Adhyaya 43

Verse 1

सुकलोवाच । एवं ते शूकराः सर्वे युद्धाय समुपस्थिताः । पुरः स्थितस्य ते राज्ञो ह्यवतस्थुश्च लुब्धकाः

சுகலன் கூறினான்—இவ்வாறு அந்தப் பன்றிகள் அனைத்தும் போருக்குத் தயாராய் வந்து சேர்ந்தன. அந்த அரசன் முன்னே நின்ற வேட்டையாடிகளும் தத்தம் இடங்களில் நிலை கொண்டனர்.

Verse 2

महावराहो राजेंद्र गिरिसानुं समाश्रितः । महता यूथभावेन व्यूहं कृत्वा प्रतिष्ठति

அரசர்களின் அரசே! மகாவராஹன் மலைச்சரிவை அடைக்கலமாகக் கொண்டு, பெரும் கூட்டம்போல் படைவரிசை அமைத்து நிலை கொண்டிருக்கிறான்.

Verse 3

कपिलः स्थूलपीनांगो महादंष्ट्रो महामुखः । दुःसहः शूकरो राजन्गर्जते चातिभैरवम्

அரசே! செம்மஞ்சள் நிறமுடைய, தடித்தும் வலிமையும் கொண்ட அங்கங்களுடன், பெரிய தந்தங்களும் பெரும் வாயும் உடைய அந்தத் தடுக்கமுடியாத காட்டுப்பன்றி மிகப் பயங்கரமாக முழங்குகிறது.

Verse 4

तानपश्यन्महाराजः शालतालवनाश्रयान् । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा मनुपुत्रः प्रतापवान्

சாலா-தால மரவனங்களின் அடைக்கலத்தில் அவர்கள் தங்கியிருப்பதைக் கண்ட மகாராஜன், புகழ்மிகு மனுபுத்திரன், அவர்களின் சொற்களை கவனமுடன் கேட்டான்।

Verse 5

गृह्यतां शूर वाराहो विध्यतां बलदर्पितः । एवमाभाष्य तान्वीरो मनुपुत्रः प्रतापवान्

“அந்த வீர வராகனைப் பிடியுங்கள்; வலிமை அகந்தையில் மயங்கியவனைத் தாக்குங்கள்!” என்று கூறி, புகழ்மிகு மனுபுத்திர வீரன் அவர்களுக்கு ஆணையிட்டான்।

Verse 6

अथ ते लुब्धकाः सर्वे मृगया मदमोहिताः । संनद्धा दंशिताः सर्वे श्वभिः सार्द्धं प्रजग्मिरे

அப்போது அந்த வேட்டைக்காரர்கள் அனைவரும் வேட்டையின் மயக்கத்தில் மயங்கி, முழு ஆயுத அலங்காரத்துடன், நாய்களோடு சேர்ந்து புறப்பட்டனர்।

Verse 7

हर्षेण महताविष्टो राजराजो महाबलः । अश्वारूढः सुसैन्येन चतुरंगेण संयतः

மிகுந்த மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்த பேராற்றலுடைய அரசாதிராஜன், குதிரைமேல் ஏறி, சிறந்த நான்கு அங்கப் படையுடன் ஒழுங்கான அணிவகுப்பில் முன்னே சென்றான்।

Verse 8

गंगातीरं समायातो मेरौ गिरिवरोत्तमे । रत्नधातुसमाकीर्णे नानावृक्षैरलंकृते

அவன் மலைகளில் சிறந்த மேருவின் மீது கங்கைக் கரையை அடைந்தான்; அது ரத்தினத் தாதுக்களால் நிறைந்து, பலவகை மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது।

Verse 9

सुकलोवाच । यो बलधाम मरीचिचयकरनिकरमयप्रोत्तुंगोऽत्युच्चम् । गगनमेव संप्राप्तो नाना नगाचरितशोभो गिरिराजो भाति

சுகலன் கூறினான்—அந்த மலைராஜன் வலிமையின் தாமம்; கதிர்க் குழுக்களின் நுண்தந்துக்கள் போல அமைந்து, மிக உயர்ந்த சிகரத்துடன், வானையே எட்டியதுபோல் தோன்றுகிறது. மலையில் உலாவும் பலவகை உயிர்களின் இயக்கச் சோபையால் அலங்கரித்து ஒளிர்கிறது।

Verse 10

योजनबहलविमल गंगाप्रवाह समुच्चरत्तीरवीचीतरंगभंगैर्मुक्ताफलसदृशैर्निर्मलांबुकणैः । सर्वत्र प्रक्षालित धवलतलशिलातलोगिरींद्र सुःश्रियायुक्तः

யோஜனங்கள் அளவிற்கு விரிந்த தூய கங்கைப் பெருக்கம் எழுந்தோடி பாய்கிறது; கரையலைகள் உடையும் போது முத்துபோல் தெளிந்த நீர்த்துளிகள் சிதறுகின்றன. எங்கும் கழுவப்பட்ட வெண்மையான பாறைத்தளங்களுடன் அந்த மலைநாதன் மிக்க அழகுடன் ஒளிர்கிறது।

Verse 11

देवैश्चारणकिन्नरैः परिवृतो गंधर्वविद्याधरैः सिद्धैरप्सरसांगणैर्मुनिजनैर्नागेंद्र विद्याधरैः । श्रीखंडैर्बहुचंदनैस्ससरलैः शालैस्तमालैर्गिरी रुद्रा क्षैर्वरसिद्धिदायकघनैः कल्पद्रुमैः शोभते

தேவர்கள், சாரணர், கின்னரர்; கந்தர்வர், வித்யாதரர்; சித்தர், அப்சரக் கூட்டங்கள், முனிவர்கள், வித்யாதரர்களில் நாகேந்திரர்—இவர்களால் சூழப்பட்டு அந்த மலை ஒளிர்கிறது. ஸ்ரீகண்டம், மிகுந்த சந்தனம், சரள, சால, தமால மரங்கள்; உயர்ந்த சித்தி தரும் ருத்ராட்ச வனங்கள், கல்பவிருட்சங்கள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்படுகிறது।

Verse 12

नानाधातुविचित्रो वै नानारत्नविचित्रितैः । विमानैः कांचनैर्दंडैः कलत्रैरुपशोभते

அது பலவகைத் தாதுக்களின் வண்ணமயத்தால் விசித்திரமாய், பலவகை ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட விமானங்களால் சோபிக்கிறது. பொற்கோல்கள் மற்றும் துணைவியருடன் மேலும் பிரகாசிக்கிறது।

Verse 13

नालिकेरवनैर्दिव्यैः पूगवृक्षैर्विराजते । दिव्यपुन्नागबकुलैः कदलीखंडमंडितैः

அது தெய்வீகத் தென்னைத் தோப்புகளாலும் அழகிய பாக்குமரங்களாலும் விளங்குகிறது. தெய்வீக புன்னாகம், பகுலம் மரங்களாலும் வாழைக் குழுமங்களாலும் அலங்கரிக்கப்படுகிறது।

Verse 14

पुष्पकैश्चंपकैरद्रि पाःटलैः केतकैस्तथा । नानावल्लीवितानैश्च पुष्पितैः पद्मकैस्तथा

சம்பக மலர்களாலும், மலைவில் விளையும் பாடல மலர்களாலும், கேதக மலர்களாலும், பலவகை கொடிகளின் மலர்ந்த மண்டபங்களாலும், மேலும் மலர்ந்த பத்மக மலர்களாலும் அது அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 15

नानावर्णैः सुपुष्पैश्च नानावृक्षैरलंकृतः । दिव्यवृक्षैः समाकीर्णः स्फाटिकस्य शिलातलैः

பல நிறங்களுடைய அழகிய மலர்களாலும் பலவகை மரங்களாலும் அது அலங்கரிக்கப்பட்டது; தெய்வீக மரங்கள் நிறைந்து, தரை ஸ்படிகம் போன்ற கல் தட்டுகளால் பதிக்கப்பட்டிருந்தது।

Verse 16

योगियोगीन्द्र संसिद्धैः कंदरांतर्निवासिभिः । निर्झरैश्चैव रम्यैश्च बहुप्रस्रवणैर्गिरिः

அந்த மலை, குகைகளின் உள்ளே வசிக்கும் யோகிகளில் தலைசிறந்த সিদ্ধ முனிவர்களால் அழகுபெறுகிறது; மேலும் இனிய அருவிகளாலும் பல வளமான ஊற்றுகளாலும் நிறைந்துள்ளது।

Verse 17

नदीप्रवाहसंह्रष्टैः संगमैरुपशोभते । ह्रदैश्च पल्वलैः कुंडैर्निर्मलोदकधारिभिः

நதிகளின் ஓட்டத்தால் மகிழ்ந்த சங்கமங்களால் அது அழகுபெறுகிறது; மேலும் தூய நீர்த் தாரைகளை உடைய ஏரிகள், குளங்கள், புனித குண்டங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 18

गिरिराजो विभात्येकः सानुभिः सह संस्थितैः । शरभैश्चैव शार्दूलैर्मृगयूथैरलंकृतः

அந்த மலைராஜன் தன் சிகரத் தொடர்களுடன் தனித்தே ஒளிர்கிறது; சரபங்கள், புலிகள், மானக் கூட்டங்கள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 19

महामत्तैश्च मातंगैर्महिषैरुरुभिः सदा । अनेकैर्दिव्यभावैश्च गिरिराजो विभाति सः

எப்போதும் மதம் கொண்ட யானைகளாலும் பருத்த உடலுடைய எருமைகளாலும், மேலும் பல தெய்வீக இலக்கணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த மலைராஜன் பேரொளியுடன் விளங்குகின்றான்।

Verse 20

अयोध्याधिपतिर्वीर इक्ष्वाकुर्मनुनंदनः । तया सुभार्यया युक्तश्चतुरंगबलेन च

அயோத்தியாவின் அதிபதி, வீரனும் மனுவின் மகிழ்ச்சியுமான இக்ஷ்வாகு, அந்த நற்குணமுடைய மனைவியுடன் மற்றும் நால்வகைப் படையுடன் (புறப்பட்டான்)।

Verse 21

पुरतो लुब्धका यांति शूराः श्वानश्च शीघ्रगाः । यत्रास्ते शूकरः शूरो भार्यया सहितो बली

முன்னே வேட்டையாடிகள்—வீரர்கள்—மற்றும் வேகமாக ஓடும் நாய்கள் செல்கின்றனர்; மனைவியுடன் கூடிய அந்த வலிமைமிக்க வீரப் பன்றி நிற்கும் இடத்திற்கே।

Verse 22

बहुभिः शूकरैर्गुप्तो गुरुभिः शिशुभिस्ततः । मेरुभूमिं समाश्रित्य गंगातीरं समंततः

பின்னர் பல பன்றிகளாலும் கனமான, வளர்ந்த குட்டிகளாலும் காக்கப்பட்டவனாய், மேரு நிலத்தை அடைந்து, எல்லாத் திசைகளிலும் கங்கைக் கரையைச் சார்ந்தான்।

Verse 23

सुकलोवाच । तामुवाच वराहस्तु सुप्रियां हर्षसंयुतः । प्रिये पश्य समायातः कोशलाधिपतिर्बली

சுகலன் கூறினான்—அப்போது மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த வராகன் தன் பிரியமான சுப்ரியாவிடம் சொன்னான்: “பிரியே, பார்; வலிமைமிக்க கோசலாதிபதி இங்கே வந்துள்ளார்.”

Verse 24

मामुद्दिश्य महाप्राज्ञो मृगयां क्रीडते नृपः । युद्धमेव करिष्यामि सुरासुरप्रहर्षकम्

என்னை இலக்காகக் கொண்டு அந்த மகாப்ராஜ்ஞ அரசன் வேட்டையில் விளையாடுகிறான். தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் மகிழ்ச்சி தரும் போரையே நான் நிச்சயமாக நடத்துவேன்.

Verse 25

अथ भूपो महातेजा बाणपाणिर्धनुर्धरः । सुदेवां सत्यधर्मांगीं तामुवाच प्रहर्षितः

அப்போது மிகுந்த தேஜஸுடன் அரசன்—கையில் அம்பும், வில்லும் ஏந்தி—சத்தியமும் தர்மமும் நிறைந்த அங்கங்களையுடைய அந்த சுதேவாவிடம் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினான்.

Verse 26

पश्य प्रिये महाकोलं गर्जमानं महाबलम् । परिवारसमायुक्तं दुःसहं मृगघातिभिः

பார், பிரியே! அந்த மகாகோலம் (மகா வராகம்) கர்ஜித்து கொண்டிருக்கிறது; மிகுந்த வலிமை உடையது; தன் கூட்டத்துடன் சூழப்பட்டுள்ளது; மிருகங்களை வேட்டையாடுவோர்க்கும் தாங்க இயலாதது.

Verse 27

अद्यैवाहं हनिष्यामि सुबाणैर्निशितैः प्रिये । मामेव हि महाशूरो युद्धाय समुपाश्रयेत्

பிரியே! இன்றே நான் கூர்மையான, சிறந்த அம்புகளால் அவனை வீழ்த்துவேன். போருக்காக அந்த மகாவீரன் என்னையே சரணடையட்டும்.

Verse 28

एवमुक्त्वा प्रियो भार्यां लुब्धकान्वाक्यमब्रवीत् । यथा शूरो महाशूराः प्रेषयध्वं हि शूकरम्

இவ்வாறு தன் பிரிய மனைவியிடம் சொல்லிவிட்டு, வேட்டையாடிகளிடம் கூறினான்—“வீரர்களைப் போல, ஓ மகாவீரர்களே! அந்த பன்றியை முன்னே தள்ளி, துரத்திக் கொண்டு வாருங்கள்.”

Verse 29

अथ ते प्रेषिताः शूरा बलतेजः पराक्रमाः । गर्जमानाः प्रधावंति बलतेजः पराक्रमाः

அப்போது அனுப்பப்பட்ட அந்த வீரர்கள் வலமும் தேஜஸும் பராக்கிரமமும் உடையவர்களாய், பேர்கர்ஜனையுடன் முன்னே பாய்ந்தனர்—வல-தேஜ-வீரிய நிறைந்தோர்।

Verse 30

कोलं प्रतिगताः सर्वे वायुवेगेन सांप्रतम् । विध्यंति बाणजालैस्ते निशितैर्वनचारकाः

அவர்கள் அனைவரும் இப்போது காற்றின் வேகத்துடன் கோல (வராஹ) அருகே வந்தடைந்தனர்; அந்த வனவாசிகள் கூரிய அம்புகளின் மழையால் பகைவரைத் துளைத்தனர்।

Verse 31

नाना शस्त्रैरथास्त्रैश्च वाराहं वीररूपिणम्

பலவகை ஆயுதங்களும் ஏவுகணைகளும் கொண்டு, வீர வடிவம் எடுத்த வராஹனை அவர்கள் தாக்கினர்।

Verse 32

सुकलोवाच । पतंति बाणतोमरा विमुक्ता लुब्धकैः शरा घनागिरिंप्रवर्षिणो यथातथा धरांतरे । हतो दृढप्रहारिभिः स निर्जितस्ततस्तथा शतैस्तु यूथपालकः स कोलः संगरंगतः

சுகலன் கூறினான்—வேட்டையர்கள் விடுத்த அம்புகளும் ஈட்டிகளும், அடர்ந்த மலைமேகத்திலிருந்து பொழியும் பெருமழை போல, நிலமெங்கும் விழுந்தன. வலிய தாக்குதலாளர்களின் அடிகளால் அவன் அடக்கப்பட்டான்; பின்னர் நூற்றுக்கணக்கானோர் சூழ, கூட்டத் தலைவனான அந்தக் கோல்-வராஹன் போர்க்களத்தின் கடும் மோதலுக்குள் தள்ளப்பட்டான்।

Verse 33

स्वपुत्रपौत्रबांधवैः परांश्च संहरेत्स वै पतंति ते स्वदंष्ट्रया हताहवेऽवलुब्धकाः । पतंति पादहस्तकाः स्थितस्य वेगभ्रामणैः सलुब्धगर्जमेवतं वराहोऽपश्यदागतम्

அவன் தன் மகன், பேரன், உறவினர் ஆகியோருடன் பிறரையும் அழிக்கத் தொடங்கினான். போரில் அவன் தன் தந்தத்தால் கொன்ற பேராசை கொண்ட வேட்டையர்கள் விழுந்தனர். அவன் வேகச் சுழற்சி தாக்குதலால் கை-கால்கள் சிதறி விழுந்தன; அப்போது வராஹன், போராசையால் கர்ஜித்தவனாய் அவன் அணுகி வருவதை கண்டான்।

Verse 34

स्वतेजसा विनाशितं मुखाग्रदंष्ट्रया हतं । गतः स यत्र भूपतिः स वांछतेनसंगरम्

தன் சொந்தத் தேஜஸால் அழிந்து, முன்தந்தத்தின் கடியால் வீழ்ந்தவன், அரசன் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்; ஆயினும் போரைக் விரும்பவில்லை।

Verse 35

इक्ष्वाकुनाथं सुमहत्प्रसह्य संत्रास्य क्रुद्धः स हि शूकरेशः । युद्धं वने वांछति तेन सार्द्धमिक्ष्वाकुणा संगरहर्षयुक्तः

இக்ஷ்வாகு குலத்தின் மகாநாதனை வலியால் அடக்கி அச்சுறுத்தி, அந்தப் பன்றி-அரசன் கோபமுற்றான். போரின் பரவசம் நிறைந்து, வனத்தில் இக்ஷ்வாகுவுடன் போரிட விரும்பினான்।

Verse 36

वाराहः पुनरेव युद्धकुशलः संवांछते संगरं तुंडाग्रेण सुतीक्ष्णदंतनखरैः क्रुद्धो धरां क्षोभयन् । हुंकारोच्चारगर्वात्प्रहरति विमलं भूपतिं तं च राजञ्ज्ञात्वा विष्णुपराक्रमं मनुसुतस्त्वानन्दरोमांचितः

அரசே! போரில் தேர்ந்த வராஹன் மீண்டும் சமரைக் விரும்புகிறான். மூக்கின் முனையாலும் மிகத் தீவிரமான தந்தம்-நகங்களாலும் கோபித்து பூமியை அதிரச் செய்கிறான். கர்ஜனையின் பெருமிதத்தால் அந்த நிர்மலமான பூமியரசன் விமலனைத் தாக்குகிறான்; மனுவின் புதல்வன் விஷ்ணுவின் பராக்கிரமத்தை அறிந்து ஆனந்த ரோமாஞ்சம் அடைகிறான்।

Verse 37

दृष्ट्वा शूकरपौरुषं यमतुलं मेने पतिर्वावराड्देवारिं मनसा विचिन्त्य सहसा वाराहरूपेण वै । संप्रेक्ष्यैव महाबलं बहुतरं युक्तं त्वरेर्वारणं सैन्यं कोलविनाशनाय सहसा संगृह्य संगृह्यताम्

பன்றியின் யமனுக்கு ஒப்பான ஒப்பற்ற வீரத்தைப் பார்த்த தேவர்களின் பகைவன் மனத்தில் சிந்தித்து உடனே வராஹ ரூபம் எடுத்தான். எதிரியின் படை மிகப் பெரிதும் வலிமையுமாக இருப்பதை நோக்கி, “கோலனை அழிக்க படைகளைச் சேர்க்குங்கள்—உடனே சேர்க்குங்கள்!” என்று கட்டளையிட்டான்।

Verse 38

प्रेषिताश्च वारणा रथाश्च वेगवत्तराः सुबाणखड्गधारिणो भुशुंडिभिश्च मुद्गरैः । सपाशपाणिलुब्धका नदंति तत्र तत्परा निवारितो न तिष्ठतो हयागजाश्च यद्गताः

மிகுந்த வேகத்துடன் யானைகளும் ரதங்களும் அனுப்பப்பட்டன; சிறந்த அம்பு-வாள் ஏந்தியவர்களும், பூசுண்டி மற்றும் முத்கரக் கோல்களால் ஆயுதமணிந்தவர்களும் சென்றனர். அங்கே கயிற்றுக் கண்ணி கையில் கொண்ட வேட்டையர்கள் ஆர்வத்துடன் முழங்கினர்; ஓடத் தொடங்கிய குதிரை-யானைகள் தடுத்தாலும் நின்றதில்லை।

Verse 39

क्वचित्क्वचिन्न दृश्यते क्वचित्क्वचित्प्रदृश्यते क्वचिद्भयं प्रदर्शयेत्क्वचिद्धयान्प्रमर्दयेत्

சில இடங்களில் அவர் காணப்படார்; சில இடங்களில் வெளிப்படுவார். எங்கோ அச்சத்தை வெளிப்படுத்தி, எங்கோ பகைவர்களை நசுக்குவார்.

Verse 40

मर्दयित्वा भटान्वीरान्वाराहो रणदुर्जयः । शब्दं चकारदुर्धषं क्रोधारुणविलोचनः

வீரப் படைவீரர்களை நசுக்கி, போரில் அஜேயனான வராகன் அச்சமூட்டும் முழக்கம் எழுப்பினான்; கோபத்தால் அவன் கண்கள் செந்நிறமாயின.

Verse 41

कोशलाधिपतिर्वीरस्तं दृष्ट्वा रणदुर्जयम् । युध्यमानं महाकायं मुचंतं मेघवत्स्वनम्

கோசலத்தின் வீர அரசன் அவனை கண்டான்—போரில் வெல்லமுடியாதவன், போராடும் பெருந்தேகன், இடிமேக முழக்கம்போல் ஒலிப்பவன்.

Verse 42

गर्जतिसमरं विचरति विलसति वीरान्स्वतेजसा धीरः । तडिदिव मुखेषु दंष्ट्रा तस्य विभात्युल्लसत्येव

திடமான வீரன் போரில் முழங்கி, அலைந்து, தன் ஒளியால் வீரர்களிடையே பிரகாசிக்கிறான். அவன் வாயிலுள்ள கொம்புப் பற்கள் மின்னலைப்போல் மிளிர்கின்றன.

Verse 43

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । त्रयश्चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு திருப்பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானத்தின் உட்பட்ட ‘சுகலா-சரித்ரம்’ எனும் நாற்பத்துமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 44

नरपतिरुवाच सैन्याः किमिह न गृह्णंतु ओजसा शूराः । युध्यध्वं तत्र निशितैर्बाणैस्तीक्ष्णैरनेनापि

அரசன் கூறினான்—“ஏ வீரச் சேனையரே! இங்கே வலத்தால் இவனை ஏன் பிடிக்கவில்லை? அங்கே கூர்மையான, தீவிர அம்புகளால்—இவன்மேலும்—போர் புரியுங்கள்!”

Verse 45

समाकर्ण्य ततो वाक्यं क्रुद्धस्यापि महात्मनः । ततस्ते सैनिकाः सर्वे युद्धाय समुपस्थिताः

அந்த மகாத்மாவின்—கோபமிருந்த போதிலும்—வாக்கைக் கேட்டவுடன், எல்லா வீரர்களும் போருக்குத் தயாராய் கூடி நின்றனர்।

Verse 46

अनेकैर्भटसाहस्रैर्वने तं समरे स्थितम् । दिक्षु सर्वासु संहत्य बिभिदुः शूकरं रणे

காட்டில் போரில் நிலைத்திருந்த அந்தப் பன்றியை, ஆயிரக் கணக்கான வீரர்கள் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் ஒன்றுகூடி தாக்கி, போர்க்களத்தில் குத்திக் கிழித்தனர்।

Verse 47

विद्धश्च कैश्चित्तदा बाणजालैः सुयोधैश्च संग्रामभूमौ विशालैः । क्वचिच्चक्रघातैः क्वचिद्वज्रपातैर्हतं दुर्जयं संगरे तं महांतैः

அப்போது அந்தப் பெரும் போர்க்களத்தில் சில சிறந்த வீரர்கள் அம்புக் குவியலால் அவனைத் துளைத்தனர்; எங்கோ சக்கரத் தாக்கம், எங்கோ வஜ்ரத் தாக்கம்—இவ்வாறு மகாவீரர்கள் போரில் அந்த வெல்லற்கரிய பகைவனை வீழ்த்தினர்।

Verse 48

ततः पौरुषैः क्रोधयुक्तः स कोलः सुविच्छिद्य पाशान्रणे प्रस्थितः सः । महाशूकरैः सार्धमेव प्रयातस्ततः शोणितस्यापि धाराभिषिक्तः

அப்போது அந்தக் கோலன் ஆண்மைப் பராக்கிரமத்தால் கோபம் கொண்டு, கயிற்றுப் பாசங்களை நன்கு வெட்டி அறுத்து போருக்குப் புறப்பட்டான். பெரும் பன்றிகளுடன் சேர்ந்து சென்ற அவன், இரத்தத் தாரைகளாலும் அபிஷேகமடைந்தவனென நனைந்தான்।

Verse 49

करोति प्रहारं च तुंडेन वीरहयानां द्विपानां च चिच्छेद वीरः । स्वदंष्ट्राग्रभागेन तीक्ष्णेन वीरान्पदातीन्हि संपातयेद्रोषभावैः

அவ்வீரன் தன் அலகால் தாக்கி போர்குதிரைகளையும் யானைகளையும் வெட்டி வீழ்த்தினான்; மேலும் தன் கூர்மையான தந்தத்தின் முனையால் கோபவேகத்தில் காலாட் வீரர்களையும் தரையில் சாய்த்தான்।

Verse 50

जघानास्य शुंडं गजस्यापि रुष्टो भटान्हतान्पादनखैस्तु हृष्टः

சினத்துடன் அவன் யானையின் துதிக்கையையும் தாக்கி வீழ்த்தினான்; மகிழ்ச்சியுடன் தன் கால்நகங்களால் வீரர்களை அழித்தான்।

Verse 51

ततस्ते शूकराः सर्वे लुब्धकाश्च परस्परम् । युयुधुः संगरं कृत्वा क्रोधारुणविलोचनाः

பின்னர் அந்தப் பன்றிகளும் வேட்டைக்காரர்களும் ஒருவரோடு ஒருவர் போர்க்களத்தில் மோதினர்; கோபத்தால் அவர்களின் கண்கள் செம்மையாயின।

Verse 52

लुब्धकैश्च हताः कोलाः कोलैश्चापि सुलुब्धकाः । निहताः पतिता भूमौ क्षतजेनापि सारुणाः

வேட்டைக்காரர்கள் வராகங்களை கொன்றனர்; வராகங்களும் மிகுந்த பேராசையுள்ள வேட்டைக்காரர்களை எதிர்கொன்று வீழ்த்தின. காயமடைந்து அவர்கள் தரையில் விழுந்து, குருதியால் செம்மையாயினர்।

Verse 53

जीवं त्यक्त्वा हताः कोलैर्लुब्धकाः पतिता रणे । मृताश्च शूकरास्तत्र श्वानः प्राणांश्च तत्यजुः

உயிர் நீங்கி வேட்டைக்காரர்கள் வராகங்களால் கொல்லப்பட்டு போர்க்களத்தில் விழுந்தனர். அங்கே வராகங்களும் இறந்தன; நாய்களும் உயிர் துறந்தன।

Verse 54

यत्रयत्र मृता भूमौ पतिता मृगघातकाः । बहवः शूकरा राज्ञा खड्गपातैर्निपातिताः

எங்கே எங்கே நிலத்தில் மான்களை வேட்டையாடிய கொல்லர்கள் விழுந்து இறந்தார்களோ, அங்கே அங்கே அரசன் தன் வாளின் வெட்டுகளால் பல பன்றிகளையும் வீழ்த்தினான்।

Verse 55

कति नष्टा हताः कोला भीता दुर्गेषु संस्थिताः । कुंजेषु कंदरांतेषु गुहांतेषु नृपोत्तम

எத்தனை கோலங்கள் (பன்றிகள்) அழிந்தன, எத்தனை கொல்லப்பட்டன—அச்சத்தால் கோட்டைகளில் தஞ்சமடைந்து, புதர்களில், குகைகளின் ஆழங்களில், மறைந்த குகைவாய்களில் ஒளிந்திருந்தன, அரசர்களில் சிறந்தவனே!

Verse 56

लुब्धकाश्च मृताः केचिच्छिन्ना दंष्ट्राग्रसूकरैः । प्राणांस्त्यक्त्वा गताः स्वर्गं खंडशो विदलीकृताः

சில பேராசையர்கள் கூர்மையான தந்த முனையுள்ள பன்றிகளால் கிழிக்கப்பட்டு துண்டுதுண்டாகப் பிளந்துபோய் இறந்தனர்; உயிர் நீங்கி அவர்கள் சுவர்க்கம் சென்றனர்।

Verse 57

वागुराः पाशजालाश्च कुटकाः पंजरास्तथा । नाड्यश्च पतिता भूमौ यत्रतत्र समंततः

பறவைவலைகள், கயிற்றுவலைகள், கண்ணிகள், கூண்டுகள், மேலும் சுருக்குக் கயிறுகள்—இவை அனைத்தும் சுற்றிலும் எங்கெங்கோ நிலத்தில் விழுந்து கிடந்தன।

Verse 58

एको दयितया सार्धं वाराहः परितिष्ठति । पौत्रकैः पंचसप्तभिर्युद्धार्थं बलदर्पितः

ஒரு வராகன் தன் பிரியையுடன் உறுதியாக நின்றான்; வலிமையின் அகந்தையால் மிதந்து, ஐந்து அல்லது ஏழு பேரப்பிள்ளைகளுடன் போருக்கு ஆயத்தமானான்।

Verse 59

तमुवाच तदा कांतं शूकरं शूकरी पुनः । गच्छ कांत मयासार्द्धमेभिस्तु बालकैः सह

அப்போது சூகரி மீண்டும் தன் அன்பு சூகரனிடம் கூறினாள்— “காந்தா, என்னுடன் வா; இப் பிள்ளைகளுடனும் சேர்ந்து வா.”

Verse 60

प्राह प्रीतो वराहस्तां विवस्तां सुप्रियामिति । क्व गच्छामि प्रभग्नोहं स्थानं नास्ति महीतले

மகிழ்ந்த வராஹன் அவளிடம் கூறினான்— “சுப்ரியே, நீ இப்போது விடுதலையானாய்.” அவள் சொன்னாள்— “நான் எங்கே போவேன்? நான் சிதைந்தேன்; பூமியில் எனக்கு இடமில்லை.”

Verse 61

मयि नष्टे महाभागे कोलयूथं विनंक्ष्यति । द्वयोश्च सिंहयोर्मध्ये जलं पिबति शूकरः

மகாபாகே, நான் அழிந்தால் பன்றிகளின் கூட்டம் அழியும். பன்றி இரண்டு சிங்கங்களின் நடுவில் நின்றாலே நீர் குடிக்க முடியும்.

Verse 62

द्वयोः शूकरयोर्मध्ये सिंहो नैव पिबत्यपः । एवं शूकरजातीषु दृश्यते बलमुत्तमम्

இரண்டு பன்றிகளின் நடுவில் சிங்கமும் நீர் குடிக்காது; இவ்வாறு பன்றி-குலத்தில் உத்தம வலிமை காணப்படுகிறது.

Verse 63

तदहं नाशयाम्येव यदा भग्नो व्रजाम्यहम् । जाने धर्मं महाभागे बहुश्रेयोविधायकम्

ஆகையால் நான் தோல்வியுற்று புறப்படும் போது, அதை நிச்சயமாக அழிப்பேன். மகாபாகே, பல நலன்களையும் பரம நன்மையையும் அளிக்கும் தர்மத்தை நான் அறிவேன்.

Verse 64

कस्माल्लोभाद्भयाद्वापि युध्यमानः प्रणश्यति । रणतीर्थं परित्यज्य सस्यात्पापी न संशयः

போரில் ஈடுபட்டவன் ஆசையாலோ அச்சத்தாலோ அழிந்தால், ரணதீர்த்தத்தைத் துறந்தவனாய் பாவி ஆவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 65

निशितं शस्त्रसंव्यूहं दृष्ट्वा हर्षं प्रगच्छति । अवगाह्यामरीं सिंधुं तीर्थपारं प्रगच्छति

கூர்மையான ஆயுதங்களின் அணிவகுப்பைக் கண்டு அவன் மகிழ்ச்சி அடைகிறான்; ‘அமரி’ சிந்து நதியில் மூழ்கி, தீர்த்தத்தின் அப்பாற்கரையை அடைகிறான்.

Verse 66

स याति वैष्णवं लोकं पुरुषांश्च समुद्धरेत् । समायांतं च तदहं कथं भग्नो व्रजामि वै

அவன் வைஷ்ணவ லோகத்தை அடைந்து, பிற மனிதர்களையும் உயர்த்தி விடுவிக்கிறான். ஆனால் அவன் மீண்டும் திரும்பி வந்தால், நான்—அவமானமுற்றவன்—அங்கே எப்படிச் செல்வேன்?

Verse 67

योधनं शस्त्रसंकीर्णं प्रवीरानन्ददायकम् । दृष्ट्वा प्रयाति संहृष्टस्तस्य पुण्यफलं शृणु

ஆயுதங்கள் சிதறிக் கிடக்கும், வீரர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தரும் போர்க்களத்தைப் பார்த்து அவன் களிப்புடன் புறப்படுகிறான். அதன் புண்ணியப் பயனை கேள்.

Verse 68

पदेपदे महत्स्नानं भागीरथ्याः प्रजायते । रणाद्भग्नो गृहं याति यो लोभाच्च प्रिये शृणु

ஒவ்வொரு அடியிலும் பாகீரதியில் மகா ஸ்நானம் செய்ததற்குச் சமமான புண்ணியம் உண்டாகிறது. மேலும், அன்பே, கேள்—ஆசையால் போரிலிருந்து திரும்பி வீட்டுக்குச் செல்பவன் ‘ரணபக்னன்’ எனப்படுவான்.

Verse 69

मातृदोषं प्रकाशेत स्त्रीजातः परिकथ्यते । अत्र यज्ञाश्च तीर्थाश्च अत्र देवा महौजसः

பெண் தன் தாயின் குறைகளை வெளிப்படுத்துவாள் என்று கூறப்படுகிறது. இங்கே யாகங்களும் தீர்த்தங்களும் உள்ளன; இங்கே மாபெரும் ஒளியுடைய தேவர்கள் வாசம் செய்கின்றனர்.

Verse 70

पश्यंति कौतुकं कांते मुनयः सिद्धचारणाः । त्रैलोक्यं वर्तते तत्र यत्र वीरप्रकाशनम्

அன்பே, முனிவர்கள் சித்தர் மற்றும் சாரணர்களுடன் அந்த அதிசயக் காட்சியைப் பார்க்கின்றனர். வீர ஒளி வெளிப்படும் இடத்தில், மும்முலகமும் அங்கேயே இருப்பதுபோல் தோன்றும்.

Verse 71

समराद्भग्नं प्रपश्यंति सर्वे त्रैलोक्यवासिनः । शपंति निर्घृणं पापं प्रहसन्ति पुनःपुनः

போரில் அவன் முறிந்ததைப் பார்த்து மும்முலக வாசிகள் அனைவரும் நோக்குகின்றனர். அந்த இரக்கமற்ற பாவியை அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் சபித்து, மீண்டும் மீண்டும் நகைக்கின்றனர்.

Verse 72

दुर्गतिं दर्शयेत्तस्य धर्मराजो न संशयः । सम्मुखः समरे युद्धे स्वशिरः शोणितं पिबेत्

அவனுக்கு தர்மராஜன் நிச்சயமாகத் துர்கதியை காட்டுவான்—சந்தேகம் இல்லை. போரில் நேருக்கு நேர் நின்றால், களத்தில் தன் தலையிலிருந்து வரும் இரத்தத்தையே குடிப்பான்.

Verse 73

अश्वमेधफलं भुंक्ते इंद्रलोकं प्रगच्छति । यदा जयति संग्रामे शत्रूञ्छूरो वरानने

அழகிய முகத்தையுடையவளே, வீரன் போரில் பகைவரை வென்றால், அவன் அசுவமேத யாகத்தின் பலனை அனுபவித்து இந்திரலோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 74

तदा प्रभुंजते लक्ष्मीं नानाभोगान्न संशयः । यदा तत्र त्यजेत्प्राणान्सम्मुखः सन्निराश्रयः

அப்போது அவன் ஐயமின்றி லக்ஷ்மியையும் பலவகை போகங்களையும் அனுபவிக்கிறான். மேலும் அங்கேயே தெய்வத்தின் முன்னிலையில், வேறு அடைக்கலம் இன்றி, சம்முகமாக உயிர் நீத்தால்—அவன் பரமகதியை அடைகிறான்.

Verse 75

स गच्छेत्परमं स्थानं देवकन्यां प्रभुंजते । एवं धर्मं विजानामि कथं भग्नो व्रजाम्यहम्

அவன் பரம ஸ்தானத்திற்குச் சென்று தேவகன்னியுடன் சங்கமத்தையும் அனுபவிக்கிறான். தர்மம் இவ்வாறே என அறிகிறேன்—அப்படியிருக்க நான், மனம் முறிந்தவனாய், எவ்வாறு தொடர்வேன்?

Verse 76

अनेन समरे युद्धं करिष्ये नात्र संशयः । मनोः पुत्रेण धीरेण राज्ञा इक्ष्वाकुणा सह

இவனுடன் இப்போரில் நான் யுத்தம் செய்வேன்—இதில் ஐயமில்லை—மனுவின் புதல்வனான திடமுடைய அரசன் இக்ஷ்வாகுவுடன் சேர்ந்து.

Verse 77

डिंभान्गृहीत्वा याहि त्वं सुखं जीव वरानने । तस्य श्रुत्वा वचः प्राह बद्धाहं तव बंधनैः

“குழந்தையை எடுத்துக்கொண்டு நீ போ; இனிதாய் வாழ், அழகுமுகத்தாளே.” அவன் சொற்களை கேட்டவள் கூறினாள்—“நான் கட்டுண்டவள்; உன் கட்டுகளாலே கட்டுண்டவள்.”

Verse 78

स्नेहमानरसाख्यैश्च रतिक्रीडनकैः प्रिय । पुरतस्ते सुतैः सार्द्धं प्राणांस्त्यक्ष्यामि मानद

அன்பனே! பாசம், காயமுற்ற மானம், இனிய நட்பு, ரதி-விளையாட்டுகள் இவற்றின் நடுவே, மானமளிப்பவனே! உன் முன்னே, உன் புதல்வர்களுடன் சேர்ந்து, நான் உயிர் நீப்பேன்.

Verse 79

एवमेतौ सुसंभाष्य परस्परहितैषिणौ । युद्धाय निश्चितौ भूत्वा समालोकयतो रिपून्

இவ்வாறு ஒருவருக்கொருவர் நலன் நாடிய அந்த இருவரும் இனிய உரையாடல் செய்து, போருக்கு உறுதி கொண்டு பகைவர்களை நோக்கத் தொடங்கினர்।

Verse 80

कोशलाधिपतिं वीरं तमिक्ष्वाकुं महामतिम्

கோசலத்தின் அதிபதியான அந்த வீரன் இக்ஷ்வாகு, மாபெரும் ஞானமுடையவன்.

Verse 81

यथैव मेघः परिगर्जते दिवि प्रावृट्सुकालेषु तडित्प्रकाशैः । तथैव संगर्जति कांतया समं समाह्वयेद्राजवरं खुराग्रैः

மழைக்காலத்தில் மின்னொளியுடன் மேகம் வானில் முழங்குவது போல, அவனும் தன் காதலியுடன் சேர்ந்து இடியென முழங்கி, குதிரைக் குளம்பின் கூர்முனைகளால் சிறந்த அரசனை அழைத்தான்.

Verse 82

तं गर्जमानं ददृशे महात्मा वाराहमेकं पुरुषार्थयुक्तम् । ससार अश्वस्य जवेनयुक्तः ससम्मुखं तस्य नृवीरधीरः

கர்ஜித்துக் கொண்டிருந்த, நோக்கமுள்ள வலிமை கொண்ட அந்தத் தனித்த வராகத்தை மகாத்மா கண்டான்; உடனே உறுதியான வீரன் குதிரையின் வேகத்துடன் நேராக அதன் முன் பாய்ந்தான்.