Adhyaya 111

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले तीर्थं परमशोभनम् । स्कन्देन निर्मितं पूर्वं तपः कृत्वा सुदारुणम्

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—நர்மதையின் தென் கரையில் மிகச் சிறப்புமிக்க ஒரு தீர்த்தம் உள்ளது. முன்காலத்தில் ஸ்கந்தன் மிகக் கடுமையான தவம் செய்து அதை நிறுவினான்.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । स्कन्दस्य चरितं सर्वमाजन्म द्विजसत्तम । तीर्थस्य च विधिं पुण्यं कथयस्व यथार्थतः

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஓ த்விஜசிறந்தவரே! ஸ்கந்தனின் பிறப்பிலிருந்து முழு வரலாறையும், மேலும் இந்தத் தீர்த்தத்தின் புண்ணிய விதியையும் உண்மையாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । देवदेवेन वै तप्तं तपः पूर्वं युधिष्ठिर । विज्ञप्तेन सुरैः सर्वैरुमादेवी विवाहिता

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ யுதிஷ்டிரா! முன்காலத்தில் தேவர்களின் தேவன் தவம் செய்தான்; எல்லாத் தேவர்களின் வேண்டுகோளின்படி உமாதேவி அவனுடன் திருமணம் செய்யப்பட்டாள்.

Verse 4

नास्ति सेनापतिः कश्चिद्देवानां सुरसत्तम । नीयन्ते दानवैर्घोरैः सर्वे देवाः सवासवाः

ஓ சுரசிறந்தவரே! தேவர்களுக்கு எந்தச் சேனாதிபதியும் இல்லை; அச்சமூட்டும் தானவர்கள் இந்திரனுடன் கூடிய எல்லாத் தேவர்களையும் வென்று விரட்டுகின்றனர்.

Verse 5

यथा निशा विना चन्द्रं दिवसो भास्करं विना । न शोभते मुहूर्तं वै तथा सेना विनायका

சந்திரன் இல்லாத இரவும், சூரியன் இல்லாத பகலும் ஒரு நொடியும் ஒளியுறாதது போல, தலைவன் இல்லாத சேனையும் சிறப்புறாது.

Verse 6

एवं ज्ञात्वा महादेव परया दयया विभो । सेनानीर्दीयतां कश्चित्त्रिषु लोकेषु विश्रुतः

ஏனெனில் இதை அறிந்தே, ஹே மகாதேவா, ஹே வல்ல இறைவா! பரம கருணையால் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற ஒரு சேனாதிபதியை அருள்வாயாக.

Verse 7

एतच्छ्रुत्वा शुभं वाक्यं देवानां परमेश्वरः । कामयान उमां देवीं सस्मार मनसा स्मरम्

தேவர்களின் இவ்வழகிய நல்வாக்கைக் கேட்ட பரமேஸ்வரன், தேவி உமையை விரும்பி, மனத்துள் ஸ்மரன் (காமன்) நினைவை எழுப்பினான்.

Verse 8

तेन मूर्छितसर्वाङ्गः कामरूपो जगद्गुरुः । कामयामास रुद्राणीं दिव्यं वर्षशतं किल

அந்தத் தாக்கத்தால் உலககுரு ஆசைமய வடிவம் கொண்டு, உடலெங்கும் மயங்கியதுபோல் ஆனார்; உண்மையிலே தெய்வீக நூறு ஆண்டுகள் ருத்ராணியை விரும்பினார்.

Verse 9

देवराजस्ततो ज्ञात्वा महामैथुनगं हरम् । संमन्त्र्य दैवतैः सार्द्धं प्रैषयज्जातवेदसम्

அப்போது தேவராஜன், ஹரன் மகா மைதுனத்தில் ஈடுபட்டிருப்பதை அறிந்து, தேவர்களுடன் ஆலோசித்து ஜாதவேதஸ் (அக்னி)யை அனுப்பினான்.

Verse 10

तेन गत्वा महादेवः परमानन्दसंस्थितः । सहसा तेन दृष्टोऽसौ हाहेत्युक्त्वा समुत्थितः

அவன் (அக்னி) அங்கே சென்றபோது மகாதேவன் பரமானந்தத்தில் நிலைத்திருப்பதை கண்டான்; திடீரென அவரின் பார்வையில் பட்டவுடன் ‘ஹா, ஹா!’ என்று கூறி உடனே எழுந்தான்.

Verse 11

ततः क्रुद्धा महादेवी शापवाचमुवाच ह । वेपमाना महाराज शृणु यत्ते वदाम्यहम्

அப்போது கோபமுற்ற மகாதேவி சாபவாக்கை உரைத்தாள். நடுங்கியவளாய்—ஓ மகாராஜா, நான் கூறுவதை கேள் என்றாள்.

Verse 12

अहं यस्मात्सुरैः सर्वैर्याचिता पुत्रजन्मनि । कृता रतिश्च विफला संप्रेष्य जातवेदसम्

புத்ரப் பிறப்பிற்காக எல்லாத் தேவர்களும் என்னை வேண்டினர்; ஆனால் ஜாதவேதன் (அக்னி) அனுப்பப்பட்டதால் அந்த ரதி பயனற்றதாயிற்று.

Verse 13

तस्मात्सर्वे पुत्रहीना भविष्यन्ति न संशयः । हरेणोक्तस्ततो वह्निरस्माकं बीजमावह

ஆகையால் நீங்கள் அனைவரும் புத்ரஹீனராவீர்கள்—இதில் ஐயமில்லை. பின்னர் ஹரன் ஆணையினால் வஹ்னி எங்கள் விதையை எடுத்துச் சென்றான்.

Verse 14

यथा भवति लोकेषु तथा त्वं कर्तुमर्हसि । मम तेजस्त्वया शक्यं गृहीतुं सुरसत्तम । देवकार्यार्थसिद्ध्यर्थं नान्यः शक्तो जगत्त्रये

உலகங்களில் எவ்வாறு இயலுமோ அவ்வாறே நீ செய்யத் தகுதியுடையவன். ஓ தேவர்களில் சிறந்தவனே, என் தீவிரத் தேஜஸை நீயே ஏற்க முடியும்; தேவர்களின் காரியம் நிறைவேற மூவுலகிலும் வேறு யாரும் வல்லவர் அல்லர்.

Verse 15

अग्निरुवाच । तेजसस्तव मे देव का शक्तिर्धारणे विभो । करोति भस्मसात्सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्

அக்னி கூறினான்—ஓ பிரபுவே, உங்கள் தேஜஸைத் தாங்கும் வல்லமை எனக்கு எங்கே? அது அசையும் அசையாத அனைத்துடனும் மூவுலகையும் சாம்பலாக்கிவிடும்.

Verse 16

ईश्वर उवाच । उदरस्थेन बीजेन यदि ते जायते रुजा । तदा क्षिपस्व तत्तेजो गङ्गातोये हुताशन

ஈஸ்வரன் உரைத்தான்—உன் வயிற்றில் தங்கிய அந்த விதையால் உனக்கு வேதனை எழுந்தால், ஓ ஹுதாசனே! அந்தத் தீவிரத் தேஜஸை கங்கையின் நீரில் செலுத்து।

Verse 17

एवमुक्त्वा महादेवोऽमोघं बीजमुत्तमम् । हव्यवाहमुखे सर्वं प्रक्षिप्यान्तरधीयत

இவ்வாறு கூறி மகாதேவன், சிறந்ததும் அமோகமுமான விதையை முழுவதுமாக ஹவ்யவாஹன் (அக்னி) வாயில் இட்டுவிட்டு, பின்னர் மறைந்தான்।

Verse 18

गते चादर्शनं देवे दह्यमानो हुताशनः । गङ्गातोये विनिक्षिप्य जगाम स्वंनिवेशनम्

தேவன் (சிவன்) கண்முன்னிருந்து மறைந்தபின், தாங்கமுடியாத தேஜஸால் எரிந்த ஹுதாசன் அதை கங்கையின் நீரில் செலுத்தி தன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 19

असहन्ती तु तत्तेजो गङ्गापि सरितां वरा । शरस्तम्बे विनिक्षिप्य जगामाशु यथागतम्

அந்தத் தேஜஸைத் தாங்க இயலாத கங்கையும்—நதிகளில் சிறந்தவள்—அதை சரஸ்தம்பம் (நாணல் கொத்து) ஒன்றில் வைத்து, வந்த வழியே விரைவில் திரும்பிச் சென்றாள்।

Verse 20

तत्र जातं तु तद्दृष्ट्वा सर्वे देवाः सवासवाः । कृत्तिकां प्रेषयामासुः स्तन्यं पाययितुं तदा

அங்கே பிறந்த குழந்தையைப் பார்த்ததும், இந்திரனுடன் கூடிய எல்லா தேவர்களும் அப்போது அவனுக்கு பால் ஊட்டக் கிருத்திகைகளை அனுப்பினர்।

Verse 21

दृष्ट्वा ता आगताः सर्वा गङ्गागर्भे महामतेः । षण्मुखैः षण्मुखो भूत्वा पिपासुरपिबत्स्तनम्

அவர்கள் அனைவரும் கங்கையின் கருப்பைபோன்ற அடைக்கலத்துக்கு வந்ததைப் பார்த்த மகாமதி, ஆறு முகங்களுடன் ஷண்முகனாகி, தாகத்தால் அவர்களின் தாய்ப்பாலை அருந்தினான்।

Verse 22

जातकर्मादिसंस्कारान्वेदोक्तान्पद्मसम्भवः । चकार सर्वान्दाजेन्द्र विधिदृष्टेन कर्मणा

ஓ தாஜேந்திரா! பத்மசம்பவனான பிரம்மா, வேதம் விதித்த ஜாதகர்மம் முதலான எல்லா ஸம்ஸ்காரங்களையும் விதிமுறையின்படி முறையாகச் செய்தான்।

Verse 23

षण्मुखात्षण्मुखो नाम कार्त्तिकेयस्तु कृत्तिकात् । कुमारश्च कुमारत्वाद्गङ्गागर्भोऽग्निजोऽपरः

ஆறு முகங்கள் உடையதால் அவர் ‘ஷண்முகன்’ எனப்பட்டான்; கிருத்திகைகளால் ‘கார்த்திகேயன்’ எனப் புகழ்பெற்றான். எப்போதும் இளமை உடையதால் ‘குமாரன்’; மேலும் ‘கங்காகர்பன்’ மற்றும் ‘அக்னிஜன்’—அக்னியில் பிறந்தவன்—என்றும் அழைக்கப்பட்டான்।

Verse 24

एवं कुमारः सम्भूतो ह्यनधीत्य स वेदवित् । शास्त्राण्यनेकानि वेद चचार विपुलं तपः

இவ்வாறு குமாரன் வெளிப்பட்டான்; முறையாகக் கற்றிடாதிருந்தும் அவன் வேதஞானி. பல சாஸ்திரங்களை அறிந்து, மிகுந்த தவத்தை மேற்கொண்டான்।

Verse 25

देवारण्येषु सर्वेषु नदीषु च नदेषु च । पृथिव्यां यानि तीर्थानि समुद्राद्यानि भारत

ஓ பாரதா! எல்லா தேவாரண்யங்களிலும், நதிகளிலும் சிற்றாறுகளிலும், மேலும் பூமியில் கடல்கள் முதலான அனைத்துத் தீர்த்தங்களிலும் (அவன் உலாவினான்)।

Verse 26

ततः पर्याययोगेन नर्मदातटमाश्रितः । नर्मदादक्षिणे कूले चचार विपुलं तपः

பின்னர் முறையாக அவர் நர்மதா கரையை அடைந்து, நர்மதையின் தென் கரையில் மிகுந்த தவம் செய்தார்।

Verse 27

ऋग्यजुःसामविहितं जपञ्जाप्यमहर्निशम् । ध्यायमानो महादेवं शुचिर्धमनिसंततः

அவர் ரிக்-யஜுஸ்-சாமம் விதித்த ஜபத்தை இரவும் பகலும் ஜபித்து, மகாதேவரைத் தியானித்து, தூய்மையுடன் பிராண ஓட்டங்களை உறுதியாகக் கட்டுப்படுத்தினார்।

Verse 28

ततो वर्षसहस्रान्ते पूर्णे देवो महेश्वरः । उमया सहितः काले तदा वचनमब्रवीत्

பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது, உரிய காலத்தில் உமையுடன் கூடிய தேவன் மகேஸ்வரன் அப்போது இவ்வாறு உரைத்தான்।

Verse 29

ईश्वर उवाच । अहं ते वरदस्तात गौरी माता पिता ह्यहम् । वरं वृणीष्व यच्चेष्टं त्रिषु लोकेषु दुर्लभम्

ஈச்வரன் கூறினான்—மகனே, நான் உனக்கு வரம் அளிப்பவன்; கௌரி உன் தாய், நானே உன் தந்தை. மூன்று உலகங்களிலும் அரிதானதாயினும் உனக்குப் பிடித்த வரத்தைத் தேர்ந்தெடு।

Verse 30

षण्मुख उवाच । यदि तुष्टो महादेव उमया सह शङ्कर । वृणोमि मातापितरौ नान्या गतिर्मतिर्मम

ஷண்முகன் கூறினான்—மகாதேவா, உமையுடன் கூடிய சங்கரா, நீங்கள் திருப்தியடைந்தால், உங்களை இருவரையும் தாய்-தந்தையென நான் வரிக்கிறேன்; எனக்கு வேறு அடைக்கலம் இல்லை, வேறு உறுதியும் இல்லை।

Verse 31

एतच्छ्रुत्वा शुभं वाक्यं पुत्रस्य वदनाच्च्युतम् । तथेत्युक्त्वा तु स्नेहेन प्रेम्णा तं परिषस्वजे

மகனின் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்ட இச் சுபவாக்கியங்களைச் செவிமடுத்து, அவர் “ததாஸ்து” என்று கூறி, அன்பும் பாசமும் கொண்டு அவனைத் தழுவினார்।

Verse 32

ततस्तं मूर्ध्न्युपाघ्राय ह्युमयोवाच शङ्करः

பின்பு சங்கரர் உமையுடன் சேர்ந்து அவன் தலைமேல் ச्नेகமாக முத்தமிட்டு (முகர்ந்து) உரை கூறினார்।

Verse 33

ईश्वर उवाच । अक्षयश्चाव्ययश्चैव सेनानीस्त्वं भविष्यसि

ஈசுவரன் கூறினார்—நீ அక్షயனும் அவ்யயனும் ஆவாய்; தேவர்களின் சேனாதிபதியாக இருப்பாய்।

Verse 34

शिखी च ते वाहनं दिव्यरूपो दत्तो मया शक्तिधरस्य संख्ये । सुरासुरादींश्च जयेति चोक्त्वा जगाम कैलासवरं महात्मा

திவ்யரூப மயில் உன் வாகனமாக—சக்திதரனின் போருக்காக—நான் அளித்தேன். ‘தேவர், அசுரர் முதலியோரைக் வெல்லு’ என்று கூறி அந்த மகாத்மா சிறந்த கைலாசத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 35

गते चादर्शनं देवे तदा स शिखिवाहनः । स्थापयित्वा महादेवं जगाम सुरसन्निधौ

தேவன் சென்றுவிட்டு கண்முன்னே மறைந்தபின், மயில்வாகனன் மகாதேவரை நிறுவி தேவர்களின் சன்னிதிக்குச் சென்றான்।

Verse 36

तदाप्रभृति तत्तीर्थं स्कन्दतीर्थमिति श्रुतम् । सर्वपापहरं पुण्यं मर्त्यानां भुवि दुर्लभम्

அந்நாள்முதல் அந்தத் தீர்த்தம் ‘ஸ்கந்ததீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்றது. அது மிகப் புண்ணியமானது, எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும், பூமியில் மனிதர்க்கு அரிதாகக் கிடைப்பது.

Verse 37

तत्र तीर्थे तु यो राजन्भक्त्या स्नात्वार्चयेच्छिवम् । गन्धमाल्याभिषेकैश्च याज्ञिकं स लभेत्फलम्

அரசே, அந்தத் தீர்த்தத்தில் பக்தியுடன் நீராடி சிவனை வழிபட்டு—நறுமணம், மாலை, அபிஷேகம் முதலியவற்றை அர்ப்பணிப்பவன்—யாகத்தின் பலனுக்கு இணையான பலனை அடைவான்.

Verse 38

स्कन्दतीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः । तिलमिश्रेण तोयेन तस्य पुण्यफलं शृणु

ஸ்கந்ததீர்த்தத்தில் நீராடி எள் கலந்த நீரால் பித்ரு தேவதைகளை வழிபடுகிறவன் பெறும் புண்ணியப் பலனை கேள்—அது மிகப் பெரிதாகும்.

Verse 39

पिण्डदानेन चैकेन विधियुक्तेन भारत । द्वादशाब्दानि तुष्यन्ति पितरो नात्र संशयः

பாரதா, விதிப்படி செய்யப்படும் ஒரே ஒரு பிண்டதானத்தினாலே பித்ருக்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் திருப்தியடைவார்கள்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 40

तत्र तीर्थे तु राजेन्द्र शुभं वा यादि वाशुभम् । इह लोके परे चैव तत्सर्वं जायतेऽक्षयम्

அரசர்களின் தலைவனே, அந்தத் தீர்த்தத்தில்—நல்ல செயல் ஆனாலும் தீய செயல் ஆனாலும்—அதன் பலன் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அழியாததாக நிலைத்திருக்கும்.

Verse 41

तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्प्राणत्यागं करिष्यति । शास्त्रयुक्तेन विधिना स गच्छेच्छिवमन्दिरम्

அந்தத் தீர்த்தத்தில் யார் ஒருவர் சாஸ்திரோक्त முறையின்படி உடலைத் துறந்தால், அவர் சிவமந்திரம் எனும் சிவலோகத்தை அடைவார்.

Verse 42

कल्पमेकं वसित्वा तु देवगन्धर्वपूजितः । अत्र भारतवर्षे तु जायते विमले कुले

ஒரு கல்பம் தங்கி தேவர்கள், கந்தர்வர்கள் போற்றப் பெற்ற பின், இப்பாரதவர்ஷத்தில் தூய உயர்குலத்தில் பிறப்பான்.

Verse 43

वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञः सर्वव्याधिविवर्जितः । जीवेद्वर्षशतं साग्रं पुत्रपौत्रसमन्वितः

அவன் வேதமும் வேதாங்கங்களும் உண்மை அறிந்தவன்; எல்லா நோய்களும் அற்றவன்; மகனும் பேரனும் உடன், நூறு ஆண்டுகள் நிறைவாக வாழ்வான்.

Verse 44

इदं ते कथितं राजन्स्कन्दतीर्थस्य सम्भवम् । धन्यं यशस्यमायुष्यं सर्वदुःखघ्नमुत्तमम् । सर्वपापहरं पुण्यं देवदेवेन भाषितम्

அரசே, ஸ்கந்தத் தீர்த்தத்தின் தோற்றமும் மகிமையும் உமக்கு உரைத்தேன். இது மிகச் சிறந்தது—பாக்கியம், புகழ், நீண்ட ஆயுள் அளிப்பது; எல்லாத் துயரையும் நீக்குவது; எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றும் புண்ணியம்—தேவர்களின் தேவனால் உரைக்கப்பட்டது.

Verse 111

। अध्याय

அத்தியாய நிறைவு—இவ்வத்தியாயம் முடிந்தது.