Adhyaya 62

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र करोडीश्वरमुत्तमम् । यत्र वै निहतास्तात दानवाः सपदानुगाः

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்— பின்னர், அரசர்களின் தலைவனே, சிறந்த கரோடீஸ்வரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே, அன்பனே, தானவர்கள் தங்கள் अनुசரர்களுடன் கொல்லப்பட்டனர்.

Verse 2

इन्द्रादिदेवैः संहृष्टैः सततं जयबुद्धिभिः । तेषां ये पुत्रपौत्राश्च पूर्ववैरमनुस्मरम्

இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் மகிழ்ந்து, எப்போதும் வெற்றிச் சிந்தனையுடன் இருந்தனர். அவர்களின் (தானவர்களின்) மகன்களும் பேரன்களும் பழைய பகையை நினைத்தனர்.

Verse 3

क्रुद्धैर्देवसमूहैश्च दानवा निहता रणे । तेषां शिरांसि संगृह्य सर्वे देवाः सवासवाः

கோபமுற்ற தேவர்கூட்டம் போரில் தானவர்களை அழித்தது. அவர்களின் தலைகளைச் சேகரித்து, வாசவன் (இந்திரன்) உடன் எல்லாத் தேவர்களும் (அடுத்ததைச் செய்தனர்).

Verse 4

निक्षिप्य नर्मदातोये बन्धुभावमनुस्मरम् । तत्र स्नात्वा सुराः सर्वे स्थापयित्वा उमापतिम्

நர்மதையின் நீரில் அவற்றை அர்ப்பணித்து, உறவுணர்வை நினைந்து, அங்கே எல்லாத் தேவரும் நீராடி உமாபதி (சிவன்) அவரை நிறுவினர்।

Verse 5

इन्द्रेण सहिताः सर्वेऽपूजयंल्लोकसिद्धये । हृष्टचित्ताः सुराः सर्वे जग्मुराकाशमण्डलम्

இந்திரனுடன் கூடிய அனைவரும் உலக நலமும் சித்தியும் பெற (சிவனை) வழிபட்டனர்; பின்னர் மகிழ்ந்த மனத்துடன் எல்லாத் தேவரும் ஆகாயமண்டலத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 6

दानवानां महाभाग सूदिता कोटिरुत्तमा । तदा प्रभृति तत्तीर्थं करोडीति महीतले

ஓ மகாபாகா! அங்கே தானவர்களின் ஒரு சிறந்த கோடி அழிக்கப்பட்டது; அந்நாளிலிருந்து பூமியில் அந்தத் தீர்த்தம் ‘கரோடீ’ எனப் புகழ்பெற்றது।

Verse 7

विख्यातं तु तदा लोके पापघ्नं पाण्डुनन्दन । अष्टम्यां च चतुर्दश्यामुभौ पक्षौ च भक्तितः । उपोष्य शूलिनश्चाग्रे रात्रौ कुर्वीत जागरम्

அப்போது, ஓ பாண்டுநந்தனா! அது உலகில் பாபநாசகமாகப் புகழ்பெற்றது. அஷ்டமி மற்றும் சதுர்தசி—இரு பக்ஷங்களிலும்—பக்தியுடன் நோன்பிருந்து, சூலின் (சிவன்) முன்னிலையில் இரவு விழிப்பை மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 8

सत्कथापाठसंयुक्तो वेदाध्ययनसंयुतः । प्रभाते विमले प्राप्ते पूजयेत्त्रिदशेश्वरम्

சத்கதைப் பாராயணமும் வேதஅத்தியயனமும் இணைந்து, தூய காலை வந்தபோது திரிதசேஸ்வரன் (தேவர்களின் ஆண்டவன்) அவரை வழிபட வேண்டும்।

Verse 9

पञ्चामृतेन संस्नाप्य श्रीखण्डेन च गुण्ठयेत् । शस्तैः पल्लवपुष्पैश्च पूजयेत्तु प्रयत्नतः

பஞ்சாமிருதத்தால் இறைவனுக்கு அபிஷேகம் செய்து, ஸ்ரீகண்டச் சந்தனத்தால் பூசி அலங்கரிக்க வேண்டும். சிறந்த இளந்தளிர் இலைகளும் மலர்களும் கொண்டு முயற்சியுடன் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 10

बहुरूपं जपन्मन्त्रं दक्षिणाशां व्यवस्थितः । यथोक्तेन विधानेन नाभिमात्रे जले क्षिपेत्

தெற்கு திசையை நோக்கி நின்று ‘பஹுரூப’ மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். கூறப்பட்ட விதிப்படி நாபி அளவு நீரில் (அர்ப்பணத்தை) செலுத்த வேண்டும்.

Verse 11

तिलाञ्जलिं तु प्रेताय दक्षिणाशामुपस्थितः । श्राद्धं तत्रैव विप्राय कारयेद्विजितेन्द्रियः

தெற்கு திசையை நோக்கி நின்று, மறைந்தவருக்குத் திலம் கலந்த நீராஞ்சலியை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அங்கேயே இந்திரியங்களை அடக்கி, பிராமணரால் ஸ்ராத்தத்தை நடத்தச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 12

विषमैरग्रजातैश्च वेदाभ्यसनतत्परैः । गोहिरण्येन सम्पूज्य ताम्बूलैर्भोजनैस्तथा

மேலும் தகுதியான பிராமணர்களை—முன்னோர்கள், வேதப் பயில்வில் ஈடுபட்டோர்—கோ தானமும் பொன் தானமும் செய்து முறையாகப் போற்ற வேண்டும்; தாம்பூலம் மற்றும் உணவும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 13

भूषणैः पादुकाभिश्च ब्राह्मणान्पाण्डुनन्दन । भवेत्कोटिगुणं तस्य नात्र कार्या विचारणा

ஓ பாண்டு நந்தனே! பிராமணர்களுக்கு ஆபரணங்களும் பாதுக்கைகளும் தானம் செய்தால் அதன் பலன் கோடி மடங்காகும்; இதில் ஐயமோ ஆராய்ச்சியோ வேண்டாம்.

Verse 14

तस्मिंस्तीर्थे तु यः कश्चित्त्यजेद्देहं विधानतः । तस्य भवति यत्पुण्यं तच्छृणुष्व नराधिप

அந்தத் தீர்த்தத்தில் யார் ஒருவர் விதிமுறையுடன் உடலைத் துறந்தாரோ, அரசே, அவருக்குக் கிடைக்கும் புண்ணியத்தைச் செவிமடுப்பாயாக।

Verse 15

यावदस्थीनि तिष्ठन्ति मर्त्यस्य नर्मदाजले । तावद्वसति धर्मात्मा शिवलोके सुदुर्लभे

ஒரு மானிடனின் எலும்புகள் நர்மதா நீரில் நிலைத்திருக்கும் வரையில், அவ்வளவு காலம் அந்த தர்மாத்மா அரிதான சிவலோகத்தில் வாசம் செய்கிறான்।

Verse 16

ततः कालाच्च्युतस्तस्मादिह मानुषतां गतः । कोटिधनपतिः श्रीमाञ्जायते राजपूजितः

அங்கே நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலம் முடிந்தபின், அவன் அந்த நிலையிலிருந்து வீழ்ந்து இங்கே மனிதப் பிறவி எடுத்து, கோடிக்கணக்கான செல்வத்தின் அதிபதியாக, செழிப்புடன் அரசர்களால் போற்றப்படுவான்।

Verse 17

सर्वधर्मसमायुक्तो मेधावी बीजपुत्रकः । विख्यातो वसुधापृष्ठे दीर्घायुर्मानवो भवेत्

அவன் நீண்ட ஆயுளுடைய மனிதனாகிறான்—அனைத்து தர்மக் குணங்களும் உடையவன், அறிவாற்றல் மிக்கவன், சந்ததி பெற்றவன், பூமியின் மேற்பரப்பில் புகழ்பெற்றவன்।

Verse 18

पुनः स्मरति तत्तीर्थं तत्र गत्वा नृपोत्तम । करोडेश्वरमभ्यर्च्य प्राप्नोति परमां गतिम्

அரசர்களில் சிறந்தவனே, அவன் மீண்டும் அந்தத் தீர்த்தத்தை நினைத்து அங்கே சென்று கரோடேஸ்வரரை வழிபட்டு பரமகதியை அடைகிறான்।

Verse 19

इन्द्रचन्द्रयमैर्रुद्रैरादित्यैर्वसुभिस्तथा । विश्वेदेवैस्तथा सर्वैः स्थापितस्त्रिदशेश्वरः

இந்திரன், சந்திரன், யமன், ருத்ரர்கள், ஆதித்யர்கள், வசுக்கள் மற்றும் எல்லா விஶ்வேதேவர்களாலும் நிறுவப்பட்ட—முப்பத்துமூன்று தேவர்களால் வணங்கப்படும் ஈசன் இங்கே நிலைபெற்றுள்ளார்।

Verse 20

रेवाया उत्तरे कूले लोकानां हितकाम्यया । मानवो भक्तिसंयुक्तः प्रासादं कारयेत्तु यः

பக்தியுடன் கூடிய மனிதன், எல்லா மக்களின் நலனைக் கருதி, ரேவையின் வடகரையில் ஒரு பிராசாதம் (கோவில்) கட்டுவானாயின்—

Verse 21

तस्मिंस्तीर्थे नरश्रेष्ठ सद्गतिं समवाप्नुयात् । न्यायोपात्तधनेनैव दारुपाषाणकेष्टकैः

மனிதர்களில் சிறந்தவனே! அந்தத் தீர்த்தத்தில் அவன் நற்கதியை அடைவான்—நீதியால் ஈட்டிய செல்வத்தால், மரம், கல், செங்கல் கொண்டு (கோவிலை) அமைத்து।

Verse 22

ब्राह्मणः क्षत्रियैर्वैश्यैः शूद्रैः स्त्रीभिश्च शक्तितः । तेऽपि यान्ति नरा लोके शांकरे सुरपूजिते

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் மற்றும் பெண்களும்—தத்தம் ஆற்றலுக்கேற்ப—தேவர்களால் வணங்கப்படும் சங்கரலோகத்தை அடைவார்கள்।

Verse 23

यः शृणोति सदा भक्त्या माहात्म्यं तीर्थजं नृप । तस्य पापं प्रणश्येत षण्मासाभ्यन्तरं च यत्

அரசே! யார் எப்போதும் பக்தியுடன் இந்தத் தீர்த்தத்தின் மஹாத்மியத்தைச் செவிமடுக்கிறாரோ, அவருடைய பாவம் அழியும்—ஆறு மாதங்களுக்குள் சேர்த்ததும்கூட।

Verse 62

। अध्याय

॥ அத்தியாயம் ॥