Adhyaya 193

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । इत्युक्तेऽप्सरसः सर्वाः प्रणिपत्य पुनः पुनः । ऊचुर्नारायणं देवं तद्दर्शनसमीहया

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்— இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபின், எல்லா அப்சரஸ்களும் மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, அவர்தரிசன வேட்கையால் தேவ நாராயணனை நோக்கி உரைத்தனர்.

Verse 2

वसन्तकामाप्सरस ऊचुः । भगवन्भवता योऽयमुपदेशो हितार्थिना । प्रोक्तः स सर्वो विज्ञातो माहात्म्यं विदितं च ते

வசந்தகாமா அப்சரஸ்கள் கூறினர்— பகவனே! எங்கள் நலனுக்காக நீங்கள் அருளிய உபதேசம் முழுவதும் நாங்கள் தெளிவாக அறிந்தோம்; உங்கள் மஹிமையும் எங்களுக்கு வெளிப்பட்டது.

Verse 3

यत्त्वेतद्भवता प्रोक्तं प्रसन्नेनान्तरात्मना । दर्शितेयं विशालाक्षी दर्शयिष्यामि वो जगत्

ஏ விசாலாட்சி! அருள்மிகு உள்ளத்துடன் நீங்கள் உரைத்ததெல்லாம் எனக்குப் புலப்பட்டது; இனி நான் உங்களுக்கு இந்த உலகத்தைத் தரிசிக்கச் செய்வேன்.

Verse 4

तत्रार्थे सर्वभावेन प्रपन्नानां जगत्पते । दर्शयात्मानमखिलं दर्शितेयं यथोर्वशी

ஆகையால், ஹே ஜகத்பதே! முழு மனத்துடன் சரணடைந்தவர்களுக்காக, நீர் ஊர்வசியுக்கு வெளிப்படுத்தியதுபோல, உமது முழுமையான ஆத்மஸ்வரூபத்தை வெளிப்படுத்துவீராக।

Verse 5

यदि देवापराधेऽपि नास्मासु कुपितं तव । नमस्ते जगतामीश दर्शयात्मानमात्मना

தேவர்களுக்கு எதிரான அபராதம் இருந்தாலும் நீர் எம்மேல் கோபமில்லையெனில், ஹே உலகங்களின் ஈசா! உமக்கு நமஸ்காரம்; உமது சொந்த சக்தியால் உமது ஸ்வரூபத்தை வெளிப்படுத்துவீராக।

Verse 6

नारायण उवाच । पश्यतेहाखिलांल्लोकान्मम देहे सुराङ्गनाः । मधुं मदनमात्मानं यच्चान्यद्द्रष्टुमिच्छथ

நாராயணன் கூறினான்—ஹே தேவர்மங்கையரே! பாருங்கள்; என் தேகத்தினுள் இங்கே எல்லா லோகங்களும் உள்ளன—மது, மதனன், என் ஆத்மஸ்வரூபம், மேலும் நீங்கள் காண விரும்புவது அனைத்தும்।

Verse 7

श्रीमार्कण्डेय उवाच । इत्युक्त्वा भगवान्देवस्तदा नारायणो नृप । उच्चैर्जहास स्वनवत्तत्राभूदखिलं जगत्

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—ஹே அரசே! இவ்வாறு சொல்லி பகவான் நாராயணன் அப்போது உரத்த குரலில் நகைத்தான்; அந்த நாதம் போல அங்கே முழு பிரபஞ்சமும் வெளிப்பட்டது।

Verse 8

ब्रह्मा प्रजापतिः शक्रः सह रुद्रैः पिनाकधृक् । आदित्या वसवः साध्या विश्वेदेवा महर्षयः

அங்கே பிரம்மா, பிரஜாபதி, சக்ரன் (இந்திரன்), ருத்ரர்களுடன் பினாகதாரி (சிவன்), ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், சாத்யர்கள், விஸ்வேதேவர்கள், மகரிஷிகள்—இவர்கள் அனைவரும் காணப்பட்டனர்।

Verse 9

नासत्यदस्रावनिलः सर्वशश्च तथाग्नयः । यक्षगन्धर्वसिद्धाश्च पिशाचोरगकिन्नराः

நாசத்தியர்-தஸ்ரர் (அஸ்வின்கள்), அனிலன் (வாயு), எல்லா தெய்வாதிபதிகளும் அக்கினிகளும்; யக்ஷர், கந்தர்வர், சித்தர், பிசாசர், நாகர், கின்னரரும் அங்கே காணப்பட்டனர்.

Verse 10

समस्ताप्सरसो विद्याः साङ्गा वेदास्तदुक्तयः । मनुष्याः पशवः कीटाः पक्षिणः पादपास्तथा

அனைத்து அப்சரஸ்களும், வித்யைகள்-ஞானங்களும், அங்கங்களுடன் வேதங்களும் அவற்றின் உபதேசங்களும்; மனிதர், விலங்குகள், பூச்சிகள், பறவைகள், மரங்களும் அந்த தரிசனத்தில் தோன்றின.

Verse 11

सरीसृपाश्चाथ सूक्ष्मा यच्चान्यज्जीवसंज्ञितम् । समुद्राः सकलाः शैलाः सरितः काननानि च

அவர்கள் அவருள் ஊர்வனங்கள், நுண்ணுயிர்கள், ‘உயிர்’ எனப்படும் அனைத்தையும்; மேலும் எல்லா கடல்கள், மலைகள், ஆறுகள், காடுகளையும் உள்ளேவே கண்டனர்.

Verse 12

द्वीपान्यशेषाणि तथा तथा सर्वसरांसि च । नगरग्रामपूर्णा च मेदिनी मेदिनीपते । देवाङ्गनाभिर्देवस्य देहे दृष्टं महात्मनः

மெதினீபதே! அந்த மகாத்ம தேவனின் திருமேனியில் எல்லா தீவுகள்-உபதீவுகள், எல்லா ஏரிகள், நகர-கிராமங்களால் நிறைந்த பூமியையும் தேவாங்கனைகள் கண்டனர்.

Verse 13

नक्षत्रग्रहताराभिः सुसम्पूर्णं नभस्तलम् । ददृशुस्ताः सुचार्वङ्ग्यस्तस्यान्तर्विश्वं रूपिणः

நட்சத்திரங்கள், கிரகங்கள், நட்சத்திரத் தாரைகளால் நிறைந்த ஆகாயமண்டலத்தை அவர்கள் கண்டனர்; அந்த அழகிய அங்கங்களையுடையோர், விசுவரூபனான அவருள் முழு உலகையும் தரிசித்தனர்.

Verse 14

ऊर्ध्वं न तिर्यङ्नाधस्ताद्यदान्तस्तस्य दृश्यते । तमनन्तमनादिं च ततस्तास्तुष्टुवुः प्रभुम्

மேலிலும் அல்ல, குறுக்கிலும் அல்ல, கீழிலும் அல்ல—எங்கும் அவரின் எல்லை காணப்படாதபோது, அவர்கள் அந்த அனந்தன், அனாதியான பிரபுவைத் துதித்தனர்।

Verse 15

मदनेन समं सर्वा मधुना च वराङ्गनाः । ससाध्वसा भक्तिपराः परं विस्मयमागताः

மதனனும் மதுவும் உடனாக, அந்த அழகிய மகளிர் அனைவரும் புனித அச்சமிகு பக்தியால் நிறைந்து, பரம வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்।

Verse 16

वसन्तकामाप्सरस ऊचुः । पश्याम नादिं तव देव नान्तं न मध्यमव्याकृतरूपपारम् । परायणं त्वां जगतामनन्तं नताः स्म नारायणमात्मभूतम्

வசந்தா, காமா என்னும் அப்சரஸ்கள் கூறினர்—தேவா! உமது ஆதியும் காணோம், அந்தமும் காணோம்; நடுவும் இல்லை—உமது ரூபத்தின் அப்பால் அவ்யக்தம். நீ உலகங்களின் பரம சரணம், அனந்தன்; அனைத்தின் ஆத்மையான நாராயணனுக்கு நாங்கள் வணங்குகிறோம்।

Verse 17

महीनभोवायुजलाग्नयस्त्वं शब्दादिरूपस्तु परापरात्मन् । त्वत्तो भवत्यच्युते सर्वमेतद्भेदादिरूपोऽसि विभो त्वमात्मन्

நீயே பூமி, ஆகாயம், காற்று, நீர், அக்கினி; சப்தம் முதலான ரூபங்களும் நீயே—பராபர ஆத்மனே! அச்யுதா, இவை அனைத்தும் உம்மிடமிருந்தே தோன்றுகின்றன; வேறுபாடுகளாகவும் அவற்றின் பல வடிவங்களாகவும் நீயே வெளிப்படுகிறாய்—விபோ, நீயே அனைத்திலும் நிறைந்த ஆத்மா।

Verse 18

द्रष्टासि रूपस्य परस्य वेत्ता श्रोता च शब्दस्य हरे त्वमेकः । स्रष्टा भवान् सर्वगतोऽखिलस्य घ्राता च गन्धस्य पृथक्शरीरी

ஹரியே, ரூபத்தை காண்பவனும் அறிபவனும், சப்தத்தை கேட்பவனும் நீ ஒருவனே. அனைத்திற்கும் ஸ்ருஷ்டிகர்த்தாவாகவும் எங்கும் நிறைந்தவனாகவும் நீயே; பல்வேறு உடல்களில் உறைந்து மணத்தை உணர்பவனும் நீயே.

Verse 19

सुरेषु सर्वेषु न सोऽस्ति कश्चिन्मनुष्यलोकेषु न सोऽस्ति कश्चित् । पश्वादिवर्गेषु न सोऽस्ति कश्चिद्यो नांशभूतस्तव देवदेव

தேவதேவனே! எல்லாத் தேவர்களிலும், மனித உலகங்களிலும், மிருகாதி எல்லா வகை உயிர்களிலும்—உமது அங்கமல்லாதவர் ஒருவரும் இல்லை।

Verse 20

ब्रह्माम्बुधीन्दुप्रमुखानि सौम्य शक्रादिरूपाणि तवोत्तमानि । समुद्ररूपं तव धैर्यवत्सु तेजः स्वरूपेषु रविस्तथाग्निः

மென்மையான ஆண்டவனே! பிரம்மா, கடல், நிலா முதலியனவும், சக்ரன் (இந்திரன்) முதலிய வடிவங்களும்—உமது உயர்ந்த வெளிப்பாடுகள். திடநிலையுடையோரில் உமது வடிவு கடல்; ஒளிமிகு வடிவங்களில் உமது வடிவு சூரியனும் அக்னியும்.

Verse 21

क्षमाधनेषु क्षितिरूपमग्र्यं शीघ्रो बलवत्सु वायुः । मनुष्यरूपं तव राजवेषो मूढेषु सर्वेश्वर पादपोऽसि

சர்வேஸ்வரனே! பொறுமையுடையோரில் நீ பூமியின் உயர்ந்த வடிவு—அசையாத நிலைத்தன்மை; வலிமையும் வேகமும் உடையோரில் நீ காற்று—வேகத்தின் சக்தி. மனித வடிவில் நீ அரசரின் ஆடை அணிகிறாய்; மயக்கமுற்றோர்க்கு நீ மரம்போல்—மௌனமும் அசைவின்மையும் கொண்டு—அவர்களின் அறியாமையைத் தாங்கி நிற்கிறாய்.

Verse 22

सर्वानयेष्वच्युत दानवस्त्वं सनत्सजातश्च विवेकवत्सु । रसस्वरूपेण जलस्थितोऽसि गन्धस्वरूपं भवतो धरित्र्याम्

அச்யுதனே! வஞ்சக நடத்தைப் பாதைகளில் நீ தானவப் போக்காக வெளிப்படுகிறாய்; ஆனால் விவேகிகளிடத்தில் நீ சனத்ஸுஜாதன்—நித்திய ஞானம். ரஸமாக நீ நீரில் நிலைகொள்கிறாய்; கந்தமாக நீ பூமியில் விளங்குகிறாய்.

Verse 23

दृश्यस्वरूपश्च हुताशनस्त्वं स्पर्शस्वरूपं भवतः समीरे । शब्दादिकं ते नभसि स्वरूपं मन्तव्यरूपो मनसि प्रभो त्वम्

பிரபுவே! காணப்படும் வடிவில் நீ ஹுதாசனன் (அக்னி); தொடுதலின் வடிவில் நீ சமீரம் (காற்று) ஆக இருக்கிறாய். சப்தம் முதலிய நுண்ணிய வெளி ஆகாயத்தில் உமது வடிவமே; மனத்தில், பிரபுவே, நீயே தியானிக்கத்தக்க—மந்தவ்ய—வடிவம்.

Verse 24

बोधस्वरूपश्च मतौ त्वमेकः सर्वत्र सर्वेश्वर सर्वभूत । पश्यामि ते नाभिसरोजमध्ये ब्रह्माणमीशं च हरं भृकुट्याम्

எல்லாப் பூதங்களின் ஈசனே! நீ அறிவு-சொரூபமாக, புத்தியில் ஒரே உண்மையாய், எங்கும் நிறைந்துள்ளாய். உன் நாபிக் கமலத்தில் பிரம்மாவையும், உன் புருவ நடுவில் ஈசன்—ஹரன் (சிவன்) என்பவனையும் நான் காண்கிறேன்.

Verse 25

तवाश्विनौ कर्णगतौ समस्तास्तवास्थिता बाहुषु लोकपालाः । घ्राणोऽनिलो नेत्रगतौ रवीन्दु जिह्वा च ते नाथ सरस्वतीयम्

உன் காதுகளில் அச்வினிகள் உறைகின்றனர்; உன் புயங்களில் லோகபாலர்கள் நிலைபெற்றுள்ளனர். காற்றே உன் மணவுணர்வு; சூரியன்-சந்திரன் உன் கண்களில்; நாதனே, சரஸ்வதியே உன் நாவாக இருக்கிறாள்.

Verse 26

पादौ धरित्री जठरं समस्तांल्लोकान् हृषीकेश विलोकयामः । जङ्घे वयं पादतलाङ्गुलीषु पिशाचयक्षोरगसिद्धसङ्घाः

உன் பாதங்கள் பூமியே; உன் வயிற்றில் எல்லா உலகங்களும் அடங்கியுள்ளன—ஹ்ருஷீகேசனே, உன்னை இவ்வாறே நாம் காண்கிறோம். நாங்கள் உன் தொடைகளில் இருக்கிறோம்; பாதத்தளமும் விரல்களிலும் பிசாசு, யக்ஷ, நாக, சித்தர் கூட்டங்கள் உள்ளன.

Verse 27

पुंस्त्वे प्रजानां पतिरोष्ठयुग्मे प्रतिष्ठितास्ते क्रतवः समस्ताः । सर्वे वयं ते दशनेषु देव दंष्ट्रासु देवा ह्यभवंश्च दन्ताः

உன் படைப்பாற்றல் நிறைந்த ஆண்மையில், உன் உதடுகளின் இரட்டையில் பிரஜாபதி நிலைபெற்றுள்ளார்; எல்லா யாகச் செயல்களும் உன்னிலேயே தங்கியுள்ளன. தேவனே, நாங்கள் அனைவரும் உன் பற்களில் இருக்கிறோம்; உன் கோரப்பற்களில் தேவர்கள் உறைகின்றனர்; பற்களும் தெய்வீக சக்திகளே.

Verse 28

रोमाण्यशेषास्तव देवसङ्घा विद्याधरा नाथ तवाङ्घ्रिरेखाः । साङ्गाः समस्तास्तव देव वेदाः समास्थिताः सन्धिषु बाहुभूताः

நாதனே! உன் உடல் ரோமங்கள் அனைத்தும் தேவர்களின் கூட்டமே; உன் பாதரேகைகள் வித்யாதரர்கள். தேவனே, வேதங்கள் தங்கள் அங்கங்களுடன் முழுமையாக உன்னிலேயே நிலைபெற்று, உன் மூட்டு இடங்களில் தங்கி, பெரும் புயங்களைப் போல அனைத்தையும் தாங்குகின்றன.

Verse 29

वराहभूतं धरणीधरस्ते नृसिंहरूपं च सदा करालम् । पश्याम ते वाजिशिरस्तथोच्चैस्त्रिविक्रमे यच्च तदाप्रमेयम्

ஓ இறைவா! பூமியைத் தாங்கும் உமது வல்லமை வராஹமாகும்; என்றும் அச்சமூட்டும் உமது வடிவு நரசிம்மம். உயர்ந்து மேன்மையுற்ற உமது வாஜிசிர (ஹயக்ரீவ) ரூபத்தையும், திரிவிக்ரமனாய் உமது அளவிடமுடியாத அடியெடுப்பையும் நாம் தரிசிக்கிறோம்.

Verse 30

अमी समुद्रास्तव देव देहे मौर्वालयः शैलधरास्तथामी । इमाश्च गङ्गाप्रमुखाः स्रवन्त्यो द्वीपाण्यशेषाणि वनादिदेशाः

ஓ தேவா! உமது தெய்வீக உடலில் இச் சமுத்திரங்களும், மலைத்தொடர்களும், சிகரங்களைத் தாங்கும் கிரிகளும் உள்ளன. கங்கை முதலான ஓடும் நதிகளும், எல்லா தீவுகளும், வனங்களும், நாடு-பிரதேசங்களும்—அனைத்தும் உம்முள் நிலைகொள்கின்றன.

Verse 31

स्तुवन्ति चेमे मुनयस्तवेश देहे स्थितास्त्वन्महिमानमग्र्यम् । त्वामीशितारं जगतामनन्तं यजन्ति यज्ञैः किल यज्ञिनोऽमी

ஓ ஈசா! உடலில் வாழ்ந்தபடியே இம்முனிவர்கள் உமது உன்னத மகிமையைப் போற்றுகின்றனர். நீர் எல்லா உலகங்களுக்கும் முடிவிலா ஆளுநர்; யாகம் செய்பவர்கள் புனித யாகங்களால் நிச்சயமாக உம்மையே வழிபடுகின்றனர்.

Verse 32

त्वत्तोहि सौम्यं जगतीह किंचित्त्वत्तो न रौद्रं च समस्तमूर्ते । त्वत्तो न शीतं च न केशवोष्णं सर्वस्वरूपातिशयी त्वमेव

ஓ அனைத்துரூபனே! இவ்வுலகில் உள்ள மென்மையானதெல்லாம் உம்மிடமிருந்தே; கடுமையானதெல்லாம் உம்மிடமிருந்தே. ஓ கேசவா! குளிரும் வெப்பமும் உம்மிடமிருந்து தனித்த சக்திகள் அல்ல; எல்லா ரூபங்களையும் மீறி அனைத்தையும் தழுவி நிற்பவர் நீரே.

Verse 33

प्रसीद सर्वेश्वर सर्वभूत सनातनात्मपरमेश्वरेश । त्वन्मायया मोहितमानसाभिर्यत्तेऽपराद्धं तदिदं क्षमस्व

ஓ சர்வேஸ்வரா, எல்லா உயிர்களிலும் உறையும் சனாதன ஆத்மா, பரமேஸ்வரருக்கும் தலைவனே! உமது மாயையால் மயங்கிய மனத்தால் உமக்கு எதிராக நாம் செய்த எந்தத் தவறும்—கருணையுடன் மன்னித்தருள்வாயாக.

Verse 34

किं वापराद्धं तव देवदेव यन्मायया नो हृदयं तवापि । मायाभिशङ्किप्रणतार्तिहन्तर्मनो हि नो विह्वलतामुपैति

ஹே தேவதேவா! உமக்கு என்ன குற்றம் இருக்க முடியும்? உமது மாயையாலே எங்கள் இதயம் உம்மிடமிருந்தும் விலகுகிறது. ஹே சரணாகதார்த்திஹரா! இந்த மாயையின் அச்சத்தால் எங்கள் மனம் உண்மையிலே கலங்குகிறது.

Verse 35

न तेऽपराद्धं यदि तेऽपराद्धमस्माभिरुन्मार्गविवर्तिनीभिः । तत्क्षम्यतां सृष्टिकृतस्तवैव देवापराधः सृजतो विवेकम्

உம்மை உண்மையில் குற்றம் தொடாது; ஆயினும் தவறான வழியில் சென்ற நாங்கள் உமக்கு எதிராகக் குற்றம் செய்திருந்தால் அதை மன்னிப்பீராக. ஹே சிருஷ்டிகர்த்தா! இந்த ‘தேவாபராதம்’ கூட நீர் படைப்பில் அளிக்கும் விவேகத்தோடு இணைந்ததே.

Verse 36

नमो नमस्ते गोविन्द नारायण जनार्दन । त्वन्नामस्मरणात्पापमशेषं नः प्रणश्यतु

கோவிந்தா, நாராயணா, ஜனார்தனா! உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். உமது நாமஸ்மரணத்தால் எங்கள் பாவங்கள் அனைத்தும் முற்றிலும் அழியட்டும்.

Verse 37

नमोऽनन्त नमस्तुभ्यं विश्वात्मन्विश्वभावन । त्वन्नामस्मरणात्पापमशेषं नः प्रणश्यतु

ஹே அனந்தா! உமக்கு நமஸ்காரம்; ஹே விஸ்வாத்மா, விஸ்வபாவனா! உமக்கு நமஸ்காரம். உமது நாமஸ்மரணத்தால் எங்கள் பாவங்கள் அனைத்தும் முற்றிலும் அழியட்டும்.

Verse 38

वरेण्य यज्ञपुरुष प्रजापालन वामन । त्वन्नामस्मरणात्पापमशेषं नः प्रणश्यतु

ஹே வரேண்யா, ஹே யஜ்ஞபுருஷா, ஹே பிரஜாபாலக வாமனா! உமது நாமஸ்மரணத்தால் எங்கள் பாவங்கள் அனைத்தும் முற்றிலும் அழியட்டும்.

Verse 39

नमोऽस्तु तेऽब्जनाभाय प्रजापतिकृते हर । त्वन्नामस्मरणात्पापमशेषं नः प्रणश्यतु

தாமரைய்நாபனே, பிரஜாபதியின் காரியத்தை நிறைவேற்றும் ஹரியே! உமக்கு நமஸ்காரம். உமது நாமஸ்மரணத்தால் எங்கள் பாவங்கள் அனைத்தும் முற்றிலும் அழியட்டும்.

Verse 40

संसारार्णवपोताय नमस्तुभ्यमधोक्षज । त्वन्नामस्मरणात्पापमशेषं नः प्रणश्यतु

அதோக்ஷஜனே, சம்சாரக் கடலைக் கடத்தும் படகாய் இருப்பவனே! உமக்கு நமஸ்காரம். உமது நாமஸ்மரணத்தால் எங்கள் பாவங்கள் அனைத்தும் நிஃசேஷமாக அழியட்டும்.

Verse 41

नमः परस्मै श्रीशाय वासुदेवाय वेधसे । स्वेच्छया गुणयुक्ताय सर्गस्थित्यन्तकारिणे

பரமனான ஸ்ரீசன், வாசுதேவன், விதாதா வேதஸுக்கு நமஸ்காரம்—தன் சுயஇச்சையால் குணங்களை ஏற்று ஸ்ருஷ்டி, ஸ்திதி, லயத்தை நடத்துபவன்.

Verse 42

उपसंहर विश्वात्मन्रूपमेतत्सनातनम् । वर्धमानं न नो द्रष्टुं समर्थं चक्षुरीश्वर

உலகாத்மனே, ஈஸ்வரனே! இந்த சனாதன ரூபத்தைச் சுருக்கி அருள்வாயாக. இது விரிந்து பெருகுவதால் எங்கள் கண்கள் இதைக் காண இயலவில்லை.

Verse 43

प्रलयाग्निसहस्रस्य समा दीप्तिस्तवाच्युत । प्रमाणेन दिशो भूमिर्गगनं च समावृतम्

அச்யுதனே, உமது ஒளி பிரளயகாலத்தின் ஆயிரம் அக்கினிகளின் தீப்தியைப் போன்றது. அதன் அளவற்ற பரவலால் திசைகள், பூமி, ஆகாயமும் மூடப்பட்டன.

Verse 44

न विद्मः कुत्र वर्तामो भवान्नाथोपलक्ष्यते । सर्वं जगदिऐकस्थं पिण्डितं लक्षयामहे

நாங்கள் எங்கு நிற்கிறோம் என அறியோம்; நாதனே, நீயே மட்டும் தென்படுகின்றாய். முழு உலகமும் ஒரே இடத்தில், ஒரு பிண்டமாகச் சுருங்கியதுபோல் காண்கிறோம்.

Verse 45

किं वर्णयामो रूपं ते किं प्रमाणमिदं हरे । माहात्म्यं किं नु ते देव यज्जिह्वाया न गोचरे

ஹரியே, உன் ரூபத்தை எவ்வாறு வர்ணிப்போம்? எந்த அளவுகோல் அதை அளக்க முடியும்? தேவனே, நாவின் (வாக்கின்) எல்லைக்குள் வராத உன் மகிமையை என்னென்று சொல்வோம்?

Verse 46

वक्तारो वायुतेनापि बुद्धीनामयुतायुतैः । गुणनिर्वर्णनं नाथ कर्तुं तव न शक्यते

நாதனே, காற்றுகள்போல் எண்ணற்ற பேச்சாளர்கள் இருந்து, அவர்களுக்குக் கோடிக்கோடி அறிவுகள் இருந்தாலும், உன் குணங்களை முழுமையாக வர்ணிக்க இயலாது.

Verse 47

तदेतद्दर्शितं रूपं प्रसादः परमः कृतः । छन्दतो जगतामीश तदेतदुपसंहर

இதே அந்த ரூபத்தை நீ காட்டினாய்—உயர்ந்த அருளை அளித்தாய். இப்போது, உலகங்களின் ஈசனே, உன் விருப்பத்தால் இந்த (வெளிப்பட்ட ரூபத்தை) ஒடுக்கிக் கொள்.

Verse 48

मार्कण्डेय उवाच । इत्येवं संस्तुतस्ताभिरप्सरोभिर्जनार्दनः । दिव्यज्ञानोपपन्नानां तासां प्रत्यक्षमीश्वरः

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—இவ்வாறு அந்த அப்சரஸ்களால் ஸ்துதிக்கப்பட, தெய்வஞானம் பெற்ற அவர்கள்முன் ஜனார்தனன் எனும் ஈசன் நேரடியாகப் புலப்பட்டான்.

Verse 49

विवेश सर्वभूतानि स्वैरंशैर्भूतभावनः । तं दृष्ट्वा सर्वभूतेषु लीयमानमधोक्षजम्

அனைத்து உயிர்களையும் போஷிப்பவன் ஆகிய பகவான் தன் தன் அங்கங்களால் எல்லா ஜீவராசிகளிலும் புகுந்தான். எல்லா உயிர்களிலும் லயமடையும் அந்த அதோக்ஷஜனைப் பார்த்து அவர்கள் பேர்வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 50

विस्मयं परमं चक्रुः समस्ता देवयोषितः । स च सर्वेश्वरः शैलान्पादपान्सागरान्भुवम्

அனைத்து தேவமாதர்களும் பேர்வியப்பில் மூழ்கினர். மேலும் அந்த சர்வேஸ்வரன்—மலைகள், மரங்கள், கடல்கள், பூமி ஆகியவற்றைத் தாங்குபவன்—பிரபஞ்சத்தைத் தன்னுள் லயப்படுத்தத் தொடங்கினான்.

Verse 51

जलमग्निं तथा वायुमाकाशं च विवेश ह । काले दिक्ष्वथ सर्वात्म ह्यात्मनश्चान्यथापि च

அந்த சர்வாத்மன் நீரில், நெருப்பில், காற்றில், ஆகாயத்தில் புகுந்தான். அதுபோல காலத்திலும் திசைகளிலும்—உலகாத்மா ரூபமாகவும், தன் பிற விதமான நிலைகளாலும், எங்கும் பரவி நின்றான்.

Verse 52

आत्मरूपस्थितं स्वेन महिम्ना भावयञ्जगत् । देवदानवरक्षांसि यक्षीविद्याधरोरगाः

அவன் தன் ஆத்மஸ்வரூபத்தில் நிலைத்து, தன் இயல்பான மகிமையால் உலகை வெளிப்படுத்தி தாங்கினான்—தேவர்கள், தானவர்கள், ராக்ஷசர்கள், யக்ஷிணிகள், வித்யாதரர்கள், நாகர்கள் அனைவரும் அதிலேயே அடங்கினர்.

Verse 53

मनुष्यपशुकीटादिमृगपश्वन्तरिक्षगाः । येऽन्तरिक्षे तथा भूमौ दिवि ये च जलाश्रयाः

மனிதர்கள், மிருகங்கள், பூச்சிகள் முதலிய எல்லா உயிர்களும்; விலங்குகளும் ஆகாயத்தில் உலாவும் உயிர்களும்; ஆகாயத்தில் இருப்போர், பூமியில் இருப்போர், ஸ்வர்கத்தில் இருப்போர், நீரைச் சார்ந்தோர்—அனைவரும் அதிலேயே லயமடைந்தனர்.

Verse 54

तान्विवेश स विश्वात्मा पुनस्तद्रूपमास्थितः । नरेण सार्धं यत्ताभिर्दृष्टपूर्वमरिन्दम

அந்த விஶ்வாத்மன் அவர்களெல்லாரிலும் புகுந்தான்; பின்னர் மீண்டும் அதே உருவத்தை ஏற்று—ஓ அரிந்தம—அந்த அப்சரைகள் முன்பு கண்டதுபோலவே, அந்த நரனுடன் சேர்ந்து வெளிப்பட்டான்।

Verse 55

ताः परं विस्मयं जग्मुः सर्वास्त्रिदशयोषितः । प्रणेमुः साध्वसात्पाण्डुवदना नृपसत्तम

அந்த தேவாங்கனைகள் அனைவரும் பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தனர்; அச்சம் கலந்த பக்தியால் முகம் வெளிறி—ஓ அரசருள் சிறந்தவனே—வணங்கி நமஸ்கரித்தனர்।

Verse 56

नारायणोऽपि भगवानाह तास्त्रिदशाङ्गनाः

அப்போது பகவான் நாராயணன் அந்த தேவாங்கனைகளிடம் உரைத்தான்।

Verse 57

नारायण उवाच । नीयतामुर्वशी भद्रा यत्रासौ त्रिदशेश्वरः । भवतीनां हितार्थाय सर्वभूतेष्वसाविति

நாராயணன் கூறினான்—‘பத்ரையான ஊர்வசியை, அந்த தேவேச்வரன் இருக்கும் இடத்திற்குக் கொண்டு செல்லுங்கள். உங்கள் நலனுக்காக அறிந்துகொள்ளுங்கள்—அவரே எல்லா உயிர்களிலும் உள்ளார்ந்தவனாய் இருக்கிறார்.’

Verse 58

ज्ञानमुत्पादितं भूयो लयं भूतेषु कुर्वता । तद्गच्छध्वं समस्तोऽयं भूतग्रामो मदंशकः

‘மீண்டும் ஞானம் எழுந்துள்ளது; பூதங்களில் லயமும் நிகழ்த்தப்பட்டது. ஆகவே நீங்கள் செல்லுங்கள்; இந்த முழு உயிர்க்கூட்டமும் என் அंशமே.’

Verse 59

अहमद्यात्मभूतस्य वासुदेवस्य योगिनः । अस्मात्परतरं नास्ति योऽनन्तः परिपथ्यते

நான் யோகியான வாசுதேவனின் அந்தராத்மா; இதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை—அனந்தனான அவர் பரம ஆச்ரயமாக உணரப்படுகிறார்।

Verse 60

तमजं सर्वभूतेशं जानीत परमं पदम् । अहं भवत्यो देवाश्च मनुष्याः पशवश्च ये । एतत्सर्वमनन्तस्य वासुदेवस्य वै कृतम्

அஜனும் எல்லாப் பிராணிகளின் ஈசனுமான அவரையே பரம பதமாக அறிக. நான், நீங்கள் தேவாங்கனைகள், தேவர்கள், மனிதர்கள், விலங்குகள்—இவை அனைத்தும் அனந்த வாசுதேவனின் செயல்.

Verse 61

एवं ज्ञात्वा समं सर्वं सदेवासुरमानुषम् । सपश्वादिगुणं चैव द्रष्टव्यं त्रिदशाङ्गनाः

இவ்வாறு அறிந்து அனைத்தையும் சமமாகக் காணுங்கள்—தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், விலங்குகள் முதலியோர் மற்றும் அவர்களுடைய குணங்களுடன்; தேவாங்கனைகளே, இப்படியே பார்க்க வேண்டும்।

Verse 62

मार्कण्डेय उवाच । इत्युक्तास्तेन देवेन समस्तास्ताः सुरस्त्रियः । प्रणम्य तौ समदनाः सवसन्ताश्च पार्थिव

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசே, அந்த தேவன் இவ்வாறு சொன்னதும், அந்த அப்சரைகள் அனைவரும் அந்த இருவருக்கும் வணங்கி, அகந்தையை அடக்கி, அங்கிருந்து புறப்பட்டனர்।

Verse 63

आदाय चोर्वशीं भूयो देवराजमुपागताः । आचख्युश्च यथावृत्तं देवराजाय तत्तथा

உர்வசியை மீண்டும் அழைத்துக்கொண்டு அவர்கள் தேவராஜன் இந்திரனிடம் சென்று, நடந்ததை நடந்தபடியே அவனுக்கு அறிவித்தனர்।

Verse 64

मार्कण्डेय उवाच । तथा त्वमपि राजेन्द्र सर्वभूतेषु केशवम् । चिन्तयन्समतां गच्छ समतैव हि मुक्तये

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ அரசே! நீயும் எல்லா உயிர்களிலும் கேசவனைத் தியானித்து சமநிலையை அடை; சமநிலையே விடுதலைக்குக் காரணம்.

Verse 65

राजन्नेवं विशेषेण भूतेषु परमेश्वरम् । वासुदेव कथं दोषांल्लोभादीन्न प्रहास्यसि

ஓ அரசே! இவ்வாறு உயிர்களிலே பரமேஸ்வரன் வாசுதேவனைத் தெளிவாகக் காணும்போது, பேராசை முதலிய குற்றங்களை எவ்வாறு நீக்காமல் இருப்பாய்?

Verse 66

सर्वभूतानि गोविन्दाद्यदा नान्यानि भूपते । तदा वैरादयो भावाः क्रियतां न तु पुत्रक

ஓ அரசே! எல்லா உயிர்களும் கோவிந்தனைத் தவிர வேறல்ல என்று உணரப்படும் போது, பகை முதலிய மனநிலைகளை ஒருபோதும் ஏற்கக் கூடாது—குழந்தையே!

Verse 67

इति पश्य जगत्सर्वं वासुदेवात्मकं नृप । एतदेव हि कृष्णेन रूपमाविष्कृतं नृप

ஓ அரசே! இவ்வாறு முழு உலகையும் வாசுதேவ-ஆத்மமாகக் காண்; அரசே, இதே உண்மையை கிருஷ்ணன் வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 68

परमेश्वरेति यद्रूपं तदेतत्कथितं तव । जन्मादिभावरहितं तद्विष्णोः परमं पदम्

‘பரமேஸ்வரன்’ என்று சொல்லப்படும் அந்தத் தத்துவமே உனக்குக் கூறப்பட்டது; அது பிறப்பு முதலிய நிலையற்றது—அதுவே விஷ்ணுவின் பரமபதம்.

Verse 69

संक्षेपेणाथ भूपाल श्रूयतां यद्वदामि ते । यन्मतं पुरुषः कृत्वा परं निर्वाणमृच्छति

ஓ பூபாலா! நான் உனக்குச் சுருக்கமாகச் சொல்லுவதை கேள்; இம்மதத்தை ஏற்றுக் கொண்டால் மனிதன் பரம நிர்வாணத்தை அடைவான்.

Verse 70

सर्वो विष्णुसमासो हि भावाभावौ च तन्मयौ । सदसत्सर्वमीशोऽसौ महादेवः परं पदम्

உண்மையில் அனைத்தும் விஷ்ணுவின் சுருக்கமே; இருப்பும் இல்லாமையும் அவராலே நிறைந்தவை. சத்-அசத் அனைத்திற்கும் அவர் ஈசன்; அந்த மகாதேவரே பரம பதம்.

Verse 71

भवजलधिगतानां द्वन्द्ववाताहतानां सुतदुहितृकलत्रत्राणभारार्दितानाम् । विषमविषयतोये मज्जतामप्लवानां भवति शरणमेको विष्णुपोतो नराणाम्

பவமாகிய கடலில் விழுந்து, இருமை காற்றால் அடிபட்டு, மகன்-மகள்-மனைவி காப்பாற்றும் பாரத்தால் நொந்து—விஷயங்களெனும் அபாய நீரில் படகின்றி மூழ்குவோர்க்கு ஒரே சரணம்: விஷ்ணுவெனும் படகு.

Verse 193

अध्याय

அத்தியாயம்—நூலின் பகுதி.