Adhyaya 33

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र अग्नितीर्थमनुत्तमम् । यत्र संनिहितो ह्यग्निर्गतः कामेन मोहितः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன்பின், அரசேந்திரா, ஒப்பற்ற அக்னிதீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கு காமமயக்கத்தால் முன்பு வந்த அக்னிதேவன் தாமே சன்னிதியாக இருக்கிறார்।

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । कथं देवो जगद्धाता कामेन कलुषीकृतः । कथं च नित्यदा वास एकस्थानेषु जायते

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—உலகத்தைத் தாங்கும் தேவன் காமத்தால் எவ்வாறு கலங்கினார்? மேலும் ஒரே இடத்தில் அவருக்கு எப்போதும் வாசம் எவ்வாறு உண்டாகிறது?

Verse 3

एतत्त्वाश्चर्यमतुलं सर्वलोकेष्वनुत्तमम् । कथयस्व महाभाग परं कौतूहलं मम

இது ஒப்பற்ற அதிசயம்; எல்லா உலகங்களிலும் மேன்மையானது. மகாபாகரே, என் ஆழ்ந்த ஆர்வத்தைத் தீர்க்குமாறு அருளிசெய்து கூறுங்கள்।

Verse 4

श्रीमार्कण्डेय उवाच । साधु साधु महाप्राज्ञ पृष्टः प्रश्नस्त्वयानघ । कथयामि यथापूर्वं श्रुतमेतन्महेश्वरात्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—நன்று, நன்று! மகாப்ராஜ்ஞரே, பாவமற்றவரே, நீர் கேட்ட கேள்வி உரியது. நான் முன்பு மகேஸ்வரரிடமிருந்து கேட்டதுபோலவே இதைச் சொல்கிறேன்।

Verse 5

आसीत्कृतयुगे राजा नाम्ना दुर्योधनो महान् । हस्त्यश्वरथसम्पूर्णो मेदिनीपरिपालकः

கிருதயுகத்தில் துர்யோதனன் என்னும் மகத்தான அரசன் இருந்தான்; அவனது படை யானை, குதிரை, ரதங்களால் நிரம்பியது; அவன் பூமியைப் பாதுகாத்து ஆளும் அரசன்.

Verse 6

रूपयौवनसम्पन्नं दृष्ट्वा तं पृथिवीपतिम् । दिव्योपभोगसम्पन्नं प्रार्थयामास नर्मदा

அழகும் இளமையும் நிறைந்த, தெய்வீக இன்பங்களும் செல்வமும் உடைய அந்தப் பூமிபதியைப் பார்த்த நர்மதா அவரை வரனாக வேண்டினாள்.

Verse 7

स तु तां चकमे कन्यां त्यक्त्वाऽन्यं प्रमदाजनम् । मुदा परमया युक्तो माहिष्मत्याः पतिर्नृप

மாஹிஷ்மதியின் அரசனான அவர், பிற பெண்களை விட்டு அந்தக் கன்னியையே காதலித்து, பேரானந்தத்தில் திளைத்தான்.

Verse 8

रमते स तया सार्द्धं काले वै नृपसत्तम । नर्मदा जनयामास कन्यां पद्मदलेक्षणाम्

காலப்போக்கில், அரசர்களில் சிறந்தவனே, அவன் அவளுடன் இன்புற்றான்; நர்மதா தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடைய மகளைக் பெற்றாள்.

Verse 9

अङ्गप्रत्यङ्गसम्पन्ना यस्माल्लोकेषु विश्रुता । तस्यां पिता च माता च चक्रतुः प्रेमबन्धनम्

அங்கங்களும் உபஅங்கங்களும் நிறைவாக இருந்ததால் அவள் உலகங்களில் புகழ்பெற்றாள்; அவள்மேல் தந்தையும் தாயும் ஆழ்ந்த அன்புப் பிணைப்பை ஏற்படுத்தினர்.

Verse 10

कालेनातिसुदीर्घेण यौवनस्था वराङ्गना । प्रार्थ्यमानापि राजन्वै नात्मानं दातुमिच्छति

மிக நீண்ட காலத்திற்குப் பின் அந்தச் சிறந்த கன்னி இளமை அடைந்தாள்; ஆனால், அரசனே, கேட்டவர்களிருந்தும் அவள் தன்னை மணமளிக்க விரும்பவில்லை.

Verse 11

ततोऽन्यदिवसे वह्निर्द्विजरूपो महातपाः । राजानं प्रार्थयामास रहो गत्वा शनैः शनैः

பின்னர் மற்றொரு நாளில் மகாதபஸ்வியான அக்னிதேவன் பிராமண வடிவம் கொண்டு அரசனை அணுகி, தனிமையில் மெதுவாகத் தன் வேண்டுதலை உரைத்தான்।

Verse 12

भोभो रघुकुलश्रेष्ठ द्विजोऽहं मन्दसन्ततिः । दरिद्रो ह्यसहायश्च भार्यार्थे वरयामि ताम्

“ஓ ஓ ரகுகுலச் சிறந்தவனே! நான் தாழ்ந்த குலத்தில் பிறந்த பிராமணன்—ஏழை, ஆதரவற்றவன். மனைவிக்காக அவளை மணம் வேண்டுகிறேன்.”

Verse 13

कन्या सुदर्शना नाम रूपेणाप्रतिमा भुवि । तां ददस्व महाभाग वर्धते तव मन्दिरे

சுதர்சனா என்னும் கன்னி ஒருத்தி உள்ளாள்; அவள் அழகில் பூமியில் ஒப்பற்றவள். ஓ மகாபாகனே! அவளை எனக்குத் தாரும்; அவள் உன் அரண்மனையிலேயே வளர்கிறாள்.

Verse 14

ब्रह्मचर्येण निर्विण्ण एकाकी कामपीडितः । याचमानस्य मे तात प्रसादं कर्तुमर्हसि

பிரம்மச்சரியத்தால் நான் சோர்ந்து, தனிமையில் இருந்து, காமவேதனையால் பீடிக்கப்பட்டுள்ளேன். ஓ தாதா! வேண்டுகின்ற என்மேல் அருள் செய்வது உமக்கு உரியது.

Verse 15

राजोवाच । नाहं द्रव्यविहीनस्य असवर्णस्य कर्हिचित् । दास्यामि स्वां सुतां शुभ्रां गम्यतां द्विजपुंगव

அரசன் கூறினான்—“செல்வமற்றதும் உரிய வர்ணமற்றதும் ஒருவனுக்கு என் தூய கன்னியை நான் ஒருபோதும் அளிக்கமாட்டேன். ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவனே, நீ போ.”

Verse 16

एवमुक्तस्तदा वह्निः परां पीडामुपागतः । न किंचिदुक्त्वा राजानं तत्रैवान्तरधीयत

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் வஹ்னி (அக்னி) மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தான். அரசனிடம் ஒன்றும் சொல்லாமல் அங்கேயே மறைந்தான்.

Verse 17

गते चादर्शनं विप्रे राजा मन्त्रिपुरोहितैः । मन्त्रयित्वाथ काले तु तुष्टो मखमुखे स्थितः

அந்த அந்தணர் கண் முன்னிருந்து மறைந்தபின், அரசன் அமைச்சர்களும் புரோகிதர்களும் உடன் ஆலோசனை செய்தான்; காலம் வந்தபோது திருப்தியுடன் யாகத்தின் வாயிலில் நின்றான்.

Verse 18

यजतश्च मखे भक्त्या ब्राह्मणैः सह भारत । ततश्चादर्शनं वह्निः सर्वेषां पश्यतामगात्

ஓ பாரதா! அவர் அந்தணர்களுடன் பக்தியோடு யாகம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, அனைவரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க வஹ்னி (அக்னி) மறைந்துவிட்டான்.

Verse 19

विप्रा दुर्मनसो भूत्वा गता राज्ञो हि मन्दिरम् । वह्निनाशं विमनसो राजानमिदमब्रुवन्

அந்தணர்கள் மனம் தளர்ந்து அரசனின் அரண்மனைக்கு சென்றனர். புனித அக்னி அழிந்ததனால் கலங்கிய அவர்கள் அரசனிடம் இவ்வாறு கூறினர்.

Verse 20

ब्राह्मणा ऊचुः । दुर्योधन महाराज श्रूयतां महदद्भुतम् । न श्रुतं न च दृष्टं वा कौतुकं नृपपुंगव

அந்தணர்கள் கூறினர்—மகாராஜா துரியோதனரே! ஒரு மாபெரும் அதிசயத்தை கேளுங்கள். அரசர்களில் சிறந்தவரே! இத்தகைய வியப்பு முன்பு கேள்வியுமில்லை, காட்சியுமில்லை.

Verse 21

अग्निकार्यप्रवृत्तानां सर्वेषां विधिवन्नृप । केनापि हेतुना वह्निर्दृश्यते न ज्वलत्युत

அரசே! அனைவரும் விதிப்படி அக்னிகாரியத்தில் ஈடுபட்டிருந்தும், ஏதோ காரணத்தால் அக்னி தோன்றுகிறது; ஆனால் அது எரிந்து ஒளிரவில்லை.

Verse 22

तच्छ्रुत्वा विप्रियं घोरं राजा विप्रमुखाच्च्युतम् । आसनात्पतितो भूमौ छिन्नमूल इव द्रुमः

பிராமணரின் வாயிலிருந்து அந்தக் கொடிய, விருப்பமற்ற செய்தியைக் கேட்ட அரசன், வேர் அறுக்கப்பட்ட மரம்போல் ஆசனத்திலிருந்து தரையில் விழுந்தான்.

Verse 23

आश्वस्य च मुहूर्तेन उन्मत्त इव संस्तदा । निरीक्ष्य च दिशः सर्वा इदं वचनमब्रवीत्

ஒரு கணம் தன்னைத் தணித்துக் கொண்டு, அவன் மயக்கமுற்றவன் போல் எழுந்து நின்றான். எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கி, பின்னர் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 24

किमेतदाश्चर्यपरमिति भोभो द्विजोत्तमाः । कथ्यतां कारणं सर्वं शास्त्रदृष्ट्या विभाव्य च

“இது என்ன பேராச்சரியம்? ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே, சாஸ்திரக் கண்ணோட்டத்தில் ஆராய்ந்து முழுக் காரணத்தையும் கூறுங்கள்.”

Verse 25

मम वा दुष्कृतं किंचिदुताहो भवतामिह । येन नष्टोऽग्निशालायां हुतभुक्केन हेतुना

“என்னிடமோ ஏதாவது துஷ்கிருதம் உள்ளதா, அல்லது இங்கே உங்களிடமோ ஏதாவது குறை உள்ளதா—அதனால் அக்னிசாலையில் ஹுதபுக் (அக்னிதேவன்) மறைந்துவிட்டாரா? இது எந்த காரணத்தால் நிகழ்ந்தது?”

Verse 26

मन्त्रच्छिद्रमथान्यद्वा नैव किंचिददक्षिणम् । क्रियाहीनं कृतं वाथ केन वह्निर्न दृश्यते

மந்திரங்களில் ஏதாவது குறை ஏற்பட்டதோ, அல்லது வேறு ஏதோ தோஷமோ? உரிய தக்ஷிணை இன்றி ஏதாவது செய்தோமா, அல்லது விதிக்ரியையின்றி நடந்ததோ? எந்த காரணத்தால் அக்னி காணப்படவில்லை?

Verse 27

अन्नहीनो दहेद्राष्ट्रं मन्त्रहीनस्तु ऋत्विजः । दातारं दक्षिणाहीनो नास्ति यज्ञसमो रिपुः

அன்னமில்லா யாகம் ஒரு நாட்டையே எரிக்க வல்லது; மந்திரமில்லா ரித்விக் யாகத்தை அழிக்கிறான்; தக்ஷிணை இல்லையெனில் தானம் அளிக்கும் யஜமானனுக்கே தீங்கு. குறையுள்ள யாகத்துக்கு ஒப்பான பகைவர் இல்லை.

Verse 28

ब्राह्मणा ऊचुः । न मन्त्रहीना हि वयं न च राजन्व्रतैस्तथा । द्रव्येण च न हीनस्त्वमन्यत्पापं विचिन्त्यताम्

பிராமணர்கள் கூறினர்—அரசே, நாங்கள் மந்திரங்களில் குறையுடையோர் அல்லோம்; விரத-நியமங்களிலும் குறை இல்லை. நீரும் பொருளில் குறையுடையவர் அல்ல. ஆகவே வேறு ஏதோ பாபதோஷமே காரணமென ஆராய்க.

Verse 29

राजोवाच । तथापि यूयं सहिता उपायं चिन्तयन्त्विति । येन श्रेयो भवेन्नित्यमिह लोके परत्र च

அரசன் கூறினான்—அப்படியிருந்தாலும், நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி ஒரு வழியை எண்ணுங்கள்; இதனால் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் என்றும் நன்மை உண்டாக வேண்டும்.

Verse 30

एवमुक्तास्ततः सर्वे ब्राह्मणाः कृतनिश्चयाः । निराहाराः स्थिताः शर्वे यत्र नष्टो हुताशनः

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், அந்தப் பிராமணர்கள் அனைவரும் உறுதியான தீர்மானத்துடன், உண்ணாவிரதமாய், ஹுதாசனன் (யாகஅக்னி) மறைந்த அந்த இடத்திலேயே நின்றனர்.

Verse 31

ततः स्वप्ने महातेजा हुतभुग्ब्राह्मणांस्तदा । उवाच श्रूयतां सर्वैर्मम नाशस्य कारणम्

அப்போது கனவில் மகாதேஜஸ்வியான ஹுதபுக் (அக்னி) அந்தப் பிராமணர்களிடம் கூறினார்—“என் மறைவிற்கான காரணத்தை நீங்கள் அனைவரும் கேளுங்கள்।”

Verse 32

प्रार्थितोऽयं मया राजा सुतां दातुं न चेच्छति । तेन नष्टोऽग्निशरणादहं भो द्विजसत्तमाः

“இந்த அரசனிடம் மகளைக் கொடுக்குமாறு நான் வேண்டினேன்; ஆனால் அவன் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. ஆகவே, ஓ த்விஜசத்தமர்களே, நான் அக்னிசரணத்திலிருந்து மறைந்தேன்।”

Verse 33

। अध्याय

அத்தியாயம் (அத்தியாயக் குறி).

Verse 34

तच्छ्रुत्वा वचनं विप्रा वैश्वानरमुखोद्गतम् । विस्मयोत्फुल्लनयना राजानमिदमब्रुवन्

வைஶ்வானரன் (அக்னி) வாயிலிருந்து வெளிவந்த அந்தச் சொல்லைக் கேட்டதும், வியப்பால் விரிந்த கண்களுடன் பிராமணர்கள் அரசனிடம் இவ்வாறு கூறினர்।

Verse 35

भवतो मतमाज्ञाय सर्वे गत्वाग्निमन्दिरम् । निराहाराः स्थिता रात्रौ पश्यामो जातवेदसम्

உங்கள் எண்ணத்தை அறிந்து நாங்கள் அனைவரும் அக்னி ஆலயத்திற்குச் செல்வோம்; உண்ணாவிரதமிருந்து இரவு முழுதும் அங்கே தங்கி, ஜாதவேதஸ் (அக்னிதேவன்) தரிசனம் பெறுவோம்।

Verse 36

तेनोक्ताः स्वसुतां चेत्तु राजा मे दातुमिच्छति । ततोऽस्य भूयोऽपि गृहे ज्वलेऽहं नान्यथा द्विजाः

அவர் அவர்களிடம் கூறினார்: 'அந்தணர்களே! அரசன் தன் மகளை எனக்கு மணமுடித்துக் கொடுக்க விரும்பினால் மட்டுமே, நான் மீண்டும் அவன் வீட்டில் ஜுவலிப்பேன்; இல்லையெனில் இல்லை.'

Verse 37

एवं ज्ञात्वा महाराज स्वसुतां दातुमर्हसि

ஓ மகாராஜாவே! இதனை அறிந்து, நீர் உம்முடைய மகளைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 38

राजोवाच । भवतां तस्य वा कार्यं देवस्य वचनं हृदि । समयं कर्तुमिच्छामि कन्यादाने ह्यनुत्तमम्

அரசன் கூறினான்: 'உங்களுடையதோ அல்லது அந்தத் தேவருடையதோ, இறைவனின் வாக்கு என் இதயத்தில் உள்ளது. இந்தச் சிறந்த கன்னிகாதானத்தில் நான் ஒரு நிபந்தனையை விதிக்க விரும்புகிறேன்.'

Verse 39

मम संनिहितो नित्यं गृहे तिष्ठतु पावकः । ददामि रुचिरापाङ्गीं नान्यथा करवाणि वै

'பாவகன் (அக்னி) என் இல்லத்தில் என்றும் நிலைத்திருக்கட்டும். அழகிய கண்களை உடைய என் மகளை நான் அளிக்கிறேன்; நான் வேறு எதையும் செய்யமாட்டேன்.'

Verse 40

एवं ते ब्राह्मणाः श्रुत्वा तथाग्निं प्राप्य सत्वरम् । कथयित्वा विवाहेन योजयामासुराशु वै

இதைக் கேட்ட அந்த அந்தணர்கள், விரைவாக அக்னியிடம் சென்று, விஷயத்தைக் கூறி, உடனடியாகத் திருமணத்திற்கு ஏற்பாடு செய்தனர்.

Verse 41

सुदर्शनाया लाभेन परितुष्टो हुताशनः । ज्वलते सन्निधौ नित्यं माहिष्मत्यां युधिष्ठिर

சுதர்ஶனையைப் பெற்றதால் மகிழ்ந்த ஹுதாசனன் (அக்னிதேவன்), ஓ யுதிஷ்டிரா, மாஹிஷ்மதியில் எப்போதும் அருகில் ஜ்வலிக்கின்றான்।

Verse 42

ततः प्रभृति तत्तीर्थमग्नितीर्थं प्रचक्षते । ये तत्र पक्षसन्धौ तु स्नानदानैस्तु भाविताः

அதன்பின் அந்தத் தீர்த்தம் ‘அக்னிதீர்த்தம்’ என்று அழைக்கப்பட்டது. அங்கே பக்ஷ-சந்திக் காலத்தில் நீராடி தானம் செய்பவர்கள் அந்தச் செயல்களால் தூய்மையும் புண்ணியமும் பெறுவர்।

Verse 43

तर्पयन्ति पितॄन् देवांस्तेऽश्वमेधफलैर्युताः । सुवर्णं ये प्रयच्छन्ति तस्मिंस्तीर्थे नराधिप

ஓ அரசே! அந்தத் தீர்த்தத்தில் பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்பவர்கள் அஷ்வமேத யாகப் பலனுக்கு ஒப்பான புண்ணியம் பெறுவர்; அங்கே பொன் தானம் செய்பவர்களும் அதே புண்ணியத்தால் நிறைவர்।

Verse 44

पृथ्वीदानफलं तत्र जायते नात्र संशयः । अनाशकं तु यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप

ஓ அரசே! அங்கே பூமிதானத்தின் பலன் நிச்சயமாக உண்டாகும்; இதில் ஐயமில்லை. மேலும் அந்தத் தீர்த்தத்தில் அனாசக விரதம் (அன்னம் தவிர்த்த நோன்பு) செய்பவரும் பெரும் புண்ணியம் பெறுவர்।

Verse 45

स मृतो ह्यग्निलोके तु क्रीडते सुरपूजितः । एष ते ह्यग्नितीर्थस्य सम्भवः कथितो मया

அவன் மரணத்திற்குப் பின் அக்னிலோகத்தில் தேவர்களால் போற்றப்பட்டு இன்பமாக விளையாடுவான். ஓ அரசே! இவ்வாறு அக்னிதீர்த்தத்தின் தோற்ற வரலாற்றை நான் உனக்குச் சொன்னேன்।

Verse 46

सर्वपापहरः पुण्यः श्रुतमात्रो नरोत्तम । धन्यः पापहरो नित्यमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

ஓ நரோத்தமா! இது மிகப் புனிதம்; கேள்வியளவிலேயே எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும். இது தன்னியம், எப்போதும் பாவநாசகம்—என்று சங்கரன் (சிவன்) உரைத்தான்.