Adhyaya 65

Verse 1

व्यास उवाच । नांदीमुखेषु सर्वेषु पूजयेद्यो गणाधिपम् । तस्य सर्वो भवेद्वश्यः पुण्यं भवति चाक्षयम्

வியாசர் கூறினார்—எல்லா நாந்தீமுகச் சடங்குகளிலும் கணாதிபன் (கணேசன்) வழிபடுபவனுக்கு அனைத்தும் வசப்படும்; அவனுடைய புண்ணியம் அழியாததாகும்.

Verse 2

गणानां त्वेति मंत्रेण सर्वयज्ञघटेषु च । सर्वसिद्धिमवाप्नोति स्वर्गं मोक्षं लभेन्नरः

‘கணானாம் த்வே’ எனத் தொடங்கும் மந்திரத்தை ஜபித்து, அதை எல்லா யாகக் கலசங்களிலும் பயன்படுத்தினால் மனிதன் எல்லாச் சித்திகளையும் அடைந்து, ஸ்வர்க்கமும் மோக்ஷமும் பெறுவான்.

Verse 3

मृण्मये प्रतिमायां च चित्रे चाथ दृषण्मये । द्वारदारुणि पात्रे च हेरंबं लेखयेद्बुधः

அறிவுடையவன் மண்ணால் செய்யப்பட்ட விக்ரகத்தில், ஓவியத்தில், கல்லில், மேலும் மரத்தால் ஆன கதவிலும் பாத்திரத்திலும் ஹேரம்பன் (கணேசன்) பெயர்/வடிவை எழுதவோ செதுக்கவோ வேண்டும்.

Verse 4

अन्यस्मिन्नपि देशे तु सततं दृष्टिगोचरे । स्थापयित्वा तु हेरंबं शक्त्या यः पूजयेद्बुधः

வேறு நாட்டிலிருந்தாலும், எப்போதும் கண் முன்னே இருக்கும் இடத்தில் ஹேரம்பன் (கணேசன்)னை நிறுவி, தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப பக்தியுடன் வழிபடுகிற அறிவுடையவன்,

Verse 5

तस्य कार्याणि सिद्ध्यंति दयितानि समंततः । न विघ्नं जायते किंचित्त्रैलोक्यं वशमानयेत्

அவனுடைய விரும்பிய செயல்கள் அனைத்தும் எல்லாத் திசைகளிலும் நிறைவேறும்; அவனுக்கு எந்தத் தடையும் எழாது—மூன்று உலகங்களையும் வசப்படுத்துவான்.

Verse 6

विद्यार्थी लभते विद्यां वेदशास्त्रसमुद्भवाम् । अन्यां च शिल्पिविद्यां च विजयां स्वर्गदायिनीम्

மாணவன் வேத-சாஸ்திரங்களில் இருந்து தோன்றிய கல்வியைப் பெறுகிறான்; மேலும் பிற கலை-தொழில் அறிவையும் அடைகிறான்; அவை வெற்றியளித்து சொர்க்கம் அருள்வன.

Verse 7

धनार्थी विपुलं वित्तं कन्यां साध्वीं मनोरमाम् । ऐश्वर्यं धर्मसाध्यं च तनयं कुलमोक्षदम्

செல்வம் நாடுபவன் பெருஞ்செல்வம் பெறுவான்; நற்குணமிக்க அழகிய கன்னி (மணமகள்) கிடைப்பாள்; தர்மத்தால் பெறப்படும் ஐஸ்வர்யம் உண்டாகும்; மேலும் குலத்தை உய்விக்கும் மகனும் கிடைப்பான்.

Verse 8

न रोगैः पीड्यते कश्चिन्न ग्रहैः प्रेतयोनिभिः । शृंगिभिर्नापि रक्षोभिर्विद्युद्भिर्वनतस्करैः

யாரும் நோய்களால் துன்புறார்; தீய கிரகங்களாலும் அல்ல, பேய்-யோனியினராலும் அல்ல; கொம்புடைய உயிர்களாலும் அல்ல, ராட்சசர்களாலும் அல்ல; மின்னல் பேரிடராலும் அல்ல, காட்டு கொள்ளையர்களாலும் அல்ல.

Verse 9

न राजा कुप्यति गृहे न च मारी प्रवर्तते । न दौर्भिक्ष्यं न दौर्बल्यं पूजयित्वा विनायकम्

விநாயகரை வழிபட்டால் வீட்டின்மேல் அரசன் கோபமடையான்; தொற்றுநோய் பரவாது; பஞ்சமும் இல்லை, பலவீனத் துன்பமும் எழாது.

Verse 10

अभिप्रेतार्थसिद्ध्यर्थं पूजितो यः सुरैरपि । सर्वविघ्नछिदे तस्मै गणाधिपतये नमः

விரும்பிய பொருள் நிறைவேறுவதற்காக தேவர்களாலும் வழிபடப்படுபவரும், எல்லா தடைகளையும் அறுப்பவருமான அந்த கணாதிபதிக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 11

मंत्रश्चायं ॐ नमो गणपतये । नारायणप्रियैः पुष्पैरन्यैश्चापि सुगंधिभिः । मोदकैः फलमूलैश्च द्रव्यैः कालोद्भवैस्तथा

இது மந்திரம்—“ஓம் நமோ கணபதயே।” நாராயணனுக்கு பிரியமான மலர்களாலும், பிற நறுமண மலர்களாலும், மோதகங்கள், பழ‑கிழங்குகள் மற்றும் காலத்திற்கேற்ப கிடைக்கும் காணிக்கைகளாலும் அவரை வழிபட வேண்டும்।

Verse 12

दधिदुग्धैः प्रियैर्वाद्यैरपि धूपसुगंधिभिः । पूजयेद्गणपं यस्तु सर्वसिद्धिमवाप्नुयात्

தயிர்‑பால், இனிய வாத்திய நாதம், நறுமண தூபம் இவற்றால் கணபதியை வழிபடுபவன் எல்லா முயற்சிகளிலும் முழு சித்தியை அடைவான்।

Verse 13

विशेषात्तस्य लिंगे तु यो ददाति वसुप्रियम् । पूजोपकरणं वस्त्रं सर्वं लक्षगुणं भवेत्

சிறப்பாக அந்த லிங்கத்திற்கு செல்வம்‑பிரியமானது—செல்வம், பூஜை உபகரணங்கள் அல்லது ஆடை—அர்ப்பிப்பவன், அவை அனைத்தும் இலட்சமடங்கு புண்ணியமாகும்।

Verse 14

देशे च भारते वर्षे वनिता पूर्वसन्निधौ । लौहित्यदक्षिणे तीरे लिंगरूपो विनायकः

பாரத நாட்டில் ‘வனிதா’ என்னும் தலத்தில், பழம்பெரும் புனித சன்னிதிக்கு அருகில், லௌஹித்ய நதியின் தென் கரையில் விநாயகர் லிங்க ரூபமாகத் திகழ்கிறார்।

Verse 15

हरगौरीसमादेशाद्देवानां संमतेन च । स्थितो लोकप्रशांत्यर्थं सर्वविघ्नविनाशनात्

ஹர‑கௌரியின் ஆணையாலும் தேவர்களின் சம்மதத்தாலும், உலக அமைதிக்காக—எல்லா தடைகளையும் அழிப்பவனாக—அவர் அங்கே நிலை கொண்டார்।

Verse 16

पूजयित्वा तु तं देवं शक्तितो द्रव्यसंचयैः । विनायकत्वमाप्नोति वेदशास्त्रार्थपारगः

தன் ஆற்றலுக்கேற்ப பூஜைப் பொருட்களைச் சேகரித்து அந்தத் தேவனை வழிபட்டால், அவன் விநாயகப் பதவியை அடைந்து வேத-சாஸ்திரங்களின் பொருளில் பாண்டித்யம் பெறுவான்.

Verse 17

सकृत्प्रदक्षिणं कृत्वा दृष्ट्वा स्पृष्ट्वा तु मानवः । अक्षयं लभते स्वर्गं सदा देवैः प्रपूज्यते

ஒருமுறை பிரதட்சிணை செய்து, தரிசித்து, தொட்டால் மனிதன் அழியாத சுவர்க்கத்தை அடைந்து, எப்போதும் தேவர்களால் போற்றப்படுவான்.

Verse 18

संसर्गिणां च म्लेछानां गत्यर्थं सुतपस्विनाम् । पुत्रार्थं सर्वलोकानां तत्र शंभुर्विनायकः

அங்கே விநாயகனெனப் பெயர்பெற்ற சம்பு இருக்கிறார்—ம்லேச்சர்களுடன் தொடர்புடையோர்க்கு உயர்ந்த கதியை அளிக்கவும், மகாதபஸ்விகளின் நலனுக்காகவும், எல்லா உலகங்களின் மக்களுக்கு புத்திரப் பேற்றை அருளவும்.

Verse 19

कृत्वाभिषेकं लौहित्ये स्पृशेद्यस्तु गणाधिपम् । सप्तजन्मकृतात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

லௌஹித்யத்தில் அபிஷேகம் செய்து கணாதிபனைத் தொட்டவன், ஏழு பிறவிகளில் செய்த பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 20

न वैधव्यं न कार्पण्यं न शोकं न तु मत्सरम् । विनायकं समासाद्य जन्मजन्मनि संलभेत्

விநாயகனைச் சரணடைந்தால், பிறவி பிறவியாக விதவைத்தனம், வறுமை, துயரம், பொறாமை ஆகியவை எதுவும் அணுகாது.

Verse 21

पुनः सिद्धिः पुनर्भोग्यं पुनः कीर्तिः पुनर्बलम् । पूजयित्वा तु गणपं नरस्य नात्र संशयः

மீண்டும் சித்தி, மீண்டும் போகங்கள், மீண்டும் கீர்த்தி, மீண்டும் வலிமை—கணபதியை வழிபட்டால் மனிதன் இவற்றை அடைவான்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 22

अस्य पूजामकृत्वा च सर्वाभीष्टं विनश्यति । तत्र देवाश्च सुप्रीता ब्रह्मविष्णुहरादयः

இதன் பூஜையைச் செய்யாவிட்டால் எல்லா விரும்பிய பயன்களும் அழியும். அங்கே பிரம்மா, விஷ்ணு, ஹரன் (சிவன்) முதலிய தேவர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைவர்।

Verse 23

मघोनो गणपस्याथ पूजाविरहितस्य च । अथासुरैर्महावीर्यैर्हिरण्याक्षमुखै रणे

பின்னர் மகவன் (இந்திரன்) உடைய கணபதிக்கு பூஜை இல்லாததால், ஹிரண்யாக்ஷன் முதலிய மகாவீர்ய அசுரர்கள் போரில் முன்னேறினர்।

Verse 24

मघवा तु जितो वीर्याद्धिरण्याक्षेण वै तदा । ततस्सुराश्च निर्वीर्या यावद्वर्षशतं पुरा

அப்போது ஹிரண்யாக்ஷனின் வீரத்தால் மகவா (இந்திரன்) தோற்கடிக்கப்பட்டான். அதன் பின் தேவர்கள் பழங்காலத்தில் நூறு ஆண்டுகள் வரை வலியிழந்தனர்।

Verse 25

दैवासुरे महायुद्धे सुराणां च पराजयः । ततो देवाधिदेवे तु शिवे देवैर्निवेदितम्

தேவர்-அசுரர் மாபெரும் போரில் தேவர்களுக்கு தோல்வி ஏற்பட்டது. அப்போது தேவர்கள் தேவாதிதேவன் சிவனிடம் அந்த நிகழ்வை விண்ணப்பித்தனர்।

Verse 26

भगवन्नसुरैर्नो हि जितं राज्यं गता मखाः । एतस्मिन्नंतरे शंभुर्देवान्वचनमब्रवीत्

ஓ பகவனே! அசுரர்கள் நிச்சயமாக எங்கள் அரசை வென்றனர்; எங்கள் யாகங்களும் நின்றுவிட்டன. இந்நேரத்தில் ஶம்பு தேவர்களிடம் இவ்வசனங்களை உரைத்தார்.

Verse 27

हेरंबाय वरो दत्त उमया प्रीतया मया । पूजया ते परा सिद्धिर्देवादीनां भवत्विति

உமையுடன் மகிழ்ந்து நான் ஹேரம்பனுக்கு வரம் அளித்தேன்— ‘உன் பூஜையால் தேவர்கள் முதலியோர்க்கு பரம சித்தி உண்டாகுக.’

Verse 28

अवजानाति यो मोहात्पुरुषस्तु महोत्सवे । न भवेत्तस्य सिद्धिश्च रणे चापि पराजयः

மயக்கத்தால் மகோৎসவத்தில் அவமதிப்பவன் சித்தி பெறான்; போரிலும் அவனுக்கு தோல்வியே உண்டாகும்.

Verse 29

महामखेन युष्माभिः पूजा गणपतेः कृता । हेलया न कृता मोहात्तस्मात्प्राप्तः पराजयः

நீங்கள் மகா யாகத்தால் கணபதியைப் பூஜித்தீர்கள்; அது அலட்சியமாகச் செய்யப்படவில்லை. ஆயினும் மயக்கத்தால் உங்களுக்கு தோல்வி வந்தடைந்தது.

Verse 30

शीघ्रं गच्छत वै पुण्यां गणपस्य महात्मनः । पूजां कुरुत धर्मज्ञा जयस्तूर्णं भविष्यति

மகாத்மா கணபனின் புனிதத் தலத்திற்குத் துரிதமாகச் செல்லுங்கள். தர்மம் அறிந்தவர்களே, பூஜை செய்யுங்கள்—வெற்றி உடனே உங்களதே ஆகும்.

Verse 31

ततो हरमुखाच्छ्रुत्वा वचः क्षेमपरं हितम् । प्रहृष्टा विबुधास्सर्वे गणपस्य पुरः स्थिताः

அப்போது சிவபெருமானின் வாய்மொழியாகக் கேட்கப்பட்ட நலனும் க்ஷேமமும் தரும் வாக்குகளைச் செவிமடுத்துத், கணபதியின் முன்னிலையில் நின்ற எல்லா தேவர்களும் பேருவகை கொண்டனர்।

Verse 32

देवा ऊचुः । गणाधिप नमस्तुभ्यं सर्वदेवैकपालक । स्वर्गभोगप्रद प्रीत्या हेरंब त्वां नताः स्म ह

தேவர்கள் கூறினர்— ஹே கணாதிபா! உமக்கு நமஸ்காரம்; நீரே எல்லாத் தேவர்களுக்கும் ஒரே பாதுகாவலன். ஹே ஹேரம்பா! ஸ்வர்கபோகங்களை அருள்வோனே, பக்திப் பிரீதியுடன் உமக்கு வணங்குகிறோம்।

Verse 33

जयदं सर्वयुद्धेषु सिद्धिदं सर्वकर्मसु । महामायं महाकायं हेरंब त्वां नताः स्म ह

ஹே ஹேரம்பா! எல்லாப் போர்களிலும் வெற்றியளிப்பவனும், எல்லாக் காரியங்களிலும் சித்தியளிப்பவனும் நீயே. ஹே மகாமாயா, ஹே மகாகாயா, நாங்கள் உறுதியாக உமக்கு வணங்குகிறோம்।

Verse 34

एकदंतं महाप्राज्ञं लंबतुंडं विनायकम् । देवं महर्षिदेवानांमिंद्रस्य च नताः स्म ह

ஒரே தந்தமுடைய, பேரறிவுடைய, நீண்ட துதிக்கையுடைய விநாயக தேவனை நாம் வணங்குகிறோம்— அவரை மகரிஷிகளும் தேவர்களும் இந்திரனும் கூட வணங்குகின்றனர்।

Verse 35

यत्ते पुरार्चनं यज्ञे न कृतं तत्क्षमस्व नः । सुराणां च गिरः श्रुत्वा गणपो वाक्यमब्रवीत्

யாகத்தில் முன்பே உமது ஆராதனை செய்யப்படவில்லை— அந்தக் குற்றத்தை மன்னிப்பீராக. தேவர்களின் சொற்களைச் செவிமடுத்து கணபதி பதிலாக உரைத்தார்।

Verse 36

युष्माभिर्व्रियतां देवा वरो मत्तो हि वांच्छितः । ततः शक्रादयः सर्वे बृहस्पतिपुरोगमाः

ஓ தேவர்களே, என்னிடமிருந்து நீங்கள் விரும்பும் வரத்தை வேண்டிக் கொள்ளுங்கள். அப்போது சக்ரன் (இந்திரன்) முதலிய எல்லாத் தேவர்களும், ப்ருஹஸ்பதியை முன்னணியாகக் கொண்டு முன்னே வந்தனர்.

Verse 37

ऊचुर्गणपतिं देवा जयोस्माकं भवत्विति । देवानां वचनं श्रुत्वा गणेशो वाक्यमब्रवीत्

தேவர்கள் கணபதியிடம்—“எங்களுக்கு வெற்றி உண்டாகுக” என்று கூறினர். தேவர்களின் சொற்களை கேட்ட கணேசன் பதிலுரைத்தான்.

Verse 38

बाढमेव सुरश्रेष्ठा जयो वो भवतु द्रुतम् । ततो देवगणास्सर्वे हर्षनिर्भरमानसाः

“ஆம், ஓ சுரசிறந்தவர்களே, உங்களுக்கு விரைவில் வெற்றி உண்டாகுக.” அப்போது எல்லா தேவர்களும் பேரானந்தம் நிறைந்த மனத்துடன் மகிழ்ந்தனர்.

Verse 39

गणेशं पूजयामासुर्गंधसारैस्तु मण्डनैः । दिव्यधूपैः सुवस्त्रैश्च कुसुमैर्नन्दनोद्भवैः

அவர்கள் கணேசனை மணமிகு சாரங்களாலும் அலங்காரங்களாலும், தெய்வீக தூபங்களாலும் நல்வஸ்திரங்களாலும், நந்தனவனத்தில் மலர்ந்த பூக்களாலும் வழிபட்டனர்.

Verse 40

पारिजातादिभिः पुष्पैरन्यैर्देवमनोहरैः । पूजितो गणपो देवैरुवाच सुरसत्तमान्

பாரிஜாதம் முதலிய தேவர்மனத்தை மகிழ்விக்கும் பிற மலர்களால் தேவர்கள் வழிபட்டபின், கணபன் அந்தச் சுரசிறந்தவர்களிடம் கூறினான்.

Verse 41

गच्छध्वं विबुधा देवं विष्णुमद्भुतसाहसम् । स विधास्यति वः कामं वांच्छितं च ततः सुराः

அருள்மிகு விண்ணவர்களே, அதிசய வீரத்துடன் விளங்கும் திருமால் விஷ்ணுவை அணுகிச் செல்லுங்கள். அவர் உங்கள் விருப்பத்தை நிறைவேற்றி, நீங்கள் நாடியதை அருள்வார்; ஆகவே, தேவர்களே, அவரிடமே சரணடையுங்கள்.

Verse 42

स्वंस्वं रथं समारुह्य गतास्ते हरिमव्ययम् । पीतांबरं नमस्कृत्य ऊचुर्देवगणा मुदा

தத்தம் தேர்களில் ஏறி அவர்கள் அழிவிலா ஹரியை அணைந்தனர். மஞ்சள் ஆடை அணிந்த இறைவனை வணங்கி, தேவர்கூட்டம் மகிழ்ச்சியுடன் உரைத்தது.

Verse 43

हरात्मजं तु संप्राप्य पूजयित्वा गणाधिपम् । आगतास्त्वत्सकाशं वै महात्मन्नद्य केशव

ஹரனின் புதல்வனாகிய கணாதிபதியை அடைந்து வணங்கி வழிபட்டு, மகாத்மா கேசவா, இன்று நாங்கள் நிச்சயமாக உமது சன்னிதிக்கு வந்துள்ளோம்.

Verse 44

एतच्छ्रुत्वा तु देवानां वचनं हरिरव्ययः । यथातथ्यमुवाचेदं हनिष्ये दैत्यपुंगवान्

தேவர்களின் சொற்களை கேட்ட அழிவிலா ஹரி உண்மையாய் உரைத்தார்— “தைத்யர்களில் முதன்மையானவனை நான் வதம் செய்வேன்.”

Verse 45

श्रुत्वा वागमृतं देवा नारायणमुखाच्च्युतम् । हृष्टाश्च सुमुदाविष्टा द्रव्यैरिष्टैः समर्चयन्

நாராயணனின் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்ட வாக்கமெனும் அமுதை கேட்ட தேவர்கள் மகிழ்ந்து பேரானந்தத்தில் மூழ்கி, தமக்குப் பிரியமான காணிக்கைகளால் அவரை வழிபட்டனர்.

Verse 46

पुनर्विष्णुरुवाचेदं देवानिंद्रपुरोगमान् । स्वंस्वं बलं समाहृत्य सज्जी भवत विज्वराः

அப்போது விஷ்ணு, இந்திரன் முன்னணியில் இருந்த தேவர்களை மீண்டும் நோக்கி— “ஒவ்வொருவரும் தம் தம் வலிமையைச் சேர்த்து ஆயத்தமாவீர்; பயக் காய்ச்சலின்றி நில்லீர்” என்றார்.

Verse 47

हरिष्ये तान्दुराचारान्बलं चैव समंततः । अस्त्रवृंदं तु संगृह्य यूयं तिष्ठत निर्भयाः

“அந்த துராசாரர்களையும் அவர்களின் படையையும் நான் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் கைப்பற்றுவேன். நீங்கள் ஆயுதக் கூட்டத்தைச் சேர்த்து, அஞ்சாது உறுதியாக நில்லீர்।”

Verse 48

माधवस्य वचः श्रुत्वा प्रगताः सुरपुंगवाः । विमानानि समारुह्य सर्वे दिव्यास्त्रधारिणः

மாதவனின் சொற்களைக் கேட்ட தேவர்களில் முதன்மையோர் புறப்பட்டனர்; அனைவரும் தெய்வ ஆயுதங்களைத் தாங்கி, விமானங்களில் ஏறி சென்றனர்.

Verse 49

देवानां हर्षवाक्यानि दैत्यचारैः श्रुतानि वै । राजानं कथयामासुर्हिरण्याक्षं महाबलम्

தேவர்களின் மகிழ்ச்சி நிறைந்த சொற்களை அசுரர்களின் உளவாளிகள் கேட்டனர்; அவர்கள் சென்று மாபெரும் வலிமையுடைய அரசன் ஹிரண்யாக்ஷனிடம் அறிவித்தனர்.

Verse 50

श्रुत्वा दैत्यपतिस्तत्र चुकोपाति महाबलः । सचिवांस्तु समाहूय क्रुद्धो वचनमब्रवीत्

இதைக் கேட்டதும் அங்கே தைத்தியர்களின் மாபெரும் வலிமையுடைய தலைவன் கடும் கோபமுற்றான். அமைச்சர்களை அழைத்து, சினத்துடன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 51

अधुनेंद्रादिदेवाश्च निखिलाः क्रूरबुद्धयः । माधवं च परीप्सन्तः शंभौ सर्वं न्यवेदयन्

அப்போது இந்திரன் முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் கொடிய எண்ணத்துடன், மாதவனைப் பெற விரும்பி, அனைத்தையும் சம்புவாகிய சிவனிடம் அறிவித்தனர்।

Verse 52

कथं जयं च लप्स्यामो दैत्यवृंदेतिदारुणे । त्रिपुरारिरुवाचेदं गणेशं यजतामराः

“மிகக் கொடூரமான தைத்யக் கூட்டத்தின் மீது நாம் எவ்வாறு வெற்றி பெறுவோம்?” என்று கூறி, திரிபுராரி (சிவன்) தேவர்களிடம்—“கணேசனை வழிபடுங்கள்” என்றார்।

Verse 53

पूजयित्वा तु तं देवं जेष्यथासुरदानवान् । ततो देवगणैर्हृष्टैः पूजितो गणनायकः

அந்த தேவனை வழிபட்டால் நீங்கள் அசுரர், தானவர்களை வெல்வீர்கள். பின்னர் மகிழ்ந்த தேவர்கூட்டம் கணநாயகன் (கணேசன்) ஐப் பூஜித்தது।

Verse 54

गणाधिपेन तुष्टेन क्रूरो दत्तो वरो महान् । जेष्यथाद्यासुरान्सर्वांस्ततो देवा मुदान्विताः

திருப்தியடைந்த கணாதிபன் (கணேசன்) அந்தக் கடுமையான வீரனுக்கு மகத்தான வரம் அளித்தான்—“நீ ஆதியிலுள்ள எல்லா அசுரர்களையும் வெல்வாய்.” அப்போது தேவர்கள் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தனர்।

Verse 55

हरिं निवेदयामासुरस्मद्वधपरीप्सवः । हरेर्बाढमुपश्रुत्य रथिनः शस्त्रपाणयः

எங்களை அழிக்க விரும்பியவர்கள் இதை ஹரியிடம் அறிவித்தனர்; ஹரியின் கட்டளையைத் தெளிவாகக் கேட்டதும், ஆயுதம் கையில் கொண்ட ரத வீரர்கள் புறப்பட்டனர்।

Verse 56

युद्धार्थमधितिष्ठंति निर्जरास्त्वभयामयि । यस्य या शक्तिरस्तीह देवाञ्जेतुं वदत्वलम्

ஹே அபயாமயீ! அமரர்கள் போருக்காகத் தங்கள் இடங்களைப் பிடித்துள்ளனர். இங்கே யாருக்கு எவ்வளவு வலிமை உள்ளதோ, அவர் தேவர்களை வெல்லும் ஆற்றலை அறிவிக்கட்டும்—இனி தயக்கம் போதும்।

Verse 57

ततो राज्ञोवचः श्रुत्वा मधुर्वचनमब्रवीत् । जेष्यामि च हरिं राजन्सहायं मे नियोजय

அப்போது அரசனின் சொற்களை கேட்ட மது இனிய மொழியில் கூறினான்—“அரசே! நான் ஹரியை வெல்வேன்; எனக்கொரு துணையை நியமியுங்கள்।”

Verse 58

जिते नारायणे देवाः सभयास्त्रिदशा ध्रुवम् । तस्मान्नारायणोऽस्माकं भागः सर्वपुरंजयः

நாராயணன் வெற்றி பெற்றால், முப்பத்துமூன்று தேவர்கள் நிச்சயமாக அச்சமின்றி இருப்பர். ஆகவே நாராயணனே எங்களுக்குரிய பங்கு—அனைத்து நகரக் கோட்டைகளையும் வெல்வோன்।

Verse 59

ततो धुंधुश्च सुंदश्च कालकेयो महाबलः । सहायश्च मधोस्तस्य जेष्यामो माधवं नृप

பின்னர் துந்து, சுந்து, மேலும் மகாபலன் காலகேயன்—மது துணையுடன்—“அரசே! நாங்கள் மாதவனை (விஷ்ணுவை) வெல்வோம்” என்றனர்।

Verse 60

सर्वदैत्यबले मुख्याश्चत्वारो दृढविक्रमाः । कालमृत्युसमा वीराः सर्वास्त्रविधिपारगाः

அனைத்து தைத்தியப் படைகளிலும் அந்த நால்வர் முதன்மையினர்—அசைக்க முடியாத வீரத்துடன், காலமும் மரணமும் போல் அச்சமூட்டும் போர்வீரர்கள்; எல்லா ஆயுத விதிகளிலும் தேர்ந்தவர்கள்।

Verse 61

बलस्तत्राब्रवीद्वाक्यं यस्मिन्जय उपस्थितः । तं च जेष्यामि जिष्णुं च प्रतिज्ञा मे दृढा नृप

அங்கே ஜயன் முன்னிலையில் பலராமன் கூறினான்— “நான் அவனை நிச்சயமாக வெல்வேன்; ஜிஷ்ணுவையும் வெல்வேன்; அரசே, என் பிரதிஞ்ஞை உறுதியானது।”

Verse 62

नमुचिश्च मुचिश्चैव भ्रातरौ बलदर्पितौ । ऊचतुस्तौ नृपं ह्यावां जेष्यावो वै बलाद्बलौ

நமுசி, முசி எனும் இரு சகோதரர்கள்—வலிமையின் அகந்தையால் மயங்கியவர்கள்—அரசனை நோக்கி: “நாங்கள் இருவரும் வலிமைமிக்கோர்; வலத்தாலேயே நிச்சயம் வெல்வோம்” என்றனர்.

Verse 63

जम्भश्चैवाब्रवीद्वाक्यमिंद्रमिंद्रपुरोगमान् । जेष्यामि नात्र संदेहो दैत्या भवत विज्वराः

பின் ஜம்பன், இந்திரனுக்கும் இந்திரன் தலைமையிலுள்ளவர்களுக்கும் கூறினான்: “நான் நிச்சயமாக வெல்வேன்; இதில் ஐயமில்லை. தைத்யர்களே, கவலை அற்றிருங்கள்।”

Verse 64

त्रिपुरश्चाब्रवीद्वाक्यं जेष्यामि च विनायकम् । तावदूचेऽथ सेनानीर्मयो देवांतको बली

திரிபுரன் கூறினான்: “விநாயகனையும் நான் வெல்வேன்.” அச்சமயம் தேவர்களை அழிப்பவன் எனப் பெயர்பெற்ற வலிமைமிக்க சேனாதிபதி மயாசுரன் பேசினான்.

Verse 65

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे कालकेयवधोनाम । पंचषष्टितमोऽध्यायः

இவ்வாறு திருப்பத்மபுராணத்தின் முதல் ஸ்ருஷ்டிகண்டத்தில் ‘காலகேயவதம்’ எனப்படும் அறுபத்தைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 66

गत्वोवाच हिरण्याक्षं जिष्णुदूतोहमागतः । राज्यं त्यज स्ववाचा नः प्राणेषु यदि ते हितम्

அங்கு சென்று அவன் ஹிரண்யாக்ஷனிடம் கூறினான்—“நான் ஜிஷ்ணு (விஷ்ணு) அவர்களின் தூதனாக வந்தேன். உயிர் நலன் வேண்டுமெனில் எங்கள் வாக்கின்படி அரசாட்சியைத் துற.”

Verse 67

न चेद्युध्यस्व मामद्य न वा गच्छ रसातलम् । ततः कोपादुवाचेदं नारदं मुनिसत्तमम्

“இன்றே என்னுடன் போரிடாவிட்டால் ரசாதலத்திற்கு செல்!” என்று கூறி, கோபத்துடன் முனிவருள் சிறந்த நாரதரிடம் இவ்வாறு சொன்னான்।

Verse 68

अहिंस्यस्त्वं ब्राह्माणाद्य गच्छ तूर्णं ममाग्रतः । देवानां च विपत्तिं च कदनं निधनं पुरः

“ஓ பிராமணரே, நீர் அஹிம்ச்யர்; உமக்கு தீங்கு செய்யக் கூடாது. உடனே என் முன்னே விரைந்து செல்—முன்னால் தேவர்களின் பேராபத்து, துன்பம், அழிவு நிற்கின்றன.”

Verse 69

पश्य विप्र क्षणेनांतं प्राप्तं हरिहरादिकम् । एवमुक्त्वा स दैत्येंद्रो बलाध्यक्षमुवाच ह

“ஓ விப்ரரே, பாருங்கள்—ஒரு கணத்தில் ஹரி, ஹரன் முதலியோரால் முடிவு வந்து சேர்ந்தது.” என்று கூறி அந்த தைத்யேந்திரன் சேனாதிபதியிடம் சொன்னான்।

Verse 70

सज्जीकृत्य बलं सर्वान्रथांश्चानयत द्रुतम् । दैत्यराजवचः श्रुत्वा बलाध्यक्षः समंततः

தைத்யராஜனின் ஆணை கேட்ட சேனாதிபதி எல்லாத் திசைகளிலும் படையை ஆயத்தப்படுத்தி, எல்லா ரதங்களையும் விரைவாகக் கொண்டு வந்தான்।

Verse 71

बलान्याहूय सहसा संत्रस्तास्तूर्णमागताः । कोटिकोटिसहस्राणि अक्षौहिण्यो बलानि च

சேனைகளை உடனே அழைத்தவுடன் அவர்கள் அச்சமுற்று விரைந்து வந்தனர். அங்கே கோடி கோடி ஆயிரங்களாகவும், அக்‌ஷௌஹிணி அக்‌ஷௌஹிணி படைப்பிரிவுகளாகவும் சேனைகள் இருந்தன.

Verse 72

एकैकस्य च वीरस्य वाहनानि महांति च । स्यंदनानि विचित्राणि गजोष्ट्राश्वखरानपि

ஒவ்வொரு வீரருக்கும் பெரும் வாகனங்கள் இருந்தன—வண்ணமயமான ரதங்கள்; மேலும் யானை, ஒட்டகம், குதிரை, கழுதை முதலிய ஏற்றங்களும் இருந்தன.

Verse 73

सिंहव्याघ्रलुलायांश्च समारुह्य ययुस्तदा । वाद्यैः सर्वैश्च भूयिष्ठैः सिंहनादैर्भयानकैः

அப்போது அவர்கள் சிங்கம், புலி மற்றும் பிற கொடிய மிருகங்களில் ஏறி புறப்பட்டனர்; எல்லா வகை வாத்தியங்களின் பேரொலியும், அச்சமூட்டும் சிங்ககர்ஜனைகளும் முழங்கின.

Verse 74

दिशस्तु पूरयामासुस्सिन्धुवेलाचला धराः । सर्वलोकाश्च वित्रेसुः समुद्राश्च चकंपिरे

திசைகள் நிரம்பின; கடற்கரையோர மலைகளுடன் பூமி அதிர்ந்தது. எல்லா உலகங்களும் நடுங்கின; கடல்களும் குலுங்கின.

Verse 75

देवदुंदुभयो नेदुः सर्वदेवैः समीरिताः । वाद्यैश्च विविधैरन्यैर्वायुपूर्णैर्घनस्वनैः

அனைத்து தேவர்களாலும் முழக்கப்பட்ட தேவதுந்துபிகள் ஒலித்தன. மேலும் காற்றால் நிரம்பி, கனத்த கம்பீர ஒலியுடைய பல்வேறு பிற வாத்தியங்களும் முழங்கின.

Verse 76

सर्वलोकाभयत्रस्ता ये च त्रैलोक्यवासिनः । भ्रष्टकामागताकाशं घोरं तीव्रं महाहवम्

எல்லா உலகங்களிலும் உள்ள உயிர்களும், மும்முலக வாசிகளும் அச்சத்தால் நடுங்கினர். ஆகாயத்தை அதிரச் செய்து, ஆசைகளைச் சிதைக்கும் கொடிய, தீவிரமான மகாபோர் எழுந்தது.

Verse 77

परिघैः पाशशूलैश्च खड्गयष्टिपरश्वधैः । शरैश्च निशितैर्घोरैर्जघ्नुरन्योन्यमाहवे

இரும்புக் கம்புகள், பாசங்கள், சூலங்கள், வாள்கள், தண்டுகள், கோடாரிகள்—மேலும் கொடிய கூரிய அம்புகளால்—போரில் அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் வீழ்த்தினர்.

Verse 78

शस्त्रास्त्रैर्बहुधामुक्तैर्दिशः सर्वा निरंतरम् । विगृहेषु धरण्यां च पर्वतेषु जलेषु च

பலவகையாக விடப்பட்ட ஆயுதங்களாலும் ஏவுகணைகளாலும் எல்லாத் திசைகளும் இடையறாது நிரம்பின—போர்க்களங்களில், பூமியில், மலைகளில், நீரிலும் கூட.

Verse 79

देवस्थाने तथाकाशे पर्वताग्रेषु सानुषु । गह्वरेषु महारण्ये तयोर्युद्धमवर्तत

தேவஸ்தலங்களிலும், விரிந்த ஆகாயத்திலும், மலைச் சிகரங்களிலும் சரிவுகளிலும், குகைகளிலும், மாபெரும் வனத்திலும்—அவ்வாறு அவர்களிருவரின் போர் தொடர்ந்தது.

Verse 80

पुष्कलादि घनानां च वर्षधारा जलं यथा । पतंत्यस्त्राणि सैन्येषु शतशोथ सहस्रशः

அடர்ந்த பெரும் மேகங்களிலிருந்து மழைநீர் பெருக்காகப் பொழிவதுபோல், படைகளின் மீது ஆயுதங்கள் நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும் விழுந்தன.

Verse 81

केचित्पेतुः पृथिव्यां तु शरैः संभिन्नविग्रहाः । शक्तिभिर्मुसलैश्चान्ये छत्रशूलपरश्वधैः

சிலர் அம்புகளால் கிழிக்கப்பட்ட உடலுடன் பூமியில் விழுந்தனர்; மற்றவர்கள் சக்தி-வேல், முசலம், மேலும் குடை (ஆயுதமாக), திரிசூலம், பரசு ஆகியவற்றின் தாக்குதலால் வீழ்ந்தனர்।

Verse 82

पतिताः संमुखे शूरा युद्धेषु न्यायवर्तिनः । गच्छंति सुरसद्मानि स्वाम्यर्थे ये त्वभीरवः

போரில் எதிரியின் முன் வீழ்ந்து, நீதித் தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும் வீரர்கள்—தம் ஆண்டவனின் பொருட்டு அஞ்சாது போரிட்டவர்கள்—தேவர்களின் இல்லங்களாகிய தேவலோகத்தை அடைகின்றனர்।

Verse 83

ये चान्ये कातराः पापा हंतारो विमुखान्रणे । अन्यायैर्ये च योद्धारस्ते यान्ति यममंदिरं

மேலும் பிற கோழை பாவிகள்—போரில் பின்வாங்கியவர்களை கொல்லும்வர்கள்—அநியாய வழிகளால் யுத்தம் செய்பவர்கள் யமனின் மாளிகை (யமலோகம்) செல்வர்।

Verse 84

त्रिदिवस्था गजारोहाः सैन्धवस्थास्तथापरान् । रथस्थांश्च रथारोहाः पदगांश्च पदातयः

சிலர் திரிதிவத்தில் யானைமேல் ஏறியவர்களாக நிலைத்தனர்; சிலர் சைந்தவக் குதிரைகளில் ஏறினர். சிலர் தேரில் தேரோட்டிகளாக இருந்தனர்; சிலர் காலாட்படையாக நடந்தனர்।

Verse 85

परस्परं विनिघ्नंति शूरा युद्धाभिकांक्षिणः । मुदिताः सत्वसंपन्ना धर्मिष्ठा बलसंवृताः

போருக்காக ஏங்கும் வீரர்கள் ஒருவரையொருவர் வீழ்த்துகின்றனர்; அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன், சத்துவம் நிறைந்தவர்களாய், தர்மநிஷ்டையுடன், வலிமையால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டவர்களாய் உள்ளனர்।

Verse 86

केषांचिद्वाहवश्छिन्ना मुसलैर्भिन्नमस्तकाः । केशाश्शिरांसि वस्त्राणि निपेतुर्धरणीतले

சிலரின் புயங்கள் துண்டாயின; சிலரின் தலைகள் முசலின் அடியால் நொறுங்கின. முடி, துண்டிக்கப்பட்ட தலைகள், ஆடைகள் பூமித்தளத்தில் விழுந்தன.

Verse 87

मध्यच्छिन्नास्तथा भिन्नाः पेतुरुर्व्यां महाबलाः । खड्गपातैस्तथा चोग्रैश्छ्रिन्नभिन्नाः परश्वधैः

நடுவே பிளந்து, பலவிதமாக வெட்டுண்ட அந்த மகாபல வீரர்கள் பூமியில் வீழ்ந்தனர்—கடுமையான வாள்வீச்சுகளால் சிதறி, போர்க் கோடாரிகளால் பிளக்கப்பட்டனர்.

Verse 88

गामेव पतिता धीरा दिव्यालंकारभूषिताः । प्रदीप्तोभूद्धरादेशो वीरैर्नागैर्हयै रथैः

தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தத் திடமனத்தோர் பூமியிலேயே வீழ்ந்தனர். வீரர், யானைகள், குதிரைகள், ரதங்கள் நிரம்பிய நிலப்பரப்பு முழுதும் தீப்பொலிவாய் எரிந்தது.

Verse 89

विविधाभरणैर्नष्टैः पताकाभिश्च केतुभिः । ततो वसुंधरा सर्वा सशैलवनकानना

அப்போது கொடிகள், கேதுக்கள் உடன் பலவகை ஆபரணங்கள் அழிந்ததால், மலைகள், காடுகள், தோப்புகள் உடன் கூடிய முழு பூமியும் அலங்காரமற்றதாய் ஆனது.

Verse 90

रुधिरौघप्लुता तत्र विबुधासुरयोर्युधि । क्रव्यादैर्बहुभिस्तत्र खादितो द्रव्यसंचयः

அங்கே தேவர்கள்-அசுரர்கள் போரில் நிலம் இரத்தப் பெருக்கால் மூழ்கியது; அங்கே பல மாமிசபட்சிகள் சேர்த்த செல்வக் குவியலைத் தின்றன.

Verse 91

लोहितं प्रचुरं पीतं रक्षोभिश्च वृकादिभिः । अन्यैर्महागणैरेव क्षतजं पवनान्वितम्

செம்மையும் மஞ்சளும் கலந்த பெருமளவு இரத்தம் காற்றோடு பரவி வந்தது; அதை இராட்சசர்களும், ஓநாய்கள் முதலியவையும், பிற பெருங்கூட்டங்களும் குடித்தன.

Verse 92

खादितं प्रीतिमद्भिश्च फेरुगृध्रगणैर्मुदा । एतस्मिन्नंतरे सूरिः सुरपूज्यो बृहस्पतिः

மகிழ்ச்சியுற்ற நரிகளின் கூட்டங்களும் கழுகுகளின் தொகுதிகளும் அதை ஆனந்தத்துடன் உண்டன. அந்நேரத்தில் தேவரால் வணங்கப்படும் முனிவர் பிரஹஸ்பதி தோன்றினார்.

Verse 93

मृतसंजीवनीविद्यां सुराणां संजजाप ह । विशल्यकरणीं दिव्यां ब्रह्मविद्यां महाबलां

அவர் தேவர்களுக்காக ம்ருதஸஞ்ஜீவனீ வித்யையை ஜபித்தார்; மேலும் தெய்வீக விசல்யகரணியையும், வல்லமைமிக்க பிரஹ்மவித்யையையும் உரைத்தார்.

Verse 94

ततो धन्वंतरिर्विद्वान्सुरवैद्यो मनोजवः । औषधैस्तत्प्रयोगैश्च रणे पर्यटते मुदा

பின்னர் அறிவுடைய, மனவேகமுடைய தேவர்களின் வைத்தியர் தன்வந்தரி, மருந்துகளையும் அவற்றின் பயன்பாட்டு முறைகளையும் கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் போர்க்களத்தில் உலாவினார்.

Verse 95

तत्र देवाश्च जीवंति ये मृताश्च महाहवे । अव्रणा बलसंपन्नाः प्रयुध्यंति भृशं पुनः

அங்கே மகாபோரில் கொல்லப்பட்ட தேவர்களும் மீண்டும் உயிர் பெற்றனர்; காயமின்றி வலிமை நிறைந்து, அவர்கள் மறுபடியும் கடுமையாகப் போரிட்டனர்.

Verse 96

एवं शतसहस्रं तु गणं दैत्यस्य चोद्धतम् । पतितं पुण्ययोगाच्च शरैर्निर्भिन्नकंधरम्

இவ்வாறு தைத்யனின் அகந்தைமிகு இலட்சம் படை, புண்ணியயோகத்தின் வலிமையால், அம்புகளால் கழுத்து பிளந்து வீழ்ந்தது।

Verse 97

ततस्तु जयशब्देन नंदंति सिद्धचारणाः । ऋषयः खेचराश्चान्ये ये चैवाप्सरसां गणाः

பின்னர் ‘ஜயம்’ என்ற முழக்கத்துடன் சித்தரும் சாரணரும் மகிழ்ந்தனர்; ரிஷிகள், பிற வான்வாழ்வோர், அப்சரஸ்களின் கூட்டமும் களித்தது।

Verse 98

गीतिं गायंति गंधर्वाः शशंसुः परमर्षयः । अथ क्रुद्धो महातेजा दैत्यमुख्यो महाबलः

கந்தர்வர்கள் இனிய கீதங்களைப் பாடினர்; பரமரிஷிகள் புகழ்ந்து போற்றினர்; அப்போது பேரொளி கொண்ட, பேர்வலிமை உடைய தைத்யத் தலைவன் சினந்தான்।

Verse 99

कालकेय इति ख्यातः सेनानीर्दैत्यपस्य च । स्यन्दनस्थो महावीर्यो धनुरादाय तत्र च

தைத்ய அரசனின் சேனாதிபதி ‘காலகேயன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன்; அந்த மகாவீரன் தேரில் ஏறி அங்கே வில்லை எடுத்தான்।

Verse 100

जघान सुरसंघांस्तान्नर्तयामास भूतले । निरंतरशरौघेण च्छादितं गगनं तदा

அவன் தேவர்களின் அந்தக் கூட்டங்களைத் தாக்கி வீழ்த்தி, பூமியில் அவர்களைத் தடுமாறச் செய்தான்; அப்போது இடையறாத அம்புமழையால் வானம் மூடப்பட்டது।

Verse 101

निपतंति शराः सैन्ये कोटिकोटि सहस्रशः । निपतंति ततो देवाः संयुगेष्वनिवर्तिनः

சேனையின் மீது கோடிக்கோடி, ஆயிரமாயிரம் அம்புகள் பொழிந்தன. பின்னர் போரில் பின்வாங்காத தேவர்கள் கூட சமரத்தில் பாய்ந்தனர்.

Verse 102

रुधिरोद्गारिणस्सर्वे सिद्धगंधर्वकिन्नराः । विशिखैः पीडिता देवा निपेतुर्धरणीतले

சித்தர், கந்தர்வர், கின்னரர் அனைவரும் இரத்தம் கக்கினர்; அம்புகளால் துன்புற்ற தேவர்கள் பூமித்தளத்தில் விழுந்தனர்.

Verse 103

केचिच्छरशतैर्भिन्नास्सहस्रैरयुतैस्तथा । पेतुरुर्व्यां महावीर्या ये रणे सुरपुंगवाः

சிலர்—தேவர்களில் முதன்மை வீரர்கள்—நூற்றுக் கணக்கான அம்புகளால் குத்தப்பட்டனர்; ஆயிரங்களாலும் பத்தாயிரங்களாலும் குத்தப்பட்டு போரில் பூமியில் வீழ்ந்தனர்.

Verse 104

व्यथिताश्चाभवन्सर्वे स्यंदनस्था दिवौकसः । शरैः प्रव्यथितास्ते तु स्थातुं शक्ता न संमुखे

தேர்களில் அமர்ந்திருந்த எல்லா விண்ணுலக வாசிகளும் கலங்கினர். அம்புகளால் மிகுந்த வேதனைப்பட்ட அவர்கள் எதிரே நின்று தாங்க இயலவில்லை.

Verse 105

तेनावगाहितं सैन्यं गजेनेव सरोवनम् । शरैस्तस्यार्दिता देवा वज्रानलसमप्रभैः

அவன் சேனையை யானை ஏரியை கலக்குவது போல குழப்பத்தில் ஆழ்த்தினான். இடியும் நெருப்பும் போன்ற ஒளியுடைய அவன் அம்புகளால் தேவர்கள் தாக்கப்பட்டு துன்புற்றனர்.

Verse 106

न शेकुः समरे स्थातुं मघवंतं ययुस्तदा । चित्ररथ इति ख्यातो देवश्शस्त्रभृतां वरः

மகவான் (இந்திரன்) முன்னிலையில் போரில் அவர்கள் நிலைக்க இயலாமல், அந்நேரமே பின்வாங்கினர். அங்கே ‘சித்ரரதன்’ எனப் புகழ்பெற்ற, தேவர்களின் ஆயுததாரிகளில் முதன்மையானவன் இருந்தான்.

Verse 107

ययौ स्यंदनमारुह्य युद्धं प्रति धनुर्धरः । अब्रवीद्वचनं सोपि सेनान्यं तु महासुरम्

வில் தாங்கிய வீரன் தேரில் ஏறி போருக்குச் சென்றான். அவனும் அந்த மகாசுர சேனாதிபதியிடம் சில வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 108

यथा हंसि महाशूर सुरसेनां मुदान्वितः । स त्वं प्रशंसनीयश्च शूरोसि सुरसंमतः

ஓ மகாவீரா! நீ மகிழ்ச்சியுடன் தேவர் சேனையை அழிக்கிறாய்; ஆகவே நீ புகழத்தக்கவன். நீ வீரன்; தேவர்களாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவன்.

Verse 109

हिरण्याक्षप्रियं कर्म कृतं युद्धे त्वयाधुना । इदानीं मम बाणैश्च गच्छस्व यममंदिरम्

இப்பொழுது போரில் நீ ஹிரண்யாக்ஷனுக்கு உகந்த செயலைச் செய்தாய். இப்போது என் அம்புகளால் குத்துண்டு யமனின் இல்லத்திற்குச் செல்.

Verse 110

ततश्च कालकेयस्तु स्मितो वचनमब्रवीत् । पुरैव विजितो देव गणः सर्वः प्रलीलया

அப்போது காலகேயன் புன்னகையுடன் கூறினான்—“முன்னரே நான் விளையாட்டாகவே முழு தேவர் கூட்டத்தையும் வென்றேன்.”

Verse 111

इदानीं तु स्थितं युद्धे बलं सर्वं तु हेलया । यदि ते निधने प्रीतिरस्तीह सुरपुंगव

இப்போது போரில் எங்கள் படை முழுவதும் ஆயத்தமாய் நிற்கிறது; அது விளையாட்டுபோலவே. தேவர்களில் சிறந்தவனே, இங்கே உன் சொந்த மரணத்திலே மகிழ்ச்சி இருந்தால், முன்னே வா.

Verse 112

एभिस्त्वां निशितैर्बाणैर्नयामि यममंदिरम् । इत्युक्त्वा परमक्रुद्धो बाणमंतकसन्निभम्

“இந்த கூர்மையான அம்புகளால் உன்னை யமனின் இல்லத்துக்கு அனுப்புவேன்.” என்று சொல்லி, மிகக் கோபமுற்றவன் அந்தகனை ஒத்த அம்பை எடுத்தான்.

Verse 113

जघान समरे वीरस्त्रिभिश्चिच्छेद सोंबरे । पुनर्बाणांश्च समरे योजयित्वा द्रुतं रुषा

போர்க்களத்தில் அந்த வீரன் தாக்கினான்; மூன்று அம்புகளால் சோ’ம்பரனை வெட்டி வீழ்த்தினான். பின்னர் அதே சமரில் கோபத்துடன் விரைவாக மேலும் அம்புகளை பொருத்தினான்.

Verse 114

जघान प्रचुरान्दैत्यांस्तांश्चकर्त्त स लाघवात् । ततोन्योन्यं शरैस्तीक्ष्णैः कालानलसमप्रभैः

அவன் சுறுசுறுப்பால் பல தைத்தியர்களைத் தாக்கி வெட்டி வீழ்த்தினான். பின்னர் அவர்கள் ஒருவரையொருவர் காலாக்னியைப் போல எரியும் கூர்மையான அம்புகளால் மோதினர்.

Verse 115

युद्धे धनुष्मतां श्रेष्ठश्चिच्छेद भुवि वेगतः । तद्युद्धमभवद्देवदैत्ययोर्धर्मतो भृशम्

போரில் வில்லாளர்களில் சிறந்தவன் வேகமாக அம்புகளை எய்து எதிரியை நிலத்தில் வீழ்த்தினான். அப்போது தேவர்கள்-தைத்தியர்கள் இடையே தர்மமுறையின்படி மிகக் கடுமையான போர் எழுந்தது.

Verse 116

द्रष्टुकामागताः पार्श्वमृषि देवाः सुरोरगाः । एवं शतसहस्राणि बाणानां विधृतानि च

அதைக் காண விரும்பி தேவர்கள், முனிவர்கள், சுரர்கள், நாகர்கள் முனிவரின் அருகில் வந்து சேர்ந்தனர்; இவ்விதமே அம்புகளின் நூறு ஆயிரங்களும் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டன.

Verse 117

अन्योन्यं समरे वीरौ विजयाय विरेजतुः । अथ क्रुद्धो महातेजा गंधर्वाणां पतिस्तदा

போர்க்களத்தில் அந்த இரு வீரரும் வெற்றிக்காக ஒருவரை ஒருவர் எதிர்த்து ஒளிர்ந்தனர். அப்போது கந்தர்வர்களின் மகாதேஜஸ்வி தலைவன் கோபமுற்றான்.

Verse 118

त्रिभिर्बिभेद बाणैश्च ललाटे हृदि पंचभिः । सप्तभिर्जठरे नाभौ बस्तौ तस्य स पंचभिः

அவன் மூன்று அம்புகளால் அவன் நெற்றியை, ஐந்தால் இதயத்தை, ஏழால் வயிறு-நாபியை, மேலும் ஐந்தால் அவன் மூத்திரப்பையைத் துளைத்தான்.

Verse 119

शरैः संपातितो दैत्यो मुग्धः कश्मलतां गतः । शिथिलीकृतचापश्च लेभे संज्ञां चिराद्बली

அம்புகளால் வீழ்த்தப்பட்ட அந்த தைத்யன் மயக்கமடைந்து குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தான். அவன் வில் தளர்ந்தது; அந்த வலிமையான் நீண்ட நேரத்திற்குப் பின் உணர்வு பெற்றான்.

Verse 120

मधुसंज्ञं त्रिभिर्बाणैस्स बिभेद सुरोत्तमम् । चकर्त्त धनुरस्त्रैश्च दैत्यराजस्य पश्यतः

அவன் ‘மது’ எனப்படும் தேவர்களில் சிறந்தவனை மூன்று அம்புகளால் துளைத்தான்; தைத்யராஜன் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, வில்-ஆயுதங்களால் அவனை வெட்டி வீழ்த்தினான்.

Verse 121

ततो बाणसहस्रैस्तु कालांतकसमप्रभैः । बिभेद दैत्यसिंहं तु सुराणामुत्तमो बली

அப்போது காலாந்தகனைப் போல் ஒளிவீசும் ஆயிரம் அம்புகளால் தேவர்களில் சிறந்த பலி, அசுரர்களின் சிங்கத்தைத் துளைத்தான்।

Verse 122

हतचेताः स दैत्येंद्रो बहुशोणितसंस्रवः । विह्वलो बहुबाणार्तः शूलं जग्राह दानवः

மனம் சிதைந்த அந்த தைத்யேந்திரன், மிகுந்த இரத்தம் சிந்தி, பல அம்புகளால் துன்புற்று மயங்கி, அந்த தானவன் திரிசூலத்தைப் பிடித்தான்।

Verse 123

शूलहस्तस्य तस्यैव चतुर्भिस्तुरगान्शरैः । हत्वा च पातयामास त्रिभिर्यंतारमेव च

அந்த திரிசூலதாரனின் குதிரைகளை நான்கு அம்புகளால் கொன்று, மேலும் மூன்று அம்புகளால் சாரதியையும் வீழ்த்தினான்।

Verse 124

जघान शूलमुर्वीष्ठस्ततो गंधर्वसत्तमम् । विचकर्त्त त्रिभिर्बाणैः शूलं चित्ररथो बली

அப்போது ஊர்வீஷ்டன் அந்தச் சிறந்த கந்தர்வனைத் திரிசூலத்தால் தாக்கினான்; வலிமைமிக்க சித்ரரதன் மூன்று அம்புகளால் அந்தச் சூலத்தைச் சிதைத்தான்।

Verse 125

शूलं च नष्टकं दृष्ट्वा हतभोगमिवोरगम् । गृहीत्वा मुद्गरं घोरं प्रदुद्राव सुरं बली

திரிசூலம் உடைந்ததைக் கண்டு—பற்கள் முறிந்த பாம்பைப் போல—பலி கொடிய முத்கரத்தை எடுத்துக் கொண்டு தேவனை நோக்கி பாய்ந்தான்।

Verse 126

स मुद्गरं समायातं दैत्यसेनाधिपं तदा । विचकर्त्त शिरो देहादर्धचंद्रेण संभ्रमात्

அப்போது கதையுடன் முன்னே வந்த அசுரசேனாதிபதியை அவன் விரைவாகத் தாக்கி வீழ்த்தினான்; போரின் பரபரப்பில் அரைச்சந்திர வடிவ ஆயுதத்தால் உடலிலிருந்து தலையை வெட்டினான்।

Verse 127

स पपात महीपृष्ठे संचचाल वसुंधरा । ततो दैत्यगणाः सर्वे विमुखा विप्रदुद्रुवुः

அவன் பூமியின் மேற்பரப்பில் விழுந்தான்; வஸுந்தரையும் அதிர்ந்தது. அப்போது எல்லா அசுரக் கூட்டமும் முகம் திருப்பி அச்சத்தால் விரைந்து ஓடினர்।