Varṇa-adhikāra, Karma, and the Protection of One’s Attained Spiritual Status (वर्णाधिकारः कर्म च स्वस्थानरक्षणम्)

Verse 1

व्यास उवाच । ब्राह्मणत्वं हि दुष्प्राप्यं निसर्गाद्ब्राह्मणो भवेत् । ईश्वरस्य मुखात्क्षत्रं बाहुभ्यामूरुतो विशः

வியாசர் கூறினார்: பிராமணத்துவம் உண்மையில் அடைவதற்கு கடினமானது; இயல்பிலேயே ஒருவன் பிராமணனாகிறான். இறைவனின் முகத்திலிருந்து க்ஷத்திரியர்களும், தோள்களிலிருந்தும் தொடைகளிலிருந்தும் வைசியர்களும் தோன்றினர்.

Verse 2

पद्भ्यां शूद्रस्समुत्पन्न इति तस्य मुखाच्छ्रुतिः । किमु स्थितिमधःस्थानादाप्नुवन्ति ह्यतो वद

சூத்திரர் அவருடைய பாதங்களிலிருந்து தோன்றினார் என்று ஸ்ருதி கூறுகிறது. அப்படியானால் எனக்கு இதைச் சொல்லுங்கள்: அவர்களின் தோற்றம் தாழ்ந்த இடத்திலிருந்து (பாதங்கள்) என்று சொல்லப்படுவதால் அவர்கள் உண்மையில் 'தாழ்ந்த' நிலையை அடைகிறார்களா?

Verse 3

सनत्कुमार उवाच । दुष्कृतेन तु कालेय स्थानाद्भ्रश्यन्ति मानवाः । श्रेष्ठं स्थानं समासाद्य तस्माद्रक्षेत पण्डितः

சனத்குமாரர் கூறினார்—தீவினையால் கெடுந்த காலத்தில் மனிதர் தம் உரிய நிலையிலிருந்து வழுவுவர்; ஆகவே உயர்ந்த நிலையை அடைந்த ஞானி அதை நன்றாகக் காக்க வேண்டும்।

Verse 4

यस्तु विप्रत्वमुत्सृज्य क्षत्रयोन्यां प्रसूयते । ब्राह्मण्यात्स परिभ्रष्टः क्षत्रियत्वं निषेवते

யார் பிராமண நிலையைக் கைவிட்டு க்ஷத்திரிய யோனியில் பிறக்கிறாரோ, அவர் பிராமணத்திலிருந்து வீழ்ந்து க்ஷத்திரிய நிலையும் கடமைகளையும் மேற்கொள்கிறார்।

Verse 5

अधर्मसेवनान्मूढस्तथैव परिवर्तते । जन्मान्तरसहस्राणि तमस्याविशते यतः

அதர்மத்தைச் செய்வதால் மயங்கியவன் அதேபடி சுழல்கிறான்; அதனால் அவன் ஆயிரம் பிறவிகள் வரை அறியாமை இருளில் புகுகின்றான்।

Verse 6

तस्मात्प्राप्य परं स्थानं प्रमाद्यन्न तु नाशयेत् । स्वस्थानं सर्वदा रक्षेत्प्राप्यापि विपदो नरः

ஆகையால் பரம நிலையைக் பெற்றவன் அலட்சியத்தால் அதை அழிக்கக் கூடாது. துன்பங்கள் வந்தாலும் மனிதன் எப்போதும் தன் சுயநிலையை—சிவமார்க்க நிலைத்தன்மையை—காக்க வேண்டும்.

Verse 7

ब्राह्मणत्वं शुभं प्राप्य ब्राह्मण्यं योऽवमन्यते । भोज्याभोज्यं न जानाति स पुमान्क्षत्रियो भवेत्

மங்களமான பிராமணத்துவத்தைப் பெற்றவன் பிராமண்யத்தை இகழ்ந்து, உண்ணத்தக்கது–உண்ணத்தகாதது என்ற விவேகம் அறியாவிடில், அவன் க்ஷத்திரியனாகக் கணிக்கப்படுவான்.

Verse 8

कर्मणा येन मेधावी शूद्रो वैश्यो हि जायते । तत्ते वक्ष्यामि निखिलं येन वर्णोत्तमो भवेत्

எந்தக் கர்ம ஒழுக்கத்தால் அறிவுடைய சூத்ரனும் வைசிய நிலையை அடையக் கூடுமோ, அதனை முழுமையாக உனக்குச் சொல்கிறேன்; அதனால் ஒருவர் வர்ணங்களில் உயர்ந்தவராகலாம்.

Verse 9

शूद्रकर्म यथोद्दिष्टं शूद्रो भूत्वा समाचरेत् । यथावत्परिचर्य्यां तु त्रिषु वर्णेषु नित्यदा

சூத்ர நிலையிலிருந்து சூத்ரருக்குக் கூறப்பட்ட கடமைகளை முறையாகச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் மூன்று உயர்ந்த வர்ணங்களுக்கும் விதிப்படி இடையறாது சேவை செய்ய வேண்டும்.

Verse 10

कुरुते कामयानस्तु शूद्रोऽपि वैश्यतां व्रजेत् । यो योजयेद्धनैर्वैश्यो जुह्वानश्च यथाविधि

நேர்மையான தர்மச் செயலைச் செய்யும் விருப்பத்துடன் சூத்ரனும் விதிப்படி கர்மங்களைச் செய்து வைசிய நிலையை அடையலாம்; மேலும் வைசியன் தன் செல்வத்தை யாக-ஹோமங்களில் முறையாகப் பயன்படுத்தி விதிப்படி ஆஹுதி செலுத்தினால், அவன் தன் ஸ்வதர்மத்தைச் சரியாக நிறைவேற்றுகிறான்.

Verse 11

अग्निहोत्रमुपादाय शेषान्न कृतभोजनः । स वैश्यः क्षत्रियकुले जायते नात्र संशयः

அக்னிஹோத்ரத்தை ஏற்று, அதன் பின் மீதமுள்ள புனித அன்னமே உண்ணும் அந்த வைசியன் க்ஷத்திரிய குலத்தில் பிறக்கிறான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 12

क्षत्त्रियो जायते यज्ञैसंस्कृतैरात्तदक्षिणैः । अधीते स्वर्गमन्विच्छंस्त्रेताग्निशरणं सदा

விதிப்படி சுத்திகரிக்கப்பட்டு தக்ஷிணையுடன் நிறைவு பெற்ற யாகங்களால் க்ஷத்திரியன் உருவாகிறான்; ஸ்வர்கத்தை நாடி வேதம் பயில்கிறான், என்றும் திரேதாக்னிகளின் சரணில் நிலைகொள்கிறான்.

Verse 13

आर्द्रहस्तपदो नित्यं क्षितिं धर्मेण पालयेत् । ऋतुकालाभिगामी च स्वभार्य्याधर्मतत्परः

கைகள் கால்கள் எப்போதும் கருணைச் சேவைக்குத் தயாராக இருக்க, தர்மப்படி பூமியைப் பாதுகாத்து ஆள வேண்டும். உரிய காலத்திலேயே மனைவியிடம் அணுகி, தன் மனைவிக்கான நம்பிக்கைத்தர்மத்தில் உறுதியாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 14

सर्वातिथ्यं त्रिवर्गस्य भूतेभ्यो दीयतामिति । गोब्राह्मणात्मनोऽर्थं हि संग्रामाभिहतो भवेत्

“தர்ம-அர்த்த-காமம் எனும் திரிவர்க்கத்தைப் பேணும் முழு அதிதி-சத்காரம் எல்லா உயிர்களுக்கும் அளிக்கப்படுக” என்பது விதி. பசு, பிராமணர், மற்றும் தன் ஆத்மதர்மத்தின் காப்பிற்காக அவன் போரில் காயமடையவும் துணிவான்.

Verse 15

तेनाग्निमन्त्रपूतात्मा क्षत्त्रियो ब्राह्मणो भवेत् । विधितो ब्राह्मणो भूत्वा याजकस्तु प्रजायते

அவ்விதியால்—அக்னி மந்திரங்களால் தூய்மையடைந்த ஆத்மாவுடன்—க்ஷத்திரியனும் பிராமணனாகிறான். விதிப்படி பிராமணத்துவம் பெற்ற பின் அவன் யாஜகன் (யாகம் நடத்தும் புரோகிதன்) எனவும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறான்।

Verse 16

स्वकर्मनिरतो नित्यं सत्यवादी जितेन्द्रियः । प्राप्यते विपुलस्स्वर्गो देवानामपि वल्लभः

எவன் எப்போதும் தன் ஸ்வதர்மக் கடமையில் நிலைத்து, சத்தியம் பேசிக், இந்திரியங்களை வென்றவனாக இருக்கிறானோ, அவன் பரந்த ஸ்வர்க்கத்தை அடைகிறான்—அது தேவர்களுக்கும் பிரியமானது।

Verse 17

ब्रह्मणत्वं हि दुष्प्राप्यं कृच्छ्रेण साध्यते नरैः । ब्राह्मण्यात्सकलं प्राप्य मोक्षश्चापि मुनीश्वर

பிராமணத்துவம் உண்மையில் அரிது; மனிதர்கள் அதை கடினமான சாதனையால் மட்டுமே அடைகிறார்கள். பிராமண்யத்தால் எல்லாப் பயன்களையும் பெற்று, ஓ முனீஸ்வரா, மோக்ஷமும் அடையப்படுகிறது।

Verse 18

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन ब्राह्मणो धर्मतत्परः । साधनं सर्ववर्गस्य रक्षेद्ब्राह्मण्यमुत्तमम्

ஆகவே தர்மத்தில் நிலைத்த பிராமணன், எல்லா முயற்சியாலும் உயர்ந்த பிராமண்யத்தை (பிராமணத்துவத்தை) காக்க வேண்டும்; அது எல்லா வர்ணங்களுக்கும் சாதனமாகும்.

Verse 19

व्यास उवाच । संग्रामस्येह माहात्म्यं त्वयोक्तं मुनिसत्तम । एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं ब्रूहि त्वं वदतां वर

வ்யாசர் கூறினார்—முனிவரரே! இங்கு இந்தப் போரின் மகிமையை நீங்கள் உரைத்தீர்கள். அதை முழுமையாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்; ஆகவே வாக்கில் சிறந்தவரே, எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 20

सनत्कुमार उवाच । अग्निष्टोमादिभिर्यज्ञैरिष्ट्वा विपुलदक्षिणैः । न तत्फलमवाप्नोति संग्रामे यदवाप्नुयात्

சனத்குமாரர் கூறினார்—அக்னிஷ்டோமம் முதலான யாகங்களை மிகுந்த தக்ஷிணையுடன் செய்தாலும், போரில் கிடைக்கக்கூடிய அந்தப் பலன் அதனால் கிடைப்பதில்லை.

Verse 21

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां रणफलवर्णनं नामैकविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு புனித ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் ஐந்தாம் பகுதியான உமாசம்ஹிதையில் ‘ரணபலவர்ணனம்’ எனப்படும் இருபத்தொன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.

Verse 22

धर्मलाभोऽर्थलाभश्च यशोलाभस्तथैव च । यश्शूरो वांछते युद्धं विमृन्दन्परवाहिनीम्

தர்மலாபமும், பொருள்லாபமும், புகழ்லாபமும் உண்டாகும்; உண்மையான வீரன் பகைச் சேனையை நசுக்கிக் கொண்டே போரைக் விரும்புவான்।

Verse 23

तस्य धर्मार्थ कामाश्च यज्ञश्चैव सदक्षिणः । परं ह्यभिमुखं दत्त्वा तद्यानं योऽधिरोहति

அவனுக்கு தர்மம், பொருள், விதிசார்ந்த இன்பம் நிறைவேறும்; தக்க தக்ஷிணையுடன் யாகங்களும் பூர்த்தியாகும்; சிறந்ததை பக்தியுடன் அர்ப்பணித்து அந்தப் புனித யானத்தில் ஏறுபவன் பரம நன்மை அடைவான்।

Verse 24

विष्णुलोके स जायेत यश्च युद्धेऽपराजितः । अश्वमेधानवाप्नोति चतुरो न मृतस्स चेत्

போரில் தோல்வியுறாதவன் விஷ்ணுலோகத்தில் பிறப்பான்; மேலும் அவன் இறக்கவில்லை என்றால் நான்கு அஸ்வமேத யாகங்களின் புண்ணியத்தை அடைவான்।

Verse 25

यस्तु शस्त्रमनुत्सृज्य म्रियते वाहिनी मुखे । सम्मुखो वर्तते शूरस्स स्वर्गान्न निवर्तते

ஆயுதத்தை விடாமல் போர்படையின் முன்னணியில் பகைவரை நேருக்கு நேர் எதிர்த்து உயிர் துறக்கும் வீரன், சொர்க்கத்திலிருந்து மீண்டும் திரும்பான்।

Verse 26

राजा वा राजपुत्रो वा सेनापतिरथापि वा । हतक्षात्रेण यः शूरस्तस्य लोकोऽक्षयो भवेत्

அவன் அரசனாக இருந்தாலும், அரசகுமாரனாக இருந்தாலும், சேனாதிபதியாக இருந்தாலும்—க்ஷாத்திர தர்மத்துடன் போரில் வீழும் வீரனுக்கு அழியாத உலகம் உண்டாகும்।

Verse 27

यावंति तस्य रोमाणि भिद्यन्तेऽस्त्रैर्महाहवे । तावतो लभते लोकान्सर्वकामदुघाऽक्षयान्

அந்த மாபெரும் போரில் அவன் உடலின் எத்தனை ரோமங்கள் ஆயுதங்களால் பிளந்து கிழிக்கப்படுகின்றனவோ, அவ்வளவு எண்ணிக்கையிலான அழிவிலா, எல்லா நியாயக் காமங்களையும் அருளும் லோகங்களை அவன் அடைகிறான்।

Verse 28

वीरासनं वीरशय्या वीरस्थानस्थितिस्स्थिरा । सर्वदा भवति व्यास इह लोके परत्र च

ஓ வ்யாசரே! வீராசனம், வீரசய்யை, வீரஸ்தானத்தில் உறுதியான நிலை—இவை இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எப்போதும் மங்களமான நிலைத்தன்மையை அளிக்கும்।

Verse 29

गवार्थे ब्राह्मणार्थे च स्थानस्वाम्यर्थमेव च । ये मृतास्ते सुखं यांति यथा सुकृतिनस्तथा

பசுக்களின் நலனுக்காகவும், பிராமணர்களின் நலனுக்காகவும், தம் இடத்தின் தர்மபூர்வ உரிமையைப் பாதுகாப்பதற்காகவும் உயிர் துறப்போர்—புண்ணியவான்களைப் போல மறுவுலகில் இன்பம் அடைவர்।

Verse 30

यः कश्चिद्ब्राह्मणं हत्वा पश्चात्प्राणान्परित्यजेत् । तत्रासौ स्वपतेर्युद्धे स स्वर्गान्न निवर्तते

யாரேனும் ஒரு பிராமணனை கொன்று பின்னர் உயிர் துறந்தால், அங்கு தன் ஆண்டவனின் போரில் (மடிந்து) அவன் சொர்க்கத்திலிருந்து மீண்டும் திரும்பான்।

Verse 31

क्रव्यादैर्दतिभिश्चैव हतस्य गतिरुत्तमा । द्विजगोस्वामिनामर्थे भवेद्विपुलदाक्षया

மாமிசம் உண்ணுவோர் அல்லது யானைகள் கொன்றாலும் அவனுக்கு உயர்ந்த கதியே கிடைக்கும்; மேலும் பிராமணர்களும் கோ-ரட்சகர்களும் நலனுக்காகச் செய்த செயல் பெரும் தக்ஷிணை-பலன் தரும் மகாபுண்ணியமாகும்।

Verse 32

शक्नोत्विह समर्थश्च यष्टुं क्रतुशतैरपि । आत्मदेहपरित्यागः कर्तुं युधि सुदुष्करः

இங்கே ஒருவர் திறமையுடன் நூறு வேள்விகளையும் செய்யக்கூடியவராக இருந்தாலும், போர்க்களத்தில் தன் உடலைத் திட்டமிட்டு துறப்பது மிகக் கடினம்.

Verse 33

युद्धं पुण्यतमं स्वर्ग्यं रूपज्ञं सर्वतोमुखम् । सर्वेषामेव वर्णानां क्षत्रियस्य विशेषतः

போர் மிகப் புண்ணியமானதும் ஸ்வர்கம் அளிப்பதும் எனக் கூறப்படுகிறது; அது ஒருவரின் உண்மை ரூபத்தை (வீரம், குணம்) வெளிப்படுத்தி, எல்லாத் திசைகளிலும் எதிர்நிற்கிறது. இது எல்லா வர்ணங்களுக்கும் உரியது; ஆனால் சிறப்பாக க்ஷத்திரியனின் தனித்த தர்மம்.

Verse 34

भृशं चैव प्रवक्ष्यामि युद्धधर्मं सनातनम् । यादृशाय प्रहर्तव्यं यादृशं परिवर्जयेत्

இப்போது நான் சனாதனமான யுத்ததர்மத்தை முழுமையாக உரைக்கிறேன்—யார்மேல் தாக்க வேண்டும், யாரைத் தீங்கிழைக்காமல் விலக்க வேண்டும் என்பதையும்।

Verse 35

आततायिनमायांतमपि वेदांतगं द्विजम् । जिघांसंतं जिघांसेत्तु न तेन ब्रह्महा भवेत्

ஒரு ஆத்ததாயி எதிரே வருகிறான்—வேதாந்தத்தில் தேர்ந்த இருபிறப்பான பிராமணனாக இருந்தாலும்—கொல்லும் நோக்குடன் வந்தால், அவனை எதிர்த்து கொல்லலாம்; அதனால் பிரம்மஹத்தி பாவம் ஏற்படாது।

Verse 36

हंतव्योऽपि न हंतव्यः पानीयं यश्च याचते । रणे हत्वातुरान्व्यास स नरो ब्रह्महा भवेत्

கொல்லத் தகுதியானவனாக இருந்தாலும், அவன் தண்ணீர் கேட்பானாயின் அவனை கொல்லக் கூடாது. ஓ வியாசா, போரில் காயமுற்றும் துயருற்றும் இருப்பவர்களை கொல்வவன் பிரம்மஹத்தி பாவம் அடைவான்।

Verse 37

व्याधितं दुर्बलं बालं स्त्र्यनाथौ कृपणं ध्रुवम् । धनुर्भग्नं छिन्नगुणं हत्वा वै ब्रह्महा भवेत्

நோயுற்றவன், பலஹீனன், குழந்தை, ஆதரவற்ற பெண் அல்லது அனாதை, ஏழை, மேலும் வில் முறிந்தும் நாண் அறுந்தும் உள்ள நிராயுதனைக் கொன்றால், அவன் நிச்சயமாக பிரம்மஹத்தி எனும் மகாபாபத்திற்குரியவன் ஆவான்।

Verse 38

एवं विचार्य्य सद्धीमान्भवेत्प्रीत्याः रणप्रियः । सजन्मनः फलं प्राप्य परत्रेह प्रमोदते

இவ்வாறு சிந்தித்துச் சத்தான ஞானி மகிழ்ச்சியுடன் தர்மப் போரில் ஈடுபடுவான். அத்தகைய வாழ்வின் பலனைப் பெற்று, இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் ஆனந்துறுவான்।