Adhyaya 150

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज कुसुमेश्वरमुत्तमम् । दक्षिणे नर्मदाकूले उपपातकनाशनम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர், ஓ மகாராஜா, நர்மதையின் தென் கரையில் உள்ள உத்தம குசுமேஸ்வரனைச் செல்; அவர் சிறுபாவங்களை அழிப்பவர்.

Verse 2

कामेन स्थापितो देवः कुसुमेश्वरसंज्ञितः । ख्यातः सर्वेषु लोकेषु देवदेवः सनातनः

காமனால் நிறுவப்பட்ட இந்தத் தெய்வம் ‘குசுமேஸ்வரன்’ எனப் பெயர் பெற்றது. எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற, தேவர்களுக்கும் தேவன், சனாதனப் பெருமான் அவர்.

Verse 3

कामो मनोभवो विश्वः कुसुमायुधचापभृत् । स कामान् ददाति सर्वान् पूजितो मीनकेतनः

காமன்—மனத்தில் பிறந்தவன், எங்கும் நிறைந்தவன், மலராயுதமும் வில்லும் தாங்கியவன்—மீனகேதனன் என வழிபடப்பட்டால் எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வான்.

Verse 4

तेन निर्दग्धकायेन चाराध्य परमेश्वरम् । अनङ्गेन तथा प्राप्तमङ्गित्वं नर्मदातटे

அப்போது எரிந்த உடலுடைய அனங்கன் பரமேஸ்வரனை முறையாக ஆராதித்தான்; இவ்வாறு நர்மதா கரையில் அவன் மீண்டும் உடல் பெற்றான்.

Verse 5

युधिष्ठिर उवाच । अङ्गिभृतस्य नाशत्वमनङ्गस्य तु मे वद । न श्रुतं न च मे दृष्टं भूतपूर्वं कदाचन

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—உடலுடையவன் எவ்வாறு அழிந்தான்? அனங்கன் (காமதேவன்) எவ்வாறு தோன்றினான்? இதை நான் ஒருபோதும் கேட்டதுமில்லை; முன்பு இவ்வாறு கண்டதுமில்லை।

Verse 6

एतत्सर्वं यथा वृत्तमाचक्ष्व द्विजसत्तम । श्रोतुमिच्छामि विप्रेन्द्र भीमार्जुनयमैः सह

ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவரே! இவை அனைத்தும் எவ்வாறு நிகழ்ந்ததோ அவ்வாறே விரிவாகச் சொல்லுங்கள். ஓ பிராமணருள் முதல்வரே! பீமன், அர்ஜுனன், இரட்டையர்களுடன் நான் கேட்க விரும்புகிறேன்।

Verse 7

श्रीमार्कण्डेय उवाच । आदौ कृतयुगे तात देवदेवो महेश्वरः । तपश्चचार विपुलं गङ्गासागरसंस्थितः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அன்புக் குழந்தையே! க்ருதயுகத்தின் தொடக்கத்தில் தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன் கங்காசாகரத்தில் தங்கி மாபெரும் தவம் செய்தான்।

Verse 8

तेन सम्पादिता लोकास्तपसा ससुरासुराः । जग्मुस्ते शरणं सर्वे देवदेवं शचीपतिम्

அந்த தவத்தால் தேவர்கள், அசுரர்கள் உட்பட உலகங்கள் கலங்கின. ஆகவே அனைவரும் தேவர்களின் தலைவனான சசீபதி (இந்திரன்) சரணடைந்தனர்।

Verse 9

व्यापकः सर्वभूतानां देवदेवो महेश्वरः । संतापयति लोकांस्त्रींस्तन्निवारय गोपते

அனைத்து உயிர்களிலும் வியாபித்த தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன் மூன்று உலகங்களையும் தகிக்கச் செய்கிறான்; ஓ தேவர்தலைவன் (இந்திரா), அதைத் தடுத்து நிறுத்து।

Verse 10

श्रुत्वा तद्वचनं तेषां देवानां बलवृत्रहा । चिन्तयामास मनसा तपोविघ्नायचादिशत्

தேவர்களின் அந்தச் சொற்களை கேட்ட வலிமைமிக்க வ்ருத்ரஹந்தன் இந்திரன் மனத்தில் சிந்தித்து, அந்தத் தவத்திற்கு இடையூறு செய்ய ஆணையிட்டான்।

Verse 11

अप्सरां मेनकां रम्भां घृताचीं च तिलोत्तमाम् । वसन्तं कोकिलं कामं दक्षिणानिलमुत्तमम्

அவன் அப்சரைகள் மேனகா, ரம்பா, க்ருதாசீ, திலோத்தமா ஆகியோரை, மேலும் வசந்தம், குயில், காமதேவன், சிறந்த தென்றல் (தென் காற்று) ஆகியவற்றையும் அழைத்தான்।

Verse 12

गत्वा तत्र महादेवं तपश्चरणतत्परम् । क्षोभयध्वं यथान्यायं गङ्गासागरवासिनम्

“அங்கே சென்று தவத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருக்கும், கங்காசாகரத்தில் வாசிக்கும் மகாதேவனை உரிய முறைகளால் கலக்கி அசைக்குங்கள்.”

Verse 13

एवमुक्तास्तु ते सर्वे देवराजेन भारत । देवाप्सरःसमोपेता जग्मुस्ते हरसन्निधौ

தேவராஜன் இந்திரன் இவ்வாறு கூறியதும், ஓ பாரதா, அவர்கள் அனைவரும் தேவ-அப்சரைகள் கூட்டத்துடன் ஹரன் (சிவன்) சந்நிதிக்குச் சென்றனர்।

Verse 14

वसन्तमासे कुसुमाकराकुले मयूरदात्यूहसुकोकिलाकुले । प्रनृत्य देवाप्सरगीतसंकुले प्रवाति वाते यमनैरृताकुले

வசந்த மாதத்தில், மலர்களால் தோட்டம் நிரம்பி, மயில், தாத்யூஹம், கிளி, குயில் ஆகியவற்றின் ஒலியால் முழங்கும்; தேவ-அப்சரைகளின் பாடல்-நடனத்தால் அது நிறைந்திருக்கும் போது—யமன் மற்றும் நைர்ருதன் எனும் அச்சத்தின் தாக்கம் கலந்த காற்று வீசுகிறது।

Verse 15

तेन संमूर्छिताः सर्वे संसर्गाच्च खगोत्तमाः । मधुमाधवगन्धेन सकिन्नरमहोरगाः

அந்த மாயைத் தாக்கத்தால் அனைவரும் மயக்கமுற்றனர்; மேலும் அந்தச் சேர்க்கையால் உயர்ந்த பறவைகள், கின்னரர், மகோரகங்களும் மது-மாதவத்தின் மணத்தால் மத்தமடைந்தனர்।

Verse 16

यावदालोकते तावत्तद्वनं व्याकुलीकृतम् । वीक्षते मदनाविष्टं दशावस्थागतं जनम्

கண் எட்டும் தூரமெல்லாம் அந்த வனம் கலக்கமடைந்தது; மக்கள் காமனால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு பல்வேறு நிலையிலே வீழ்ந்தவர்களாகக் காணப்பட்டனர்।

Verse 17

देवदेवोऽपि देवानामवस्थात्रितयं गतः । सात्त्विकीं राजसीं राजंस्तामसीं तां शृणुष्व मे

தேவர்களின் தேவனும் மூவகை நிலையினுள் சென்றான். அரசே, என்னிடமிருந்து கேள்—சாத்த்விகம், ராஜசம், தாமசம் எனும் அவை.

Verse 18

एकं योगसमाधिना मुकुलितं चक्षुर्द्वितीयं पुनः पार्वत्या जघनस्थलस्तनतटे शृङ्गारभारालसम् । अन्यद्दूरनिरस्तचापमदनक्रोधानलोद्दीपितं शम्भोर्भिन्नरसं समाधिसमये नेत्रत्रयं पातु वः

சம்புவின் மும்மணிகள் உங்களைப் பாதுகாக்கட்டும்—ஒன்று யோக சமாதியில் மூடப்பட்ட கண்; இரண்டாவது பார்வதியின் இடுப்பும் மார்புத் தளமும் மீது காதல்-பாரத்தால் சோர்வுற்ற கண்; மூன்றாவது, தூரம் எறியப்பட்ட வில்லுடைய மதனனை நோக்கி கோபத் தீயால் எரிந்து, சமாதிக் கணத்தில் வேறுபட்ட வல்லமை வெளிப்படுத்தும் கண்।

Verse 19

एवं दृष्टः स देवेन सशरः सशरासनः । भस्मीभूतो गतः कामो विनाशः सर्वदेहिनाम्

இவ்வாறு தேவன் நோக்கியவுடன் காமன்—அம்புகளும் வில்லும் உடன்—சாம்பலாகி அகன்றான்; உடலுடையோர்க்கு அழிவைத் தரும் ஆசையாக ஆனான்।

Verse 20

कामं दृष्ट्वा क्षयं यातं तत्र देवाप्सरोगणाः । भीता यथागतं सर्वे जग्मुश्चैव दिशो दश

அங்கே காமன் அழிந்ததைப் பார்த்துத் தேவர்கள் மற்றும் அப்சரைகள் கூட்டம் அஞ்சியது; வந்தபடியே அனைவரும் பத்துத் திசைகளிலும் சிதறிச் சென்றனர்।

Verse 21

कामेन रहिता लोकाः ससुरासुरमानवाः । ब्रह्माणं शरणं जग्मुर्देवा इन्द्रपुरोगमाः

காமம் அகன்றதால் தேவர், அசுரர், மனிதர் ஆகிய எல்லா உலகங்களும் வாடின; அப்போது இந்திரன் முன்னணியில் தேவர்கள் பிரம்மனைச் சரணடைந்தனர்।

Verse 22

सीदमानं जगद्दृष्ट्वा तमूचुः परमेष्ठिनम् । जानासि त्वं जगच्छेषं प्रभो मैथुनसम्भवात्

உலகம் சிதைந்து வீழ்வதைப் பார்த்து அவர்கள் பரமேஷ்டி பிரம்மனை நோக்கி—“பிரபோ! படைப்பு தாம்பத்தியச் சேர்க்கையால் நிகழ்வது; ஆகவே உலகின் மீதமுள்ள வழிமுறையை நீர் அறிவீர்” என்றனர்.

Verse 23

प्रजाः सर्वा विशुष्यन्ति कामेन रहिता विभो

விபோ! காமம் இல்லாததால் எல்லாப் பிரஜைகளும் வாடி உலர்கின்றன।

Verse 24

एतच्छ्रुत्वा वचस्तेषां देवानां प्रपितामहः । जगाम सहितस्तत्र यत्र देवो महेश्वरः

தேவர்களின் சொற்களை கேட்ட பிரபிதாமஹன் பிரம்மன், அவர்களுடன் சேர்ந்து, மகேஸ்வரன் இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 25

अतोषयज्जगन्नाथं सर्वभूतमहेश्वरम् । स्तुतिभिस्तण्डकैः स्तोत्रैर्वेदवेदाङ्गसम्भवैः

அவன் வேத‑வேதாங்கங்களில் இருந்து எழுந்த ஸ்துதிகள், தண்டகச் சந்தப் பாடல்கள், ஸ்தோத்திரங்கள் ஆகியவற்றால் ஜகந்நாதன்—சர்வபூத மகேஸ்வரனைத் திருப்திப்படுத்தினான்।

Verse 26

ततस्तुष्टो महादेवो देवानां परमेश्वरः । उवाच मधुरां वाणीं देवान्ब्रह्मपुरोगमान्

அப்போது திருப்தியுற்ற மகாதேவன், தேவர்களின் பரமேஸ்வரன், பிரம்மா முன்னிலையில் தேவர்களிடம் இனிய மொழி கூறினான்।

Verse 27

किं कार्यं कश्च सन्तापः किं वागमनकारणम् । देवतानामृषीणां च कथ्यतां मम माचिरम्

என்ன காரியம், இந்தத் துயரம் ஏன்? வருகையின் காரணம் என்ன? தேவர்களும் ரிஷிகளும் தாமதமின்றி எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 28

देवा ऊचुः । कामनाशाज्जगन्नाशो भवितायं चराचरे । त्रैलोक्यं त्वं पुनः शम्भो उत्पादयितुमर्हसि

தேவர்கள் கூறினர்—காமன் அழிந்தால் அசையும்‑அசையாத உலகம் அழியும். ஓ ஷம்போ, நீர் மீண்டும் திரிலோகத்தையும் உருவாக்கத் தகுதியுடையவர்।

Verse 29

एतच्छ्रुत्वा वचस्तेषां विमृश्य परमेश्वरः । चिन्तयामास कामस्य विग्रहं भुवि दुर्लभम्

அவர்களின் சொற்களை கேட்ட பரமேஸ்வரன் சிந்தித்து, பூமியில் அரிதாகக் கிடைக்கும் காமனின் விக்ரகம் (உடல் வடிவு) குறித்து மனனம் செய்தான்।

Verse 30

आजगाम ततः शीघ्रमनङ्गो ह्यङ्गतां गतः । प्राणदः सर्वभूतानां पश्यतां नृपसत्तम

பின்னர் அனங்கன் (காமதேவன்) உடலுருவைப் பெற்று விரைவாக வந்தான்—அனைத்து உயிர்களுக்கும் உயிர்மூச்சளிப்பவன்—அரசருள் சிறந்தவனே, அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில்।

Verse 31

ततः शङ्खनिनादेन भेरीणां निःस्वनेन च । अभ्यनन्दंस्ततो देवं सुरासुरमहोरगाः

பின்னர் சங்கநாதமும் பேரிகளின் முழக்கமும் எழ, தேவரைத் தேவர்கள், அசுரர்கள், மகோரகர்கள் அனைவரும் ஒன்றாகப் போற்றி மகிழ்ந்தனர்।

Verse 32

नमस्ते देवदेवेश कृतार्थाः सुरसत्तमाः । विसर्जिताः पुनर्जग्मुर्यथागतमरिन्दम

“தேவர்களின் தேவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்”—என்று கூறி, குறிக்கோள் நிறைவேற்றிய தேவர்களில் சிறந்தோர் விடைபெற்று, பகைவரை அடக்குவோனே, வந்த வழியே மீண்டும் சென்றனர்।

Verse 33

गतेषु सर्वदेवेषु कामदेवोऽपि भारत । तपश्चचार विपुलं नर्मदातटमाश्रितः

அனைத்து தேவர்களும் புறப்பட்ட பின், பாரதனே, காமதேவனும் நர்மதா நதிக்கரையைச் சார்ந்து பெருந்தவம் மேற்கொண்டான்।

Verse 34

तपोजपकृशीभूतो दिव्यं वर्षशतं किल । महाभूतैर्विघ्नकरैः पीड्यमानः समन्ततः

தவமும் ஜபமும் காரணமாக அவர் மெலிந்தார்; உண்மையாகவே நூறு தெய்வீக ஆண்டுகள், தடையுண்டாக்கும் மகாபூதங்களால் அவர் எல்லாத் திசைகளிலும் துன்புறுத்தப்பட்டார்।

Verse 35

आत्मविघ्नविनाशार्थं संस्मृतः कुण्डलेश्वरः । चकार रक्षां सर्वत्र शरपाते नृपोत्तम

தனக்கு ஏற்பட்ட இடையூறுகளை அழிக்க அவன் குண்டலேஸ்வரரை நினைவு கூர்ந்தான்; அம்புமழையின் நடுவிலும், ஓ அரசருள் சிறந்தவனே, அவர் எங்கும் காவல் செய்தார்।

Verse 36

ततस्तुष्टो महादेवो दृढभक्त्या वरप्रदः । वरेण छन्दयामास कामं कामविनाशनः

அப்போது உறுதியான பக்தியால் மகாதேவன் மகிழ்ந்து, வரமளிப்பவனாய், காமத்தை அழிப்பவனாய் இருந்து, காமனிடம் “விரும்பிய வரத்தைத் தேர்ந்தெடு” என்று அருளினார்।

Verse 37

ज्ञात्वा तुष्टं महादेवमुवाच झषकेतनः । प्रणतः प्राञ्जलिर्भूत्वा देवदेवं त्रिलोचनम्

மகாதேவன் திருப்தியடைந்ததை அறிந்து, ஜஷகேதன் (காமதேவன்) கூறினான்—வணங்கி, கைகூப்பி, தேவர்களின் தேவனான மும்முகன் (திரிலோசனன்) முன்।

Verse 38

यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । अत्र तीर्थे जगन्नाथ सदा संनिहितो भव

“நீங்கள் மகிழ்ந்திருந்தால், தேவேசனே—எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில்—ஜகந்நாதனே, இத்தீர்த்தத்தில் எப்போதும் சந்நிதியாக இருங்கள்।”

Verse 39

तथेति चोक्त्वा वचनं देवदेवो महेश्वरः । जगामाकाशमाविश्य स्तूयमानोऽप्सरोगणैः

“அப்படியே ஆகட்டும்” என்று கூறி, தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன் ஆகாயத்தில் புகுந்து சென்றார்; அப்சரக் கூட்டங்கள் அவரைத் துதித்தன।

Verse 40

गते चादर्शनं देवे कामदेवो जगद्गुरुम् । स्थापयामास राजेन्द्र कुसुमेश्वरसंज्ञितम्

தேவன் கண்முன் மறைந்தபின், அரசே, காமதேவன் அங்கே உலககுரு சிவனை “குசுமேஸ்வரர்” என்ற நாமத்தில் நிறுவினான்.

Verse 41

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा ह्युपवासपरायणः । चैत्रमासे चतुर्दश्यां मदनस्य दिनेऽथवा

அந்த தீர்த்தத்தில் யார் நீராடி நோன்பில் உறுதியாக இருப்பாரோ—சைத்ர மாதத்தின் சதுர்தசி நாளிலோ, அல்லது மதனன் (காமன்) புனித நாளிலோ—

Verse 42

प्रभाते विमले प्राप्ते स्नात्वा पूज्य दिवाकरम् । तिलमिश्रेण तोयेन तर्पयेत्पितृदेवताः

தூய காலை வந்தபோது நீராடி சூரியதேவனை வழிபட வேண்டும்; பின்னர் எள்ளு கலந்த நீரால் பித்ரு தேவதைகளுக்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 43

कृत्वा स्नानं विधानेन पूजयित्वा च तं नृप । पिण्डनिर्वपणं कुर्यात्तस्य पुण्यफलं शृणु

அரசே, விதிப்படி நீராடி அவரை வழிபட்ட பின் பிண்ட நிர்வபணம் செய்ய வேண்டும்; அதன் புண்ணியப் பலனை கேள்.

Verse 44

सत्त्रयाजिफलं यच्च लभते द्वादशाब्दिकम् । पिण्डदानात्फलं तच्च लभते नात्र संशयः

பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் சத்திர யாகம் செய்தவன் பெறும் பலன் எதுவோ, அதே பலன் பிண்டதானத்தால் கிடைக்கும்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 45

अङ्कुल्लमूले यः पिण्डं पित्ःनुद्दिश्य दापयेत् । तस्य ते द्वादशाब्दानि तृप्तिं यान्ति पितामहाः

அங்குள்ள மரத்தின் அடியில் பித்ருக்களை நோக்கி பிண்டதானம் செய்யச் செய்பவன், அவனுடைய பிதாமகர்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் திருப்தி அடைவர்।

Verse 46

कृमिकीटपतङ्गा ये तत्र तीर्थे युधिष्ठिर । प्राप्नुवन्ति मृताः स्वर्गं किं पुनर्ये नरा मृताः

யுதிஷ்டிரா, அந்தத் தீர்த்தத்தில் புழு, பூச்சி, பட்டாம்பூச்சி முதலியன கூட இறந்தால் சொர்க்கம் அடைகின்றன; அங்கே இறக்கும் மனிதர்களைப் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்।

Verse 47

संन्यासं कुरुते योऽत्र जितक्रोधो जितेन्द्रियः । कुसुमेशे नरो भक्त्या स गच्छेच्छिवमन्दिरम्

இங்கே குசுமேசத்தில் கோபத்தை வென்று, இந்திரியங்களை அடக்கி, சந்நியாசம் ஏற்கும் பக்தன் சிவனின் திருவாசஸ்தலத்தை அடைவான்।

Verse 48

तत्र दिव्याप्सरोभिश्च देवगन्धर्वगायनैः । क्रीडते सेव्यमानस्तु कल्पकोटिशतं नृप

அரசே, அங்கே திவ்ய அப்ஸரஸ்களும் தேவ-கந்தர்வப் பாடகர்களும் பணிவிடை செய்ய, அவன் நூறு கோடி கல்பங்கள் வரை களித்து விளையாடுவான்।

Verse 49

पूर्णे चैव ततः काल इह मानुष्यतां गतः । जायते राजराजेन्द्रैः पूज्यमानो नृपो महान्

அந்த காலம் நிறைவுற்றபின், இங்கே மனிதப் பிறவி எடுத்து, பேரரசர்களாலும் போற்றப்படும் மகா அரசனாகப் பிறப்பான்।

Verse 50

सुरूपः सुभगो वाग्मी विक्रान्तो मतिमाञ्छुचिः । जीवेद्वर्षशतं साग्रं सर्वव्याधिविवर्जितः

அவன் அழகிய ரூபமுடையவன், நற்பேறு பெற்றவன், வாக்காற்றல் கொண்டவன், வீரன், புத்திமான், தூயவன். அவன் நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வாழ்ந்து, எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபட்டிருப்பான்.

Verse 51

एतत्पुण्यं पापहरं तीर्थकोटिशताधिकम् । कुसुमेशेति विख्यातं सर्वदेवनमस्कृतम्

இந்தப் புண்ணியம் பாவங்களைப் போக்கும்; கோடிக்கணக்கான தீர்த்தங்களையும் மிஞ்சும். இது ‘குசுமேச’ எனப் புகழ்பெற்று, எல்லாத் தேவர்களாலும் வணங்கப்படுகிறது.

Verse 150

। अध्याय

அத்தியாயம் (தலைப்பு குறி).