Umāyāḥ Kriyāyoga-Rahasya (The Esoteric Teaching on Umā’s Kriyāyoga)
அத்தியாயம் 51-ல் முனிவர்கள் சூதரை வேண்டுகின்றனர்—சனத்குமாரர் முன்பு வியாசருக்கு உபதேசித்த ஜகதம்பை உமையின் ஒப்பற்ற கிரியாயோகத்தை மீண்டும் விளக்குமாறு. சூதர் இதை ‘பரம் குப்தம் ரஹஸ்யம்’ எனக் கூறி, வியாச–சனத்குமார உரையாடல் வடிவில் போதனையைத் தொடங்குகிறார். வியாசர் உமா கிரியாயோகத்தின் இலக்கணம், முறை, பலன், மேலும் பரமமாதாவுக்கு விசேஷமாகப் பிரியமானது என்ன என்பதை வினவுகிறார். சனத்குமாரர் ஞானயோகம், கிரியாயோகம், பக்தியோகம் என மூன்று மார்க்கங்களையும் முறையாகச் சொல்லி, சரியாக அறிந்தால் அவை மோக்ஷம் தரும் என நிறுவுகிறார்: ஞானயோகம் மனம் ஆத்மாவுடன் உள்நோக்கி இணைதல்; கிரியாயோகம் வெளிப்புற ஆதாரங்களுடன் மனம் இணைந்து நியமமான செயல், பூஜை, ஒழுக்கம் மேற்கொள்வது; பக்தி என்பது பக்தன்–தேவி இடையே ஐக்கியபாவனையை வளர்த்தல். இறுதியில் கர்மம் பக்தியை, பக்தி ஞானத்தை, ஞானம் முக்தியை அளிக்கும் எனச் சொல்லி, கிரியையே அந்த உயர்வின் நடைமுறை அடித்தளம் எனக் கூறப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
मुनय ऊचुः । व्यासशिष्य महाभाग सूत पौराणिकोत्तम । अपरं श्रोतुमिच्छामः किमप्याख्यानमीशितुः
முனிவர்கள் கூறினர்—ஓ மகாபாக்யவானான சூதா, வியாசரின் சீடனே, புராண அறிஞர்களில் சிறந்தவனே! ஈசனைப் பற்றிய இன்னொரு புனிதக் கதையை நாம் கேட்க விரும்புகிறோம்.
Verse 2
उमाया जगदम्बायाः क्रियायोगमनुत्तमम् । प्रोक्तं सनत्कुमारेण व्यासाय च महात्मने
சனத்குமாரர், ஜகதம்பை உமையின் ஒப்பற்ற கிரியா-யோக மார்க்கத்தை மகாத்மா வியாசருக்கு உபதேசித்தார்।
Verse 3
सूत उवाच । धन्या यूयं महात्मानो देवीभक्तिदृढव्रताः । पराशक्तेः परं गुप्तं रहस्यं शृणुतादरात्
சூதர் கூறினார்—மகாத்மாக்களே, தேவீபக்தியின் உறுதியான விரதத்தில் நிலைத்த நீங்கள் பாக்கியவான்கள். பராசக்தியின் மிக ரகசியமான மர்மத்தை பக்தியுடன் கேளுங்கள்।
Verse 4
व्यास उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ ब्रह्मपुत्र महामते । उमायाश्श्रोतुमिच्छामि क्रियायोगं महाद्भुतम्
வியாசர் கூறினார்—எல்லாம் அறிந்த சனத்குமாரரே, பிரம்மபுத்திரரே, மகாமதியே! உமையின் அதிசயமான கிரியா-யோகத்தை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்।
Verse 5
कीदृक्च लक्षणं तस्य किं कृते च फलं भवेत् । प्रियं यच्च पराम्बायास्तदशेषं वदस्व मे
அதன் இலக்கணங்கள் எவ்வாறு? அதைச் செய்தால் எந்தப் பயன் உண்டாகும்? மேலும் பராம்பை (பார்வதி)க்கு பிரியமான அனைத்தையும் முழுமையாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்।
Verse 6
सनत्कुमार उवाच । द्वैपायन यदेतत्त्वं रहस्यं परिपृच्छसि । तच्छृणुष्व महाबुद्धे सर्वं मे वर्णयिष्यतः
சனத்குமாரர் கூறினார்—ஓ த்வைபாயன! நீ கேட்கும் அந்த மறைத் தத்துவத்தை கேள், ஓ மஹாபுத்திமானே. அதை முழுவதும் முறையாக நான் விளக்குவேன்.
Verse 7
ज्ञानयोगः क्रियायोगो भक्तियोगस्तथैव च । त्रयो मार्गास्समाख्याताः श्रीमातुर्मुक्तिमुक्तिदा
ஞானயோகம், கிரியாயோகம், பக்தியோகம்—இவை மூன்று மார்க்கங்கள் என அறிவிக்கப்பட்டன; ஸ்ரீமாதா உமையின் அருளால் இவை முக்தியையும் முக்திச் சுதந்திரத்தையும் அளிக்கும்.
Verse 8
ज्ञानयोगस्तु संयोगश्चित्तस्यैवात्मना तु यः । यस्तु बाह्यार्थसंयोगः क्रियायोगः स उच्यते
ஞானயோகம் என்பது சித்தம் ஆத்மாவுடன் இணையும் சங்கமம்; வெளிப்பொருள்களுடன் ஏற்படும் சங்கமமே கிரியாயோகம் எனப்படுகிறது.
Verse 9
भक्तियोगो मतो देव्या आत्मनश्चैक्यभावनम् । त्रयाणामपि योगानां क्रियायोगस्स उच्यते
தேவியின் கருத்தில் பக்தியோகம் என்பது ஜீவாத்மா–பரமாத்மா ஒன்றுமைத் தியானம்; மூன்று யோகங்களையும் ஒருங்கிணைப்பதால் இதுவும் கிரியாயோகம் எனப்படுகிறது.
Verse 10
कर्मणा जायते भक्तिर्भक्त्या ज्ञानं प्रजायते । ज्ञानात्प्रजायते मुक्तिरिति शास्त्रेषु निश्चयः
கர்மத்தால் பக்தி பிறக்கிறது; பக்தியால் ஞானம் மலர்கிறது; ஞானத்தால் முக்தி உண்டாகிறது—இதுவே சாஸ்திரங்களின் உறுதியான முடிவு.
Verse 11
प्रधानं कारणं योगो विमुक्तेर्मुनिसत्तम । क्रियायोगस्तु योगस्य परमन्ध्येयसाधनम्
முனிவரே! விடுதலையின் முதன்மைக் காரணம் யோகம். யோகப் பயிற்சிகளில் கிரியா-யோகம், பரமத் தியானப் பொருளான பந்தனமற்ற பரமன் சிவனை அடையச் சிறந்த சாதனம்.
Verse 12
मायान्तु प्रकृतिं विद्यान्मायावि ब्रह्म शाश्वतम् । अभिन्नं तद्वपुर्ज्ञात्वा मुच्यते भवबन्धनात्
மாயையைப் பிரகிருதி என அறி; மாயையை ஆளும் நித்திய பிரம்மத்தை அறி. அவனது திருமேனி மாயையிலிருந்து வேறல்ல என உணர்ந்தால், உயிர் பவபந்தத்திலிருந்து விடுபடும்.
Verse 13
यस्तु देव्यालयं कुर्यात्पाषाणन्दारवन्तथा । मृन्मयं वाथ कालेय तस्य पुण्यफलं शृणु । अहन्यहनियोगेन जयतो यन्महाफलम्
தேவியின் ஆலயத்தை அமைக்கச் செய்பவன்—கல்லாலோ, மரத்தாலோ, மண்ணாலோ—அவனுக்குரிய புண்ணியப் பயனை கேள். அந்தப் புனிதப் பணியுடன் நாள்தோறும் இடையறா இணைப்பால் அவன் வெற்றியும் மகத்தான பலனும் பெறுவான்.
Verse 14
प्राप्नोति तत्फलन्देव्या यः कारयति मन्दिरम् । सहस्रकुलमागामि व्यतीतं च सहस्रकम् । तारयति धर्मात्मा श्रीमातुर्धाम कारयन्
தேவிக்காக மந்திரத்தை அமைக்கச் செய்பவன், தேவியால் கூறப்பட்ட அதே பலனைப் பெறுவான். ஸ்ரீமாதாவின் தாமத்தை நிறுவும் அந்த தர்மாத்மா ஆயிரம் வருங்கால குலங்களையும் ஆயிரம் கடந்த குலங்களையும் (முன்னோர்களையும்) கரை சேர்ப்பான்.
Verse 15
कोटिजन्मकृतं पापं स्वल्पं वा यदि वा बहु । श्रीमातुर्मन्दिरारम्भक्षणादेव प्रणश्यति
கோடி பிறவிகளில் செய்த பாவம்—சிறிதாயினும் பெரிதாயினும்—ஸ்ரீமாதாவின் ஆலயக் கட்டுமானத்தைத் தொடங்கும் அந்தக் கணமே அழிந்து போகும்.
Verse 16
नदीषु च यथा गंगा शोणः सर्वनदेषु च । क्षमायां च यथा पृथ्वी गांभीर्ये च यथोदधिः
நதிகளில் கங்கை எவ்வாறு முதன்மையோ, எல்லா ஆறுகளிலும் சோணை எவ்வாறு சிறப்போ; பொறுமையில் பூமி எவ்வாறு மாதிரியோ, ஆழத்தில் கடல் எவ்வாறு மாதிரியோ—அவ்வாறே சிவமார்க்கத்தில் பக்தன் இத்தகைய உயர்ந்த பண்புகளை வளர்த்திட வேண்டும்।
Verse 17
ग्रहाणां च समस्तानां यथा सूर्यो विशिष्यते । तथा सर्वेषु देवेषु श्रीपराम्बा विशिष्यते
எல்லா கிரகங்களிலும் சூரியன் எவ்வாறு சிறப்போ, அவ்வாறே எல்லா தேவர்களிலும் ஸ்ரீ பராம்பா சிறப்புடையவள்।
Verse 18
सर्वदेवेषु सा मुख्या यस्तस्याः कारयेद्गृहम् । प्रतिष्ठां समवाप्नोति स च जन्म निजन्मनि
அனைத்து தேவர்களிலும் அவளே முதன்மை. அவளுக்காக ஆலய-இல்லம் அமைக்கச் செய்பவன் பெரும் புகழும் மதிப்பும் பெறுவான்; பிறவி பிறவியாகவும் அதே மரியாதை பெறுவான்.
Verse 19
वाराणस्यां कुरुक्षेत्रे प्रयागे पुष्करे तथा । गंगासमुद्रतीरे च नैमिषेऽमरकण्टके
வாரணாசி, குருக்ஷேத்திரம், பிரயாகம், அதுபோல புஷ்கரம்; கங்கை கடலுடன் சங்கமிக்கும் கரை, நைமிஷம் மற்றும் அமரகண்டகம்—இவை மிகப் புனிதமான தீர்த்தத் தலங்கள்.
Verse 20
श्रीपर्वते महापुण्ये गोकर्णे ज्ञानपर्वते । मथुरायामयोध्यायां द्वारावत्यां तथैव च
மிகப் புண்ணியமான ஸ்ரீபர்வதத்தில், ஞானப் பர்வதமான கோகர்ணத்தில்; மேலும் மதுரா, அயோத்தி, த்வாராவதியிலும்—அங்கே இறைவனின் புனித சந்நிதியை நாடி வழிபட வேண்டும்.
Verse 21
इत्यादि पुण्यदेशेषु यत्र कुत्र स्थलेऽपि वा । कारयन्मातुरावासं मुक्तो भवति बन्धनात्
இவ்வாறு புண்ணிய தேசங்களில்—அல்லது எங்கெங்கும்—அம்மை (தேவி)க்கு வாசஸ்தலம் அமைக்கச் செய்பவன் பந்தனத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.
Verse 22
इष्टकानां तु विन्यासो यावद्वर्षाणि तिष्ठति । तावद्वर्षसहस्राणि मणिद्वीपे महीयते
புனிதமாக பிரதிஷ்டிக்கப்பட்ட செங்கற்களின் அமைப்பு எத்தனை ஆண்டுகள் நிலைத்திருக்கிறதோ, அதே எண்ணிக்கையில் ஆயிரம் ஆண்டுகள் மணித்வீபத்தில் அவன் போற்றப்படுவான்.
Verse 23
प्रतिमाः कारयेद्यस्तु सर्वलक्षणलक्षिताः । स उमायाः परं लोकं निर्भयो व्रजति धुवम्
எல்லா சுபலக்ஷணங்களும் சாஸ்திரக் குறிகளும் உடைய பிரதிமைகளை அமைக்கச் செய்பவன், அந்த பக்தன் அச்சமின்றி நிச்சயமாக உமையின் பரமலோகத்தை அடைவான்.
Verse 24
देवीमूर्तिं प्रतिष्ठाप्य शुभर्तुं ग्रहतारके । कृतकृत्यो भवेन्मर्त्यो योगमायाप्रसादतः
சுபமான காலத்தில், அனுகூலமான கிரக-நட்சத்திரச் சேர்க்கையில் தேவியின் மூர்த்தியை முறையாக பிரதிஷ்டை செய்தால், யோகமாயையின் அருளால் மனிதன் கृतக்ருத்யனாக நிறைவு பெறுவான்।
Verse 25
ये भविष्यन्ति येऽतीता आकल्पात्पुरुषाः कुले । तांस्तांस्तारयते देव्या मूर्तिं संस्थाप्य शोभनाम्
குலத்தில் இனி பிறக்கவிருப்பவர்களும், ஆதிகாலம் முதல் மறைந்தவர்களும்—தேவியின் அழகிய மூர்த்தியை முறையாக நிறுவினால், தேவி அவரவர் அனைவரையும் கரை சேர்த்து விடுவாள்।
Verse 26
त्रिलोकीस्थापनात्पुण्यं यद्भवेन्मुनिपुंगव । तत्कोटिगुणितं पुण्यं श्रीदेवीस्थापनाद्भवेत्
முனிவரே சிறந்தவரே! திரிலோகத்தை நிறுவுவதால் உண்டாகும் புண்ணியத்தை விட, ஸ்ரீதேவியை நிறுவுவதால் கோடி மடங்கு புண்ணியம் உண்டாகும்.
Verse 27
मध्ये देवीं स्थापयित्वा पञ्चायतनदेवताः । चतुर्द्दिक्षु स्थापयेद्यस्तस्य पुण्यं न गण्यते
நடுவில் தேவியை நிறுவி, நான்கு திசைகளிலும் பஞ்சாயதனத் தெய்வங்களை நிறுவுவோரின் புண்ணியம் கணக்கிட இயலாது.
Verse 28
विष्णोर्नाम्नां कोटिजपाद्ग्रहणेचन्द्रसूर्ययोः । यत्फलं लभ्यते तस्माच्छतकोटिगुणोत्तरम्
சந்திர அல்லது சூரிய கிரகணத்தில் விஷ்ணு நாமங்களை கோடி முறை ஜபித்தால் கிடைக்கும் பலனை விட, இங்கு கூறப்படும் (சைவ மரபு) நூறு கோடி மடங்கு மேலான பலனை அளிக்கும்.
Verse 29
शिवनाम्नो जपादेव तस्मात्कोटि गुणोत्तरम् । श्रीदेवीनामजापात्तु ततः कोटिगुणोत्तरम्
சிவநாம ஜபத்தினால் கிடைக்கும் பலன் அதைவிட கோடிமடங்கு உயர்ந்தது; ஸ்ரீதேவியின் நாமஜபத்தினால் அதைவிடவும் மீண்டும் கோடிமடங்கு மேலான பலன் உண்டாகும்.
Verse 30
देव्याः प्रासादकरणात्पुण्यन्तु समवाप्यते । स्थापिता येन सा देवी जगन्माता त्रयीमयी
தேவிக்குப் பிராசாதம் போன்ற ஆலயம் அமைத்தால் நிச்சயமாகப் பெரும் புண்ணியம் கிடைக்கும்; ஏனெனில் அங்கு நிறுவப்பட்ட அந்த தேவியே உலகமாதா, மூன்று வேதங்களின் உருவமே ஆவாள்.
Verse 31
न तस्य दुर्लभं किंचिच्छ्रीमातुः करुणावशात् । वर्द्धते पुत्रपौत्राद्या नश्यत्यखिलकश्मलम्
திருமாதாவின் கருணையால் அவனுக்கு எதுவும் அரிதாகாது. மகன்‑பேரன் முதலிய சந்ததி பெருகும்; எல்லாப் பாவமலமும் முற்றிலும் அழியும்।
Verse 32
मनसा ये चिकीर्षंति मूर्तिस्थापनमुत्तमम् । तेत्युमायाः परं लोकं प्रयान्ति मुनिदुर्लभम्
மனத்திலேயேனும் சிறந்த மூர்த்தி நிறுவலைச் செய்ய வேண்டும் என்று உண்மையுடன் எண்ணுவோர், முனிவர்க்கும் அரிதான உமையின் பரமலோகத்தை அடைவர்।
Verse 33
क्रियमाणन्तु यः प्रेक्ष्य चेतसा ह्यनुचिन्तयेत् । कारयिष्याम्यहं यर्हि संपन्मे संभविष्यति
ஒரு செயல் நடைபெறுவதைக் கண்டு, மனத்தில்—“எனக்கு செல்வம் வந்தபோது நானும் இதைச் செய்விப்பேன்” என்று எண்ணுபவனின் அந்த உள்ளார்ந்த சங்கல்பமே எதிர்கால நிறைவேற்றத்தின் விதையாகிறது।
Verse 34
एवन्तस्य कुलं सद्यो याति स्वर्गं न संशयः । महामायाप्रभावेण दुर्लभं किं जगत्त्रये
அத்தகையவரின் குலமெல்லாம் உடனே ஸ்வர்க்கத்தை அடையும்—சந்தேகம் இல்லை. மகாமாயையின் பிரபாவத்தால் மூவுலகிலும் அரிதானது என்ன?
Verse 35
श्रीपराम्बाजगद्योनिं केवलं ये समाश्रिताः । ते मनुष्या न मन्तव्यास्साक्षाद्देवीगणाश्च ते
ஸ்ரீ பராம்பா—உலகின் யோனி, ஆதிமூலம்—அவளையே ஒரே சரணாக அடைந்தவர்களை சாதாரண மனிதர் என எண்ண வேண்டாம்; அவர்கள் நிச்சயமாக தேவீகணங்களே.
Verse 36
ये व्रजन्तः स्वपन्तश्च तिष्ठन्तो वाप्यहर्निशम् । उमेति द्व्यक्षरं नाम ब्रुवते ते शिवागणाः
நடக்கும்போதும், உறங்கும்போதும், நின்றபோதும்—இரவும் பகலும் ‘உமா’ எனும் இரண்டெழுத்துப் பெயரை உச்சரிப்போர் சிவகணங்களாகக் கருதப்படுவர்.
Verse 37
नित्ये नैमित्तिके देवीं ये यजन्ति परां शिवाम् । पुष्पैर्धूपैस्तथादीपैस्ते प्रयास्यन्त्युमालयम्
நித்தியமும் நைமித்திகமும் ஆகிய வழிபாடுகளில் பரம சிவா தேவியை மலர், தூபம், தீபம் கொண்டு அர்ச்சிப்போர் உமாலயத்தை அடைவர்.
Verse 38
ये देवीमण्डपं नित्यं गोमयेन मृदाथवा । उपलिंपन्ति मार्जन्ति ते प्रयास्यन्त्युमालयम्
யார் தினமும் தேவியின் மண்டபத்தை கோமயம் அல்லது மண்ணால் பூசி சுத்தம் செய்கிறார்களோ, அவர்கள் உமாலயத்தை அடைவர்.
Verse 39
यैर्देव्या मन्दिरं रम्यं निर्मापि तमनुत्तमम् । तत्कुलीनाञ्जनान्माता ह्याशिषः संप्रयच्छति
தேவிக்காக அழகியதும் ஒப்பற்றதுமான ஆலயத்தை அமைத்தவர்களின் குலத்தில் பிறந்தவர்களுக்கு தெய்வீக அன்னை நிச்சயமாக அருளாசிகளை வழங்குகிறாள்।
Verse 40
मदीयाः शतवर्षाणि जीवन्तु प्रेमभाग्जनाः । नापदामयनानीत्थं श्रीमाता वक्त्यहर्निशम्
என்னுடையவர்களாகிய அன்பு-பக்தியுடையோர் நூறு ஆண்டுகள் வாழ்வாராக; அவர்களுக்கு பேரிடரும் நோயும் வராதிருக்க—என்று ஸ்ரீமாதா இரவும் பகலும் உரைக்கிறாள்।
Verse 41
येन मूर्तिर्म्महादेब्या उमायाः कारिता शुभा । नरायुतन्तत्कुलजं मणिद्वीपे महीयते
மகாதேவி உமாவின் மங்களமான திருவுருவை யார் உருவாக்கச் செய்தாரோ, அவருடைய குலம் மணித்வீபத்தில் பத்தாயிரக் கணக்கான தலைமுறைகள் வரை மிகுந்த புகழும் மரியாதையும் பெறும்.
Verse 42
स्थापयित्वा महामायामूर्तिं सम्यक्प्रपूज्य च । यंयं प्रार्थयते कामं तंतं प्राप्नोति साधकः
மகாமாயையின் திருவுருவை நிறுவி முறையாக வழிபட்ட பின், சாதகர் எதை எதை வேண்டிக் பிரார்த்திக்கிறாரோ, அதையே அதையே அவர் அடைவார்.
Verse 43
यः स्नापयति श्रीमातुः स्थापितां मूर्तिमुत्तमाम् । घृतेन मधुनाक्तेन तत्फलं गणयेत्तु कः
ஸ்ரீமாதாவின் முறையாக நிறுவப்பட்ட உத்தமத் திருவுருவிற்கு நெய்யும் தேனும் பூசி அபிஷேக ஸ்நானம் செய்பவரின் அந்தச் செயல் பலனை யார் அளக்க முடியும்?
Verse 44
चन्दनागुरुकर्पूर मांसीमुस्तादियुग्जलैः । एकवर्णगवां क्षीरैः स्नापयेत्परमेश्वरीम्
சந்தனம், அகறு, கற்பூரம், மாஂஸீ‑முஸ்தா முதலிய நறுமணப் பொருட்கள் கலந்த நீராலும், ஒரே நிறமுள்ள பசுக்களின் பாலாலும் பரமேஸ்வரீ தேவியை அபிஷேகம் செய்து ஸ்நானம் செய்விக்க வேண்டும்।
Verse 45
धूपेनाष्टादशांगेन दद्यादाहुतिमुत्तमाम् । नीराजनं चरेद्देव्या स्साज्यकर्पूरवर्तिभिः
பதினெட்டு புனிதப் பொருட்களால் தயாரித்த தூபத்தால் சிறந்த ஆஹுதியை அளிக்க வேண்டும். பின்னர் நெய் மற்றும் கற்பூரத் திரிகளால் தேவிக்கு நீராஜனம் (ஆரத்தி) செய்ய வேண்டும்।
Verse 46
कृष्णाष्टम्यां नवम्यां वामायां वा पंचदिक्तिथौ । पूजयेज्जगतां धात्रीं गंधपुष्पैर्विशेषतः
கிருஷ்ணபக்ஷ அஷ்டமி, நவமி அல்லது வாமா திதியில்—அல்லது சுபமான பஞ்சதிக் திதிகளில்—ஜகத்தாத்ரி தேவியை விசேஷமாக நறுமணப் பொருட்களாலும் மலர்களாலும் வழிபட வேண்டும்।
Verse 47
संपठञ्जननीसूक्तं श्रीसूक्तमथ वा पठन् । देवीसूक्तमथो वापि मूकमन्त्रमथापि वा
ஜனனீ ஸூக்தம் அல்லது ஸ்ரீ ஸூக்தம் பாராயணம் செய்து, அல்லது தேவீ ஸூக்தம் ஓதி, அல்லது மூக மந்திரத்தையும் ஜபித்து—இவ்வாறு பக்தியுடன் வழிபாட்டில் ஈடுபட வேண்டும்।
Verse 48
विष्णुक्रान्तां च तुलसीं वर्जयित्वाखिलं सुमम् । देवीप्रीतिकरं ज्ञेयं कमलन्तु विशेषतः
விஷ்ணுக்ராந்தா மற்றும் துளசியைத் தவிர, எல்லா மலர்களும் தேவிக்கு பிரியமானவை என அறிய வேண்டும்; அவற்றில் தாமரை மிகச் சிறப்பாகப் பிரியம்.
Verse 49
अर्पयेत्स्वर्णपुष्पं यो देव्यै राजतमेव वा । स याति परमं धाम सिद्धकोटि भिरन्वितम्
தேவிக்கு பொன்ன்மலரையோ, அல்லது வெள்ளிமலரையோ அர்ப்பணிப்பவன், சித்தர்களின் கோடிகளுடன் கூடி பரமதாமத்தை அடைவான்.
Verse 50
पूजनान्ते सदा कार्यं दासैरेनः क्षमापनम् । प्रसीद परमेशानि जगदानन्ददायिनि
பூஜையின் முடிவில் பக்தன் எப்போதும் தன் குற்றங்களுக்குக் க்ஷமையாசனை செய்ய வேண்டும். பரமேசானியே, அருள்புரிந்து प्रसன்னமாவாயாக; உலகானந்தம் அளிப்பவளே, திருப்தியாயிரு.
Verse 51
इति श्रीशिव महापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां क्रियायोगनिरूपणं नामैकपञ्चाशत्तमोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீசிவ மகாபுராணத்தின் ஐந்தாம் பகுதியான உமாசம்ஹிதையில் ‘கிரியாயோக நிரூபணம்’ எனும் ஐம்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.
Verse 52
इत्थं ध्यात्वा महेशानीं भक्ताभीष्टफलप्रदाम् । नानाफलानि पक्वानि नैवेद्यत्वे प्रकल्पयेत्
இவ்வாறு பக்தர்களின் விருப்பப் பலனை அளிக்கும் மகேசானி (உமா)யை தியானித்து, பலவகை பழுத்த கனிகளை நைவேத்யமாக அர்ப்பணிக்கத் தயார்செய்ய வேண்டும்.
Verse 53
नैवेद्यं भक्षयेद्यस्तु शंभुशक्तेः परात्मनः । स निर्भूयाखिलं पङ्कं निर्मलो मानवो भवेत्
பரமாத்மனான சம்பு-சக்தியின் நைவேத்யப் பிரசாதத்தை உண்ணுபவன், அசுத்தத்தின் எல்லாப் பங்கையும் எரித்து, நிர்மலனாக நிஷ்கலங்கனாகிறான்।
Verse 54
चैत्रशुक्लतृतीयायां यो भवानीव्रतं चरेत् । भववन्धननिर्मुक्तः प्राप्नुयात्परमं पदम्
சைத்ர மாத சுக்லபட்சத்தின் திருதியை நாளில் யார் பவானீ-விரதத்தை அனுஷ்டிக்கிறாரோ, அவர் சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து விடுபட்டு பரம பதத்தை அடைவார்।
Verse 55
अस्यामेव तृतीयायां कुर्याद्दोलोत्सवं बुधः । पूजयेज्जगतां धात्रीमुमां शंकरसंयुताम्
இத்தே த்ருதியைத் திதியில் அறிவுடைய பக்தன் தோலோத்ஸவத்தை நடத்தி, உலகங்களைத் தாங்கும் தாயான, சங்கரனுடன் இணைந்த உமையை வழிபட வேண்டும்।
Verse 56
कुसुमैः कुंकुमैर्वस्त्रैः कर्पूरागुरुचन्दनैः । धूपैर्द्दीपैस्सनैवेद्यैः स्रग्गन्धैरपरैरपि
மலர்கள், குங்குமம், ஆடைகள், கற்பூரம், அகில், சந்தனம்; மேலும் தூபம், தீபம், நைவேத்யம், மாலைகள், நறுமணங்கள் முதலியவற்றால் பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்।
Verse 57
आन्दोलयेत्ततो देवीं महामायां महेश्वरीम् । श्रीगौरीं शिवसंयुक्तां सर्वकल्याणकारिणीम्
பின்னர் மகாமாயை மகேஸ்வரி, சிவனுடன் இணைந்த ஸ்ரீகௌரி—எல்லா மங்களங்களையும் அருள்பவள்—அந்த தேவியை மெதுவாக ஊஞ்சலில் ஆட்ட வேண்டும்।
Verse 58
प्रत्यब्दं कुरुते योस्यां बतमान्दोलनं तथा । नियमेन शिवा तस्मै सर्वमिष्टं प्रयच्छति
யார் ஆண்டுதோறும் விதிப்படி ஒழுங்குடன் தேவியின் மாந்தோலன விதி (ஊஞ்சல் திருவிழா) நடத்துகிறாரோ, அந்த நியமபக்தியால் மகிழும் சிவா (பார்வதி) அவருக்கு எல்லா இஷ்டமும் மங்களமும் அருள்கிறாள்।
Verse 59
माधवस्य सिते पक्षे तृतीया याऽक्षयाभिधा । तस्यां यो जगदम्बाया व्रतं कुर्यादतन्द्रितः
மாதவ (வைசாக) மாதத்தின் சுக்லபட்சத்தில் ‘அக்ஷயா’ எனப் பெயர்பெற்ற திருதியை நாளில், யார் சோர்வின்றி ஜகதம்பா (உமா) விரதத்தை அனுஷ்டிக்கிறாரோ…
Verse 60
मल्लिकामालतीचंपाजपाबन्धूकपंकजैः । कुसुमैः पूजयेद्गौरीं शंकरेण समन्विताम्
மல்லிகை, மாலதி, சம்பா, ஜபா, பந்தூக, தாமரை முதலிய மலர்களால் சங்கரனுடன் நித்தியமாக இணைந்த கௌரீ தேவியை பக்தியுடன் பூஜிக்க வேண்டும்।
Verse 61
कोटिजन्मकृतं पापं मनोवाक्कायसम्भवम् । निर्धूय चतुरो वर्गानक्षयानिह सोऽश्नुते
மனம், வாக்கு, உடல் ஆகியவற்றால் உண்டான கோடிக்கணக்கான பிறவிகளின் பாவங்களைத் துடைத்தெறிந்து, இவ்வுலகிலேயே நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் அழியாதவாறு அடைகிறான்।
Verse 62
ज्येष्ठे शुक्लतृतीयायां व्रतं कृत्वा महेश्वरीम् । योऽर्चयेत्परमप्रीत्या तस्यासाध्यं न किंचन
ஜ்யேஷ்ட மாத சுக்லபக்ஷத்தின் திருதியை நாளில் விரதம் செய்து, பரம பக்தியுடன் மகேஸ்வரீ (பார்வதி) தேவியை வழிபடுபவனுக்கு எதுவும் சாதிக்க முடியாததாக இல்லை।
Verse 63
आषाढशुक्लपक्षीयतृतीयायां रथोत्सवम । देव्याः प्रियतमं कुर्याद्यथावित्तानुसारतः
ஆஷாட மாத சுக்லபக்ஷத்தின் திருதியை நாளில், தேவிக்கு மிகவும் பிரியமான ரதோৎসவத்தை தன் வசதிக்கேற்ப நடத்த வேண்டும்।
Verse 64
रथं पृथ्वीं विजानीयाद्रथांगे चन्द्रभास्करौ । वेदानश्वान्विजानीयात्सारथिं पद्मसं भवम्
பூமியே ரதம் என அறிய வேண்டும்; சந்திரன், சூரியன் அதன் சக்கரங்கள். வேதங்கள் அதன் குதிரைகள்; சாரதி பத்மசம்பவனான பிரம்மா.
Verse 65
नानामणिगणाकीर्णं पुष्पमालाविराजितम् । एवं रथं कल्पयित्वा तस्मिन्त्संस्थापयेच्छिवाम्
பலவகை மணிக்கூட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டும், மலர்மாலைகளால் ஒளிர்ந்தும் இருக்கும் இப்படியான ரதத்தை அமைத்து, அதில் சிவா (உமாதேவி) யை நிறுவ வேண்டும்।
Verse 66
लोकसंरक्षणार्थाय लोकं द्रष्टुं पराम्बिका । रथमध्ये संस्थितेति भावयेन्मतिमान्नरः
ஞானமுடையவன் இவ்வாறு தியானிக்க வேண்டும்—“உலகங்களைப் பாதுகாக்கவும், உலகத்தை நோக்கவும் பராம்பிகை ரதத்தின் நடுவில் அமர்ந்துள்ளார்.”
Verse 67
रथे प्रचलिते मन्दं जयशब्दमुदीरयेत् । पाहि देवि जनानस्मान्प्रपन्नान्दीनवत्सले
ரதம் மெதுவாக நகரத் தொடங்கும்போது, மெல்லிய குரலில் ‘ஜய’ என்று முழங்க வேண்டும்—“ஹே தேவி! சரணடைந்த எங்களைப் பாதுகாப்பாயாக; துன்புற்றோர்க்கு தாயானவளே!”
Verse 68
इति वाक्यैस्तोषयेच्च नानावादित्रनिस्वनैः । सीमान्ते तु रथं नीत्वा तत्र संपूजये द्रथे
இவ்வாறான வாக்குகளாலும் பலவகை வாத்தியங்களின் முழக்கத்தாலும் பூஜ்ய தேவனை/மதிக்கத்தக்கவரை மகிழ்விக்க வேண்டும். பின்னர் ரதத்தை ஊர் எல்லைக்குக் கொண்டு சென்று, அங்கே ரதத்தில் அமர்ந்திருப்பவரை முறையாக முழுமையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.
Verse 69
नानास्तोत्रैस्ततः स्तुत्वाप्यानयेत्तां स्ववेश्मनि । प्रणिपातशतं कृत्वा प्रार्थयेज्जगदम्बिकाम्
பின்னர் பல ஸ்தோத்திரங்களால் அவளைப் புகழ்ந்து, அவளைத் தன் இல்லத்திற்குக் கொண்டு வர வேண்டும். நூறு முறை சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து ஜகதம்பிகா—உலகமாதாவை வேண்ட வேண்டும்.
Verse 70
एवं यः कुरुते विद्वान्पूजाव्रतरथोत्सवम् । इह भुक्त्वाखिलान्भोगान्सोन्ते देवीपदं व्रजेत्
இவ்வாறு விதிப்படி பூஜை, விரதம், ரதோৎসவம் செய்கின்ற ஞானி பக்தன் இவ்வுலகில் எல்லாப் போகங்களையும் அனுபவித்து, இறுதியில் தேவீபதத்தை அடைகிறான்।
Verse 71
शुक्लायान्तु तृतीयायामेवं श्रावणभाद्रयोः । यो व्रतं कुरुतेऽम्बायाः पूजनं च यथाविधि
ஸ்ராவணமும் பாத்ரபதமும் ஆகிய மாதங்களில் சுக்லபட்சத் திருதியைத் திதியில் அம்பையின் விரதத்தை ஏற்று விதிப்படி வழிபடுவோர், அந்த விரதத்தின் பலனை நிச்சயமாக அடைவர்।
Verse 72
मोदते पुत्रपौत्राद्यैर्धनाद्यैरिह सन्ततम् । सोऽन्ते गच्छेदुमालोकं सर्वलोकोपरि स्थितम्
அவன் இவ்வுலகில் மகன், பேரன் முதலியோராலும் செல்வம் முதலிய வளங்களாலும் இடையறாது மகிழ்ந்து, இறுதியில் எல்லா உலகங்களுக்கும் மேலான உமாலோகத்தை அடைகிறான்।
Verse 73
आश्विने धवले पक्षे नवरात्रव्रतं चरेत् । यत्कृते सकलाः कामास्सिद्ध्यन्त्येव न संशयः
ஆச்வின மாதத்தின் சுக்லபட்சத்தில் நவராத்திர விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்; அதைச் செய்தால் எல்லா விருப்பங்களும் ஐயமின்றி நிறைவேறும்।
Verse 74
नवरात्रव्रतस्यास्य प्रभावं वक्तुमीश्वरः । चतुरास्यो न पंचास्यो न षडास्यो न कोऽपरः
இந்த நவராத்திர விரதத்தின் மகிமையை முழுமையாகச் சொல்ல இயல்வது ஈசுவரனுக்கே கூட இல்லை; நான்முகப் பிரம்மாவும் அல்ல, ஐந்துமுகனும் அல்ல, ஆறுமுகனும் அல்ல, வேறு யாரும் அல்ல।
Verse 75
नवरात्रव्रतं कृत्वा भूपालो विरथात्मजः । हृतं राज्यं निजं लेभे सुरथो मुनिसत्तमाः
முனிவரே! விரதனின் புதல்வன் அரசன் சுரதன் நவராத்திர விரதம் செய்து, பறிக்கப்பட்ட தன் அரசை மீண்டும் பெற்றான்.
Verse 76
ध्रुवसंधिसुतो धीमानयोध्याधिपतिर्नृपः । सुदर्शनो हृतं राज्यं प्रापदस्य प्रभावतः
துருவசந்தியின் ஞானமிகு புதல்வனும் அயோத்தி அரசனுமான சுதர்சனன், இவ்விரதத்தின் மகிமையால் பறிக்கப்பட்ட அரசை மீண்டும் அடைந்தான்.
Verse 77
व्रतराजमिमं कृत्वा समाराध्य महेश्वरीम् । संसारबन्धनान्मुक्तः समाधिर्मुक्तिभागभूत्
இந்த ‘விரதராஜம்’ செய்து மகேஸ்வரியை முறையாக ஆராதித்தால், ஒருவர் சம்சாரப் பந்தங்களில் இருந்து விடுபடுவார்; அவரது சமாதி நிலை முக்தியின் பங்காக மலரும்.
Verse 78
तृतीयायां च पञ्चम्यां सप्तम्याम ष्टमीतिथौ । नवम्यां वा चतुर्दश्यां यो देवी पूजयेन्नरः
திதி மூன்றாம், ஐந்தாம், ஏழாம், எட்டாம் நாளில்—அல்லது ஒன்பதாம் அல்லது சதுர்தசி நாளில்—தேவியைப் பூஜிக்கும் மனிதன்.
Verse 79
आश्विनस्य सिते पक्षे व्रतं कृत्वा विधानतः । तस्य सर्वं मनोभीष्टं पूरयत्यनिशं शिवा
ஆச்வின மாதத்தின் சுக்ல பக்ஷத்தில் விதிப்படி விரதம் செய்தால், சிவா (திருமாதா) அவனது மனம் விரும்பிய அனைத்தையும் இடையறாது நிறைவேற்றுவாள்.
Verse 80
यः कार्त्तिकस्य मार्गस्य पौषस्य तपसस्तथा । तपस्यस्य सिते पक्षे तृतीयायां व्रतं चरेत्
கார்த்திகை, மார்கழி, பௌஷம், மாகம் மாதங்களிலும், மேலும் தபஸ்ய (பால்குன) மாதத்தின் சுக்லபட்சத் திருதியையிலும் இந்த விரதத்தை அனுஷ்டிப்பவன், புனிதமான சைவ ஒழுக்கத்தைப் பயின்று சிவபெருமானின் அருளை நோக்கி முன்னேறுவான்।
Verse 81
लोहितैः करवीराद्यैः पुष्पैर्धूपैस्सुगन्धितैः । पूजयेन्मङ्गलान्देवीं स सर्वं मंगलं लभेत्
செம்மலர்கள்—கரவீரம் முதலியவை—மற்றும் நறுமணத் தூபத்தால் மங்களஸ்வரூபிணியான மங்களா தேவி (உமா) அவர்களைப் பூஜிக்க வேண்டும்; அத்தகைய பக்தன் எல்லா மங்களமும் நலனும் பெறுவான்।
Verse 82
सौभाग्याय सदा स्त्रीभिः कार्य्यमेतन्महाव्रतम् । विद्याधनसुताप्त्यर्थं विधेयं पुरुषैरपि
நிலையான சௌபாக்கியத்திற்காக பெண்கள் எப்போதும் இந்த மகாவிரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்; கல்வி, செல்வம், நல்ல புதல்வர் பெறுவதற்காக ஆண்களும் விதிப்படி இதைச் செய்ய வேண்டும்।
Verse 83
उमामहेश्वरादीनि व्रतान्यन्यानि यान्यपि । देवीप्रियाणि कार्याणि स्वभक्त्यैवं मुमुक्षुभिः
மோட்சத்தை நாடும் சாதகர்கள் தமது உறுதியான பக்தியால் உமா–மகேஸ்வர விரதம் முதலியவற்றையும் பிற விரதங்களையும் அனுஷ்டித்து, தேவிக்கு பிரியமான செயல்களையும் செய்ய வேண்டும்।
Verse 84
संहितेयं महापुण्या शिवभक्तिविवर्द्धिनी । नानाख्यानसमायुक्ता भुक्तिमुक्तिप्रदा शिवा
இந்த ஸம்ஹிதை மிகப் புண்ணியமிக்கது; சிவபக்தியை வளர்க்கிறது; பல புனிதக் கதைகளால் நிறைந்த இந்த சிவமங்கள ஸம்ஹிதை போகமும் மோட்சமும் இரண்டையும் அருள்கிறது।
Verse 85
य एनां शृणुयाद्भक्त्या श्रावयेद्वा समाहितः । पठेद्वा पाठयेद्वापि स याति परमां गतिम्
பக்தியுடன் இதைக் கேட்பவன், அல்லது ஒருமனத்துடன் கேட்கச் செய்வவன்; இதை ஓதுபவன் அல்லது ஓதச் செய்வவனும்—பரம நிலையை அடைகிறான்।
Verse 86
यस्य गेहे स्थिता चेयं लिखिता ललिताक्षरैः । संपूजिता च विधिवत्सर्वान्कामान्स आप्नुयात्
யாருடைய இல்லத்தில் இது அழகிய எழுத்துகளில் எழுதப்பட்டு வைத்திருந்து, முறையாக வழிபடப்படுகிறதோ, அவர் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவார்।
Verse 87
भूतप्रेतपिशाचादिदुष्टेभ्यो न भयं क्वचित । पुत्रपौत्रादिसम्पत्तिं लभत्येव न संशयः
பூதம், பிரேதம், பிசாசு முதலிய தீயவர்களால் அவனுக்கு எந்நேரமும் அச்சமில்லை; மேலும் புத்ர-பௌத்திர முதலிய செல்வத்தை நிச்சயமாக அடைவான்।
Verse 88
तस्मादियं महापुण्या रम्योमासंहिता सदा । श्रोतव्या पठितव्या च शिवभक्तिमभीप्सुभिः
ஆகையால் எப்போதும் மகாபுண்யம் அளிக்கும் இனிய உமாசம்ஹிதையை சிவபக்தியை நாடுவோர் நித்தம் கேட்கவும், பாராயணம் செய்யவும் வேண்டும்।
Frequently Asked Questions
The chapter argues for an integrated soteriology: rather than treating karma, bhakti, and jñāna as rival paths, it presents them as sequentially and causally linked—ritual/action (karma/kriyā) stabilizes devotion, devotion ripens into knowledge, and knowledge culminates in liberation.
The ‘rahasya’ is that outward ritual engagement is reclassified as yoga: external objects and rites are not mere preliminaries but deliberate cognitive-ritual supports that shape consciousness. By defining kriyāyoga as the mind’s union with disciplined externals, the text legitimizes embodied practice as a direct instrument for inner transformation.
Gaurī/Umā is highlighted as Jagadambā and Parāśakti, the supreme devotional and yogic focus of the teaching. The chapter frames what is ‘priya’ to the Supreme Mother and treats devotion to the Goddess as a valid and potent route that yields jñāna and mokṣa.