Bhāratavarṣa–Navabheda-Vyavasthā (The Nine Divisions of Bhāratavarṣa and Its Sacred Geography)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । वक्ष्येऽहं भारतं वर्षं हिमाद्रेश्चैव दक्षिणे । उत्तरे तु समुद्रस्य भारती यत्र संसृतिः

சனத்குமாரர் கூறினார்—இமயத்தின் தெற்கிலும் கடலின் வடக்கிலும் அமைந்த பாரதவர்ஷத்தை நான் விளக்குவேன்; அங்கேயே மனிதரின் உலகச் சுழற்சி (ஸம்ஸ்ருதி) நடைபெறுகிறது.

Verse 2

नवयोजनसाहस्रो विस्तारोऽस्य महामुने । स्वर्गापवर्गयोः कर्मभूमिरेषा स्मृता बुधैः

ஓ மகாமுனியே, இதன் பரப்பு ஒன்பதாயிரம் யோஜனங்கள் எனக் கூறப்படுகிறது. ஞானிகள் இதை ஸ்வர்க்கமும் அபவர்க்கமும் (மோட்சமும்) பெறும் கர்மபூமி என நினைவர்; சிவபக்தியுடன் அர்ப்பணித்த செயல் பலனளிக்கும்.

Verse 3

यतस्संप्राप्यते पुंभिस्स्वर्गो नरक एव च । भारतस्यापि वर्षस्य नव भेदान्ब्रवीमि ते

இதே (கர்ம-தர்ம) காரணமாக மனிதன் ஸ்வர்க்கமோ நரகமோ அடைகிறான். இப்போது பாரதவர்ஷத்தின் ஒன்பது பிரிவுகளையும் உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 4

इंद्रद्युम्नः कसेरुश्च ताम्रवर्णो गभस्तिमान् । नागद्वीपस्तथा सौम्यो गन्धर्वस्त्वथ वारुणः

இந்திரத்யும்னன், கசேரு, தாம்ரவர்ணன், கபஸ்திமான்; அதுபோல் நாகத்வீபம், சௌம்யம்; பின்னர் கந்தர்வம், வாருணம்—இவை வரிசையாகச் சொல்லப்பட்ட பெயர்கள்.

Verse 5

अयं तु नवमस्तेषां द्वीपस्सागरसंभृतः । योजनानां सहस्रं तु द्वीपोऽयं दक्षिणोत्तरः

இது அவற்றில் ஒன்பதாம் தீவு; கடலால் சூழப்பட்டதாகும். இந்தத் தீவு தெற்கிலிருந்து வடக்குவரை ஆயிரம் யோஜன அளவு விரிந்துள்ளது.

Verse 6

पूर्वे किराता यस्य स्युर्दक्षिणे यवनाः स्थिताः । पश्चिमे च तथा ज्ञेया उत्तरे हि तपस्विनः

அதன் கிழக்கில் கிராதர்கள் வாழ்கின்றனர்; தெற்கில் யவனர்கள் நிலைபெற்றுள்ளனர். மேற்கிலும் அதுபோன்றோர் என அறியப்படுவர்; வடக்கில் தவத்தில் ஈடுபட்ட தபஸ்விகள் உள்ளனர்.

Verse 7

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्या मध्ये शूद्राश्च भूयशः । इज्या युद्धपणा सेवा वर्तयन्तो व्यवस्थिताः

அங்கே பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர் இருந்தனர்; அவர்களிடையே சூத்ரர் அதிகமாக இருந்தனர். தத்தம் நிலையிலிருந்து யாக-பூஜை, போர்-ஆட்சிப்பணி, வாணிக-வாழ்வாதாரம், சேவை ஆகியவற்றைச் செய்தனர்.

Verse 8

महेंद्रो मलयस्सह्यः सुदामा चर्क्षपर्वतः । विंध्यश्च पारियात्रश्च सप्तात्र कुलपर्वताः

மகேந்திரம், மலயம், சஹ்யம், சுதாமன், சர்க்ஷ மலை, விந்தியம், பாரியாத்ரம்—இவையே இங்கே ஏழு குலபர்வதங்கள் என அறிவிக்கப்படுகின்றன.

Verse 9

वेदस्मृतिपुराणाद्याः पारियात्रोद्भवा मुने । सर्वपापहरा ज्ञेया दर्शनात्स्पर्शनादपि

முனிவரே, பாரியாத்திரத்திலிருந்து தோன்றிய வேதம், ஸ்மிருதி, புராணம் முதலியவை அனைத்தும் பாவநாசிகள்; தரிசனத்தாலும் ஸ்பரிசத்தாலும் கூட புனிதம் அளிக்கும்.

Verse 10

नर्मदा सुरसाद्याश्च सप्तान्याश्च सहस्रशः । विंध्योद्भवा महानद्यस्सर्वपापहराश्शुभाः

நர்மதா, சுரசா முதலியவை—மேலும் ஏழும், ஆயிரக்கணக்கிலும்—விந்தியமலையிலிருந்து தோன்றிய மகாநதிகள்; அவை மங்களமாய் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும்.

Verse 11

गोदावरी भीमरथी तापीप्रमुखनिम्नगाः । गिरेर्विनिर्गता ऋक्षात्सद्यः पापभयापहाः

கோதாவரி, பீமரதி, தாபி முதலிய முதன்மை நதிகள் ரிக்ஷமலையிலிருந்து வெளிப்பட்டு ஓடுகின்றன; அவை உடனே பாவத்தையும் பாவத்தால் எழும் அச்சத்தையும் அகற்றும்.

Verse 12

सह्यपादोद्भवा नद्यः कृष्णावेण्यादिकास्तथा । कृतमाला ताम्रपर्णी प्रमुखा मलयोद्भवाः

சஹ்ய மலை அடிவாரத்திலிருந்து கிருஷ்ணா, வேணீ முதலிய நதிகள் தோன்றுகின்றன; மலய மலைத்தொடரிலிருந்து க்ருதமாலா, தாமிரபர்ணி ஆகிய முதன்மை நதிகள் உற்பவிக்கின்றன।

Verse 13

त्रियामा चर्षिकुल्याद्या महेन्द्रप्रभवा स्मृताः । ऋषिकुल्या कुमार्य्याद्याः शुक्तिमत्पादसंभवाः

திரியாமா, சர்ஷிகுல்யா முதலிய நதிகள் மகேந்திர மலையிலிருந்து தோன்றியவை என நினைவுகூரப்படுகின்றன; ரிஷிகுல்யா, குமார்யா முதலியவை ஷுக்திமான் மலையின் பாதப்பகுதியிலிருந்து உற்பவித்தவை என கூறப்படுகின்றன।

Verse 14

नानाजनपदास्तेषु मंडलेषु वसन्ति वै । आसां पिबंति पानीयं सरत्सु विविधेषु च

அந்த மண்டலங்களில் பல நாட்டினரான மக்கள் உண்மையிலேயே வாழ்கின்றனர்; அங்கே உள்ள பல்வேறு ஏரிகளிலிருந்து அவர்கள் நீரைப் பருகுகின்றனர்।

Verse 15

चत्वारि भारते वर्षे युगान्यासन्महामुने । कृतादीनि न चान्येषु द्वीपेषु प्रभवंति हि

மகாமுனியே! பாரதவர்ஷத்திலேயே க்ருதம் முதலிய நான்கு யுகங்கள் உள்ளன; பிற தீவுகளில் அவை தோன்றுவதில்லை.

Verse 16

दानानि चात्र दीयंते सुकृतैश्चात्र याज्ञिकैः । तपस्तपंति यतयः परलोकार्थमादरात्

இங்கே புண்ணியமிக்க யாகஞிகர்கள் தானங்களை அளிக்கின்றனர்; இங்கேயே யதிகள் பரலோக நலனுக்காக பக்தியுடன் தவம் மேற்கொள்கின்றனர்।

Verse 17

यतो हि कर्मभूरेषा जम्बूद्वीपे महामुने । अत्रापि भारतं श्रेष्ठमतोऽन्या भोगभूमयः

மகாமுனியே, ஜம்பூத்வீபத்தில் இதுவே கர்மபூமி; அதிலும் பாரதமே சிறந்தது; ஆகவே மற்ற பகுதிகள் போகபூமிகள் எனப்படுகின்றன।

Verse 18

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां ब्रह्माण्डकथने सप्तदीपवर्णनं नामाष्टादशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் ஐந்தாம் பகுதியான உமாசம்ஹிதையில், பிரம்மாண்டக் கதனப் பகுதியில் ‘சப்தத்வீப வர்ணனம்’ எனும் பதினெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 19

स्वर्गापवर्गास्पदमार्गभूते धन्यास्तु ते भारतभूमिभागे । गायंति देवाः किल गीतकानि भवंति भूयः पुरुषास्सुरास्ते

பாரதபூமிப் பகுதியில் பிறப்போர் நிச்சயமாகப் பாக்கியசாலிகள்; ஏனெனில் இதுவே ஸ்வர்க்கமும் அபவர்க்கமும் (மோட்சமும்) அடையும் பாதையும் தளமும். தேவர்கள் அவர்களைப் புகழ்ந்து பாடல்கள் பாடுகின்றனர்; அந்த மனிதர்கள் புண்ணியமும் சிவபக்தியும் கொண்டு மீண்டும் மீண்டும் தெய்வநிலையை அடைகின்றனர்।

Verse 20

अवाप्य मानुष्यमयं कदाचिद्विहृत्य शंभोः परमात्मरूपे । फलानि सर्वाणि तु कर्मजानि यास्याम्यहं तत्तनुतां हि तस्य

ஒருகாலத்தில் மனித உடலை அடைந்து, சம்புவின் பரமாத்ம ரூபத்தில் லீலை செய்து, கர்மத்தால் உண்டாகும் எல்லாப் பலன்களையும் தாண்டி, நிச்சயமாக அவனோடு தத்தனுதா (ஒருமை) அடைவேன்।

Verse 21

आप्स्यंति धन्याः खलु ते मनुष्याः सुखैर्युताः कर्मणि सन्निविष्टाः । जनुर्हि येषां खलु भारतेऽस्ति ते स्वर्गमोक्षोभयलाभवन्तः

உண்மையிலே பாக்கியசாலிகள் அவர்கள்; நலமும் இன்பமும் உடையவராய் தர்மச் செயல்களில் உறுதியாக நிலைபெறுகின்ற மனிதர்கள். பாரதத்தில் பிறந்தோர், ஸ்வர்க்கமும் மோக்ஷமும்—இரண்டையும் பெறுவோர்.

Verse 22

लक्षयोजनविस्तारस्समस्तपरिमण्डलः । जम्बूद्वीपो मया ख्यातः क्षारोदधिसुसंवृतः

ஜம்பூத்வீபம் முழு விரிவிலும் முற்றிலும் வட்டவடிவமாய், இலட்ச யோஜன அகலமுடையது; அது உப்புக் கடலால் நன்கு சூழப்பட்டதாக நான் விளக்கியேன்.

Verse 23

संवेष्ट्य क्षारमुदधिं शतसाहस्रसम्मितम् । ततो हि द्विगुणो ब्रह्मन्प्लक्षद्वीपः प्रकीर्तितः

நூறு ஆயிரம் யோஜனை விரிவுடைய உப்புக் கடலால் சூழப்பட்டதாக; ஓ பிரம்மனே, ப்லக்ஷத் தீவு அதற்கு இருமடங்கு அளவுடையது எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 24

गोमंतश्चैव चन्द्रश्च नारदो दर्दुरस्तथा । सोमकस्सुमनाश्शैलो वैभ्राजश्चैव सत्तमः

கோமந்தன், சந்திரன்; மேலும் நாரதன், தர்துரன்; அதுபோல சோமகன், சுமனா, சைலன், வைப்ராஜன்—ஓ சிறந்த கேட்பவரே.

Verse 25

वर्षाचलेषु रम्येषु सहितास्सततं प्रजाः । वसंति देवगंधर्वा वर्षेष्वेतेषु नित्यशः

அந்த இனிய வர்ஷ மலைகளில் மக்கள் எப்போதும் ஒற்றுமையுடன் வாழ்கின்றனர்; இப்பகுதிகளில் தேவர்கள் மற்றும் கந்தர்வர்கள் நிரந்தரமாக வாசம் செய்கின்றனர்.

Verse 26

नाधयो व्याधयो वापि जनानां तत्र कुत्रचित् । दश वर्षसहस्राणि तत्र जीवंति मानवाः

அங்கே மக்களுக்கு எங்கும் மனக்கிளர்ச்சியோ நோயோ இல்லை. அந்த இடத்தில் மனிதர்கள் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்வார்கள்.

Verse 27

अनुतप्ता शिखी चैव पापघ्नी त्रिदिवा कृपा । अमृता सुकृता चैव सप्तैवात्र च निम्नगाः

இங்கே நிச்சயமாக ஏழு புனித நதிகள் உள்ளன—அனுதப்தா, ஶிகீ, பாபக்நீ, திரிதிவா, க்ருபா, அம்ருதா, ஸுக்ருதா।

Verse 28

क्षुद्रनद्यस्तथा शैलास्तत्र संति सहस्रशः । ताः पिबंति सुसंहृष्टा नदीर्जनपदास्तु ते

அங்கே எண்ணற்ற சிறு நதிகளும் ஆயிரமாயிரம் மலைகளும் உள்ளன. மகிழ்ந்த மனத்துடன் அந்த நகரங்களும் நாடுகளும் அந்த நதிகளின் நீரை அருந்துகின்றன.

Verse 29

न तत्रापि युगावस्था यथास्थानेषु सप्तसु । त्रेतायुगसमः कालस्सर्वदैव महामुने

மகாமுனியே, அங்கேயும் தத்தமது இடங்களில் உள்ள ஏழு உலகங்களைப் போல யுகப் பிரிவுகள் இல்லை; அங்கே காலம் எப்போதும் திரேதாயுகத்துக்கு ஒப்பானது.

Verse 30

विप्रक्षत्रियवैश्यास्ते शूद्राश्च मुनिसत्तम । कल्पवृक्षसमानस्तु तन्मध्ये सुमहातरुः

முனிசிறந்தவரே, அவர்களிடையே பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் ஆகியோரும் உள்ளனர். அவர்கள் அனைவரும் கற்பவிருட்சம் போன்றவர்கள்; அவர்களிடையே மிகப் பெரும், எல்லாவற்றிலும் சிறந்த ஒரு மரம் விளங்குகிறது.

Verse 31

प्लक्षस्तन्नामसंज्ञो वै प्लक्षद्वीपो द्विजोत्तम । इज्यते तत्र भगवाञ्छंकरो लोकशंकरः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! ‘ப்லக்ஷ’ என்ற பெயராலே புகழ்பெற்ற ப்லக்ஷத்வீபம் உள்ளது. அங்கே உலகங்களுக்கு நன்மை செய்பவர் பகவான் சங்கரர், லோகசங்கரர், வழிபடப்படுகிறார்.

Verse 32

हरिश्च भगवान्ब्रह्मा यन्त्रैर्मन्त्रैश्च वैदिकैः । संक्षेपेण तथा भूयश्शाल्मलिं त्वं निशामय

ஹரி (விஷ்ணு) மற்றும் பகவான் பிரம்மா யந்திரங்களாலும் வைதிக மந்திரங்களாலும்—சுருக்கமாகவும், மீண்டும் விரிவாகவும்—(இவ்விதம் செய்தனர்). இப்போது நீயும் சால்மலியைப் பற்றி கேள்.

Verse 33

सप्तवर्षाणि तत्रैव तेषां नामानि मे शृणु । श्वेतोऽथ हरितश्चैव जीमूतो रोहितस्तथा

அங்கேயே ஏழு வர்ஷங்கள் (பிரதேசங்கள்) உள்ளன; அவற்றின் பெயர்களை என்னிடமிருந்து கேள்—ஸ்வேத, ஹரித, ஜீமூத, மேலும் ரோஹித.

Verse 34

वैकलो मानसश्चैव सुप्रभस्सप्तमो मुने । शाल्मलेन तु वृक्षेण द्वीपः शाल्मलिसंज्ञकः

ஓ முனிவரே! வைகல, மானஸ, சுப்ரப ஆகியனவும் (அவற்றில்) கூறப்படுகின்றன. சால்மலி மரத்தின் பெயரால் ஏழாவது த்வீபம் ‘சால்மலி’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 35

द्विगुणेन समुद्रेण सततं संवृतः स्थितः । वर्षाभिव्यंजका नद्यस्तासां नामानि मे शृणु

அது தன்னைவிட இருமடங்கு அளவுள்ள கடலால் எப்போதும் எல்லாப் புறமும் சூழப்பட்டு நிலைகொண்டுள்ளது. இப்போது மழைகளை வெளிப்படுத்தும் அந்த நதிகளின் பெயர்களை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 36

शुक्ला रक्ता हिरण्या च चन्द्रा शुभ्रा विमोचना । निवृत्तिः सप्तमी तासां पुण्यतोया सुशीतलाः

அந்த புனித நீர்தாரைகள்—சுக்லா, ரக்தா, ஹிரண்யா, சந்த்ரா, சுப்ரா, விமோசனா, மேலும் ஏழாவது நிவ்ருத்தி. அவற்றின் நீர் புண்ணியமளித்து மிகக் குளிர்ந்து, தூய்மையும் விடுதலையும் தரும்.

Verse 37

सप्तैव तानि वर्षाणि चतुर्वर्णायुतानि च । भगवन्तं सदा शंभुं यजंते विविधैर्मखैः

அந்த ஏழு ஆண்டுகளிலும், மேலும் அயுதம் அயுதமாகிய ஆண்டுகளிலும், நான்கு வர்ணத்தாரும் பலவகை யாகங்களால் எப்போதும் பகவான் சம்புவை வழிபட்டனர்.

Verse 38

देवानां तत्र सान्निध्यमतीव सुमनोरमे । एष द्वीपस्समुद्रेण सुरोदेन समावृतः

அந்த மிக இனிய இடத்தில் தேவர்களின் சன்னிதி மிகத் தெளிவாக உணரப்பட்டது. இந்தத் தீவு கடலால் சூழப்பட்டு, தெய்வ ஒழுங்கால் காக்கப்பட்டு எல்லைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

Verse 39

द्विगुणेन कुशद्वीपः समंताद्बाह्यतः स्थितः । वसंति तत्र दैतेया मनुजैस्सह दानवाः

வெளிப்புறமாகச் சுற்றிலும் அதைவிட இருமடங்கு பரப்புடன் குசத்வீபம் அமைந்துள்ளது. அங்கே மனிதர்களுடன் தைத்யரும் தானவரும் வாழ்கின்றனர்.

Verse 40

तथैव देवगन्धर्वा यक्षाः किंपुरुषादयः । वर्णास्तत्रैव चत्वारो निजानुष्ठानतत्पराः

அதேபோல் அங்கே தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், கிம்புருஷர்கள் முதலியோரும் இருந்தனர். அங்கே நான்கு வர்ணத்தாரும் தத்தம் ஸ்வதர்ம அனுஷ்டானத்தில் ஈடுபட்டிருந்தனர்.

Verse 41

तत्रैव च कुशद्वीपे ब्रह्माणं च जनार्द्दनम् । यजंति च तथेशानं सर्वकामफलप्रदम्

அங்கேயே குஷத்வீபத்தில் அவர்கள் பிரம்மாவையும் ஜனார்தனனையும் வழிபடுகின்றனர்; அதுபோல எல்லா விருப்பங்களின் பலனையும் அளிக்கும் ஈசானனையும் (சிவனை) ஆராதிக்கின்றனர்.

Verse 42

कुशेशयो हरिश्चैव द्युतिमान्पुष्पवांस्तथा । मणिद्रुमो हेमशैलस्सप्तमो मन्दराचलः

அவற்றின் பெயர்கள்—குஷேசய, ஹரி, த்யுதிமான், புஷ்பவான், மணித்ரும, ஹேமசைல; ஏழாவது மந்தராசலம்.

Verse 43

नद्यश्च सप्त तासां तु नामानि शृणु तत्त्वतः । धूतपापा शिवा चैव पवित्रा संमितिस्तथा

அங்கே ஏழு நதிகள் உள்ளன; இப்போது அவற்றின் பெயர்களை உண்மையாய் கேள்—தூதபாபா, சிவா, பவித்ரா, மேலும் சம்மிதி.

Verse 44

विद्या दंभा मही चान्या सर्वपापहरास्त्विमाः । अन्यास्सहस्रशस्संति शुभापो हेमवालुकाः

வித்யை, தமம்/சமயம், பூமி மற்றும் பிற புனித ஆதாரங்கள்—இவை அனைத்தும் பாவங்களை அழிப்பவை. மேலும் ஆயிரக்கணக்கான சுபமும் தூய்மையும் தருவன உள்ளன—புனித நீரும் பொன்னொத்த மணலும் போல।

Verse 45

कुशद्वीपे कुशस्तम्बो घृतोदेन समावृतः । क्रौञ्चद्वीपो महाभाग श्रूयतां चापरो महान्

குசத்வீபத்தில் குசப்புல்லின் தூணைப் போன்ற கொத்து உள்ளது; அது நெய்க் கடலால் சூழப்பட்டுள்ளது. ஓ மகாபாகனே, இப்போது இன்னொரு மாபெரும் பகுதி—வல்லமைமிக்க க்ரௌஞ்சத்வீபம்—கேள்।

Verse 46

द्विगुणेन समुद्रेण दधिमंडेन चावृतः । वर्षाचला महाबुद्धे तेषां नामानि मे शृणु

மகாபுத்திமானே! வர்ஷா மலைகள் இரட்டிப்பளவு கடலாலும், தயிர்க் கடல் (ததிமண்டம்) ஆலும் சூழப்பட்டுள்ளன. இப்போது அவற்றின் பெயர்களை என்னிடமிருந்து கேள்।

Verse 47

क्रौञ्चश्च वामनश्चैव तृतीयश्चांधकारकः । दिवावृतिर्मनश्चैव पुण्डरीकश्च दुन्दुभिः

க்ரௌஞ்சம், வாமனம், மூன்றாவது அந்தகாரகம்; மேலும் திவாவ்ருதி, மனம், புண்டரீகம், துந்துபி—(இவையே அவற்றின் பெயர்கள்)।

Verse 48

निवसंति निरातंका वर्षशैलेषु तेषु वै । सर्वसौवर्णरम्येषु सुहृद्देवगणैः प्रजाः

அந்த வர்ஷா மலைகளில் மக்கள் உண்மையிலேயே அச்சமும் இடரும் இன்றி வாழ்கின்றனர்—முழுவதும் பொன்னொளி நிறைந்த இனிய தேசங்களில், நட்புறவு கொண்ட தேவகணங்களுடன்.

Verse 49

ब्राह्मणाः क्षत्त्रिया वैश्याश्शूद्राश्चानुक्रमोदिताः । संति तत्र महानद्यस्सप्तान्यास्तु सहस्रशः

அங்கே பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் என வரிசையாகக் கூறப்பட்ட மக்கள் உள்ளனர். அந்த நாட்டில் மகாநதிகளும் உள்ளன—ஏழு முதன்மையானவை, மேலும் ஆயிரக்கணக்கான பிற நதிகளும்.

Verse 50

गौरी कुमुद्वती चैव सन्ध्या रात्रिर्मनोजवा । शांतिश्च पुंडरीका च याः पिबन्ति पयश्शुभम्

கௌரி, குமுத்வதி, சந்த்யா, ராத்திரி, மனோஜவா, சாந்தி, புண்டரீகா—இவர்கள் அனைவரும் மங்களமான பாலை அருந்துகின்றனர்.

Verse 51

भगवान्पूज्यते तत्र योगरुद्रस्वरूपवान् । दधिमण्डोदकश्चापि शाकद्वीपेन संवृतः

அங்கே பகவான் யோக-ருத்ர ரூபமாகப் பூஜிக்கப்படுகிறார். அந்தப் புனிதப் பகுதி ததிமண்டோதக நீராலும், சாகத்வீபத்தாலும் சூழப்பட்டுள்ளது.

Verse 52

द्विगुणेनाद्रयस्सप्त तेषां नामानि मे शृणु । पूर्वे तत्रोदयगिरिर्जलधारः परे यतः

அதன் இரட்டிப்பாக ஏழு மலைகள் உள்ளன; அவற்றின் பெயர்களை என்னிடமிருந்து கேள். கிழக்கில் உதயகிரி; மேற்கில், நீர் இறங்கும் திசையில், ஜலதார மலை உள்ளது.

Verse 53

पृष्ठतोऽस्तगिरिश्चैव ह्यविकेशश्च केसरी । शाकस्तत्र महावृक्षस्सिद्धगंधर्वसेवितः

பின்புறம் அஸ்தகிரி இருந்தது; அவிகேசன் எனும் சிங்கமும் இருந்தது. அங்கே சித்தரும் கந்தர்வரும் சேவிக்கும் ஒரு மகா சாக மரம் வளர்ந்திருந்தது.

Verse 54

तत्र पुण्या जनपदाश्चातुर्वर्ण्यसमन्विताः । नद्यश्चात्र महापुण्यास्सर्वपापभयापहाः

அங்கே உள்ள நாட்டுப் பகுதிகள் புனிதமானவை; சதுர்வர்ண ஒழுங்குடன் நன்கு அமைந்தவை. அங்குள்ள நதிகளும் மிகப் புனிதமானவை; எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கி பாவத்தால் எழும் அச்சத்தை அகற்றுகின்றன.

Verse 55

सुकुमारी कुमारी च नलिनी वेणुका तथा । इक्षुश्च रेणुका चैव गभस्तिस्सप्तमी तथा

அவள் சுகுமாரி, குமாரி, நலினி, வேணுகா எனப் போற்றப்படுகிறாள். மேலும் இக்ஷு, ரேணுகா, கபஸ்தி என்றும்—இதுவே ஏழாவது நாமமாகவும் கூறப்படுகிறது.

Verse 56

अन्यास्सहस्रशस्तत्र क्षुद्रनद्यो महामुने । महीधरास्तथा संति शतशोऽथ सहस्रशः

மகாமுனியே! அங்கே இன்னும் ஆயிரமாயிரம் சிறு நதிகள் உள்ளன; அதுபோல மலைகளும்—நூற்றுக்கணக்காகவும் மீண்டும் ஆயிரக்கணக்காகவும் உள்ளன.

Verse 57

धर्महानिर्न तेष्वस्ति स्वर्गादागत्य मानवाः । वर्षेषु तेषु पृथिवीं विहरन्ति परस्परम्

அவர்களிடத்தில் தர்மக் குறைவு இல்லை. ஸ்வர்கத்திலிருந்து இறங்கி வந்த அந்த மனிதர்கள் அந்தந்த வர்ஷங்களில் பூமியில் ஒருவரோடு ஒருவர் ஒற்றுமையுடன் உலாவுகின்றனர்.

Verse 58

शाकद्वीपे तु वै सूर्य्यः प्रीत्या जनपदैस्सदा । यथोक्तैरिज्यते सम्यक्कर्मभिर्नियतात्मभिः

சாகத்வீபத்தில் அந்நாட்டு மக்கள் எப்போதும் அன்பும் பக்தியும் கொண்டு, சாஸ்திரத்தில் கூறிய முறையின்படி, தம்மை அடக்கிக் கொண்டோர் செய்யும் உரிய கருமங்களால் சூரியதேவனை முறையாக வழிபடுகின்றனர்।

Verse 59

क्षीरोदेनावृतस्सोऽपि द्विगुणेन समंततः । क्षीराब्धिस्सर्वतो व्यास पुष्कराख्येन संवृतः

ஓ வ்யாசரே! அந்தப் பகுதியும் எல்லாத் திசைகளிலும் இருமடங்கு விரிந்த க்ஷீரோதம் (பால்கடல்) சூழ்ந்துள்ளது; மேலும் அந்தப் பால்கடலும் அனைத்துப் புறங்களிலும் ‘புஷ்கர’ எனப்படும் பரப்பால் வளையப்பட்டுள்ளது।

Verse 60

द्विगुणेन महावर्षस्तत्र ख्यातोऽत्र मानसः । योजनानां सहस्राणि पंचैवोर्ध्वसमुच्छ्रितः

அங்கே ‘மானஸ’ எனப் புகழ்பெற்ற மாபெரும் மழை இருமடங்கு செழுமையுடன் விளங்குகிறது; அது மேல்நோக்கி ஐந்தாயிரம் யோஜன உயரம் வரை எழுகிறது।

Verse 61

तानि चैव तु लक्षाणि सर्वतो वलयाकृति । पुष्करद्वीपवलयो मध्येन विभजंति च

அந்தப் பகுதிகள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு லட்சம் (யோஜனை) அளவுடையவை; எல்லாத் திசைகளிலும் வளைய வடிவமாய் உள்ளன. புஷ்கரத்வீபத்தின் வளையம் அவற்றை நடுவில் பிரிக்கிறது.

Verse 62

तेनैव वलया कारा द्वीपवर्षसमाकृतिः । दशवर्षसहस्राणि तत्र जीवंति मानवाः

அதே வளைய அமைப்பினாலே அது தன் வர்ஷங்களுடன் கூடிய தீவு-கண்டமாக வளைய வடிவம் பெறுகிறது. அங்கே மனிதர்கள் பத்து ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்கிறார்கள்.

Verse 63

निरामया वीतशोका रागद्वेषविवर्जिताः । अधर्मो न मतस्तेषां न बंधवधकौ मुने

அவர்கள் நோயற்றோர், துயரைக் கடந்தோர், ஆசை-வெறுப்பு அற்றோர். முனிவரே, அவர்களுக்கு அதர்ம எண்ணமே இல்லை; பந்தமும் இல்லை, மரணமும் அணுகாது.

Verse 64

सत्यानृते न तस्यास्तां सदैव वसतिस्सदा । तुल्यवेषास्तु मनुजा हेमवर्णैकरूपिणः

அந்த உலகில் உண்மை-பொய் என்ற வேறுபாடு இல்லை; அங்கே எப்போதும் நிலையான வாசமே உள்ளது. அங்குள்ள மனிதர் ஒரே ஆடை அணிந்து, பொன்னிற ஒரே வடிவில் ஒளிர்வர்.

Verse 65

वर्षश्चायं तु कालेय भौम स्वर्गोपमो मतः । सर्वस्य सुखदः काले जरारोगविवर्जितः

காலேயா, பூமியின் இந்த ஆண்டு சொர்க்கத்துக்கு ஒப்பானதாகக் கருதப்படுகிறது. காலம் வந்தபோது இது அனைவருக்கும் இன்பம் தரும்; முதுமை, நோய் அற்றது.

Verse 66

पुष्करे धातकीखण्डे महावीते महामुने । न्यग्रोधं पुष्करद्वीपे ब्रह्मणः स्थानमुत्तमम्

மகாமுனியே! தாதகீகண்டத்தில் உள்ள புஷ்கரத்தில், மகாவீடம் எனும் புனிதப் பகுதியில், புஷ்கரத்வீபத்தில் ந்யக்ரோதம் (ஆலமரம்) உள்ளது—அதே பிரம்மாவின் மிகச் சிறந்த புனித ஆசனம் ஆகும்।

Verse 67

तस्मिन्निवसते ब्रह्मा पूज्यमानस्सुरासुरैः । स्वादूदकेनांबुधिना पुष्करः परिवेष्टितः

அங்கேயே பிரம்மா வாசம் செய்கிறார்; தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் இருவராலும் அவர் பூஜிக்கப்படுகிறார்; மேலும் புஷ்கரம் இனிய நீருடைய கடலால் எல்லாத் திசைகளிலும் சூழப்பட்டுள்ளது।

Verse 68

एवं द्वीपास्समुद्रैस्तु सप्त सप्तभिरावृताः । द्वीपाश्चैव समुद्राश्च समाना द्विगुणैः परैः

இவ்வாறு ஒவ்வொரு தீவும் ஏழு ஏழு சமுத்திரங்களால் சூழப்பட்டுள்ளது. தீவுகளும் சமுத்திரங்களும் அளவில் ஒத்தவை; அடுத்தது முந்தையதை விட இருமடங்கு விரிவுடையது.

Verse 69

उक्तातिरिक्तता तेषां समुद्रेषु समानि वै । पयांसि सर्वदाऽल्पत्वं जायते न कदाचन

அவர்களுக்குச் சொல்லப்பட்ட அளவுக்கு மீறிய விரிவு சமுத்திரங்களிலும் அதேபோலவே உள்ளது. அங்குள்ள நீர் எந்நாளும் குறையாது; ஒருபோதும் தட்டுப்பாடு ஏற்படாது.

Verse 70

स्थालीस्थमग्निसंयोगादधःस्थं मुनिसत्तमः । तथेन्दुवृद्धौ सलिलमूर्द्ध्वगं भवति ध्रुवम्

முனிவரே! நெருப்பின் தொடர்பால் பாத்திரத்தில் உள்ளதொன்று கீழ்நோக்கிச் செல்லும்; அதுபோல சந்திரன் வளர்கையில் (சுக்லபக்ஷத்தில்) நீர் உறுதியாக மேல்நோக்கி எழும்.

Verse 71

उदयास्तमनेत्विंदोर्वर्द्धंत्यापो ह्रसन्ति च । अतो न्यूनातिरिक्ताश्च पक्षयोः शुक्लकृष्णयोः

சந்திரன் உதயம்-அஸ்தமனம் காரணமாக நீர் பெருகியும் குறையியும் செய்கிறது; ஆகவே சுக்ல, கிருஷ்ண பக்ஷங்கள் சிலவேளை குறைந்து சிலவேளை அதிகரிக்கின்றன.

Verse 72

अपां वृद्धिक्षयौ दृष्टौ शतशस्तु दशोत्तरम् । समुद्राणां मुनिश्रेष्ठो सर्वेषां कथितं तव

முனிவரே! நீரின் பெருக்கமும் குறைவும் நான் மீண்டும் மீண்டும், நூற்றுக்கும் மேலான முறை கண்டேன்; மேலும் எல்லா சமுத்திரங்களையும் பற்றி உமக்கு உரைத்தேன்.

Verse 73

भोजनं पुष्करद्वीपे प्रजास्सर्वाः सदैव हि । खंडस्य कुर्वते विप्र तत्र स्वयमुपस्थितम्

விப்ரரே! புஷ்கரத் தீவில் எல்லா உயிர்களும் எப்போதும் உணவு உண்ணுகின்றன; ஏனெனில் அங்கு அவர்களுக்கு உரிய பங்கு தானாகவே வந்து நிற்கிறது.

Verse 74

स्वांगदो यस्य पुरतो नास्ति लोकस्य संस्थितिः । द्विगुणा हिरण्मयी भूमिस्सर्वजंतुविवर्जिता

யாரின் முன்னிலையில் உலக ஒழுங்கு நிலைபெற முடியாதோ, அவரின் முன் பூமி இருமடங்கு ஒளிர்ந்து, பொன்மயமாகி, எல்லா உயிர்களும் அற்றதாகிறது.

Verse 75

लोकालोकस्ततश्शैलस्सहस्राण्यचलो हि सः । उच्छ्रयेण हि तावंति योजनायुतविस्तृतः

அதற்கு அப்பால் ‘லோகாலோக’ மலை உள்ளது—அசையாத மலைத்தொடர்; அது ஆயிரக் கணக்கான யோஜனைகள் வரை விரிந்துள்ளது. உயரமும் அதே அளவு; அகலம் பத்தாயிரம் யோஜனைகள் பரவியுள்ளது.

Verse 76

तमश्चांडकटाहेन सेयमुर्वी महामुने । पंचाशत्कोटिविस्तारा सद्वीपा समहीधरा

மகாமுனியே, இந்தப் பூமி ‘தமஸ’ எனும் பேரிருள் கலசத்தால் சூழப்பட்டுள்ளது. இதன் விரிவு ஐம்பது கோடி (யோஜனை); இது தீவுகளுடனும் மலைகளுடனும் நிறைந்தது.

Verse 77

आधारभूता सर्वेषां सर्वभूतगुणाधिका । सेयं धात्री च कालेय सर्वेषां जगतामिला

அவள் அனைத்திற்கும் ஆதாரம்; எல்லா உயிர்களின் குணங்களையும் மிஞ்சும் மங்கள குணங்களால் மேம்பட்டவள். அவளே தாத்ரீ, காலேயா, இலா—அனைத்து உலகங்களையும் தாங்கும் பூமாதேவி.