார்.

Verse 71

वसन्तमासं संसृज्य उद्यानवनशोभितम् । अशोकैर्बकुलैश्चैव ब्रह्मवृक्षैः सुशोभनैः

அவன் வசந்த காலத்தை உருவாக்கி, அந்த இடத்தை தோட்டங்களும் காடுகளும் கொண்டு அலங்கரித்தான்—அசோக, பகுல, மேலும் அழகிய பிரஹ்மவிருட்சங்களால்.

Verse 72

श्रीवृक्षैश्च कपित्थैश्च शिरीषैर्राजचम्पकैः । श्रीफलैश्च तथा तालैः कदम्बोदुम्बरैस्तथा

அது ஸ்ரீவிருட்சங்கள், கபித்தம், சிரீஷம், ராஜசம்பகம்; ஸ்ரீபலம், தாள்மரங்கள்; மேலும் கடம்பம், உதும்பரம் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 73

अश्वत्थादिद्रुमैश्चैव नानावृक्षैरनेकशः । नानापुष्पैः सुगन्धाढ्यैर्भ्रमरैश्च निनादितम्

அங்கே அஸ்வத்தம் முதலிய மரங்களோடு பலவகை மரங்கள் மிகுதியாக இருந்தன. பலவித மணமிகு மலர்களால் அது நிறைந்திருந்தது; தேனீக்களின் இனிய முரசொலியால் முழங்கியது.

Verse 74

तस्मिन्मध्ये महावृक्षो न्यग्रोधश्च सुशोभनः । बहुपक्षिसमायुक्तः कोकिलारावनादितः

அதன் நடுவில் ஒரு மாபெரும் மரம்—மிகச் சிறப்புற விளங்கும் ந்யக்ரோதம் (ஆலமரம்)—நின்றது. பல பறவைகள் கூடியிருந்த அந்த மரம் குயில்களின் குரலால் இனிமையாக ஒலித்தது.

Verse 75

कृष्णेन च कृतं तस्मिन्कन्यारूपं च तत्क्षणात् । न तस्याः सदृशी कन्या त्रैलोक्ये सचराचरे

அந்தக் கணமே ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அங்கே ஒரு கன்னியுருவை உருவாக்கினான். அசையும் அசையாத உயிர்களுடன் கூடிய மூவுலகிலும் அவளுக்கு ஒப்பான கன்னி எவரும் இல்லை.

Verse 76

अन्याश्च कन्यकाः सप्त सुरूपाः शुभलोचनाः । दिव्यरूपधराः सर्वा दिव्याभरणभूषिताः

மேலும் ஏழு கன்னியரும் இருந்தனர்—அழகிய உருவம் கொண்டவர்கள், மங்களமான கண்கள் உடையவர்கள். அவர்கள் அனைவரும் தெய்வீகத் தோற்றம் கொண்டவர்களாய், தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்.

Verse 77

पुमांसमभिकाङ्क्षन्त्यो यद्येकः कामयेत्स्त्रियः । मौक्तिकैर्रत्नमाणिक्यैर्वैडूर्यैश्च सुशोभनैः

ஒரு ஆண், ஆணை விரும்பும் பெண்களை நாடினால், அவர்கள் முத்துகள், ரத்தினங்கள், மாணிக்கங்கள், ஒளிவிடும் வைடூரியம் (பூனைக்கண் கல்) ஆகியவற்றால் மிகச் சிறப்பாக அலங்கரித்து விளங்கினர்.

Verse 78

कामहारैश्च वंशैश्च बद्धो हिन्दोलकः कृतः । आरूढाश्च महाकन्या गायन्ते सुस्वरं तदा

காமத்தைத் தூண்டும் மாலைகளாலும் மூங்கில் கம்பங்களாலும் கட்டி ஒரு ஊஞ்சல் அமைக்கப்பட்டது. அப்போது மகாகன்னியர் அதில் ஏறி இனிய, சுரமிகு குரலில் பாடினர்.

Verse 79

मारुतः शीतलो वाति वनं स्पृष्ट्वा सुशोभनम् । वातेन प्रेरितो गन्धो दानवो घ्राणपीडितः

குளிர்ந்த காற்று அழகிய வனத்தைத் தொட்டு வீசியது. அந்தக் காற்றால் தூண்டப்பட்ட மணம் தானவனை அடைந்து, அவன் மூக்கை மயக்கமடையச் செய்தது.

Verse 80

ततः कुसुमगन्धेन विस्मयं परमं गतः । आघ्राय चेदृशं पुण्यं न दृष्टं न श्रुतं मया

அப்போது மலர்மணம் காரணமாக அவன் பேர்வியப்பில் ஆழ்ந்தான். “இத்தகைய புனித மணத்தை நுகர்ந்தபின், இதுபோல் ஒன்றை நான் கண்டதுமில்லை, கேட்டதுமில்லை” என்றான்.

Verse 81

वने चिन्तयतः किंचिद्ध्वनिगीतं सुशोभनम् । गीतस्य च ध्वनिं श्रुत्वा मोहितो मायया हरेः

வனத்தில் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது எங்கோ ஒரு அழகிய பாடல் ஒலி எழுந்தது. அந்தப் பாடலின் ஒலியை கேட்டவுடன் அவன் ஹரியின் மாயையால் மயங்கினான்.

Verse 82

व्याधस्यैव महाकूटे पतन्ति च यथा मृगाः । कालस्पृष्टस्तथा कृष्णे पतितश्च नराधिप

மனிதர்களின் அதிபதியே! வேட்டைக்காரனின் பெரிய வலையில் மான்கள் விழுவது போல, விதியின் தொடுதலால் அவன் கிருஷ்ணனின் திட்டத்தில் வீழ்ந்தான்.

Verse 83

दृष्ट्वा कन्यां च तां दैत्यो मूर्च्छया पतितो भुवि । पतितेन तु दृष्टैका कन्या वटतले स्थिता

அந்தப் பெண்ணைக் கண்ட அசுரன் மயங்கித் தரையில் விழுந்தான். விழுந்த நிலையில், ஆலமரத்தின் அடியில் நின்றிருந்த ஒரு பெண்ணைக் கண்டான்.

Verse 84

आस्यं दृष्ट्वा तु नारीणां पुनः कामेन पीडितः । गृहीत्वा हेमदण्डं तु तां पातयितुमिच्छति

பெண்களின் முகத்தைக் கண்டு அவன் மீண்டும் காமத்தால் பீடிக்கப்பட்டான். பொன்னாலான தடியை எடுத்துக்கொண்டு அவளை வீழ்த்த விரும்பினான்.

Verse 85

कन्योवाच । मा मानुस्पर्शयत्वं हि कुमार्यहं कुलोत्तम । भो मुञ्च मुञ्च मां शीघ्रं यावद्गच्छाम्यहं गृहम्

கன்னி கூறினாள்: "குலத்திலே சிறந்தவனே! என்னைத் தொடாதே, நான் கன்னிப்பெண். என்னை விரைவில் விடுவிப்பாயாக, நான் என் வீட்டிற்குச் செல்ல வேண்டும்."

Verse 86

दानव उवाच । अहं विवाहमिच्छामि त्वया सह सुशोभने । भूपृष्ठे सकले राज्ञी भवस्येवं न संशयः

தானவன் கூறினான்: "அழகिये! நான் உன்னை மணக்க விரும்புகிறேன். நீ இந்த பூமி முழுவதற்கும் அரசியாவாய், இதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை."

Verse 87

कन्योवाच । पिता रक्षति कौमार्ये भर्ता रक्षति यौवने । पुत्रो रक्षति वृद्धत्वे न स्त्री स्वातन्त्र्यमर्हति

கன்னி கூறினாள்: "கன்னிப்பருவத்தில் தந்தை காக்கிறார், இளமையில் கணவன் காக்கிறான், முதுமையில் மகன் காக்கிறான்; பெண் தனித்திருப்பதற்கு உரியவள் அல்லள்."

Verse 88

न स्वातन्त्र्यं ममैवास्ति उत्पन्नाहं महत्कुले । याच्यस्तु मत्पिता भ्राता मातापि हि तथैव च

எனக்கு தனிப்பட்ட சுதந்திரம் இல்லை; நான் உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்தவள். ஆகவே என் தந்தையையும், சகோதரனையும், அதுபோல என் தாயையும் வேண்டிக் கேட்க வேண்டும்.

Verse 89

दानव उवाच । यदि मां नेच्छसे त्वद्य स्वातन्त्र्यं नावलम्बसे । ममापि च तदा हत्या सत्यं च शुभलोचने

தானவன் கூறினான்—இன்று நீ என்னைத் தேர்ந்தெடுக்காமல், உன் சுதந்திரத்தைச் சாராமல் இருந்தால், என் பக்கத்திலும் கொலை நிகழும்; ஓ அழகிய கண்களையுடையவளே, இது உண்மை.

Verse 90

कन्योवाच । विश्वासो नैव कर्तव्यो यादृशे तादृशे नरे । नराः स्त्रीषु विचित्राश्च लम्पटाः काममोहिताः

கன்னி கூறினாள்—உன்னைப் போன்ற ஆண்மீது நம்பிக்கை வைக்கக் கூடாது. ஆண்கள் பெண்களிடம் விசித்திரமாக நடப்பர்—காமத்தில் மயங்கிய காமுகர்கள்.

Verse 91

परिणीय तु मां त्वं हि भुङ्क्ष्व भोगान्मया सह । जन्मनाशो भवेत्पश्चान्न त्वं नान्यो भवेन्मम

முதலில் முறையாக என்னை மணந்து கொள்; பின்னர் என்னுடன் சேர்ந்து இன்பங்களை அனுபவி. பின்னால் உயிர் போனாலும், எனக்காக நீ (அத்துமீறியவனாக) இருக்க வேண்டாம்; வேறு யாரும் வேண்டாம்.

Verse 92

ब्राह्मणी क्षत्रिणी वैशी शूद्री यावत्तथैव च । द्वितीयो न भवेद्भर्ता एकाकी चेह जन्मनि

பிராமணிப் பெண், க்ஷத்திரியப் பெண், வைசியப் பெண், சூத்ரப் பெண்—யாராயினும், இவ்வாழ்வில் இரண்டாம் கணவர் இருக்கக் கூடாது; ஒரே கணவருக்கே நிலைத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 93

दानव उवाच । यत्त्वया गदितं वाक्यं तन्मया धारितं हृदि । प्रत्ययं मे कुरुष्वाद्य यत्ते मनसि रोचते

தானவன் கூறினான்—நீ சொன்ன சொற்களை நான் இதயத்தில் தாங்கிக் கொண்டேன். இன்று எனக்கு உறுதியளி; உன் மனத்திற்கு உகந்ததையே செய்.

Verse 94

कन्योवाच । जानीष्व गोपकन्यां मां क्रीडामि सखिभिः सह । अस्मत्कुलेषु यद्दिव्यं तत्कुरुष्व यथाविधि

கன்னி கூறினாள்—என்னை கோபகன்னி என அறிக; நான் தோழிகளுடன் விளையாடுகிறேன். எங்கள் குலங்களில் உள்ள தெய்வீக மரபை முறையாகச் செய்.

Verse 95

न तद्दिव्यं कुलेऽस्माकं विषं कोशं न तत्तुला । गोपान्वयेषु सर्वेषु हस्तः शिरसि दीयते

எங்கள் குலத்தில் அத்தகைய ‘அற்புதம்’ இல்லை—விஷக் களஞ்சியமும் இல்லை, அப்படிப் பட்ட தராசும் இல்லை. கோபர் குலமெங்கும் தலைமேல் கை வைக்கப்படுவது (ஆசி அளிப்பதற்கே).

Verse 96

कामान्धेनैव राजेन्द्र निक्षिप्तो मस्तके करः । तत्क्षणाद्भस्मसाद्भूतो दग्धस्तृणचयो यथा

அரசேந்திரா! காமத்தால் குருடனாய் அவன் தலைமேல் கை வைத்தான்; அந்தக் கணமே சாம்பலானான்—அக்னியில் உலர்ந்த புல்குவியல் எரிந்து சாம்பலாவதுபோல்.

Verse 97

केशवोपरि देवैस्तु पुष्पवृष्टिः शुभा कृता । हृष्टाः सर्वेऽगमन्देवाः स्वस्थानं विगतज्वराः

அப்போது தேவர்கள் கேசவன்மேல் மங்களமான மலர்மழை பொழிந்தனர். எல்லா தேவரும் மகிழ்ந்து, துயர் நீங்கி, தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு மீண்டனர்.

Verse 98

क्षीरोदं केशवो गच्छत्कालपृष्ठे निपातिते । य इदं शृणुयाद्भक्त्या चरितं दानवस्य च

தானவன் வீழ்த்தப்பட்டபோது கேசவன் க்ஷீரசாகரத்திற்குச் சென்றான். யார் பக்தியுடன் இந்த தானவச் சரிதத்தைச் செவிமடுக்கிறாரோ…

Verse 99

स जयी जायते नित्यं शङ्करस्य वचो यथा । एतस्मात्कारणाद्राजंल्लिङ्गेश्वरमिति श्रुतम्

சங்கரன் உரைத்தவாறே அவன் எப்போதும் வெற்றியுடன் பிறக்கிறான். இதனால், அரசே, இது ‘லிங்கேஸ்வரன்’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 100

लीनं च पातकं यस्मात्स्नानमात्रेण नश्यति । त्वगस्थि शोणितं मांसं मेदःस्नायुस्तथैव च

அங்கே குளிப்பதாலேயே ஆழ்ந்து பதிந்த பாவம் அழிகிறது—தோல், எலும்பு, இரத்தம், மாம்சம், கொழுப்பு, நரம்புகளில் ஒட்டியிருந்தாலும்.

Verse 101

मज्जाशुक्रगतं पापं नश्यते जन्मकोटिजम् । लुङ्केश्वरे महाराज तोयं पिबति भक्तितः

மஜ்ஜை மற்றும் விந்துவில் உறைந்த, கோடி பிறவிகளின் பாவமும்—மகாராஜா—லுங்கேஸ்வரத்தில் பக்தியுடன் தீர்த்தநீரைப் பருகினால் அழிகிறது.

Verse 102

त्रिभिः प्रसृतिमात्राभिः पापं याति सहस्रधा । विशेषेण चतुर्दश्यामुभौ पक्षौ तु चाष्टमी

மூன்று அஞ்சலி அளவினாலேயே பாவம் ஆயிரமடங்காகச் சிதறுகிறது—சிறப்பாக சதுர்தசி (இரு பக்ஷங்களிலும்) மற்றும் அஷ்டமியிலும்.

Verse 103

उपोष्य यो नरो भक्त्या पित्ःणां पाण्डुनन्दन । उद्धृतास्तेन ते सर्वे नारकीयाः पितामहाः

ஓ பாண்டுநந்தனே! பித்ருக்களின் நிமித்தமாக பக்தியுடன் உபவாசம் செய்பவன் மூலம், நரகநிலையிலிருந்தாலும் அந்தப் பிதாமகர்கள் அனைவரும் உயர்த்தப்பட்டு விடுதலை பெறுவர்.

Verse 104

काकिणीं चैव यो दद्याद्ब्राह्मणे वेदपारगे । तेन दानफलं सर्वं कुरुक्षेत्रादिकं च यत्

வேதங்களில் பாண்டித்யம் பெற்ற பிராமணருக்கு காகிணி அளவுக்கேனும் தானம் செய்பவன், முழு தானபலனையும் பெறுவான்—குருக்ஷேத்திரம் முதலான புண்யக்ஷேத்திரங்களின் புண்ணியமும் அதில் அடங்கும்.

Verse 105

प्राप्तं तु नान्यथा राजञ्छङ्करो वदते त्विदम् । स्पर्शलिङ्गमिदं राजञ्छङ्करेण तु निर्मितम्

ஓ அரசே! இது உண்மையே; வேறல்ல—சங்கரன் தானே இதை அறிவிக்கிறான். ஓ அரசே! இது சங்கரனால் உருவாக்கப்பட்ட ஸ்பர்ஷ-லிங்கம்.

Verse 106

स्पर्शमात्रे मनुष्याणां रुद्रवासोऽभिजायते । तेन दानफलं सर्वं कुरुक्षेत्रादिकं च यत्

இதனைத் தொடுதல் மட்டுமே மனிதர்களுக்கு ருத்ரலோக வாசத்தை அளிக்கும்; அதனால் முழு தானபலனும், குருக்ஷேத்திரம் முதலான புண்யத்தின் பலனும் கிடைக்கும்.

Verse 107

एतस्मात्कारणाद्राजंल्लोकपालाश्च रक्षकाः । दुर्गा च रक्षणे सृष्टा चतुर्हस्तधरा शुभा

இந்தக் காரணத்தினாலே, ஓ அரசே, லோகபாலர்கள் காவலர்களாக நியமிக்கப்பட்டனர்; மேலும் பாதுகாப்பிற்காக துர்கையும் வெளிப்பட்டாள்—மங்களமயி, நான்கு கரங்களையுடையவள்.

Verse 108

धनदो लोकपालेशो रक्षकश्चेश्वरस्य च । रक्षति च सदा कालं ग्रहव्यापाररूपतः

தனதன் (குபேரன்) லோகபாலர்களில் தலைவன்; ஈசனுக்கும் காவலன். கிரகங்களின் செயல்முறையாய் எப்போதும் காலத்தையே காக்கின்றான்.

Verse 109

पुत्रभ्रातृसमारूपैः स्वामिसम्बन्धरूपिभिः । लङ्केश्वरं च राजेन्द्र देवैर्नाद्यापि मुच्यते

அரசேந்தரா! மகன்தன்மை, சகோதரத்தன்மை போன்ற ஆண்டவன்-உறவின் பந்தங்களால் கட்டப்பட்டதால், தேவர்கள் இன்றும் லங்காதிபதியை விடுவிப்பதில்லை.