Adhyaya 10

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । कस्मिन्कल्पे महाभागा नर्मदेयं द्विजोत्तम । विभक्ता ऋषिभिः सर्वैस्तपोयुक्तैर्महात्मभिः

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—மகாபாக்யமுள்ள இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! எந்த கல்பத்தில் இந்தப் புண்ணிய நர்மதா-பிரதேசம், தவம் நிறைந்த மகாத்மா முனிவர்கள் அனைவராலும் பகுக்கப்பட்டு நிறுவப்பட்டது?

Verse 2

एतद्विस्तरतः सर्वं ब्रूहि मे वदतां वर । कल्पान्ते यद्भवेत्कष्टं लोकानां तत्त्वमेव च

பேச்சில் சிறந்தவரே! இதையெல்லாம் எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்—கல்பத்தின் முடிவில் உலகங்களுக்கு ஏற்படும் துன்பமும், அதன் பின்னிலுள்ள உண்மையான தத்துவமும் கூட.

Verse 3

अतीते तु पुरा कल्पे यथेयं वर्ततेऽनघ । अस्यान्त्यस्य च कल्पस्य व्यवस्थां कथय प्रभो । एवमुक्तः सभामध्ये मार्कण्डो वाक्यमब्रवीत्

ஓ பாவமற்றவரே! முற்காலத்தில் கடந்த கல்பத்தில் இது எவ்வாறு இருந்ததோ, இப்போது எவ்வாறு இருக்கிறதோ, அதுபோலவே இந்த இறுதி கல்பத்தின் விதியும் ஒழுங்கும் கூறுவீராக, ஆண்டவனே. இவ்வாறு கேட்டபோது சபை நடுவில் மார்கண்டேயர் இவ்வுரைகளை உரைத்தார்.

Verse 4

मार्कण्डेय उवाच । वक्ष्येऽहं श्रूयतां सर्वैः कथेयं पूर्वतः श्रुता

மார்கண்டேயர் கூறினார்—நான் உரைப்பேன்; அனைவரும் கேளுங்கள். முன்பே நான் கேட்டபடியே இந்தக் கதையைச் சொல்கிறேன்.

Verse 5

महत्कथेयं वैशिष्टी कल्पादस्मात्परं तु या । लोकक्षयकरो घोर आसीत्कालः सुदारुणः

இது மிகப் பெரியதும் விசேஷமானதும் ஆன கதை; இது இந்தக் கல்பத்தைத் தாண்டிய மற்றொரு கல்பத்துக்குரியது. அப்போது உலகங்களை அழிக்கும் கொடிய, மிகுந்த துன்பமிக்க காலம் வந்தது.

Verse 6

तस्मिन्नपि महाघोरे यथेयं वा मृता सती । परितुष्टैर्विभक्ता च शृणुध्वं तां कथामिमाम्

அந்த மிகக் கொடிய காலத்திலும் இந்தப் புனிதத் தத்துவம் மரித்ததுபோல் இருந்தது; ஆயினும் நிறைவு பெற்ற சித்தர்கள் அதைத் தக்கவாறு பகுத்து காத்தனர். இக்கதையை இப்போது கேளுங்கள்.

Verse 7

युगान्ते समनुप्राप्ते पितामहदिनत्रये । मानसा ब्रह्मणः पुत्राः साक्षाद्ब्रह्मेव सत्तमाः

யுகாந்தம் வந்தபோது, பிதாமகன் பிரம்மாவின் மூன்று நாள் காலச் சுழற்சியில், பிரம்மாவின் மனப்புதல்வர்கள்—உயர்ந்த சத்த்வர்கள்—சாட்சாத் பிரம்மாவைப் போல வெளிப்பட்டனர்.

Verse 8

सनकाद्या महात्मानो ये च वैमानिका गणाः । यमेन्द्रवरुणाद्याश्च लोकपाला दिनत्रये

சனகாதி மகாத்மாக்களும், வானுலக வைமானிகக் கணங்களும்; யமன், இந்திரன், வருணன் முதலிய லோகபாலர்களும் அந்த மூன்று நாள் காலத்தில் அங்கு இருந்தனர்.

Verse 9

कालापेक्षास्तु तिष्ठन्ति लोकवृत्तान्ततत्पराः । ततः कल्पक्षये प्राप्ते तेषां ज्ञानमनुत्तमम्

நியத காலத்தை எதிர்நோக்கி அவர்கள் நிலைத்திருந்து, உலகங்களின் நிகழ்வோட்டத்தை கவனிப்பதில் ஈடுபட்டனர்; பின்னர் கல்பநாசம் வந்தபோது அவர்களின் ஞானம் ஒப்பற்றதாக ஆனது.

Verse 10

। अध्याय

அத்தியாயம். (அத்தியாயத் தலைப்பு)

Verse 11

स्वर्लोकं च महश्चैव जनश्चैव तपस्तदा । आश्रयं सत्यलोकं च सर्वलोकमनुत्तमम्

ஸ்வர்லோகம், மகர்லோகம், ஜனலோகம், தபோலோகம்—இவற்றிற்கும் மேலாக சத்யலோகம் பரம அடைக்கலம்; எல்லா லோகங்களிலும் ஒப்பற்ற லோகம் என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 12

कालं युगसहस्रान्तं पुत्रपौत्रसमन्विताः । सत्यलोके च तिष्ठन्ति यावत्संजायते जगत्

ஆயிரம் யுகங்கள் நிறையும் காலம் வரை, மகன்களும் பேரன்களும் உடன் அவர்கள் சத்யலோகத்தில் தங்குவர்—உலகம் மீண்டும் தோன்றும் வரை.

Verse 13

ब्रह्मपुत्राश्च ये केचित्कल्पादौ न भवन्ति ह । त्रैलोक्यं ते परित्यज्य अनाधारं भवन्ति च

கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் வெளிப்படாத சில பிரம்மபுத்திரர்கள், மும்முலகையும் விட்டு ஆதாரமற்றவர்களாக (அநாதாரராக) ஆகின்றனர்.

Verse 14

तैः सार्धं ये तु ते विप्रा अन्ये चापि तपोधनाः । यक्षरक्षःपिशाचाश्च अन्ये वैमानिका गणाः

அவர்களுடன் அந்த விப்ரர்கள், மேலும் தவத்தில் செல்வமுடைய பிற தபோதனர்களும்; யக்ஷர், ராக்ஷசர், பிசாசர் மற்றும் பிற வைமானிக (திவ்ய விமானவாசி) கணங்களும் இருந்தனர்.

Verse 15

ऋषयश्च महाभागा वर्णाश्चान्ये पृथग्विधाः । सीदन्ति भूम्यां सहिता ये चान्ये तलवासिनः

மகாபாக்யமான ரிஷிகளும், பல்வேறு வர்ணங்களின் பிற குழுக்களும்; மேலும் தலவாசிகள் (அதோலோக வாசிகள்) ஆகிய மற்றவர்களும்—அனைவரும் சேர்ந்து பூமியில் வீழ்ந்து துன்புற்றனர்.

Verse 16

अनावृष्टिरभूत्तत्र महती शतवार्षिकी । लोकक्षयकरी रौद्रा वृक्षवीरुद्विनाशिनी

அங்கே நூறு ஆண்டுகள் நீடித்த பெரும் மழையின்மை ஏற்பட்டது—அது ரௌத்ரமாக, உலகநாசம் விளைவிப்பதாக, மரங்களையும் கொடிகளையும் அழிப்பதாக இருந்தது.

Verse 17

त्रैलोक्यसंक्षोभकरी सप्तार्णवविशोषणी । ततो लोकाः क्षुधाविष्टा भ्रमन्तीव दिशो दश

அது மும்முலகையும் கலங்கச் செய்து, ஏழு சமுத்திரங்களையும் வற்றச் செய்தது; பின்னர் பசியால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட உயிர்கள் பத்து திசைகளிலும் குழப்பமுற்றவர்கள்போல் அலைந்தனர்.

Verse 18

कंदैर्मूलैः फलैर्वापि वर्तयन्ते सुदुःखिताः । सरितः सागराः कूपाः सेवन्ते पावनानि च

மிகுந்த துயரத்தில் அவர்கள் கிழங்குகள், வேர்கள், கனிகள் இவற்றால் மட்டும் வாழ்வை நடத்தினர். தூய்மையளிக்கும் நீரை நாடி ஆறுகள், கடல்கள், கிணறுகளைச் சார்ந்தனர்.

Verse 19

तत्रापि सर्वे शुष्यन्ति सरिद्भिः सह सागराः । ततो यान्यल्पसाराणि सत्त्वानि पृथिवीतले

அங்கேயும் ஆறுகளோடு சேர்ந்து எல்லாக் கடல்களும் வறண்டன. பின்னர் பூமித்தளத்தில் இருந்த பலமற்ற, சிற்றாற்றல் கொண்ட உயிர்கள்…

Verse 20

तान्येवाग्रे प्रलीयन्ते भिन्नान्युरुजलेन वै । अथ संक्षीयमाणासु सरित्सु सह सागरैः

முதலில் அவையே (நீரோடைகள்) பேரளவு நீரால் சிதறி அழிந்து மறைந்தன. பின்னர் கடல்களோடு சேர்ந்து ஆறுகள் குறையத் தொடங்கியபோது…

Verse 21

ऋषीणां षष्टिसाहस्रं कुरुक्षेत्रनिवासिनाम् । ये च वैखानसा विप्रा दन्तोलूखलिनस्तथा

குருக்ஷேத்திரத்தில் வாழ்ந்த அறுபதாயிரம் ரிஷிகள் இருந்தனர். வைகானஸ பிராமணர்களும், தங்களின் பற்களையே உலக்கையாகக் கொண்டு தானியத்தை அரைத்து உண்ணும் தவசிகளும் இருந்தனர்.

Verse 22

हिमाचलगुहागुह्ये ये वसन्ति तपोधनाः । सर्वे ते मामुपागम्य क्षुत्तृषार्तास्तपोधनाः

இமயத்தின் மறை குகைகளில் வாழும் அந்தத் தவநிதிகள்—அனைவரும் பசி, தாகத்தால் வாடி என்னிடம் வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 23

ऊचुः प्राञ्जलयः सर्वे सीदयामो महामुने । सरित्सागरशैलान्तं जगत्संशुष्यते द्विज

அவர்கள் அனைவரும் கைகூப்பி கூறினர்—“மகாமுனியே, நாங்கள் அழிவுறுகிறோம். த்விஜரே, நதிகள், கடல்கள், மலைப்பகுதிகள் உட்பட உலகமெல்லாம் வறண்டு போகிறது।”

Verse 24

कुत्र यास्याम सहिता यावत्कालस्य पर्ययः । दीर्घायुरसि विप्रेन्द्र न मृतस्त्वं युगक्षये

“காலத்தின் மாறுதல் முடியும் வரை நாம் அனைவரும் சேர்ந்து எங்கே போவது? விப்ரேந்திரரே, நீங்கள் நீண்ட ஆயுளாளர்; யுகாந்தத்திலும் உமக்கு மரணம் இல்லை।”

Verse 25

भूतं भव्यं भविष्यच्च सर्वं तव हृदि स्थितम् । तस्मात्त्वं वेत्सि सर्वं च कथयस्व महाव्रत

“கடந்தது, நிகழ்வது, வருவது—அனைத்தும் உமது இதயத்தில் நிலைத்துள்ளது. ஆகவே அனைத்தையும் அறிந்தீர்; மகாவிரதரே, எமக்குச் சொல்லுங்கள்।”

Verse 26

कीदृक्कालं महाभाग क्षपिष्यामोऽथ सुव्रत । अनावृष्टिहतं सर्वं सीदते सचराचरम्

“மகாபாகரே, சுவிரதரே, எத்தகைய காலத்தை நாம் தாங்க வேண்டும்? மழையின்மையால் தாக்கப்பட்ட அனைத்தும்—சராசரமாய்—அழிவில் மூழ்குகிறது।”

Verse 27

परित्राहि महाभाग न यथा याम संक्षयम् । ततः संचिन्त्य मनसा त्वरन्विप्रानथाब्रवम्

“மகாபாகரே, எங்களை காத்தருளுங்கள்; நாங்கள் அழிவடையாமல் இருக்கட்டும்.” பின்னர் மனத்தில் சிந்தித்து, நான் விரைவாக அந்தப் பிராமணர்களிடம் கூறினேன்।

Verse 28

कुरुक्षेत्रं त्यजध्वं च पुत्रदारसमन्विताः । त्यक्त्वोदीचीं दिशं सर्वे यामो याम्यामनुत्तमाम्

மகன்களும் மனைவியரும் உடன் குருக்ஷேத்திரத்தை விட்டு விடுங்கள். வடதிசையைத் துறந்து, நாம் அனைவரும் அந்த ஒப்பற்ற தென்திசை நோக்கிச் செல்வோம்.

Verse 29

नगरग्रामघोषाढ्यां पुरपत्तनशोभिताम् । गच्छामो नर्मदातीरं बहुसिद्धनिषेवितम्

நகரங்கள், கிராமங்கள், கோஷ்டிகள் நிறைந்ததும், புரங்களும் பட்டணங்களும் அழகூட்டியதும் ஆகிய நர்மதா கரைக்கு செல்வோம்; அங்கு பல சித்தர்கள் உலாவுகின்றனர்.

Verse 30

रुद्राङ्गीं तां महापुण्यां सर्वपापप्रणाशिनीम् । पश्यामस्तां महाभागां न्यग्रोधावारसंकुलाम्

வாருங்கள்; ருத்ரரூபிணி, மகாபுண்யமயி, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவள், மிகப் பாக்கியவதி—ஆலமரக் காடுகள் நிறைந்த—அந்த தேவியை நாம் தரிசிப்போம்.

Verse 31

माहेश्वरैर्भागवतैः सांख्यैः सिद्धैः सुसेविताम् । अनावृष्टिभयाद्भीताः कूलयोरुभयोरपि

அவள் மாஹேஸ்வரர், பாகவதர், சாங்க்யர், சித்தர் ஆகியோரால் நன்கு சேவிக்கப்படுகிறாள். மழையின்மையின் அச்சத்தால் அஞ்சிய அவர்கள் இரு கரைகளிலும் தங்கினர்.

Verse 32

आश्रमे ह्याश्रमान्दिव्यान्कारयामो जितव्रताः । एवमुक्तास्तु ते सर्वे समेतानुचरैः सह

நாம், விரதங்களை வென்று உறுதியானவர்கள், இந்த ஆசிரமத்தில் தெய்வீக தபோவன இல்லங்களை அமைப்போம். இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அவர்கள் அனைவரும் தம் துணையர்களுடன் கூடினர்.

Verse 33

नर्मदातीरमासाद्य स्थिताः सर्वेऽकुतोभयाः । किंचित्पूर्वमनुस्मृत्य पुरा कल्पादिभिर्भयम्

நர்மதா கரையை அடைந்து அவர்கள் அனைவரும் அச்சமின்றி நின்றனர். ஆயினும் முன்னைய காலத்தைச் சிறிது நினைத்து, கல்பமாற்றம் முதலியவற்றால் எழுந்த பழம்பெரும் அச்சத்தை மனத்தில் மீட்டனர்.

Verse 34

प्राप्तास्तु नर्मदातीरमादावेव कलौ युगे । ततो वर्षशतं पूर्णं दिव्यं रेवातटेऽवसन्

கலியுகத்தின் தொடக்கத்திலேயே அவர்கள் நர்மதா கரையை அடைந்தனர். அதன் பின் ரேவா கரையில் முழு நூறு தெய்வ ஆண்டுகள் தங்கினர்.

Verse 35

षड्विंशच्च सहस्राणि वर्षाणां मानुषाणि च । तत्राश्चर्यं मया दृष्टमृषीणां वसतां नृप

அது இருபத்தாறு ஆயிரம் மனித ஆண்டுகளுக்கு இணையானது. அரசே! அங்கு தங்கியிருந்த அந்த ரிஷிகளைக் குறித்து நான் ஒரு அதிசயத்தை கண்டேன்.

Verse 36

अनावृष्टिहते लोके संशुष्के स्थावरे चरे । भिन्ने युगादिकलने हाहाभूते विचेतने

மழையின்மையால் உலகம் துன்புற்றபோது, அசையும்-அசையாத அனைத்தும் வறண்டபோது; யுக முதலிய கணக்கீடு சிதைந்தபோது, ‘அய்யோ அய்யோ’ என அலறி அனைவரும் மயங்கியபோது…

Verse 37

चातुर्वर्णे प्रलीने तु नष्टे होमबलिक्रमे । निःस्वाहे निर्वषट्कारे शौचाचारविवर्जिते

நான்கு வர்ண ஒழுங்கு கரைந்தபோது; ஹோமம்-பலியின் வரிசை அழிந்தபோது; ‘ஸ்வாஹா’, ‘வஷட்’ என்ற உச்சரிப்புகள் மௌனமானபோது; தூய்மை மற்றும் நல்லொழுக்கம் கைவிடப்பட்டபோது…

Verse 38

इयमेका सरिच्छ्रेष्ठा ऋषिकोटिनिषेविता । नान्या काचित्त्रिलोकेऽपि रमणीया नरेश्वर

இவளே ஒரே சிறந்த நதி; கோடிக்கணக்கான ரிஷிகள் சேவிக்கும் புனித சரிதை. ஓ நரேஸ்வரா, மூவுலகிலும் இதுபோல் இனிமை தரும் வேறு நதி இல்லை.

Verse 39

यथेयं पुण्यसलिला इन्द्रस्येवामरावती । देवतायतनैः शुभ्रैराश्रमैश्च सुकल्पितैः

இந்த (ரேவா) புண்ணிய நீருடையவள்; இந்திரனின் அமராவதிபோல்—தேவர்களின் ஒளிமிகு ஆலயங்களாலும் நன்கு அமைந்த ஆசிரமங்களாலும் அலங்கரிக்கப்படுகிறாள்.

Verse 40

शोभते नर्मदा देवी स्वर्गे मन्दाकिनी यथा । यावद्वृक्षा महाशैला यावत्सागरसंभवा

தேவி நர்மதா, ஸ்வர்கத்தின் மந்தாகினிபோல் ஒளிர்கிறாள்—காடுகளும் மரங்களும் மாபெரும் மலைகளும் நிலைக்கும் வரை, கடலில் பிறந்த நீர்வழிகள் இருக்கும் வரை.

Verse 41

उभयोः कूलयोस्तावन्मण्डितायतनैः शुभैः । हूयद्भिरग्निहोत्रैश्च हविर्धूमसमाकुला

அவளின் இரு கரைகளும் மங்கள ஆலயங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன; அக்னிஹோத்திரத்தில் ஆஹுதிகள் இடப்பட்டதால் எழும் ஹவிர்-புகையால் அவை நிறைந்திருந்தன.

Verse 42

बभूव नर्मदा देवी प्रावृट्काल इव शर्वरी । देवतायतनैर्नैकैः पूजासंस्कारशोभिता

தேவி நர்மதா, மழைக்கால இரவுபோல் தோன்றினாள்—பல தேவராலயங்களால் ஒளிர்ந்து, பூஜை மற்றும் ஸம்ஸ்காரங்களின் அழகால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்.

Verse 43

सरिद्भिर्भ्राजते श्रेष्ठा पुरी शाक्री च भास्करी । केचित्पञ्चाग्नितपसः केचिदप्यग्निहोत्रिणः

ஆறுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தச் சிறந்த நகரம் இந்திரலோகம், சூரியலோகம் போல ஒளிர்கிறது. சிலர் பஞ்சாக்னி தவம் செய்கின்றனர்; சிலர் நித்திய அக்னிஹோத்திரம் நடத்துகின்றனர்.

Verse 44

केचिद्धूमकमश्नन्ति तपस्युग्रे व्यवस्थिताः । आत्मयज्ञरताः केचिदपरे भक्तिभागिनः

சிலர் கடும் தவத்தில் நிலைத்து ‘தூமக’ எனப்படும் உணவை உண்டு வாழ்கின்றனர். சிலர் ஆத்மயஜ்ஞம் (உள்யாகம்) செய்வதில் மகிழ்கின்றனர்; மற்றோர் சிலர் பக்திப் பங்குடையவர்களாய் பக்தியில் நிலைகொள்கின்றனர்.

Verse 45

वैष्णवज्ञानमासाद्य केचिच्छैवं व्रतं तथा । एकरात्रं द्विरात्रं च केचित्षष्ठाहभोजनाः

சிலர் வைஷ்ணவ ஞானத்தை அடைகின்றனர்; சிலர் அதுபோல சைவ விரதத்தை மேற்கொள்கின்றனர். சிலர் ஒரு இரவு, சிலர் இரண்டு இரவு உபவாசம் செய்கின்றனர்; மற்றோர் சிலர் ஆறாம் நாளில் மட்டுமே உண்கின்றனர்.

Verse 46

चान्द्रायणविधानैश्च कृच्छ्रिणश्चातिकृच्छ्रिणः । एवंविधैस्तपोभिश्च नर्मदातीरशोभितैः

சாந்திராயண விதிகள், க்ருச்சிரம் மற்றும் அதிக்ருச்சிரம் போன்ற பிராயச்சித்தத் தவங்கள், இவ்வாறான பல தபங்களால் நர்மதையின் கரைகள் அழகுற ஒளிர்ந்தன.

Verse 47

यजद्भिः शंकरं देवं केशवं भाति नित्यदा । एकत्वे च पृथक्त्वे च यजतां च महेश्वरम्

அந்த இடம் எப்போதும் சங்கரன் மற்றும் கேசவன் ஆகியோரின் வழிபாட்டாளர்களால் ஒளிர்கிறது—தெய்வங்களில் ஒன்றுமை காண்பவர்களாக இருந்தாலும், வேறுபாடு காண்பவர்களாக இருந்தாலும், மகேஸ்வரனை ஆராதிப்போரால் அது சிறக்கிறது.

Verse 48

कलौ युगे महाघोरे प्राप्ताः सिद्धिमनुत्तमाम् । यस्य यस्य हि या भक्तिर्विज्ञानं यस्य यादृशम्

மிகக் கொடிய கலியுகத்திலும் அவர்கள் ஒப்பற்ற சித்தியை அடைந்தனர்; யாருக்கு எவ்வளவு பக்தி, எவ்வகை ஞானம் உள்ளதோ அதற்கேற்பவே பலன் கிடைத்தது।

Verse 49

यस्मिन्यस्मिंश्च देवे तु तांतामीशोऽददात्प्रभुः । स्वभावैकतया भक्त्या तामेत्यान्तः प्रलीयते

எந்த எந்த தேவதையில் மனம் செல்கிறதோ, ஆண்டவனான ஈசன் அதற்கேற்ற நிறைவை அருள்கிறான்; இயல்போடு ஒன்றான பக்தியால் அதையே அடைந்து உள்ளே லயமாகிறது।

Verse 50

संसारे परिवर्तन्ते ये पृथग्भाजिनो नराः । ये महावृक्षमीशानं त्यक्त्वा शाखावलम्बिनः

பிரிவினை பிடித்துக் கொண்டோர் சம்சாரத்தில் சுழல்கிறார்கள்; மகாவிருட்சமான ஈசானனை விட்டுவிட்டு வெறும் கிளைகளைப் பற்றிக் கொள்வோர்போல்।

Verse 51

पुनरावर्तमानास्ते जायन्ते हि चतुर्युगे । देवान्ते स्थावरान्ते च संसारे चाभ्रमन्क्रमात्

அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் திரும்பி நான்கு யுகங்களிலும் பிறக்கிறார்கள்; முறையே தேவநிலை முதல் நிலைபெற்ற (ஸ்தாவர) நிலை வரை அலைந்து சம்சாரத்தில் சுழல்கிறார்கள்।

Verse 52

पुनर्जन्म पुनः स्वर्गे पुनर्घोरे च रौरवे । ये पुनर्देवमीशानं भवं भक्तिसुसंस्थिताः

மீண்டும் பிறப்பு, மீண்டும் சொர்க்கம், மீண்டும் கொடிய ரௌரவம்—இது மீள்மீள வருவோரின் நிலை; ஆனால் பக்தியில் உறுதியாக ஈசானனாகிய பவபெருமானைச் சரணடைந்தோர் பரமகதியை அடைவர்।

Verse 53

यजन्ति नर्मदातीरे न पुनस्ते भवन्ति च । आ देहपतनात्केचिदुपासन्तः परं गताः

நர்மதா கரையில் வழிபாடு செய்பவர்கள் மீண்டும் பந்தத்தில் அகப்படார். சிலர் உடல் வீழும் வரை இடையறா உபாசனை செய்து பரம நிலையைக் அடைகின்றனர்॥

Verse 54

केचिद्द्वादशभिर्वर्षैः षड्भरन्ये तपोधनाः । त्रिभिः संवत्सरैः केचित्केचित्संवत्सरेण तु

தவச் செல்வம் உடைய சிலர் பன்னிரண்டு ஆண்டுகளில் सिद्धி பெறுவர்; மற்றோர் சிலர் ஆறு ஆண்டுகளில். சிலர் மூன்று ஆண்டுகளில்; சிலர் ஒரே ஆண்டிலேயே॥

Verse 55

षड्भिर्मासैस्तु संसिद्धास्त्रिभिर्मासैस्तथापरे । मुनयो देवमाश्रित्य नर्मदां च यशस्विनीम्

சிலர் ஆறு மாதங்களில் முழுச் सिद्धி அடைவர்; மற்றோர் சிலர் மூன்று மாதங்களில் அதுபோலவே. இறைவனைச் சரணடைந்து புகழ்மிகு நர்மதையையும் ஆதரிக்கும் முனிவர்கள்॥

Verse 56

छित्त्वा संसारदोषांश्च अगमन्ब्रह्म शाश्वतम् । एवं कलियुगे घोरे शतशोऽथ सहस्रशः

சம்சாரத்தின் குற்றங்களை வெட்டி நீக்கி அவர்கள் நித்திய பிரம்மத்தை அடைந்தனர். இவ்வஞ்சக கலியுகத்தில் இது நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும் நிகழ்கிறது॥

Verse 57

नर्मदातीरमाश्रित्य मुनयो रुद्रमाविशन्

நர்மதா கரையைச் சரணடைந்து முனிவர்கள் ருத்ரனுள் லயித்தனர்; அதாவது சிவ-ஐக்கியத்தை அடைந்தனர்॥

Verse 58

ये नर्मदातीरमुपेत्य विप्राः शैवे व्रते यत्नमुपप्रपन्नाः । त्रिकालमम्भः प्रविगाह्य भक्त्या देवं समभ्यर्च्य शिवं व्रजन्ति

நர்மதா கரைக்கு வந்து சைவ விரதத்தை முயற்சியுடன் மேற்கொள்ளும் அந்த அந்தணர்கள், நாள்தோறும் மூன்று வேளைகளிலும் பக்தியுடன் நீரில் நீராடி, ஆண்டவன் சிவனை முறையாக அர்ச்சித்து சிவலோகத்தை அடைகின்றனர்।

Verse 59

ध्यानार्चनैर्जाप्यमहाव्रतैश्च नारायणं वा सततं स्मरन्ति । ते धौतपाण्डुरपटा इव राजहंसाः संसारसागरजलस्य तरन्ति पारम्

தியானம், அர்ச்சனை, ஜபம், மகாவிரதங்கள் ஆகியவற்றால் அவர்கள் எப்போதும் நாராயணனையும் நினைவுகூர்கிறார்கள். கழுவி வெண்மையாக்கிய ஆடையணிந்த அரச அன்னங்கள் போல, அவர்கள் சம்சாரக் கடலின் நீரைத் தாண்டி அப்பாற்கரையை அடைகிறார்கள்।

Verse 60

सत्यं सत्यं पुनः सत्यमुत्क्षिप्य भुजमुच्यते । इदमेकं सुनिष्पन्नं ध्येयो नारायणः सदा

‘உண்மை, உண்மை, மீண்டும் உண்மை’ என்று கை உயர்த்தி அறிவிக்கப்படுகிறது. இந்த ஒரே முடிவு உறுதியாக நிலைபெற்றது: நாராயணனை எப்போதும் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 61

यो वा हरं पूजयते जितात्मा मासं च पक्षं च वसेन्नरेन्द्र । रेवां समाश्रित्य महानुभावः स देवदेवोऽथ भवेत्पिनाकी

அரசே! தன்னடக்கமுடையவன் ஹரன் (சிவன்)னை வழிபட்டு, ரேவா (நர்மதா)வைச் சார்ந்து ஒரு மாதமும் ஒரு பக்ஷமும் தங்கி வாழ்ந்தால், அந்த மகானுபாவன் தேவர்களின் தேவனான பினாகி சிவனுக்கு ஒப்பான நிலையை அடைகிறான்।

Verse 62

कीटाः पतंगाश्च पिपीलिकाश्च ये वै म्रियन्तेऽम्भसि नर्मदायाः । ते दिव्यरूपास्तु कुलप्रसूताः शतं समा धर्मपरा भवन्ति

நர்மதா நீரில் இறக்கும் புழுக்கள், பட்டாம்பூச்சிகள், எறும்புகளும் கூட தெய்வீக வடிவம் பெறுகின்றன; உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்து நூறு ஆண்டுகள் தர்மநிஷ்டையுடன் வாழ்கின்றன।

Verse 63

कालेन वृक्षाः प्रपतन्ति येऽपि महातरंगौघनिकृत्तमूलाः । ते नर्मदांभोभिरपास्तपापा देदीप्यमानास्त्रिदिवं प्रयान्ति

காலப்போக்கில் பெரும் அலைகளின் வேகத்தால் வேர்கள் துண்டிக்கப்பட்டு விழும் மரங்கள்கூட, நர்மதையின் நீரால் பாவம் நீங்கி ஒளிவீசி தேவருலகத்தை அடைகின்றன।

Verse 64

अकामकामाश्च तथा सकामा रेवान्तमाश्रित्य म्रियन्ति तीरे । जडान्धमूकास्त्रिदिवं प्रयान्ति किमत्र विप्रा भवभावयुक्ताः

ஆசையற்றவராக இருந்தாலும் ஆசையுடன் இருந்தாலும், ரேவையின் அந்தப் பகுதியைச் சரணடைந்து அவள் கரையில் உயிர் நீத்தவர்கள்—மந்தர், குருடர், ஊமையர்கூட—தேவருலகத்தை அடைகின்றனர்; அப்படியிருக்க, பக்தி-பாவம் கொண்டவர்களில் என்ன வியப்பு, ஓ பிராமணர்களே?

Verse 65

मासोपवासैरपि शोषिताङ्गा न तां गतिं यान्ति विमुक्तदेहाः । म्रियन्ति रेवाजलपूतकायाः शिवार्चने केशवभावयुक्ताः

மாதநீண்ட நோன்புகளால் உடல் இளைத்தவர்கள்கூட உடலை விட்டபின் அந்த நிலையைக் பெறார்; ஆனால் ரேவையின் நீரால் உடல் தூய்மையடைந்து, சிவாராதனையில் ஈடுபட்டு, உள்ளத்தில் கேசவனைத் தாங்கி உயிர் நீத்தவர்கள் அந்தப் பரமகதியை அடைகின்றனர்।

Verse 66

नीवारश्यामाकयवेङ्गुदाद्यैरन्यैर्मुनीन्द्रा इह वर्तयन्ति । आप्रित्य कूलं त्रिदशानुगीतं ते नर्मदाया न विशन्ति मृत्युम्

இங்கு முனிவர்தலைவர்கள் நீவாரம், சியாமாகம், யவம், இங்குதம் முதலியனவும் பிற அத்தகைய உணவுகளாலும் வாழ்வை நடத்துகின்றனர். தேவர்களால் பாடப்பட்ட இந்தக் கரையைப் பற்றிக் கொண்டு, அவர்கள் நர்மதையின் அருளால் மரணத்தின் பிடியில் அகப்படார் (மரணத்தைத் தாண்டுவர்)।

Verse 67

भ्रमन्ति ये तीरमुपेत्य देव्यास्त्रिकालदेवार्चनसत्यपूताः । विण्मूत्रचर्मास्थितिरोपधानाः कुक्षौ युवत्या न वसन्ति भूयः

தேவியின் கரையை அடைந்து அங்கு உலாவுபவர்கள்—மூன்று காலங்களிலும் தெய்வாராதனை செய்து, சத்தியத்தால் தூய்மையடைந்தவர்கள்—இந்த உடல் மல, மூத்திரம், தோல், எலும்பு ஆகியவற்றின் ஆதாரமே; அவர்கள் மீண்டும் இளம்பெண்ணின் கருப்பையில் வாசம் செய்யார்।

Verse 68

किं यज्ञदानैर्बहुभिश्च तेषां निषेवितैस्तीर्थवरैः समस्तैः । रेवातटं दक्षिणमुत्तरं वा सेवन्ति ते रुद्रचरानुपूर्वम्

ருத்ரனின் சஞ்சார வழியைப் பின்பற்றி ரேவா நதியின் (நர்மதை) தெற்கு அல்லது வடக்கு கரையை வழிபடுபவர்களுக்கு, பல யாகங்கள், தானங்கள் அல்லது அனைத்து சிறந்த புனிதத் தலங்களையும் தரிசிப்பதில் என்ன பயன்?

Verse 69

ते वञ्चिताः पङ्गुजडान्धभूता लोकेषु मर्त्याः पशुभिश्च तुल्याः । ये नाश्रिता रुद्रशरीरभूतां सोपानपङ्क्तिं त्रिदिवस्य रेवाम्

ருத்ரனின் வடிவமாகவும், சொர்க்கத்திற்கான படிக்கட்டுகளின் வரிசையாகவும் உள்ள ரேவா நதியைச் சரணடையாத மனிதர்கள், இவ்வுலகில் ஏமாற்றப்பட்டவர்கள்; அவர்கள் நொண்டிகள், மந்தமானவர்கள், குருடர்கள் மற்றும் விலங்குகளுக்குச் சமமானவர்கள்.

Verse 70

युगं कलिं घोरमिमं य इच्छेद्द्रष्टुं कदाचिन्न पुनर्द्विजेन्द्रः । स नर्मदातीरमुपेत्य सर्वं सम्पूजयेत्सर्वविमुक्तसंगः

ஓ அந்தணர்களில் சிறந்தவரே! இந்தக் கொடிய கலியுகத்தை மீண்டும் ஒருபோதும் காண விரும்பாதவர், அனைத்து பற்றுக்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, நர்மதை நதிக்கரைக்குச் சென்று அங்கு முழுமையாக வழிபட வேண்டும்.

Verse 71

विघ्नैरनेकैरतियोज्यमाना ये तीरमुझन्ति न नर्मदायाः । ते चैव सर्वस्य हितार्थभूता वन्द्याश्च ते सर्वजनस्य मान्याः

பல தடைகளால் சூழப்பட்டிருந்தாலும், யார் நர்மதை நதிக்கரையை விட்டு விலகவில்லையோ, அவர்களே அனைவரின் நலனுக்கும் காரணமாகிறார்கள்; அவர்கள் வணக்கத்திற்குரியவர்கள் மற்றும் அனைவராலும் மதிக்கப்பட வேண்டியவர்கள்.

Verse 72

भृग्वत्रिगार्गेयवशिष्ठकङ्काः शतैः समेतैर्नियतास्त्वसंख्यैः । सिद्धिं परां ते हि जलप्लुताङ्गाः प्राप्तास्तु लोकान्मरुतां न चान्ये

பிருகு, அத்ரி, கார்கேயர், வசிஷ்டர் மற்றும் கங்கர் - இவர்களுடன் எண்ணற்ற ஒழுக்கமான முனிவர்கள் அந்தப் புனித நீரில் மூழ்கி உயர்ந்த சித்தியையும் மருத்வ கணங்களின் உலகங்களையும் அடைந்தனர், மற்றவர்கள் அல்ல.

Verse 73

ज्ञानं महत्पुण्यतमं पवित्रं पठन्त्यदो नित्यविशुद्धसत्त्वाः । गतिं परां यान्ति महानुभावा रुद्रस्य वाक्यं हि यथा प्रमाणम्

இது மகத்தான ஞானம்; மிகப் புண்ணியமளிப்பதும் பரமப் புனிதமும் ஆகும். எப்போதும் தூய உள்ளத்துடன் இதை ஓதுவோர், ருத்ரவாக்கே பிரமாணம் என அறிந்து, உயர்ந்த பரமகதியை அடைவர்.