Adhyaya 62

Verse 1

विष्णुरुवाच । कुंडलस्याश्रमं गत्वा सत्यधर्म समाकुलम् । सुकर्माणं ततो दृष्ट्वा पितृमातृपरायणम्

விஷ்ணு கூறினார்—சத்தியமும் தர்மமும் நிறைந்த குண்டலரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்று, அங்கு தந்தை-தாயின் சேவையில் பற்றுடைய சுகர்மனை அவன் கண்டான்।

Verse 2

शुश्रूषंतं महात्मानं गुरूसत्यपराक्रमम् । महारूपं महातेजं महाज्ञानसमाकुलम्

அவன் அந்த மகாத்மாவை பக்தியுடன் பணிவிடை செய்தான்—சத்தியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட வீரத்துடன் விளங்கும் குரு; மகத்தான ரூபம், பேரொளி, உயர்ந்த ஞானம் நிறைந்தவர்.

Verse 3

मातापित्रोः पदांते तमुपविष्टं ददर्श सः । महाभक्त्यान्वितं शांतं सर्वज्ञानमहानिधिम्

அவன் அவனைத் தந்தை-தாயின் பாதங்களருகே அமர்ந்திருப்பதாகக் கண்டான்—மிகுந்த பக்தியுடன், அமைதியுடன், எல்லா ஞானத்தின் பேர்நிதியாக.

Verse 4

कुंडलस्यापि पुत्रेण सुकर्मणा महात्मना । आगतं पिप्पलं दृष्ट्वा द्वारदेशे महामतिम्

அப்போது குண்டலரின் மகாத்மையான மகன் சுகர்மன், வாயிலருகே வந்திருந்த பேரறிவாளர் பிப்பல முனிவரை கண்டான்।

Verse 5

आसनात्तूर्णमुत्थाय अभ्युत्थानं कृतं पुनः । आगच्छ त्वं महाभाग विद्याधर महामते

அவன் ஆசனத்திலிருந்து விரைந்து எழுந்து, மீண்டும் மரியாதையுடன் எழுந்து வரவேற்று கூறினான்—“வாரும், ஓ மகாபாகா! ஓ வித்யாதரா! ஓ மகாமதியே!”

Verse 6

आसनं पाद्यमर्घं च ददौ तस्मै महामतिः । निर्विघ्नोऽसि महाप्राज्ञ कुशलेन प्रवर्त्तसे

மகாமதி அவருக்கு ஆசனம், பாத்யம், அர்க்யம் ஆகியவற்றை அர்ப்பணித்தார். பின்னர் கூறினார்—“ஹே மகாப்ராஜ்ஞா, நீ நிர்விக்னனாய் இருந்து குசலமாக முன்னே செல்க.”

Verse 7

निरामयं च पप्रच्छ पिप्पलं तं समागतम् । यस्मादागमनं तेद्य तत्सर्वं प्रवदाम्यहम्

அவர் புதிதாக வந்த பிப்பலனை நலமா என்று விசாரித்தார்—“இன்று நீ எங்கிருந்து வந்தாய்? அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்; நான் அனைத்தையும் விளக்குவேன்.”

Verse 8

वर्षाणां च सहस्राणि त्रीणि यावत्त्वया तपः । तप्तमेव महाभाग सुरेभ्यः प्राप्तवान्वरम्

மூன்று ஆயிரம் ஆண்டுகள் வரை நீ தவம் செய்தாய். ஹே மகாபாகா, அந்தத் தவத்தினாலேயே தேவர்களிடமிருந்து வரம் பெற்றாய்.

Verse 9

वश्यत्वं च त्वया प्राप्तं कामचारस्तथैव च । तेन मत्तो न जानासि गर्वमुद्वहसे वृथा

நீ வசப்படுத்தும் ஆற்றலையும், விருப்பம்போல் நடக்கும் சுதந்திரத்தையும் பெற்றுள்ளாய். அதனால் நீ என்னை அறியவில்லை; வீணாக அகந்தையைச் சுமக்கிறாய்.

Verse 10

दृष्ट्वा ते चेष्टितं सर्वं सारसेन महात्मना । ममाभिधानं कथितं मम ज्ञानमनुत्तमम्

மகாத்மா சாரசன் உன் எல்லாச் செயல்களையும் கண்டு, என் நாமத்தையும் கூறி, என் ஒப்பற்ற ஞானத்தையும் வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 11

पिप्पल उवाच । योसौ मां सारसो विप्र सरित्तीरे प्रयुक्तवान् । सर्वं ज्ञानं वदेन्मां हि स तु कः प्रभुरीश्वरः

பிப்பலன் கூறினான்—ஓ பிராமணரே! நதிக்கரையில் சாரச வடிவில் என்னை நியமித்து, என்னால் எல்லா ஞானத்தையும் உரைக்கச் செய்த அந்த பரமாதிபதி, பரமேஸ்வரன் யார்?

Verse 12

सुकर्मोवाच । भवंतमुक्तवान्यो वै सरित्तीरे तु सारसः । ब्रह्माणं त्वं महाज्ञानं तं विद्धि परमेश्वरम्

சுகர்மன் கூறினான்—ஓ மஹாஞானியே! நதிக்கரையில் உன்னிடம் பேசிய அந்த சாரசன் பிரம்மதேவரே என்று அறிக; அவரே பரமேஸ்வரன்.

Verse 13

अन्यत्किं पृच्छसे ब्रूहि तमेवं प्रवदाम्यहम् । विष्णुरुवाच । एवमुक्तः स धर्मात्मा सुकर्मा नृपनंदन

“வேறு என்ன கேட்கிறாய்? சொல்; இவ்விதமாகவே நான் விளக்குகிறேன்.” விஷ்ணு கூறினார்—ஓ அரசகுமாரா! இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது அந்த தர்மாத்மா சுகர்மன்…

Verse 14

पिप्पल उवाच । त्वयि वश्यं जगत्सर्वमिति शुश्रुम भूतले । तन्मे त्वं कौतुकं विप्र दर्शयस्व प्रयत्नतः

பிப்பலன் கூறினான்—பூமியில் நாம் கேட்டோம்: முழு உலகமும் உமது வசத்தில் உள்ளது என்று. ஆகவே, ஓ பிராமணரே! அந்த அதிசய வல்லமையை எனக்கு முயற்சியுடன் காட்டுங்கள்.

Verse 15

पश्य कौतुकमेवाद्य त्वं वश्यावश्यकारणम् । तमुवाच स धर्मात्मा सुकर्मा पिप्पलं प्रति

“இன்று இந்த அதிசயத்தைப் பார்—வசப்படுத்தவும் வசப்படாமலிருக்கவும் காரணம் நீயே.” என்று அந்த தர்மாத்மா சுகர்மன் பிப்பலனிடம் கூறினான்.

Verse 16

अथ सस्मार वै देवान्सुकर्मा प्रत्ययाय वै । इंद्राद्या लोकपालाश्च देवाश्चाग्निपुरोगमाः

அப்போது சுகர்மா உறுதிப்படுத்தலும் துணையும் வேண்டி தேவர்களை நினைத்தான்—இந்திரன் முதலிய லோகபாலர்களையும், அக்னி முன்னணியில் உள்ள தேவர்களையும்।

Verse 17

समागताः समाहूता नाना विद्याधरास्तथा । सुकर्माणं ततः प्रोचुर्देवाश्चाग्निपुरोगमाः

அழைக்கப்பட்ட பல வித்யாதரர்கள் வந்து கூடினர்; பின்னர் அக்னி முன்னணியில் இருந்த தேவர்கள் சுகர்மாவை நோக்கி உரைத்தனர்।

Verse 18

कस्मात्स्मृतास्त्वया विप्र ततोर्थकारणं वद । सुकर्मोवाच । अयमेष सुसंप्राप्तो विद्याधरो हि पिप्पलः

அவர்கள், “ஓ பிராமணா, நீ அவனை ஏன் நினைத்தாய்? அதன் காரணத்தைச் சொல்” என்றனர். சுகர்மா, “இதோ இந்த வித்யாதரன் பிப்பலன் இப்போது நலமாக இங்கு வந்தடைந்தான்” என்றான்।

Verse 19

मामेवं भाषते विप्र वश्यावश्यत्वकारणम् । प्रत्ययार्थं समाहूता अस्यैव च महात्मनः

ஓ பிராமணா, வசப்படுதல்/வசப்படாமை என்பதற்கான காரணத்தை நான் இவ்வாறு கூறிக்கொண்டிருந்தபோது, அதையே உறுதிப்படுத்த அந்த மகாத்மா என்னை அழைத்தார்।

Verse 20

स्वंस्वं स्थानं प्रगच्छध्वमित्युवाच सुरान्प्रति । तमूचुस्ते ततो देवाः सुकर्माणं महामतिम्

அவன் தேவர்களை நோக்கி, “நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் உங்கள் உங்கள் இடங்களுக்கு திரும்பிச் செல்லுங்கள்” என்றான். பின்னர் அந்த தேவர்கள் மகாமதியான சுகர்மாவை நோக்கி உரைத்தனர்।

Verse 21

अस्माकं दर्शनं व्रिप्र न मोघं जायते वरम् । वरं वरय भद्रं ते मनसा यद्धिरोचते

ஓ பிராமணரே, எங்கள் தரிசனம் வீணாகாது. ஆகவே உமக்கு நலம் உண்டாக—உம் மனம் உண்மையாய் விரும்பும் வரத்தைத் தேர்ந்து வேண்டுக.

Verse 22

तत्ते दद्मो न संदेहस्त्वेवमूचुः सुरोत्तमाः । भक्त्या प्रणम्य तान्देवान्ययाचे स द्विजोत्तमः

“அதையே உமக்கு அளிப்போம்—சந்தேகம் இல்லை,” என்று தேவர்களில் சிறந்தோர் கூறினர். பின்னர் அந்த உயர்ந்த பிராமணர் பக்தியுடன் அவர்களை வணங்கி வேண்டுகோள் செய்தார்.

Verse 23

अचलां दत्त देवेंद्रा सुःभक्तिं भावसंयुताम् । मातापित्रोश्च मे नित्यं तद्वै वरमनुत्तमम्

ஓ தேவேந்திரரே, உண்மைப் பாவத்துடன் கூடிய அசையாத நல்வக்தியை எனக்கு அருள்வீராக. மேலும் என் தாய் தந்தையருக்கு நித்திய சேவை எனக்குண்டாக—இதுவே ஒப்பற்ற வரம்.

Verse 24

पिता मे वैष्णवं लोकं प्रयात्वेतद्वरोत्तमम् । तद्वन्माता च देवेशा वरमन्यं न याचये

என் தந்தை வைஷ்ணவ லோகத்தை அடையட்டும்—இதுவே உத்தம வரம். அதுபோல என் தாயும், ஓ தேவேசரே, அதே கதியைப் பெறட்டும்; வேறு வரம் நான் வேண்டேன்.

Verse 25

देवा ऊचुः । पितृभक्तोसि विप्रेंद्र भक्त्या तव वयं द्विज । सुकर्मञ्छ्रूयतां वाक्यं प्रीत्या युक्ता सदैव ते

தேவர்கள் கூறினர்—ஓ விப்ரேந்திரரே, நீர் பித்ருபக்தன். ஓ த்விஜரே, உமது பக்தியால் நாங்கள் எப்போதும் உமக்கு அருளுடன் இருக்கிறோம். ஆகவே அன்புடன் கூடிய எங்கள் வார்த்தைகளை கேளும்—அவை என்றும் உமது நலனுக்கே.

Verse 26

एवमुक्त्वा गता देवाः स्वर्लोकं नृपनंदन । सर्वमैश्वर्यमेतेन तस्याग्रे परिदर्शितम्

இவ்வாறு கூறி தேவர்கள் ஸ்வர்கலோகத்திற்குச் சென்றனர், அரசகுமாரனே. அவன் அவன் முன்னிலையில் எல்லா வகை ஐஸ்வர்யச் செல்வத்தையும் வெளிப்படுத்திக் காட்டினான்.

Verse 27

दृष्टं तु पिप्पलेनापि कौतुकं च महाद्भुतम् । तमुवाच स धर्मात्मा पिप्पलं कुंडलात्मजम्

பிப்பலனும் காணத் திகைப்பூட்டும் மகா அதிசயக் காட்சியைக் கண்டான். அப்போது அந்த தர்மாத்மா குண்டலனின் மகன் பிப்பலனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 28

अर्वाचीनं त्विदं रूपं पराचीनं च कीदृशम् । प्रभावमुभयोश्चैव वदस्व वदतां वर

இந்த வடிவம் பிந்தையது என்றால், முன்னைய வடிவம் எப்படிப்பட்டது? இரண்டினதும் பிரபாவத்தையும் கூறுவாயாக; உரையாற்றுவோரில் சிறந்தவனே, விளக்கி அருள்வாய்.

Verse 29

सुकर्मोवाच । पराचीनस्य रूपस्य लिंगमेव वदामि ते । येनलोकाः प्रमोदंते इंद्राद्याः सचराचराः

சுகர்மன் கூறினான்—அந்த பராத்பர வடிவத்தின் லிங்கம் (அடையாளம்) மட்டுமே உனக்குச் சொல்கிறேன்; அதனால் இந்திரன் முதலியவர்களுடன் சராசரமாய் எல்லா உலகங்களும் மகிழ்கின்றன.

Verse 30

अयमेव जगन्नाथः सर्वगो व्यापकः प्रभुः । अस्य रूपं न दृष्टं हि केनाप्येव हि योगिना

அவரே ஜகந்நாதன்—எங்கும் நிறைந்த, அனைத்தையும் வியாபிக்கும் பரமப் பிரபு. உண்மையில் எந்த யோகியும் அவரது முழு ஸ்வரூபத்தைத் தரிசித்ததில்லை.

Verse 31

श्रुतिरेव वदत्येवं तं वक्तुं शंकितेव सा । अपाणिपादनासश्च अकर्णो मुखवर्जितः

ஸ்ருதியே இவ்வாறு உரைக்கிறது—ஆயினும் அவரை வர்ணிக்க அவள் தயங்குகிறாள்: அவர் கைகள், கால்கள், மூக்கு இன்றியவர்; செவிகள் இன்றியவர்; வாயும் அற்றவர்।

Verse 32

सर्वं पश्यति वै कर्म कृतं त्रैलोक्यवासिनाम् । तेषामुक्तमकर्णश्च स शृणोति सुसाक्ष्यदः

மூன்று உலகங்களின் வாசிகள் செய்த எல்லா செயல்களையும் அவர் காண்கிறார்; செவிகள் இல்லையெனினும் அவர்கள் சொன்னவற்றை அவர் கேட்கிறார்—அவர் பரம சாட்சி, உண்மைச் சான்றளிப்பவர்।

Verse 33

गतिहीनो व्रजेत्सोपि स हि सर्वत्र दृश्यते । पाणिहीनोपि गृह्णाति पादहीनः प्रधावति

இயக்கம் இல்லாதவராயினும் அவர் செல்கிறார்—எங்கும் காணப்படுகிறார். கைகள் இல்லையெனினும் அவர் பற்றிக் கொள்கிறார்; கால்கள் இல்லையெனினும் அவர் விரைவாக ஓடுகிறார்।

Verse 34

सर्वत्र दृश्यते विप्र व्यापकः पादवर्जितः । यं न पश्यंति देवेंद्रा मुनयस्तत्त्वदर्शिनः

ஓ விப்ரரே, அவர் எங்கும் காணப்படுகிறார்—எல்லாவற்றிலும் வியாபித்தவராயினும் கால்கள் அற்றவர்; ஆயினும் தேவேந்திரரும் தத்துவதரிசி முனிவரும் அவரைக் காண இயலார்।

Verse 35

स च पश्यति तान्सर्वान्सत्यासत्यपदे स्थितान् । व्यापकं विमलं सिद्धं सिद्धिदं सर्वनायकम्

மேலும் அவர் சத்தியமும் அசத்தியமும் ஆகிய நிலைகளில் நிற்பவர்களையெல்லாம் காண்கிறார்; அவர் எங்கும் வியாபித்தவர், மாசற்றவர், நித்தியசித்தர்—சித்தி அளிப்பவர், அனைவருக்கும் தலைவன்।

Verse 36

यं जानाति महायोगी व्यासो धर्मार्थकोविदः । तेजोमूर्तिः स चाकाशमेकवर्णमनंतकम्

தர்மமும் அர்த்தமும் அறிந்த மகாயோகி வியாசர் யாரை அறிகிறாரோ—அவரே தூய ஒளியின் வடிவம்; ஒரே நிறமாய் விரிந்த முடிவிலா ஆகாசஸ்வரூபன்.

Verse 37

तदेतन्निर्मलं रूपं श्रुतिराख्याति निश्चितम् । व्यासश्चैव हि जानाति मार्कंडेयश्च तत्पदम्

ஸ்ருதி உறுதியாக இதே ரூபமே நிர்மலமும் களங்கமற்றதுமென அறிவிக்கிறது. வியாசரும் அதை அறிகிறார்; மார்கண்டேயரும் அந்த பரம பதத்தை அறிகிறார்.

Verse 38

अर्वाचीनं प्रवक्ष्यामि शृणुष्वैकाग्रमानसः । यदा संहृत्य भूतात्मा स्वयमेकः प्रगच्छति

இப்போது அடுத்ததை உரைக்கிறேன்—ஒருமுக மனத்துடன் கேள். உடலோடு உள்ள ஆத்மா அனைத்தையும் ஒடுக்கி, தானே ஒருவனாய் முன்னே செல்கிறது.

Verse 39

अप्सु शय्यां समास्थाय शेषभोगासनस्थितः । तमाश्रित्य स्वपित्येको बहुकालं जनार्दनः

நீரில் உள்ள படுக்கையில் துயில்ந்து, சேஷநாகத்தின் பாம்புத் தலங்களை ஆசனமாகக் கொண்டு, அவனையே சார்ந்து ஜனார்தனன் ஒருவனாய் நீண்ட காலம் உறங்கினான்.

Verse 40

जलांधकारसंतप्तो मार्कंडेयो महामुनिः । स्थानमिच्छन्स योगात्मा निर्विण्णो भ्रमणेन सः

நீர்மய இருளால் துன்புற்ற மகாமுனி மார்கண்டேயர், யோகத்தில் நிலைத்து, அலைச்சலால் சலித்து ஓர் தங்குமிடத்தை நாடினார்.

Verse 41

भ्रममाणः स ददृशे शेषपर्यंकशायिनम् । सूर्यकोटिप्रतीकाशं दिव्याभरणभूषितम्

அலைந்து திரிந்தபோது, சேஷப் பரியங்கில் சயனித்திருக்கும் இறைவனை அவன் கண்டான்—கோடி சூரியர் போல் ஒளிர்ந்து, தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்।

Verse 42

दिव्यमाल्यांबरधरं सर्वव्यापिनमीश्वरम् । योगनिद्रा गतं कांतं शंखचक्रगदाधरम्

தெய்வீக மாலையும் ஆடையும் தரித்த, எங்கும் நிறைந்த ஈசன்—யோகநித்திரையில் துயிலும் இனியவன்—சங்கு, சக்கரம், கதையைத் தாங்கியவர்।

Verse 43

एका नारी महाभागा कृष्णांजनचयोपमा । दंष्ट्राकरालवदना भीमरूपा द्विजोत्तम

ஓ த்விஜோத்தமா! அங்கே ஒரே ஒரு மகாபாக்கியவள் இருந்தாள்—கரிய அஞ்சனக் குவியலைப் போல் கருமை; கோரப் பற்களால் பயங்கரமான வாயுடையவள், அச்சமூட்டும் உருவத்தாள்।

Verse 44

तयोक्तोसौ मुनिश्रेष्ठो मा भैरिति महामुनिः । पद्मपत्रं सुविस्तीर्णं पंचयोजनमायतम्

அவர்கள் கூறியபோது, முனிவர்களில் சிறந்த மகாமுனி “அஞ்சாதீர்” என்று சொல்லி, ஐந்து யோஜனை நீளமுள்ள விரிந்த தாமரை இலை ஒன்றை வெளிப்படுத்தினார்।

Verse 45

तस्मिन्पत्रे महादेव्या मार्कण्डेयो निवेशितः । केशवे सति सुप्तेपि नास्त्यत्र च भयं तव

அந்த இலைமேல் மகாதேவி மார்கண்டேயரை அமர்த்தினாள். கேசவன் துயிலினும், இங்கே உனக்கு எவ்வித அச்சமும் இல்லை।

Verse 46

तामुवाच स योगींद्र का त्वं भवसि भामिनि । अस्मिन्विनिर्जिते चैका भवती परिबृंहिता

அப்போது யோகீந்திரன் அவளிடம் கூறினான்—“ஹே பாமினி, நீ யார்? இவ்வெற்றி பெற்ற இடத்தில் நீ ஒருத்தியே பெருகி வளர்ந்து செழிப்புடன் விளங்குகிறாய்.”

Verse 47

पृष्टैवं मुनिना देवी सादरं प्राह भूसुर । नागभोगांकपर्यंके स यः स्वपिति केशवः

முனிவர் இவ்வாறு கேட்டபோது தேவி மரியாதையுடன் கூறினாள்—“ஹே பூசுரர் (பிராமணரே), பாம்பின் சுருள்களால் ஆன படுக்கையில் சயனிக்கும் அவர்—கேசவன்.”

Verse 48

अस्याहं वैष्णवी शक्तिः कालरात्रिरिहोच्यते । मामेवं विद्धि विप्रेंद्र सर्वमायासमन्विताम्

நான் அவருடைய வைஷ்ணவீ சக்தி; இங்கு ‘காலராத்திரி’ என அழைக்கப்படுகிறேன். ஹே விப்ரேந்திரரே, என்னை இவ்வாறே அறிக—எல்லா மாயாசக்திகளும் உடையவளாக.

Verse 49

महामाया पुराणेषु जगन्मोहाय कथ्यते । इत्युक्त्वा सा गता देवी अंतर्धानं हि पिप्पलः

புராணங்களில் அவள் ‘மஹாமாயா’ எனப் புகழப்படுகிறாள்—உலகை மயக்கும் பெருஞ்சக்தி. இவ்வாறு சொல்லி தேவி சென்றாள்; பிப்பல (அசுவத்த) மரத்தருகே மறைந்தாள்.

Verse 50

देव्यामनुगतायां तु मार्कंडेयस्य पश्यतः । तस्य नाभ्यां समुत्पन्नं पंकजं हाटकप्रभम्

தேவி முன்னே சென்றபோது, மார்கண்டேயர் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவருடைய நாபியிலிருந்து பொன்னொளி கொண்ட தாமரை மலர்ந்தது.

Verse 51

तस्माज्जज्ञे महातेजा ब्रह्मा लोकपितामहः । तस्माद्विजज्ञिरे लोकाः सर्वे स्थावरजंगमाः

அவரிடமிருந்தே மகாதேஜஸ்வியான பிரம்மா, உலகப் பிதாமகர், தோன்றினார். அவரிடமிருந்தே மீண்டும் எல்லா உலகங்களும்—அசையாததும் அசையும் உயிர்களும் உட்பட—வெளிப்பட்டன.

Verse 52

इंद्राद्या लोकपालाश्च देवाश्चाग्निपुरोगमाः । अर्वाचीनं स्वरूपं तु दर्शितं हि मया नृप

அரசே! இந்திரன் முதலிய லோகபாலர்களும், அக்னி தலைமையிலான தேவர்களும்—அவர்களின் இப்போதைய (வெளிப்பட்ட) ரூபத்தை நான் நிச்சயமாக உனக்குக் காட்டினேன்.

Verse 53

अर्वाचीनस्वरूपोयं पराचीनो निराश्रयः । यदा स दर्शयेत्कायं कायरूपा भवंति ते

இது வெளிப்பட்ட ரூபத்தில் பிந்தையதாகத் தோன்றினாலும், தன்னிலையில் ஆதிமையானதும் ஆதாரமற்றதும் ஆகும். அவர் உடலை வெளிப்படுத்தும்போது, அவர்களும் உடல்-ரூபம் பெறுகின்றனர்.

Verse 54

ब्रह्माद्याः सर्वलोकाश्च अर्वाचीना हि पिप्पल । अर्वाचीना अमी लोका ये भवंति जगत्त्रये

பிப்பலா! பிரம்மா முதலிய எல்லா உலகங்களும் நிச்சயமாகக் கீழ்நிலையிலே (அர்வாசீன) உள்ளன. மும்மையுலகில் உள்ள இவ்வுலகங்கள் அனைத்தும் கீழ்நிலையிலேயே உள்ளன.

Verse 55

पराचीनः स भूतात्मा यं सुपश्यंति योगिनः । मोक्षरूपं परं स्थानं परब्रह्मस्वरूपकम्

அந்த பூதாத்மா (அந்தராத்மா) வெளிப்புற நோக்கிலிருந்து விலகியவன்; யோகிகள் அவரைத் தெளிவாகக் காண்கின்றனர்—அதுவே மோட்ச-ஸ்வரூபமான பரம தாமம், பரப்ரஹ்மத்தின் ரூபமே.

Verse 56

अव्यक्तमक्षरं हंसं शुद्धं सिद्धिसमन्वितम् । पराचीनस्य यद्रूपं विद्याधर तवाग्रतः

அவ்யக்தமான, அழிவிலா ஹம்ஸன்—தூய்மையும் சித்திகளும் உடையவன்—பராசீனனின் அந்தத் திருவுருவே, ஓ வித்யாதரா, உன் முன்னே நிற்கிறது.

Verse 57

सर्वमेव मया ख्यातमन्यत्किं ते वदाम्यहम् । पिप्पल उवाच । कस्मादेतन्महाज्ञानमुद्भूतं तव सुव्रत

“எல்லாவற்றையும் நான் விளக்கியேன்; இனி உனக்கு என்ன மேலும் சொல்வேன்?” பிப்பலர் கூறினார்—“ஓ சுவ்ரதா, உன்னுள் இந்த மகா ஞானம் எங்கிருந்து எழுந்தது?”

Verse 58

अर्वाचीनगतिं विद्वान्पराचीनगतिं तथा । त्रैलोक्यस्य परं ज्ञानं त्वय्येवं परिवर्तते

ஓ ஞானியே, முன்னோக்குச் செல்லும் வழியும் பின்னோக்குச் செல்லும் வழியும் அறிந்தவனாய், மூவுலகின் பரம ஞானம் உன்னுள் இவ்வாறு சுழல்கிறது.

Verse 59

तपसो नैव पश्यामि परां निष्ठां हि सुव्रत । यजनंयाजनंतीर्थंतपोवाकृतवानसि

ஓ சுவ்ரதா, தவத்தின் இதற்கு மேற்பட்ட உச்சநிலையை நான் காணேன்—நீ யாகம் செய்தாய், பிறருக்காக யாகம் நடத்தினாய், தீர்த்தங்களைச் சேவித்தாய், தவமும் மேற்கொண்டாய்.

Verse 60

तत्प्रभावं वदस्वैवं केन ज्ञानं तवाखिलम् । सुकर्मोवाच । तप एव न जानामि न कृतं कायशोषणम्

“இதன் வல்லமை கூறு—எந்த வழியால் உனக்கு இவ்வெல்லா ஞானமும் கிடைத்தது?” சுகர்மன் கூறினான்—“தவம் எனக்கு அறியாது; உடலை வற்றச் செய்யும் கடும் காயக்லேசமும் நான் செய்யவில்லை.”

Verse 61

यजनं याजनं वापि न जाने तीर्थसाधनम् । न मया साधितं ध्यानं पुण्यकालं सुकर्मजम्

எனக்கு யாகம் செய்வதும் தெரியாது; பிறருக்காக யாகம் நடத்துவதும் தெரியாது; தீர்த்தசாதன முறையும் அறியேன். தியானம் சாதித்ததுமில்லை; நற்கருமங்களால் உண்டாகும் புண்ணியகாலத்தையும் கடைப்பிடித்ததில்லை।

Verse 62

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातृपितृतीर्थ । माहात्म्ये द्विषष्टितमोऽध्यायः

இவ்வாறு திருப்பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானத்தின் உட்பகுதியாகிய ‘மாதா-பிதா தீர்த்த மஹாத்மியம்’ எனும் அறுபத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 63

पादप्रक्षालनं पुण्यं स्वयमेव करोम्यहम् । अंगसंवाहनं स्नानं भोजनादिकमेव च

உங்கள் பாதங்களைத் துவைப்பது புண்ணியம்—அதை நான் தானே செய்வேன். உங்கள் அங்கங்களை மசாஜ் செய்வதும், குளியலை ஏற்பாடு செய்வதும், உணவு முதலிய சேவைகளையும் செய்வேன்।

Verse 64

त्रिकालेध्यानसंलीनः साधयामि दिनेदिने । पादोदकं तयोश्चैव मातापित्रोर्दिनेदिने

நாளின் மூன்று சந்திக் காலங்களிலும் தியானத்தில் லயித்து நான் தினந்தோறும் சாதனை செய்கிறேன்; மேலும் தினந்தோறும் தாய்-தந்தை இருவரின் பாதோதகத்தையும் அர்ப்பணித்து/பரிமாறுகிறேன்।

Verse 65

भक्तिभावेन विंदामि पूजयामि सुभावतः । गुरू मे जीवमानौ तु यावत्कालं हि पिप्पल

பக்தி உணர்வோடு நான் அவர்களை நாடி அடைந்து, நல்லெண்ணத்தோடு வழிபடுகிறேன். ஓ பிப்பலா! என் குருமார்கள் உயிருடன் இருக்கும் வரை—ஆம், காலம் நிலைக்கும் வரை—

Verse 66

तावत्कालं हि मे लाभो ह्यतुलश्च प्रजायते । त्रिकालं पूजयाम्येतौ शुद्धभावेन चेतसा

அவ்வளவு நேரத்திலேயே எனக்கு ஒப்பற்ற ஆன்மிகப் பயன் உண்டாகிறது. தூய உள்ளமும் சுத்தமான மனநிலையும் கொண்டு நான் இவ்விருவரையும் முக்காலமும் வழிபடுகிறேன்.

Verse 67

स्वच्छंदलीलासंचारी वर्ताम्येव हि पिप्पल । किं मे चान्येन तपसा किं मे कायस्य शोषणैः

ஓ பிப்பலா! நான் சுயேச்சை லீலையுடன் சுதந்திரமாகச் சுற்றித் திரிகிறேன். எனக்கு வேறு தவம் எதற்கு? உடலை வாட்டி மெலிவதெதற்கு?

Verse 68

किं मे सुतीर्थयात्राभिरन्यैः पुण्यैश्च सांप्रतम् । मखानामेव सर्वेषां यत्फलं प्राप्यते द्विज

ஓ த்விஜரே! இப்போது எனக்கு சிறந்த தீர்த்த யாத்திரைகளோ மற்ற புண்ணியங்களோ எதற்கு, எல்லா யாகங்களின் பலனும் இங்கேயே கிடைக்கும்போது?

Verse 69

तत्फलं तु मया दृष्टं पितुः शुश्रूषणादपि । मातुः शुश्रूषणं तद्वत्पुत्राणां गतिदायकम्

அந்தப் பலனை நான் தந்தைக்கு சேவை செய்வதாலும் உண்டாகக் கண்டேன். அதுபோலத் தாய்க்குச் சேவை செய்வதும் மக்களுக்கு உயர்ந்த கதியை அளிக்கும்.

Verse 70

सर्वकर्मसुसर्वस्वं सारभूतं जगत्रये । पुत्रस्य जायते लोको मातुः शुश्रूषणादपि

எல்லா கடமைகளிலும், மூன்று உலகங்களிலும் இதுவே சாரமும் முழுமையும்—தாயை அன்புடன் சேவித்தால்கூட மகன் புனித உலகை அடைகிறான்.

Verse 71

पितुः शुश्रूषणे तद्वन्महत्पुण्यं प्रजायते । तत्र गंगा गयातीर्थं तत्र पुष्करमेव च

தந்தையை பக்தியுடன் பணிவிடை செய்தாலும்கூட அதுபோலவே மகாபுண்ணியம் உண்டாகும். அந்தச் சேவையிலே கங்கை, கயா-தீர்த்தம், புஷ்கரம் ஆகிய அனைத்தும் அடங்கியுள்ளன.

Verse 72

यत्र मातापिता तिष्ठेत्पुत्रस्यापि न संशयः । अन्यानि तत्र तीर्थानि पुण्यानि विविधानि च

எங்கே தாய் தந்தையர் தங்கியிருக்கிறார்களோ, அங்கே—மகனுக்கும்—சந்தேகமின்றி அதே இடம் தீர்த்தமாகும். அங்கே பலவகையான பிற புண்ணிய தீர்த்தங்களும் உள்ளன.

Verse 73

भवंत्येतानि पुत्रस्य पितुः शुश्रूषणादपि । पितुः शुश्रूषणात्तस्य दानस्य तपसः फलम्

இவை அனைத்துப் புண்ணியங்களும் மகனுக்கு தந்தை சேவையாலேயே உண்டாகின்றன. தந்தையைப் பணிவிடை செய்வதால் தானமும் தவமும் தரும் பலனை அவன் அடைகிறான்.

Verse 74

सत्पुत्रस्य भवेद्विप्र अन्य धर्मः श्रमायते । पितुः शुश्रूषणात्पुण्यं पुत्रः प्राप्नोत्यनुत्तमम्

ஓ பிராமணரே! நல்ல மகனுக்கு பிற தர்மக் கடமைகள் வெறும் உழைப்பாகவே தோன்றும். தந்தையை பக்தியுடன் சேவிப்பதால் மகன் ஒப்பற்ற புண்ணியத்தை அடைகிறான்.

Verse 75

स्वकर्मणस्तु सर्वस्वमिहैव च परत्र च । जीवमानौ गुरूत्वेतौ स्वमातापितरौ तथा

தன் கர்மமே மனிதனுக்குச் செல்வமெல்லாம்—இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும். மேலும் தாய் தந்தையர் உயிருடன் இருக்கும்போது அவர்களை குருவெனவே மதிக்க வேண்டும்.

Verse 76

शुश्रूषते सुतो भूत्वा तस्य पुण्यफलं शृणु । देवास्तस्यापि तुष्यंति ऋषयः पुण्यवत्सलाः

பணிவுடன் சேவைபுரியும் மகனாக இருப்பவனின் புண்ணியப் பலனை கேள். அவன்மேல் தேவர்களும் மகிழ்வர்; தர்மத்தை நேசிக்கும் ரிஷிகளும் திருப்தியடைவார்.

Verse 77

त्रयोलोकास्तु तुष्यंति पितुः शुश्रूषणादिह । मातापित्रोस्तु यः पादौ नित्यमेव हि क्षालयेत्

இவ்வுலகிலேயே தந்தைக்கு பக்தியுடன் சேவை செய்தால் மூன்று உலகங்களும் மகிழும். எவன் தினமும் தாய்-தந்தையின் பாதங்களை கழுவுகிறானோ, அவன் அவர்களை மிகுந்த திருப்தியடையச் செய்கிறான்.

Verse 78

तस्य भागीरथीस्नानमहन्यहनि जायते । पुण्यैर्मिष्टान्नपानैर्यः पितरं मातरं तथा

புண்ணியமிக்க இனிய உணவும் பானமும் கொண்டு தந்தையையும் தாயையும் முறையாகப் போற்றி வணங்குபவனுக்கு, தினந்தோறும் பாகீரதியில் (கங்கையில்) நீராடியதற்குச் சமமான பலன் உண்டாகும்.

Verse 79

भक्त्या भोजयते नित्यं तस्य पुण्यं वदाम्यहम् । अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं पुत्रस्य जायते

எவன் தினமும் பக்தியுடன் (அதிதி/பிராமணரை) உணவளிக்கிறானோ, அவனுடைய புண்ணியத்தை நான் கூறுகிறேன்; அவன் மகனுக்கு அஸ்வமேத யாகத்தின் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 80

तांबूलैश्छादनैश्चैव पानैश्चाशनकैस्तथा । भक्त्या चान्नेन पुण्येन गुरू येनाभिपूजितौ

தாம்பூலம், ஆடைகள், பானங்கள், உணவுகள்—மேலும் பக்தியுடன் புண்ணியமிக்க அன்னத்தால்—எதனால் இரு குருமாரும் முறையாகப் பூஜிக்கப்படுகிறார்களோ.

Verse 81

सर्वज्ञानी भवेत्सोपि यशःकीर्तिमवाप्नुयात् । मातरं पितरं दृष्ट्वा हर्षात्संभाषयेत्सुतः

அவனும் அனைத்தறிவுடையனாய் யசமும் கீர்த்தியும் பெறுவான். தாய் தந்தையைக் கண்டதும் மகன் மகிழ்ச்சியுடன் வணங்கி அன்போடு உரையாட வேண்டும்.

Verse 82

निधयस्तस्य संतुष्टास्तस्य गेहे वसंति ते । गावः सौहृद्यमायांति पुत्रस्य सुखदाः सदा

திருப்தியுற்ற நிதிகள் அவன் இல்லத்தில் தங்கும். பசுக்கள் அன்புடன் அவனிடம் வந்து அவன் மகனுக்கு எப்போதும் இன்பம் அளிக்கும்.