Ramayana — Ayodhya Kanda, Sarga 114, Shloka 11
अयोध्याप्रवेशः
Bharata Enters Ayodhya and Perceives the City’s Desolation
सहसा चलितां स्थानान्महीं पुण्यक्षयाद्गताम्।संवृतद्युतिविस्तारां तारामिव दिवश्च्युताम्।।2.114.11।।
sahasā calitāṃ sthānān mahīṃ puṇya-kṣayād gatām | saṃvṛta-dyuti-vistārāṃ tārām iva divaś cyutām ||
அயோத்தி திடீரென தன் நிலையிலிருந்து அசைந்து, புண்ணியக் க்ஷயத்தால் பூமிக்குத் தாழ்ந்ததுபோல் தோன்றினாள். அவளின் விரிந்த ஒளி மறைக்கப்பட்டு, விண்ணிலிருந்து விழுந்த நட்சத்திரம்போல் இருந்தாள்॥
FAQs
The verse invokes the moral universe of karma and puṇya: collective splendour and stability can fade when merit is ‘spent’—a reminder that dharma sustains prosperity.
The narrator continues describing Ayodhyā’s gloom after the upheaval in the royal house, using cosmic imagery.
Not a single virtue, but the theme that dharmic order supports social and cosmic harmony; its disturbance brings dimming and dislocation.