The Description of the Four Durgā Mantras

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अवतारत्रयं लक्ष्म्याः कथित ते द्विजोत्तम । दुर्गायाश्चाभिधास्यामि सर्वलोकोपकारकान् ॥ १ ॥

ஸனத்குமாரர் கூறினார்—ஓ த்விஜோத்தமா! லக்ஷ்மியின் மூன்று அவதாரங்களை உனக்குச் சொன்னேன். இப்போது எல்லா லோகங்களுக்கும் உபகாரம் தரும் துர்கையின் அவதாரங்களையும் விளக்குவேன்.

Verse 2

प्रणवः श्रीः शिवायुग्मं वाणीवैरोचनीपदम् । वज्राद्यं क्षुधिता सूक्ष्मा मृता स्वाग्नींदुसंयुता ॥ २ ॥

ப்ரணவம் ‘ஓம்’, ‘ஸ்ரீ’, சிவநாம இரட்டையம், வாணி (சரஸ்வதி) பதமும் ‘வைரோசன’ பதமும்; பின்னர் ‘வஜ்ர’ முதலிய சொற்கள், ‘க்ஷுதிதா’, ‘ஸூக்ஷ்மா’, ‘ம்ருதா’, மேலும் ‘ஸ்வாக்னீ’ ‘இந்தூ’—இவை அனைத்தும் விதிப்படி மந்திரத்தில் இணைக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 3

प्रतिष्ठाप्य शिवा फट् च स्वाहांतोऽत्यष्टिवर्णवान् । भैरवोऽस्य मुनिः सम्राट् छन्दो मन्त्रस्य देवता ॥ ३ ॥

மந்திரத்தை பிரதிஷ்டை செய்து ‘சிவா’ என்ற பதத்தைச் சேர்த்து, பின்னர் ‘பட்’ என உச்சரிக்க; இறுதியில் ‘ஸ்வாஹா’—இது எண்பதிற்கும் மேற்பட்ட எழுத்துகளுடைய மந்திரம். இதன் ரிஷி பைரவ, சந்தஸ் சம்ராட், தேவதையும் விதிப்படி கூறப்படுகிறது।

Verse 4

छिन्नमस्ता रमा बीजं स्वाहा शक्तिरुदीरिता । आं खङ्गाय हृदाख्यातमीं खङ्गाय शिरः स्मृतम् ॥ ४ ॥

சின்னமஸ்தைக்கு பீஜம் ‘ரமா’ எனக் கூறப்படுகிறது; சக்தி ‘ஸ்வாஹா’ என அறிவிக்கப்படுகிறது. ‘ஆம் கங்காய’ என்பது ஹ்ருதய மந்திரமாக உபதேசிக்கப்படுகிறது; ‘ஈம் கங்காய’ என்பது சிரோ மந்திரமாக நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது।

Verse 5

ऊं वज्राय शिखा प्रोक्ता ऐं पाशाय तनुच्छदम् । औमंकुशाय नेत्रं स्याद्विसर्गो वसुरक्षयुक् ॥ ५ ॥

‘ஊம் வஜ்ராய’ என்பது சிகா-ந்யாசமாக கூறப்பட்டது; ‘ஐம் பாசாய’ என்பது உடல்-ஆவரணம் (தனுச்சதம்). ‘ஔம் அங்குசாய’ என்பது நேத்ர-ந்யாசத்திற்கு; மேலும் விசர்கம் ‘வசு-ரக்ஷா’ உடன் சேர்ந்து ரக்ஷா-முத்திரையாகப் பயன்பட வேண்டும்।

Verse 6

मायायुग्मं चास्त्रमंगं मनवः प्रणवादिकाः । स्वाहांताश्चैवमंगानि कृत्वा ध्यायेद्थांबिकाम् ॥ ६ ॥

‘மாயா’ இரட்டையை அஸ்த்ர-மந்திரத்தின் அங்கமாக அமைத்து, ப்ரணவம் ‘ஓம்’ முதலாக ‘ஸ்வாஹா’ வரை முடியும் மந்திரங்களை பல அங்க-ந்யாசங்களாக நிறுவி—பின்னர் பக்தியுடன் அம்பிகையை தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 7

भानुमण्डलसंस्थानां प्रविकीर्णालकं शिरः । छिन्नं स्वकं स्फारमुखं स्वरक्तं प्रपिबद्गलत् ॥ ७ ॥

சூரிய மண்டலத்தைப் போன்ற வடிவமும், சிதறிய கூந்தலும், திறந்த வாயும் கொண்ட துண்டிக்கப்பட்ட தலை, வழிந்தோடும் தன் சொந்த இரத்தத்தையே குடித்துக் கொண்டிருந்தது.

Verse 8

उपरिस्थां रतासक्तरतिमन्मथयोर्निजे । डाकिनीवर्णिनीसख्यौ दृष्ट्वा मोदभराकुलाम् ॥ ८ ॥

ரதி மற்றும் மன்மதனுக்கு மேலே அமர்ந்திருக்கும், டாகினி மற்றும் வர்ணினி ஆகிய தோழிகளைக் கண்டு அவள் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தாள்.

Verse 9

ध्यात्वैवं प्रजपेल्लक्षचतुष्कं तद्दशांशतः । पालाशैर्विल्वजैर्वापि जुहुयात्कुसुमैः फलैः ॥ ९ ॥

இவ்வாறு தியானித்து நான்கு லட்சம் முறை ஜபம் செய்ய வேண்டும்; அதில் பத்தில் ஒரு பங்கை பலாச அல்லது வில்வ மலர்கள் மற்றும் பழங்களால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 10

आधारशक्तिमारभ्य परतत्त्वांतपूजिते । पीठे जयाख्या विजया जिता चापि पराजिता ॥ १० ॥

ஆதார சக்தி முதல் பரதத்துவம் வரை வழிபடப்படும் அந்த பீடத்தில் ஜெயா, விஜயா, ஜிதா மற்றும் பராஜிதா ஆகிய சக்திகள் உள்ளன.

Verse 11

नित्या विलासिनी षष्ठी दोग्ध्य घोरा च मंगला । दिक्षु मध्ये च संपूज्या नव पीठस्य शक्तयः ॥ ११ ॥

நித்யா, விலாசினி, ஷஷ்டி, தோக்த்யா, கோரா மற்றும் மங்களா - இந்த ஒன்பது பீட சக்திகளையும் திசைகளிலும் மையத்திலும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 12

सर्वबुद्धिप्रदे वर्णनीये सर्वभृगुः सदृक् । सिद्धिप्रदे डाकिनीये तारो वज्रः सभौतिकः ॥ १२ ॥

அனைத்து புத்தியையும் அருளும் ஆவாஹனத்தில் அவரே போற்றத்தக்கவர், வர்ணிக்கத்தக்கவர்—முனிவர்களில் ப்ருகுவைப் போல, மங்களத் திருஷ்டியுடையவர். சித்தி அளிக்கும் ஆவாஹனத்தில் அவரே டாகினி, அவரே தாரா, அவரே வஜ்ரம்—உடலுடையோரின் பௌதிக உலகில் நேரடியாகச் செயல்படுபவர்.

Verse 13

खङ्गीशो रोचनीयेंते भगं धेहि नमोंतकः । तारादिपीठमन्त्रोऽयं वेदरामाक्षरो मतः ॥ १३ ॥

மந்திரம் இவ்வாறு—“கங்கீசः, ரோசனீயேந்தே, பகம் தேஹி, நமோந்தகः.” இது ‘தாரா’ முதலியவற்றால் தொடங்கும் பீட-மந்திரம்; ‘வேதராம’ எனப்படும் அக்ஷர-மந்திரமாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 14

समर्प्यासनमेतेन तत्र संपूजयेच्छिवाम् । त्रिकोणमध्यषट्कोणपद्मभूपुरमध्यतः ॥ १४ ॥

இவ்வாறு ஆசனத்தை சமர்ப்பித்து, பின்னர் விதிப்படி சிவாதேவியை முழுமையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். பூபுர எல்லைக்குள், தாமரையில், ஷட்கோணத்தில், மேலும் மையத் திரிகோணத்தின் நடுவில் அவரை நிறுவி.

Verse 15

बाह्यावरणमारभ्य पूजयेत्प्रतिलोमतः । भूपुरे बाह्यभागेषु वज्रादीनि प्रपूजयेत् ॥ १५ ॥

வெளி ஆவரணத்திலிருந்து தொடங்கி, பிரதிலோம முறையில் (உள்ளே நோக்கி) பூஜை செய்ய வேண்டும். மேலும் பூபுரத்தின் வெளிப்புற பகுதிகளில் வஜ்ரம் முதலியவற்றை சிறப்பாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 16

तदंतः सुरराजादीन्पूजयेद्धरितां पतीन् । भूपुरस्य चतुर्द्वार्षु द्वारपालान्यजेदथ ॥ १६ ॥

அதன் உள்ளே இந்திரன் முதலிய தேவராஜர்கள்—திசைக் காவலர்கள்—அவர்களை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர் பூபுரத்தின் நான்கு வாயில்களிலும் வாயில் காவலர்களுக்கு யாக/அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்.

Verse 17

करालविकरालाख्यावतिकालस्तृतीयकः । महाकालश्चतुर्थः स्यादथ पद्मेष्टशक्तयः ॥ १७ ॥

காலத்தின் மூன்றாம் பகுதி ‘அதிகாலம்’ எனப்படும்; அது ‘கராள’ ‘விகராள’ என்ற பெயர்களால் புகழ்பெற்றது. நான்காம் பகுதி ‘மஹாகாலம்’ என்று கூறப்படுகிறது. அடுத்து பத்மேஷ்டன் (பிரம்மா) அவரின் சக்திகள் விளக்கப்படுகின்றன.

Verse 18

एकलिंगा योगिनी च डाकिनी भैरवी तथा । महाभैरवकेंद्राक्षी त्वसितांगी तु सप्तमी ॥ १८ ॥

ஏகலிங்கா, யோகினீ, டாகினீ, பைரவீ; மேலும் மஹாபைரவ-கேந்திராக்ஷீ மற்றும் அசிதாங்கீ—இவையே ஏழாம் வரிசை (குழு) எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 19

संहारिण्यष्टमी चेति षट्कोणेष्वंगमूर्तयः । त्रिकोणगा छिन्नमस्ता पार्श्वयोस्तु सखीद्वयम् ॥ १९ ॥

‘ஸம்ஹாரிணீ’ மற்றும் ‘அஷ்டமீ’—இவற்றை அறுகோணத்தின் ஆறு மூலைகளிலும் அங்கத் தெய்வங்களாக நிறுவ வேண்டும். நடுத் திரிகோணத்தில் சின்னமஸ்தா; அவளின் இருபுறமும் துணைத் தோழியர் இருவர் உள்ளனர்.

Verse 20

डाकिनीवर्णनीसंज्ञं तारावाग्भ्यां प्रपूजयेत् । एवं पूजादिभिः सिद्धे मन्त्रे मंत्री मनोरथान् ॥ २० ॥

‘டாகினீ-வர்ணனீ’ எனப்படும் மந்திரத்தை தாரா மற்றும் வாக் (பீஜ எழுத்துகள்) கொண்டு விதிப்படி வழிபட வேண்டும். இவ்வாறு பூஜை முதலிய அனுஷ்டானங்களால் மந்திரம் சித்தியடைந்தால், மந்திர சாதகர் தன் விருப்பங்களை அடைகிறான்.

Verse 21

प्राप्नुयान्निखिलान्सद्यो दुर्लभांस्तत्प्रसादतः । श्रीपुष्पैर्लभते लक्ष्मीं तत्फैलश्च समीहितम् ॥ २१ ॥

அதன் அருளால் சாதகர் உடனே அனைத்தையும்—அரிதானவற்றையும் கூட—அடைகிறான். மங்களப் பூக்களை அர்ப்பணித்தால் லக்ஷ்மி (செல்வம்) கிடைக்கும்; அந்தச் செய்கையின் விரும்பிய பலனும் பெறப்படும்.

Verse 22

वाक्सिद्धिं मालतीपुष्पैश्चंपकैर्हवनात्सुखम् । घृताक्तं छागमांसं यो जुहुयात्प्रत्यहं शतम् ॥ २२ ॥

மாலதி, சம்பக மலர்களால் ஹோமம் செய்தால் வாக்குச் சித்தி கிடைக்கும். நெய் தடவிய ஆட்டிறைச்சியை நாள்தோறும் நூறு ஆஹுதியாக அர்ப்பணிப்பவன் சுகமும் நலமும் பெறுவான்.

Verse 23

मासमेकं तु वशगास्तस्य स्युः सर्वपार्थिवाः । करवीरसुमैः श्वतैर्लक्षसंख्यैर्जुहोति यः ॥ २३ ॥

வெள்ளை கரவீர மலர்களால் இலட்சம் ஆஹுதிகளுடன் ஹோமம் செய்பவனுக்கு ஒரு மாதம் முழுதும் எல்லா அரசர்களும் அவன் வசப்படுவர்.

Verse 24

रोगजालं पराभूय सुखी जीवेच्छतं समाः । रक्तौ स्तत्संख्यया हुत्वा वशयेन्मंत्रिणो नृपान् ॥ २४ ॥

நோய்களின் முழு வலையையும் வென்று ஒருவர் நூறு ஆண்டுகள் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்வார். கூறிய எண்ணிக்கையில் ‘ரக்த’ எனப்படும் பொருளால் ஆஹுதி அளித்தால் அமைச்சர்களும் அரசர்களும் வசப்படுவர்.

Verse 25

फलैर्हुत्वामुयाल्लक्ष्मीमुदुंबरपलाशजैः । गोमायुमांसैस्तामेव कवितां पायसांधसा ॥ २५ ॥

உதும்பர, பலாச முதலிய மரங்களின் கனிகளால் ஆஹுதி அளித்தால் லக்ஷ்மி அருள் பெறப்படும். கோமாயு (நரி) இறைச்சியால் ஹோமம் செய்தால் கவிதைத் திறன் உண்டாகும்; பாயசம் (பாலில் சமைத்த அன்னம்) ஆஹுதியாக அளித்தாலும் அதே கவித்துவம் கிடைக்கும்.

Verse 26

बंधूककुसुमैर्भाग्यं कर्मिकारैः समीहितम् । तिलतंडुलहोमेन वशयेन्निखिलाञ्जनान् ॥ २६ ॥

பந்தூக மலர்களால் சாதகர்கள் விரும்பிய பாக்கியத்தைப் பெறுவர். எள் மற்றும் அரிசியால் செய்யும் ஹோமத்தால் எல்லா மக்களையும் வசப்படுத்தலாம்.

Verse 27

नारीरजोभिराकृष्टैर्मृगमांसैः समीहितम् । स्तंभनं माहिषैर्मांसैः पंकजैः सघृतैरपि ॥ २७ ॥

பெண்ணின் ரஜஸால் ஈர்க்கப்பட்ட மான் இறைச்சியைப் பயன்படுத்தினால் வேண்டியது நிறைவேறும். ஸ்தம்பனச் செயலில் எருமை இறைச்சி, அல்லது நெய் கலந்த தாமரை மலர்களாலும் ஸ்தம்பனம் செய்யலாம் என கூறப்படுகிறது.

Verse 28

चिताग्नौ परभृत्पक्षैर्जुर्हुयादरिमृत्यवे । उन्मत्तकाष्ठदीप्तेऽग्नौ तत्फलं वायसच्छदैः ॥ २८ ॥

சிதைத் தீயில் பகைவரின் மரணத்திற்காக குயிலின் இறகுகளை ஹோமமாக அளிக்க வேண்டும். உன்மத்தக மரக்கட்டைகளால் எரியும் தீயில் காக்கையின் இறகுகளை அளித்தாலும் அதே பலன் உண்டாகும்.

Verse 29

द्यूते वने नृपद्वारे समरे वैरिसंकटे । विजयं लभते मंत्री ध्यायन्देवीं जपन्मनुम् ॥ २९ ॥

சூதாட்டத்தில், காட்டில், அரசரின் வாசலில், போரில், பகைவரால் வரும் அபாயங்களில்—தேவியைத் தியானித்து மந்திரத்தை ஜபிப்பவன் வெற்றியை அடைகிறான்.

Verse 30

भुक्त्यै मुक्त्यै सितां ध्यायेदुच्चाटे नीलरोचिषम् । रक्तां वश्ये मृतौ धूम्रां स्तंभने कनकप्रभाम् ॥ ३० ॥

போகமும் மோக்ஷமும் பெற வெண்மையான ரூபத்தைத் தியானிக்க வேண்டும். உச்சாடனத்திற்கு நீல ஒளிர் ரூபம், வசியத்திற்கு சிவப்பு ரூபம், மரணவிஷயத்தில் புகைநிற ரூபம், ஸ்தம்பனத்திற்கு பொன்னொளி ரூபம் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 31

निशि दद्याद्बलिं तस्यै सिद्धये मदिरादिना । गोपनीयः प्रयोगोऽय प्रोच्यते सर्वसिद्धिदः ॥ ३१ ॥

இரவில் சித்தி பெற அவளுக்கு மதுபானம் முதலியவற்றால் பலி அளிக்க வேண்டும். இந்தப் பிரயோகம் ரகசியமானது என்றும், எல்லாச் சித்திகளையும் அளிப்பது என்றும் கூறப்படுகிறது.

Verse 32

भूताहे कृष्णपक्षस्य मध्यरात्रे तमोघने । स्नात्त्वा रक्ताम्बरधरो रक्तमाल्यानुलेपनः ॥ ३२ ॥

கிருஷ்ணபக்ஷத்தின் பூதாஹா திதியில், அடர்ந்த இருள் நிறைந்த நள்ளிரவில் நீராடி, சிவப்பு ஆடை அணிந்து, சிவப்பு மாலை மற்றும் சிவப்பு அனுலேபனம் பூச வேண்டும்।

Verse 33

आनीय पूजयेन्नारीं छिन्नमस्तास्वरूपिणीम् । सुन्दरीं यौवनाक्रांतां नरपञ्चकगामिनीम् ॥ ३३ ॥

அத்தகைய பெண்ணை அழைத்து வந்து, அவளை சின்னமஸ்தா ஸ்வரூபமாகக் கருதி வழிபட வேண்டும்—அவள் அழகியவள், யௌவன நிறைவுடையவள், ஐந்து ஆண்களின் குழுவுடன் இருப்பவள்।

Verse 34

सुस्मितां मुक्तकबीरीं भूषादानप्रतोषिताम् । विवस्त्रां पूजयित्वैनामयुतं प्रजपेन्मनुम् ॥ ३४ ॥

மெல்லிய புன்னகையுடன், முத்துமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஆபரண தானத்தால் மகிழ்ந்து, நிர்வஸ்திரமாக உள்ள அவளை வழிபட்டு, பின்னர் மந்திரத்தை பத்தாயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 35

बलिं दत्त्वा निशां नीत्वा संप्रेष्य धनतोषिताम् । भोजयेद्विविधैरन्नैर्ब्राह्यणान्भोजनादिना ॥ ३५ ॥

பலியை அர்ப்பணித்து இரவை கழித்து, செல்வத் தானத்தால் திருப்தியடையச் செய்து அவளை அனுப்பி, பின்னர் பிராமணர்களுக்கு பலவகை அன்னங்களால் உரிய அதிதி மரியாதையுடன் போஜனம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 36

अनेन विधिना लक्ष्मीं पुत्रान्पौत्रान्धनं यशः । नारीमायुः सुखं धर्ममिष्टं च समवाप्नुयात् ॥ ३६ ॥

இந்த முறையைப் பின்பற்றினால் லக்ஷ்மி, மகன்கள்-பேரர்கள், செல்வம், புகழ், மனைவி, நீண்ட ஆயுள், இன்பம், தர்மம் மற்றும் விரும்பிய அனைத்தும் கிடைக்கும்।

Verse 37

तस्यां रात्रौ व्रतं कार्यं विद्याकामेन मंत्रिणा । मनोरथेषु चान्येषु गच्छेत्तां प्रजपन्मनुम् ॥ ३७ ॥

அந்த இரவில் கல்வியை விரும்பும் மந்திரசாதகர் விரதம் மேற்கொள்ள வேண்டும். பிற விருப்பங்களுக்காகவும் விதிக்கப்பட்ட மந்திரத்தை இடையறாது ஜபித்தபடி அதைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 38

उषस्युत्थाय शय्यायामुपविष्टो जपेच्छतम् । षण्मासाभ्यन्तरेमन्त्री कवित्वेन जयेत्कविम् ॥ ३८ ॥

விடியற்காலையில் எழுந்து படுக்கையிலேயே அமர்ந்து நூறு முறை ஜபிக்க வேண்டும். ஆறு மாதங்களுக்குள் மந்திரசாதகர் கவித்துவ ஊக்கத்தால் கவிஞனையும் மிஞ்சுவான்.

Verse 39

शिवेन कीलिता चेयं तदुत्कीलनमुच्यते । मायां तारपुटां मंत्री जपेदष्टोत्तरं शतम् ॥ ३९ ॥

இந்த மந்திரச் செயல் சிவனால் ‘கீலித’ (மூடப்பட்டு) செய்யப்பட்டுள்ளது; அதைத் திறப்பதே ‘உத்கீலனம்’ எனப்படும். அதற்காக மந்திரசாதகர் ‘மாயா–தாரபுடா’ மந்திரத்தை 108 முறை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 40

मन्त्रस्यादौ तथैवांते भवेत्सिद्धिप्रदा तु सा । उदिता छिन्नमस्तेयं कलौ शीघ्रमभीष्टदा ॥ ४० ॥

மந்திரத்தின் தொடக்கத்திலும் அதேபோல் முடிவிலும் அவளை வைத்தால் அவள் சித்தி அளிப்பவளாகிறாள். இவளே ‘சின்னமஸ்தா’ என்று கூறப்படுகிறது; கலியுகத்தில் விரைவில் வேண்டிய பலனைத் தருவாள்.

Verse 41

अवतारांतरं देव्या वच्मि ते मुनिसत्तम । ज्ञानामृतारुणा श्वेताक्रोधिनींदुसमन्विता ॥ ४१ ॥

முனிவரே, தேவியின் இன்னொரு அவதாரத்தை உமக்கு உரைக்கிறேன்—அவள் ஞான அமுதத்தின் அருண நிறத்தால் ஒளிர்வாள்; பிரகாசமான வெண்மையுடன், கோபமற்றவள்; நிலவுபோன்ற அமைதியால் நிறைந்தவள்.

Verse 42

शांतिस्तथाविधा चापि नीचसर्गान्वितास्तथा । वाग्भवं कामराजाख्यं शक्तिबीजाह्वयं तथा ॥ ४२ ॥

அதேபோல் ‘சாந்தி’ எனும் பீஜமும், அதே வகையிலான பிற பீஜங்களும், கீழ்நிலை ஸர்கங்களுடன் தொடர்புடைய பீஜங்களும் உள்ளன. ‘வாக்பவ’, ‘காமராஜ’ மற்றும் ‘சக்திபீஜ’ எனும் பீஜங்களும் கூறப்படுகின்றன.

Verse 43

त्रिभिर्बीजैः पंचकूटात्मिका त्रिपुरभैरवी । ऋषिः स्याद्दक्षिणामूर्तिश्छन्दः पंक्तिरुदीरिता ॥ ४३ ॥

மூன்று பீஜங்களால் திரிபுரபைரவீ பஞ்சகூடாத்மிகை (ஐந்து கூடு அமைப்பு) ஆகின்றாள். ரிஷி தக்ஷிணாமூர்த்தி எனவும், சந்தஸ் ‘பங்க்தி’ எனவும் அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 44

देवता देशिकैरुक्ता देवी त्रिपुरभैरवी । नाभेराचरणं न्यस्य वाग्भवं मन्त्रवित्पुनः ॥ ४४ ॥

ஆசாரியர்கள் கூறுவதுபோல் தேவதை என்பது தேவீ திரிபுரபைரவீயே. பின்னர் மந்திரவித்தகர் நாபியிலிருந்து பாதங்கள் வரை ந்யாசம் செய்து, மீண்டும் வாக்பவ (பீஜம்) வை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 45

हृदयान्नाभिपर्यंतं कामबीजं प्रविन्यसेत् । शिरसो हृत्प्रदेशांतं तार्तीयं विन्यसेत्ततः ॥ ४५ ॥

இதயத்திலிருந்து நாபிவரை காமபீஜத்தை முறையாக ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் தலை முதல் இதயப் பகுதி வரை மூன்றாம் (தார்தீய) பீஜத்தை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 46

आद्यं द्वितीयं करयोस्तार्तीयमुभयं न्यसेत् । मूलाधारे हृदि न्यस्य भूयो बीजत्रयं क्रमात् ॥ ४६ ॥

முதல் மற்றும் இரண்டாம் பீஜங்களை இரு கைகளிலும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; மூன்றாம் பீஜத்தை இரண்டிலும் (சேர்த்து) நிறுவ வேண்டும். பின்னர் மூலாதாரத்திலும் இதயத்திலும் ந்யாசம் செய்து, வரிசையாக மீண்டும் மூன்று பீஜங்களையும் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 47

नवयोन्यात्मकं न्यासं कुर्याद्बीजैस्त्रिभिः पुनः । बालोदितप्रकारेण मूर्तिन्यासमथाचरेत् ॥ ४७ ॥

அதன்பின் மூன்று பீஜ மந்திரங்களால் மீண்டும் ‘நவயோனி-சுவபாவ’ ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் முன் கூறிய பாலோதித முறையின்படி மூர்த்தி-ந்யாசம் (உடலில் தெய்வமூர்த்தி நிறுவல்) ஆற்ற வேண்டும்॥

Verse 48

स्वस्वबीजादिकं पूर्वं मूर्ध्नीशानमनोभवम् । न्यसेद्वक्त्रे तत्पुरुषं मकरध्वजमात्मवित् ॥ ४८ ॥

ஆத்மஞானி முதலில் தத்தம் பீஜ முதலியவற்றை தலைச்சிகரத்தில் ந்யாசம் செய்து, ஈசானனை ‘மனோபவ’ ரூபமாகத் தியானிக்க வேண்டும். பின்னர் முகத்தில் தத்புருஷனை மகரத்வஜ ரூபமாக நிறுவ வேண்டும்॥

Verse 49

हृद्यघोरकुमारादिकंदर्प्पं तदनंतरम् । गुह्यदेशे प्रविन्यस्येद्वामदेवादिमन्मथम् ॥ ४९ ॥

அடுத்து இதயத்தில் அகோரகுமார முதலிய ரூபமான கந்தர்ப்பனை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் குஹ்யதேசத்தில் வாமதேவ முதலிய ரூபமான மன்மதனை நிறுவ வேண்டும்॥

Verse 50

सद्योजातं कामदेवं पादयोर्विन्यसेत्ततः । ऊर्द्ध्वंप्राग्दक्षिणोदीच्यपश्चिमेषु मुखेषु तान् ॥ ५० ॥

பின்பு பாதங்களில் சத்யோஜாதனையும் காமதேவனையும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் மேல்நோக்கு, கிழக்கு, தெற்கு, வடக்கு, மேற்கு நோக்கிய முகங்களில் அவர்களை நிறுவ வேண்டும்॥

Verse 51

प्रविन्यसेद्य धापूर्व भृगुर्व्योमाग्निसंस्थितः । सद्यादिपञ्चह्रस्वाद्या बीजमेषां प्रकीर्तितम् ॥ ५१ ॥

‘தா’ எனத் தொடங்கி முறையாக அமைத்தல் வேண்டும். ‘பிருகு-வர்க்கம்’ வ்யோமம் மற்றும் அக்னி நிலையங்களில் ந்யாசிக்கப்பட வேண்டும். இவற்றின் பீஜங்கள் ‘சத்ய’ முதலிய ஐந்து; மேலும் குறில் உயிர்முதலிய எழுத்துகள் என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன॥

Verse 52

षड्दीर्घयुक्तेनाद्येन बीजेनांगक्रिया मता । पञ्चबाणांस्ततो न्यस्येन्मन्त्री त्रैलोक्यमोहनान् ॥ ५२ ॥

ஆறு நீண்ட உயிரொலிகளால் யுக்தமான முதல் பீஜத்தால் அங்கக்ரியா செய்யப்படுவது எனக் கூறப்படுகிறது. பின்னர் மந்திரஞானி மூவுலகையும் மயக்கும் ஐந்து பாணங்களின் ந்யாசத்தை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 53

द्रामाद्यां द्राविणीं मूर्ध्निं द्रामाद्यां क्षोभणी पदे । क्लींवशीकरणीं वक्त्रे गुह्ये ब्लृं बीजपूर्विकाम् ॥ ५३ ॥

‘த்ராம்’ முதலான த்ராவிணீயை தலைமேல், ‘த்ராம்’ முதலான க்ஷோபணீயை பாதங்களில்; வாயில் வஷீகரணீ ‘க்லீம்’ ஐ, மறை இடத்தில் ‘ப்ல்ரிம்’ பீஜமுதலானதை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 54

आकर्षणीं हृदि पुनः सर्वांतभृगुसंस्थिताम् । संमोहनीं क्रमादेवं बाणन्यासोऽयमीरितः ॥ ५४ ॥

பின்னர் இதயத்தில் மீண்டும் ‘ஆகர்ஷணீ’யை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் எல்லா முடிவுகளிலும் நிலைபெற்ற ‘ஸம்மோஹனீ’யை ‘ப்ருகு’ ஸ்தானத்தில் முறையாக நிறுவ வேண்டும். இவ்விதமே பாண-ந்யாசம் போதிக்கப்பட்டது.

Verse 55

भालभ्रूमध्यवदने घंटिकाकण्ठहृत्सु च । नाभ्यधिष्ठानयोः पञ्च ताराद्याः सुभगादिकाः ॥ ५५ ॥

நெற்றி, புருவமத்தி, முகம்; அதுபோல உவுலா (சிறு மணி), தொண்டை, இதயம்; மேலும் நாபி மற்றும் அதிஷ்டானத்தில்—தாரா முதலியவும் சுபகா முதலியவும் ஆகிய ஐந்து சக்தி-மையங்கள் உள்ளன.

Verse 56

मस्तकाविधि नाभेश्च मंत्रिणा सुभगा भगा । भगसर्पिण्यथ परा भगमालिन्यनंतरम् ॥ ५६ ॥

மந்திரஞானி தலை மற்றும் நாபியில் முறையாக ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்—சுபகா, பகா; பின்னர் பகஸர்பிணீ; அதன் பின் பரா; அடுத்ததாக பகமாலினீ.

Verse 57

अनंगानंगकुसुमा भूयश्चानंगमेखला । अनंगमदना सर्वा मदविभ्रममंथरा ॥ ५७ ॥

அவள் மீண்டும் அனங்கா; அவளுடைய மலர்கள் ‘அனங்க-குசுமங்கள்’; அவளுடைய மேகலை ‘அனங்க-மேகலை’; அவளுடைய முழு உருவமும் அனங்கனின் மதன-சொரூபம், மயக்கமயமான மதவிப்ரமத்தில் மந்தமாக அசைந்தாடுகிறது।

Verse 58

प्रधानदेवता वर्णभूषणाद्यैरलंकृताः । अक्षस्रक्पुस्तकाभीतिवरदाढ्यकरांबुजाः ॥ ५८ ॥

முதன்மை தேவதைகள் நிறங்களாலும் ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள்; அவர்களின் தாமரை-கைகளில் ஜபமாலை, மாலை, நூல், அபயமுத்திரை, வரதமுத்திரை ஆகியவை நிறைந்துள்ளன।

Verse 59

वाक्कामब्लूं स्त्रीं सरांते ताराः पंच प्रकीर्तिताः । ततः कुर्याद्भूषणाख्यं न्यासमुक्तदिशा मुने ॥ ५९ ॥

‘வாக்’, ‘காம’, ‘ப்லூம்’, ‘ஸ்த்ரீம்’, மேலும் ‘சரா’வில் முடிவதாய்—இவை ஐந்து ‘தாரா’ (பீஜ எழுத்துகள்) எனப் போதிக்கப்படுகின்றன. அதன் பின், முனிவரே, கூறப்பட்ட திசைகளில் ‘பூஷண’ எனும் ந்யாசத்தைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 60

एवं न्यस्तशरीरोऽसौ ध्यायेत्त्रिपुरभैरवीम् । सहस्रभानुसंकाशामरुणक्षौमवाससीम् ॥ ६० ॥

இவ்வாறு உடலில் ந்யாசம் செய்து, திரிபுரபைரவியைத் தியானிக்க வேண்டும்—அவள் ஆயிரம் சூரியர்களைப் போல ஒளிர்வாள்; செம்மை நிறக் க்ஷௌம ஆடையை அணிந்தவள்।

Verse 61

शिरोमालामसृग्लिप्तस्तनीं जपवटीं करैः । विद्यामभीतिं च वरं दधतीं त्रीक्षणाननाम् ॥ ६१ ॥

அவளுடைய மார்பகம் இரத்தம் பூசப்பட்டதாய், தலையில் மாலை அணிந்தவள்; கைகளில் ஜபமாலை மற்றும் கபாலப் பாத்திரம் ஏந்தியவள்; அவள் வித்யை, அபயம், வரம் அருள்வாள்—மூன்று கண்களும், அச்சமூட்டும் முகமும் கொண்ட தேவி।

Verse 62

दीक्षां प्राप्य जपेन्मंत्रं तत्त्वलक्षं जितेंद्रियः । पुष्पैर्भानुसहस्राणि जुहुयाद्बह्मवृक्षजैः ॥ ६२ ॥

தீட்சை பெற்ற இन्द्रியஜயன் சாதகர் தத்துவத்தைச் சுட்டும் மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். பின்னர் பிரம்மவிருட்சத்தில் பிறந்த மலர்களால், சூரியசஹஸ்ரப் பிரகாசம் போல, ஆயிரம் ஆஹுதிகளை அக்னியில் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 63

त्रिमध्वक्तैः प्रसूनैर्वा करवीरसमुद्भवैः । पद्मं वसुदलोपेतं नवयोन्यष्टकर्णिकम् ॥ ६३ ॥

அல்லது மூவகைத் தேன்-இனிமை நிறைந்த கரவீர மலர்களால், எட்டு இதழ்களும், ஒன்பது ‘யோனி’ பிரிவுகளால் குறியிடப்பட்ட மையப்பகுதியும் உடைய தாமரையை அமைக்க வேண்டும்।

Verse 64

इच्छादिशक्तिभिर्युक्तं भैरव्याः पीठमर्चयेत् । इच्छा ज्ञाना क्रिया पश्चात्कामिनी कामदायिनी ॥ ६४ ॥

இச்சை முதலான சக்திகளால் நிறைந்த பைரவியின் பீடத்தை முறையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும். பின்னர் இச்சா, ஞானா, கிரியா, மேலும் விரும்பியதை அருளும் காமினீ ஆகிய சக்திகளை வழிபட வேண்டும்।

Verse 65

रतिप्रिया मदानन्दा नवमी स्यान्मनोन्मनी । वरदाभयधारिण्यः संप्रोक्ता नव शक्तयः ॥ ६५ ॥

ரதிப்ரியா, மதானந்தா எனவும் கூறப்படுகிறது; ஒன்பதாவது மனோன்மனீ எனச் சொல்லப்படுகிறது. இவ்வாறு வரம் அளிக்கும், அபயம் தரும் முத்திரைகளைத் தாங்கும் ஒன்பது சக்திகள் அறிவிக்கப்பட்டன।

Verse 66

वाग्भवं लोहितो रायै श्रीकंठो लोहितोऽनलः । दीर्घवान्यै परा पश्चादपरायौ हसौ युतः ॥ ६६ ॥

‘வாக்பவ’ பீஜத்தை ரா (செல்வம்) பொருட்டு லோஹிதப் பதத்தில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; ‘ஸ்ரீகண்ட’த்தை லோஹிதப் பதத்திலும் அனல (அக்னி) யிலும் நிறுவ வேண்டும். நீண்ட ‘வாணி’க்கு பின்னர் ‘பரா’ சக்தியை ந்யாசிக்க வேண்டும்; ‘அபரா’வில் ‘ஹ’ ‘ஸ’ என்ற இரு எழுத்துகளை இணைக்க வேண்டும்।

Verse 67

सदाशिवमहाप्रेतङेंतं पद्मासनं नमः । अनेन मनुना दद्यादासनं श्रीगुरुक्रमम् ॥ ६७ ॥

சதாசிவ மகாப்ரேத தொடர்புடைய பத்மாசனத்திற்கு நமஸ்காரம். இம்மந்திரத்தால் ஸ்ரீகுரு பூஜையின் மங்கள வரிசைப்படி விதிப்படி ஆசனம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்॥६७॥

Verse 68

प्राङ्मध्ययोन्यंतराले पूजयेत्कल्पयेत्ततः । पंचभिः प्रणवैर्मूर्तिं तस्यामावाह्य देवताम् ॥ ६८ ॥

கிழக்கு மற்றும் நடுப் பகுதியின் இடைநிலத்தில் பூஜை செய்து, பின்னர் கிரியையை அமைக்க வேண்டும். ஐந்து பிரணவங்களால் தேவதையின் உருவை அமைத்து அதில் தேவதையை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்॥६८॥

Verse 69

पूजयेदगमोक्तेन विधानेन समाहितः । तारावाक्छक्तिकमला हसखूफ्रें हसौः स्मृताः ॥ ६९ ॥

மனம் ஒருமுகப்படுத்தி ஆகமங்களில் கூறிய விதிப்படி பூஜை செய்ய வேண்டும். மந்திரப் பெயர்கள்: தாரா, வாக், சக்தி, கமலா; மேலும் ‘ஹஸகூஃப்ரேம்’, ‘ஹஸௌஃ’ எனவும் நினைவில் கூறப்படுகின்றன॥६९॥

Verse 70

वामकोणे यजेद्देव्या रतिमिंदुसमप्रभाम् । सृणिपाशधरां सौम्यां मदविभ्रमविह्वलाम् ॥ ७० ॥

இடது மூலையில் நிலவொத்த ஒளியுடைய தேவியான ரதியைப் பூஜிக்க வேண்டும்—மென்மையான வடிவம், அங்குசமும் பாசமும் தாங்கி, காதல் இன்பத்தின் மதமயக்கத்தில் லலித அசைவால் மயங்கியவள்॥७०॥

Verse 71

प्रीतिं तक्षिणकोणस्थां तप्तकांचनसन्निभाम् । अङ्कुशं प्रणतं दोभ्यां धारयन्तीं समर्चयेत् ॥ ७१ ॥

தென்-கிழக்கு மூலையில் நிலைத்து, காய்ந்த பொன்னொத்த ஒளியுடைய ப்ரீதியை விதிப்படி பூஜிக்க வேண்டும்—இரு கைகளாலும் பணிவுடன் அங்குசத்தைத் தாங்கியவள்॥७१॥

Verse 72

अग्रे मनोभवां रक्तां रक्तपुष्पाद्यलंकृताम् । इक्षुकार्मुकपुष्पेषुधारिणीं सस्मिताननाम् ॥ ७२ ॥

அவரின் முன்னே மனோபவா தோன்றினாள்—செம்மை நிறத்தாள், செம்பூக்கள் முதலியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள், இக்குச்சர்க்கரை வில்லும் மலரம்புகளும் தாங்கி, புன்னகை முகத்தாள்।

Verse 73

अङ्गान्यभ्यर्चयेत्पश्चाद्यथापूर्वं विधानवित् । दिक्ष्वग्रे च निजैर्मंत्रैः पूजयेद्बाणदेवताः ॥ ७३ ॥

பின்னர் விதி அறிந்தவர் முன் சொல்லப்பட்ட வரிசைப்படி அங்கப் பூஜை செய்ய வேண்டும்; அதன் பின் திசைகளிலும் முன்னிலும், தத்தம் மந்திரங்களால் பாண-தேவதைகளைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 74

हस्ताब्जैर्धृतपुष्पेषुप्रणामामृतसप्रभाः । अष्टयोनिष्वष्टशक्तीः पूजयेत्सुभगादिकाः ॥ ७४ ॥

தாமரை போன்ற கைகளில் மலர்களைத் தாங்கி, வணக்க அமுதம் போன்ற ஒளியுடன் விளங்கித், எட்டு யோனி வடிவங்களில் சுபகா முதலிய எட்டு சக்திகளைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 75

मातरो भैरवांकस्था मदविभ्रमविह्वलाः । अष्टपत्रेषु संपूज्या यथावत्कुसुमादिभिः ॥ ७५ ॥

பைரவனின் மடியில் அமர்ந்த, தெய்வீக மத-விப்ரமத்தால் மயங்கிய மாத்ருகைகளை, எட்டு இதழ்களில் மலர் முதலியவற்றால் முறையாகச் சிறப்பித்து வழிபட வேண்டும்।

Verse 76

लोकपालांस्ततो दिक्षु तेषामस्त्राणि तद्बहिः । पूर्वजन्मकृतैः पुण्यैर्ज्ञात्वैनां परदेवताम् ॥ ७६ ॥

பின்னர் திசைகளில் லோகபாலர்களையும், அவர்களுக்கு வெளியே அவர்களுடைய ஆயுதங்களையும் கண்டான்; முன்ஜென்மப் புண்ணியத்தால் இத்தேவியை பரதேவதையாக, பரமேஸ்வரியாக அறிந்தான்।

Verse 77

यो भजेदुक्तमार्गेण स भवेत्संपदां पदम् । एवं सिद्धमनुर्मंत्री साधयेदिष्टमात्मनः ॥ ७७ ॥

உபதேசிக்கப்பட்ட முறையின்படி பக்தியுடன் வழிபடுவோர் செல்வத்தின் ஆதாரமாகிறார். இவ்வாறு மந்திரம் சித்தியடைந்தபின் மந்திரசாதகர் தன் விரும்பிய பயனை அடைவான்.

Verse 78

जुहुयादरुणांभोंजैरदोषैर्मधुराप्लुतैः । लक्षसंख्यं तदर्द्धं वा प्रत्यहं भोजयेद्द्विजान् ॥ ७८ ॥

குற்றமற்ற அருண தானியங்களை இனிய சுவையில் நனைத்து ஹோமத்தில் ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும். மேலும் தினந்தோறும் த்விஜர்களை—ஒரு லட்சம் அல்லது அதன் பாதி எண்ணிக்கையில்—போஜனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 79

वनिता युवती रम्याः प्रीणयेद्देवताधिया । होमांते धनधान्याद्यैस्तोषयेद्गुरुमात्मनः ॥ ७९ ॥

கன்னியர், இளம்பெண்கள், அழகிய பெண்கள் ஆகியோரைக் தெய்வபாவனையுடன் மதித்து மகிழ்விக்க வேண்டும். ஹோமத்தின் முடிவில் செல்வம், தானியம் முதலியவற்றால் தன் குருவை திருப்திப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 80

एवं कृते जगद्वश्यो रमाया भवनं भवेत् । रक्तोत्पलैस्त्रिमध्वक्तैररुणैर्वा हयारिजैः ॥ ८० ॥

இவ்வாறு செய்தால் உலகம் வசப்படும்; ரமா (ஸ்ரீலட்சுமி)யின் தாமமும் கிடைக்கும்—சிவந்த தாமரைகளால், மூன்று இனிய பொருட்கள் கலந்த அர்ப்பணத்தால், அல்லது அருண ‘ஹயாரிஜ’ எனப்படும் சிவப்புப் பொருட்களால்.

Verse 81

पुष्पैः पयोन्नैः सघृतैर्होमाद्विश्वं वशं नयेत् । वाक्सिद्धं लभते मन्त्री पलाशकुसुमैर्हुतैः ॥ ८१ ॥

மலர்கள், பாயசம் (பால்-சோறு) மற்றும் நெய் சேர்த்து ஹோமம் செய்தால் உலகம் வசப்படும். பளாச மலர்களை ஆஹுதியாக அளித்தால் மந்திரசாதகர் வாக்சித்தி—வாக்கின் சித்தி—அடைவான்.

Verse 82

कर्पूरागुरुसंयुक्तं गुग्गुलं जुहुयात्सुधीः । ज्ञानं दिव्यमवाप्नोति तेनैव स भवेत्कविः ॥ ८२ ॥

கற்பூரமும் அகுருவும் கலந்த குக்குலுவை அறிவுடையவன் அக்னியில் ஹோமமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அதனால் அவன் தெய்வீக ஞானம் பெறுவான்; அதன் பலனால் கவியாக (தரிசனக் கவியாக) விளங்குவான்।

Verse 83

क्षीराक्तैरमृताखंडैर्होमः सर्वापमृत्युजित् । दूर्वाभघिरायुषे होमः क्षीराक्ताभिर्दिनत्रयम् ॥ ८३ ॥

பாலால் அபிஷேகிக்கப்பட்ட அமிர்தத் துண்டுகளால் செய்யும் ஹோமம் அகால மரணத்தின் எல்லா வகைகளையும் வெல்லும். நீண்ட ஆயுளுக்காக பாலால் நனைத்த தூர்வா புல்லால் மூன்று நாட்கள் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 84

गिरिकर्णीभवैः पुष्पैर्ब्राह्यणान्वशयेद्धुतैः । कह्लारैः पार्थिवान्पुष्पैस्तद्वधूः कर्णिकारजैः ॥ ८४ ॥

கிரிகர்ணீயில் பிறந்த மலர்களை அக்னியில் ஹோமமாக அர்ப்பணித்தால் பிராமணர்கள் மனம்வரும்; கஹ்லார முதலான நிலமலர்களால் அரசர்கள்; கர்ணிகார மலர்களால் அந்த விரும்பிய மணமகள் மனம்வரும்।

Verse 85

मल्लिकाकुसुमैर्हुत्वा राजपुत्रान्वशं नयेत् । कोरंटकुसुमैर्वैंश्यान्वृषलान्पाटलोद्भवैः ॥ ८५ ॥

மல்லிகை (மல்லி) மலர்களால் ஹோமம் செய்தால் அரசகுமாரர்கள் மனம்வரும்; கோரண்ட மலர்களால் வைசியர்கள்; பாடலா மர மலர்களால் வ்ருஷலர்கள் (சூத்ரர்கள்) மனம்வரும்।

Verse 86

अनुलोमां विलोमांतस्थितसाध्याह्वयान्वितम् । मन्त्रमुच्चार्य जुहुयान्मंत्री मधुरलोलितैः ॥ ८६ ॥

அனுலோமமும் விலோமமும்—இரு வரிசைகளிலும் இறுதியில் அமைந்த சாத்யர்களின் ஆஹ்வானம் உடைய மந்திரத்தை உச்சரித்து, மந்திரவல்லவன் இனிமையும் மென்மையும் கொண்ட ஹவிஸ்களுடன் அக்னியில் ஆஹுதி செய்ய வேண்டும்।

Verse 87

सर्षपैर्मधुसंमिश्रैर्वशयेत्पार्थिवान् क्षणात् । अनेनैव विधानेन तत्पत्नीस्तत्सुतानपि ॥ ८७ ॥

தேன் கலந்த கடுகு விதைகளால் கணநேரத்தில் அரசர்களை வசப்படுத்தலாம்; இதே முறையால் அவர்களின் மனைவிகளையும் மகன்களையும் கூட வசப்படுத்தலாம்.

Verse 88

जातिबिल्वभवैः पुष्पैर्मधुरत्रयसंयुतैः । नरनारीनरपतीन्होमेन वशयेत्क्रमात् ॥ ८८ ॥

மல்லிகை மற்றும் வில்வ மலர்களை திரிமதுரம் (மூன்று இனிப்புப் பொருட்கள்) சேர்த்து ஹோமம் செய்தால், படிப்படியாக ஆண்கள், பெண்கள், அரசர்களும் வசப்படுவர்.

Verse 89

मालतीबकुलोद्भूतैः पुष्पैश्चन्दनलोलितैः । जुहुयात्कवितां मन्त्री लभते वत्सरांतरे ॥ ८९ ॥

மாலதி, பகுல மலர்களை சந்தனத்தால் பூசி மந்திரம் அறிந்தவர் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; ஒரு ஆண்டுக்குள் அவருக்கு கவிதை ஊக்கம் கிடைக்கும்.

Verse 90

मधुरत्रघयसंयुक्तैः फलैर्बिल्वसमुद्भवैः । जुहुयाद्वाशयेल्लोकं श्रियं प्राप्नोति वांछिताम् ॥ ९० ॥

திரிமதுரம் மற்றும் நெய் சேர்த்த வில்வப் பழங்களை அக்னியில் ஆஹுதி செய்யவோ அல்லது மக்களுக்கு உணவளிக்கவோ வேண்டும்; அதனால் விரும்பிய ஸ்ரீ—செல்வம்—கிடைக்கும்.

Verse 91

साज्यमन्नं प्रजुहुयाद्भवेदन्नसमृद्धिमान् । कस्तूरीकुंकुमोपेतं कर्पूरं जुहुयाद्वशी ॥ ९१ ॥

நெய் கலந்த அன்னத்தை அக்னியில் ஆஹுதி செய்தால் அன்னச் செழிப்பு உண்டாகும். கஸ்தூரி, குங்குமம் சேர்த்த கற்பூரத்தை ஆஹுதி செய்தால் வசீகரிக்கும் ஆற்றல் பெறுவான்.

Verse 92

कन्दर्पादधिकं सद्यः सौंदर्यमधिगच्छति । लाजान्प्रजुहुयान्मंत्री दधिक्षीरमधुप्लुतान् ॥ ९२ ॥

உடனே மன்மதனைவிட மேலான அழகு பெறப்படும். மந்திரம் அறிந்த புரோகிதன் தயிர், பால், தேன் நனைந்த லாஜா (வறுத்த நெல்) ஆகியவற்றை அக்னியில் ஆஹுதி செய்ய வேண்டும்.

Verse 93

विजित्य रोगानखिलान्स जीवेच्छरदां शतम् । पादद्वयं मलयजं पादं कुंकुमकेसरम् ॥ ९३ ॥

அனைத்து நோய்களையும் வென்று அவன் நூறு சரத்காலங்கள் வாழ்வான். (சடங்கில்) இரண்டு பாதங்கள் மலயஜம் (சந்தனம்) பூசப்பட, ஒரு பாதம் குங்குமம்-கேசரம் பூசப்பட வேண்டும்.

Verse 94

पादं गोरोचनांतानि त्रीणि पिष्ट्वाहिमांभसा । विदध्यात्तिलकं भाले यान्पश्येद्यैर्विलोक्यते ॥ ९४ ॥

கோரோசனா முதலான மூன்று பொருட்களை அஹிம்ச (தூய) நீரில் அரைத்து நெற்றியில் திலகம் இட வேண்டும். அந்தத் திலகத்துடன் யாரை நோக்கினாலும் அவர்கள் அவனை இனிய பார்வையால் நோக்குவர்.

Verse 95

यान्स्पृशेत्स्पृश्यते यैर्वा वश्याः स्युस्तस्य तेऽचिरात् । कर्पूरकपिचोराणि समभागानि कल्पयेत् ॥ ९५ ॥

அவன் யாரைத் தொடினாலும், அல்லது யார் அவனைத் தொடினாலும், அவர்கள் விரைவில் அவன் வசப்படுவர். இதற்காக கற்பூரமும் ‘கபிசோரா’வும் சம அளவில் தயாரிக்க வேண்டும்.

Verse 96

चतुर्भुजा जटामांसी तावती रोचना मता । कुंकुमं समभागं स्याद्दिग्भातं चन्दनं मतम् ॥ ९६ ॥

ஜடாமாஂஸீ நான்கு பங்கு; அதே அளவு ரோசனா எனக் கூறப்படுகிறது. குங்குமம் சம பங்காக இருக்க வேண்டும்; சந்தனம் ‘திக்பாத’—அதாவது விதியில் குறிப்பிட்ட அளவின்படி எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 97

अगुरुर्नवभागं स्यादितिभागक्रमेण च । हिमाद्भिः कन्यया पिष्टमेतत्सर्वं सुसाधितम् ॥ ९७ ॥

விதிப்படி அகுரு ஒன்பது பாகமாக இருக்க வேண்டும்—இவ்வாறு பாகக் கிரமம். பனியால் குளிர்த்த நீருடன் கன்னியால் நன்றாக அரைக்கப்பட்டால் இவை அனைத்தும் முறையாகச் சித்தியாகும்.

Verse 98

आदाय तिलकं भाले कुर्य्याद्भूमिपतीन्नरान् । वनितामदगर्वाढ्या मदोन्मत्तान्मतंदजान् ॥ ९८ ॥

நெற்றியில் திலகம் அணிந்தால் மனிதர்களை பூமியின் அரசர்களாக ஆக்கலாம்; மேலும் மதமும் அகந்தையும் நிறைந்த மயக்கமுற்ற பெண்களையும், மதயானைபோல் அகம்பாவத்தில் மயங்கியவர்களையும் அடக்கலாம்.

Verse 99

सिंहव्याघ्रान्महासर्पान्भूतवेतालराक्षसान् । दर्शनादेव वशयेत्तिलकं धारयन्नरः ॥ ९९ ॥

திலகம் அணிந்த மனிதன், வெறும் பார்வையாலேயே சிங்கம், புலி, பெருஞ்சர்ப்பம், மேலும் பூதம், வேதாளம், ராட்சசம் ஆகியவற்றையும் அடக்குவான்.

Verse 100

इत्येषा भैरवी प्रोक्ता ह्यवतारांतरं श्रृणु । वाङ्माया कमला तारो नमोंते भगवत्यथ ॥ १०० ॥

இவ்வாறு பைரவீ கூறப்பட்டது. இப்போது மற்றொரு அவதாரத்தை கேள்—ஓ பகவதீ! வாக்மாயா, கமலா, தாரா—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 101

श्रीमातंगेश्वरि वदेत्सर्वजनमनोहरि । सर्वादिसुखराज्यंते सर्वादिसुखरंजनी ॥ १०१ ॥

இவ்வாறு உச்சரிக்க வேண்டும்—“ஓ ஸ்ரீ மாதங்கேஸ்வரி! எல்லோரின் மனத்தையும் கவரும் தேவியே! எல்லா வகை இன்பத்தையும் அருளி, எல்லா இன்பங்களிலும் அரசாட்சிச் செழிப்பை வழங்கும், சர்வசுகரஞ்சினியே!”

Verse 102

सर्वराजवशं पश्चात्करिसर्वपदं वदेत् । स्त्रीपुरुषवशं सृष्टिविद्याक्रोधिनिकान्विता ॥ १०२ ॥

பின்னர் எல்லா அரசர்களையும் வசப்படுத்தும் மந்திரத்தை ஜபித்து, அதன் பின் யானை தொடர்பான அனைத்துப் பயனளிக்கும் விதியையும் உரைக்க வேண்டும். ‘ஸ்ருஷ்டி-வித்யா’வும் ‘க்ரோதினிகா’வும் இணைந்தால் பெண்-ஆண் இருவரையும் வசப்படுத்தும் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 103

सर्वं दुष्टमृगवशं करिसर्वपदं ततः । सर्वसत्त्ववशंकरिसर्वलोकं ततः परम् ॥ १०३ ॥

அனைத்தும் தீய மிருகங்களின் வசத்தில் விழும்; அதன் பின் ‘கரி-ஸர்வபத’ (யானையின் எல்லாப் பாதைகளையும் மிதிக்கும் செயல்) வருகிறது. அதற்கு அப்பால் எல்லா உயிர்களையும் வசப்படுத்தும் யானை, மேலும் அதற்கும் அப்பால் எல்லா உலகங்களையும் அடக்கும் (யானை/மந்திரம்) உள்ளது।

Verse 104

अमुकं मे वशं पश्चादानयानलसुन्दरी । अष्टाशीत्यक्षरो मन्त्रो मुन्याद्या भैरवीगताः ॥ १०४ ॥

“அமுகனை/அமுகாளை என் வசத்தில் ஆக்கி, பின்னர் என்னிடம் கொண்டு வா, ஓ அனலஸுந்தரி.” இது எண்பத்தெட்டு எழுத்துகளுடைய மந்திரம்; முனிவர்கள் முதலியோர் இதை பைரவீ பரம்பரையில் பெற்றனர் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 105

न्यासान्मंत्री तनौ कुर्याद्वक्ष्यमाणान्यथाक्रमम् । शिरोललाटभ्रूमध्ये तालुकण्ठगलोरसि ॥ १०५ ॥

ந்யாசங்களைச் செய்த பின், மந்திர சாதகர் கூறப்படவுள்ள வரிசைப்படி தன் உடலில் ந்யாசங்களை நிறுவ வேண்டும்—தலை, நெற்றி, புருவ நடுவிடம், அண்ணம், தொண்டை, கழுத்து, மற்றும் மார்பு ஆகிய இடங்களில்।

Verse 106

अनाहते भुजद्वंद्वे जठरे नाभिमण्डले । स्वाधिष्ठाने गुप्तदेशे पादयोर्दक्षवामयोः ॥ १०६ ॥

அனாஹத (இதய மையம்) இல், இரு கைகளிலும், வயிற்றில், நாபி மண்டலத்தில், ஸ்வாதிஷ்டானத்தில், மறை இடத்தில், மேலும் வலது-இடது பாதங்களில்—இவ்விடங்களில் (ந்யாசம்) செய்ய வேண்டும்।

Verse 107

मूलाधारे गुदे न्यस्येत्पदान्यष्टादश क्रमात् । गुणैकद्विचतुः षड्भिर्वसुपर्वनवाष्टभिः ॥ १०७ ॥

மூலாதாரத்தில், குதப் பகுதியில், பதினெட்டு பதங்களை வரிசையாக வைத்து ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். இது மூன்று, ஒன்று, இரண்டு, நான்கு, ஆறு; மேலும் எட்டு, ஐந்து, ஒன்பது, எட்டு என்ற தொகுதிகளின்படி அமையும்॥१०৭॥

Verse 108

नंदपंक्त्यष्टवेदाग्निचन्द्रयुग्मगुणा क्षिभिः । यदुक्लृप्तिरियं प्रोक्ता मंत्रवर्णैर्यथाक्रमम् ॥ १०८ ॥

“நந்த-வரிசை”, “எட்டு”, “வேதங்கள்”, “அக்னி”, “சந்திர-இரட்டை”, “குணங்கள்” என்ற எண்ணச்சொல் குறியீடுகளால், மந்திர எழுத்துகளை வரிசைப்படுத்தும் இந்த ‘யது-வின்யாசம்’ உரைக்கப்படுகிறது॥১০৮॥

Verse 109

रत्याद्या मृलहृदयभ्रुमध्येषु विचक्षणः । वाक्शक्तिलक्ष्मीबीजाद्या मातंग्यंताः प्रविन्यसेत् ॥ १०९ ॥

விவேகமுள்ள சாதகர் மூல, இதயம், புருவமத்தியில் ‘ரத்யாதி’ மந்திரங்களை விதிப்படி ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் வாக்-சக்தி, லக்ஷ்மி பீஜத்திலிருந்து தொடங்கி மாதங்கி வரை உள்ள மந்திரங்களையும் நிறுவ வேண்டும்॥১০৯॥

Verse 110

शिरोवदनहृद्गुह्यपादेषु विधिना न्यसेत् । हृल्लेखां गगनां रक्तां भूयो मन्त्री करालिकाम् ॥ ११० ॥

விதிப்படி தலை, முகம், இதயம், ரகசியப் பகுதி, பாதங்களில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் மந்திர சாதகர் மீண்டும் ஹ்ருல்லேகா—‘க’ (ககனா), சிவப்பு நிறம்—அதன்பின் ‘கராலிகா’வையும் நிறுவ வேண்டும்॥১১০॥

Verse 111

महोच्छुष्मां स्वनामादिवर्णबीजपुरः सराः । मातंग्यंताः षडंगानि ततः कुर्वीत साधकः ॥ १११ ॥

அதன்பின் சாதகர் மஹோச்சுஷ்மா மந்திரத்திலிருந்து தொடங்கி, தன் பெயரின் முதல் எழுத்தால் உருவான பீஜங்களை உரிய உயிரெழுத்துகளுடன் முன்வைத்து, மாதங்கி வரை ஷடங்க (ஆறு அங்க) ந்யாசத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும்॥১১১॥

Verse 112

वर्णैश्चतुर्विंशतिभिर्हृत्त्रयोदशभिः शिरः । शिखाष्टादशभिः प्रोक्ता वर्म तावद्भिरक्षरैः ॥ ११२ ॥

இருபத்துநான்கு எழுத்துகளால் அங்கங்களுக்கு வర్మம் (பாதுகாப்பு) கூறப்படுகிறது; இதயத்திற்கு பதின்மூன்று; தலைக்கும் பதின்மூன்று; சிகைக்குப் பதினெட்டு—இத்தனை எழுத்துகளால் ரட்சைக் கவசம் நிறைவு பெறும்.

Verse 113

स्यात्त्रयोदशभिर्नेत्रं द्वाभ्यामस्त्रं प्रकीर्तितम् । बाणन्यासं ततः कुर्याद्भैरवीप्रोक्तवर्त्मना ॥ ११३ ॥

நேத்ர-ரட்சை பதின்மூன்று எழுத்துகளுடையது; அஸ்திர-மந்திரம் இரண்டு எழுத்துகளுடையது என்று கூறப்படுகிறது. பின்னர் பைரவீ கூறிய முறையின்படி பாண-ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 114

मातंगीपदयोश्चान्यं मन्मथान्वदनांशयोः । पार्स्वकट्योर्नाभिदेशे कटिपार्श्वांशके पुनः ॥ ११४ ॥

மாதங்கியின் பாதங்களில் இன்னொன்றை (மந்திரம்/சின்னம்) நிறுவ வேண்டும்; மன்மதனின் முகப் பகுதிகளில் (இன்னொன்று); பக்கங்களிலும் இடுப்பிலும்; நாபிப் பகுதியில்; மேலும் மீண்டும் இடுப்பின் பக்கப் பகுதிகளிலும் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 115

बीजत्रयादिकान्मंत्री मन्मथं मकरध्वजम् । मदनं पुष्पधन्वानं पंचमं कुसुमायुधम् ॥ ११५ ॥

மூன்று பீஜ எழுத்துகளால் தொடங்கி மந்திரவித்தகர் மன்மதனை—மகரத்வஜன், மதனன், புஷ்பதன்வன், மேலும் ஐந்தாவதாக குசுமாயுதன்—என்று அழைக்கிறார்.

Verse 116

षष्ठं कन्दर्पनामानं मनोभवरतिप्रियौ । मातंग्यंतास्ततो न्यस्येत्स्थानेष्वेतेषु मंत्रवित् ॥ ११६ ॥

பின்னர் மந்திரவித்தகர் ஆறாவது ‘கந்தர்ப’ என்ற நாமத்தையும், ‘மனோபவ’, ‘ரதி-பிரிய’ மற்றும் ‘மாதங்கி’ என்று முடியும் நாமங்களையும்—இவ்விடங்களில் ந்யாசமாக நிறுவ வேண்டும்.

Verse 117

कुसुमा मेखला चैव मदना मदना तुरा । मदनवेगा सम्भवा च भुवनपालेंदुरेखिका ॥ ११७ ॥

குசுமா, மேகலா, மதனா, மதனாதுரா, மதனவேகா, சம்பவா, மேலும் புவனபாலேந்துரேகிகா—இவையும் (அந்த வரிசையில்) கூறப்பட்ட நாமங்களே.

Verse 118

अनंगपदपूर्वाश्च मातंग्यंताः समीरिताः । विन्यस्तव्यास्ततो मूलेऽधिष्ठाने मणिपूरके ॥ ११८ ॥

‘அனங்க’ என்ற பதத்தால் தொடங்கி ‘மாதங்கி’ வரை கூறப்பட்ட அక్షரங்கள் விளக்கப்பட்டன. பின்னர் அவற்றை மூலத்தில், ஸ்வாதிஷ்டானத்தில், மணிபூரகத்தில் ந்யாசமாக நிறுவ வேண்டும்.

Verse 119

हृत्कंठास्ये भ्रुवोर्मध्ये मस्तके चापि मत्रिणा । आद्ये लक्ष्मीसरस्वत्यौ रतिः प्रीतिश्च कृत्तिका ॥ ११९ ॥

மந்திரத்தை அறிந்தவன் இதயம், தொண்டு, வாய், புருவமத்தி, மேலும் தலைச்சிகரத்தில் (தெய்வ சக்திகளை) ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். முதலில் லக்ஷ்மி, சரஸ்வதி; பின்னர் ரதி, ப்ரீதி, க்ருத்திகா நிறுவப்பட வேண்டும்.

Verse 120

शांतिः पुष्टिः पुनस्तुष्टिमार्तगंपदशेखरा । मूलमन्त्रं पृथङ्न्यस्येन्निजमूर्द्धनि मन्त्रवित् ॥ १२० ॥

சாந்தி, புஷ்டி, மீண்டும் துஷ்டி—பரமபதம் எனும் சிகரத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவை—இவற்றை ஆவாஹனம் செய்து, மந்திரவித் மூலமந்திரத்தை தனியாகத் தன் தலைமேல் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 121

आधारदेशेऽधिष्ठाने नाभौ पश्चादनाहते । कंठदेशे भ्रवोर्मध्ये बिंदौ भूयः कला पदोः ॥ १२१ ॥

ஆதாரதேசத்தில், அதிஷ்டானத்தில், நாபியில்; பின்னர் அனாஹதத்தில்; தொண்டைப் பகுதியில்; புருவமத்தியில்; பிந்துவில்; மேலும் மீண்டும் பாதங்களில் உள்ள கலாவில்—இவ்விடங்களில் முறையே (ந்யாசம்/சிந்தனை) நிறுவ வேண்டும்.

Verse 122

निरोधिकायामर्द्धेंदुनादे नादांतयोः पुनः । उन्नतांसेषु वक्त्रे च ध्रुवमण्डलके शिवे ॥ १२२ ॥

நிரோதிகா நாடியில், அரைச்சந்திர நாதத்தில், மேலும் நாதத்தின் இரு அந்தங்களில்; உயர்ந்த தோள்களில், வாயில், மற்றும் மங்களமான துருவமண்டலத்தில்—அங்கேயே மனத்தை நிலைநிறுத்துக।

Verse 123

मातंग्यंताः प्रविन्यस्ये द्वामां ज्येष्ठमतः परम् । रौद्रीं प्रशांतां श्रद्धाख्यां पुनर्माहेश्वरीमथ ॥ १२३ ॥

மாதங்கி வரை முறையாக ந்யாசம் செய்து, பின்னர் த்வாமாவை நிறுவுக; அதன் பின் ஜ்யேஷ்டா, அடுத்து ரௌத்ரீ, அடுத்து பிரசாந்தா, ‘ஸ்ரத்தா’ எனப்படும் தேவி, மீண்டும் மாஹேஸ்வரீயை நிறுவுக।

Verse 124

क्रियाशक्तिं सुलक्ष्मीं च सृष्टिं संज्ञां च मोहिनीम् । प्रमथाश्वासिनीं विद्युल्लतां चिच्छक्तिमप्यथ ॥ १२४ ॥

பின்பு கிரியாசக்தி, சுலக்ஷ்மீ, ஸ்ருஷ்டி, ஸஞ்ஞா, மோஹினீ, பிரமதாஷ்வாஸினீ, வித்யுல்லதா மற்றும் சிச்சக்தி—இவையும் கூறப்படுகின்றன।

Verse 125

ततश्च सुन्दरीं निंदां नन्दबुद्धिमिमाः क्रमात् । शिरोभालहृदाधारेष्वेता बीजत्रयाधिकाः ॥ १२५ ॥

பின்னர் சுந்தரீ, நிந்தா, நந்தபுத்தி—இவற்றை முறையே தலை, நெற்றி, இதய ஆதாரங்களில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; இவை மும்மூல (திரி-பீஜ) எழுத்துகளால் மேலும் கூடியவை।

Verse 126

मातंग्याद्याः प्रविन्यस्येद्यथावद्देशिकोत्तमः । मातंगीं महदाद्यां तां महालक्ष्मीपदादिकाम् ॥ १२६ ॥

உத்தம தேசிகர் மாதங்கி முதலியவற்றை விதிப்படி ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் மகத் தத்துவத்திலிருந்து தொடங்கும் அந்த மாதங்கியை, மகாலக்ஷ்மீ-பதம் முதலான நிலையங்களுடன் முறையாக பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும்।

Verse 127

सिद्धलक्ष्मीपदाद्यां च मूलमाधारमण्डलम् । न्यसेत्तेनैव कुर्वीत व्यापकं देशिकोत्तमः ॥ १२७ ॥

‘சித்த-லக்ஷ்மீ’ பாதாக்ஷரங்களால் தொடங்கி, உத்தம தேசிகன் மூலாதார மண்டலத்தில் ந்யாசம் நிறுவ வேண்டும்; அதே முறையால் அதை வ்யாபகமாக (சர்வவ்யாபியாக) ஆக்க வேண்டும்॥१२७॥

Verse 128

एवं न्यस्तशरीरोऽसौ चिंतयेन्मंत्रदेवताम् । श्यामां शुकोक्तिं श्रृण्वंतीं न्यस्तैकांघ्रिशिरोरुहाम् ॥ १२८ ॥

இவ்வாறு உடலில் ந்யாசம் நிறுவிய பின், மந்திர-தேவதையைத் தியானிக்க வேண்டும்—கருமை நிறமுடையவள், கிளியின் உச்சரிப்பைச் செவிமடுக்கிறவள், ஒரே பாதத்தை ஒரு தலைச்சிகரத்தில் வைத்தவள்॥१२८॥

Verse 129

शशिखण्डधरां वीणां वादयंतीं मधून्मदाम् । रक्तांशुकां च कह्लारमालाशोभितचूलिकाम् ॥ १२९ ॥

அவன் அவளைக் காண்கிறான்—சந்திரத் துண்டை அணிகலனாகத் தாங்கி, வீணை இசைத்து, தேனின் இனிமையால் மயங்கியவள்; சிவப்பு ஆடை அணிந்தவள், கஹ்லார (நீலத் தாமரை) மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கூந்தல் சிகையுடையவள்॥१२९॥

Verse 130

शंखपत्रां तु मातंगीं चित्रकोद्भासिमस्तकाम् । अयुतं प्रजपेन्मंत्रं तद्दशांशं मधूकजैः ॥ १३० ॥

சங்கு-இலை (சங்கபத்ர) தாங்கிய, பலவகை ஒளியால் பிரகாசிக்கும் தலை கொண்ட மாதங்கியைத் தியானிக்க வேண்டும்; பின்னர் மந்திரத்தை பத்தாயிரம் முறை ஜபித்து, அதன் பத்தில் ஒன்றை மதூக மரத்திலிருந்து பெறும் பொருட்களால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்॥१३०॥

Verse 131

पुष्पैस्त्रिमधुरोपेतैर्जुहुयान्मंत्रसिद्धये । त्रिकोणकर्णिकं पद्ममष्टपत्रं प्रकल्पयेत् ॥ १३१ ॥

மந்திர-சித்திக்காக, திரிமதுரம் (மூன்று இனிப்புப் பொருட்கள்) உடன் கூடிய மலர்களால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் முக்கோண கர்ணிகையுடனும் எட்டு இதழ்களுடனும் கூடிய தாமரை-யந்திரத்தை அமைக்க வேண்டும்॥१३१॥

Verse 132

अष्टपत्रावृतं बाह्ये वृतं षोडशभिर्दलैः । चतुरस्रीकृतं बाह्ये कांत्या दृष्टिमनोहरम् ॥ १३२ ॥

வெளிப்புறம் எட்டுத் தாமரை இதழ்களால் சூழப்பட்டுள்ளது; மேலும் பதினாறு இதழ்களாலும் சுற்றப்பட்டுள்ளது. வெளியில் சதுரமாக அமைந்து, தன் காந்தியால் பார்வைக்கு இனிமை தருகிறது।

Verse 133

एतस्मिन्पूजयेत्पीठे नवशक्तीः क्रमादिमाः । विभूतिपूर्वाः पूर्वोक्ता मातंगीपदपश्चिमाः ॥ १३३ ॥

இந்தப் புனித பீடத்தில் இந்நவ சக்திகளை முறையே வழிபட வேண்டும்—முன்னர் கூறியபடி விபூதியால் தொடங்கி, மாதங்கி-பதத்தில் நிலைபெற்ற சக்தியால் நிறைவு செய்ய வேண்டும்।

Verse 134

सर्वांते शक्तिकमलासनाय नम इत्यथ । वाक्सत्यलक्ष्मी बीजाद्य उक्तः पीठार्चने मनुः ॥ १३४ ॥

பின்னர் அனைத்தின் முடிவில் ‘சக்தி-கமலாசனாய நமः’ என்று சேர்க்க வேண்டும். இவ்வாறு வாக், சத்ய, லக்ஷ்மி ஆகியவற்றின் பீஜத்தால் தொடங்கும் பீடார்ச்சன மந்திரம் கூறப்பட்டது।

Verse 135

मूलेन मूर्तिं संकल्प्य तस्यामावाह्य देवताम् । अर्चयेद्विधिनानेन वक्ष्यमाणेन मन्त्रवित् ॥ १३५ ॥

மூல மந்திரத்தால் தேவதையின் உருவத்தை மனத்தில் அமைத்து, அதில் தேவதையை ஆவாஹனம் செய்து, பின்னர் மந்திரவித் அடுத்ததாக கூறப்படும் விதிப்படி அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்।

Verse 136

रत्याद्यास्त्रिषु कोणेषु पूजयेत्पूर्ववत्सुधीः । हृहृल्लेखाः पंचपूज्या मध्ये दिक्षु च मंत्रिणा ॥ १३६ ॥

ஞானமுள்ள சாதகர் முன்புபோல மூன்று மூலைகளில் ரதி முதலியவற்றை வழிபட வேண்டும். ‘ஹ்ரு-ஹ்ரு’ எனும் ஐந்து லேகைகளை மந்திரவித் நடுவிலும் திசைகளிலும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 137

पाशांकुशाभयाभीष्टधारिण्यो भूतसप्रभाः । अंगानि पूजयेत्पश्चाद्यथापूर्वं विधानवित् ॥ १३७ ॥

அப்போது விதி அறிந்தவர் முன் சொல்லப்பட்ட வரிசைப்படி தெய்வ அங்கங்களைப் பூஜிக்க வேண்டும்—பாசமும் அங்குசமும் தாங்கி, அபயம் அளித்து, வேண்டிய வரங்களை அருளி, பூதப் பிரகாசம் போல் ஒளிர்பவர்கள்।

Verse 138

बाणानभ्यर्चयेद्दिक्षु पंचमं पुरतो यजेत् । दलमध्येऽथ संपूज्या अनंगकुसुमादिकाः ॥ १३८ ॥

திசைகளில் நான்கு பாணங்களை அர்ச்சித்து, ஐந்தாவதைக் முன்னிலையில் பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர் இதழ்களின் நடுவில் அனங்ககுசுமா முதலியவற்றை முறையாகச் சிறப்பாகப் போற்ற வேண்டும்।

Verse 139

पाशांकुशाभयाभीष्टधारिण्योऽरुणविग्रहाः । पत्राग्रेषु पुनः पूज्या लक्ष्म्याद्या वल्लकीकराः ॥ १३९ ॥

மீண்டும் இலைகளின் முனைகளில் லக்ஷ்மி முதலியவர்களைப் பூஜிக்க வேண்டும்—வீணை கையில் கொண்டு, செம்மை நிறத் திருமேனியுடன், பாசம்-அங்குசம் தாங்கி, அபயமும் வேண்டிய பலனும் அருள்பவர்கள்।

Verse 140

बहिरष्टदलेष्वर्च्या मन्मथाद्या मदोद्धताः । अपरांगा निषंगाद्याः पुष्पास्त्रेषुधनुर्द्धराः ॥ १४० ॥

வெளிப்புற எட்டு இதழ்களில் மன்மதன் முதலியவர்களை அர்ச்சிக்க வேண்டும்—அகந்தையால் மயங்கிய வெளிப்புற சேவகர்கள்; மலராயுதம், அம்புத்தூண், அம்புகள், வில் ஆகியவற்றைத் தாங்கியவர்கள்।

Verse 141

पत्रस्था मातरः पूज्या ब्राह्याद्याः प्रोक्तलक्षणाः । तदग्रेष्वर्चयेद्विद्वानसितांगादिभैरवान् ॥ १४१ ॥

இலைகளில் அமர்ந்திருக்கும் பிராஹ்மீ முதலிய மாத்ருகைகளை முன் கூறிய இலக்கணப்படி பூஜிக்க வேண்டும். அவர்களின் முன்னிலையில் அறிஞர் அசிதாங்க முதலிய பைரவங்களை அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 142

पुनः षोडश पत्रेषु पूज्याः षोडश शक्तयः । वामाद्याः कलवीणाभिर्गायंत्यः श्यामविग्रहाः ॥ १४२ ॥

மீண்டும் பதினாறு இதழ்களில் வாமா முதலிய பதினாறு சக்திகளைப் பூஜிக்க வேண்டும்; அவர்கள் சியாம நிறத் திருமேனியுடன், இனிய வீணை நாதத்தோடு பாடுகின்றனர்।

Verse 143

चतुरस्रे चतुर्दिक्षु चतस्रः पूजयेत्पुनः । मातंग्याद्यामदोन्मत्ता वीणोल्लसितपाणयः ॥ १४३ ॥

சதுரஸ்ர மண்டலத்தின் நான்கு திசைகளிலும் மீண்டும் நான்கு தேவிகளைப் பூஜிக்க வேண்டும்—மாதங்கி முதலியோர்—தெய்வீக பரவசத்தில் மயங்கி, வீணைத் திகழும் கரங்களுடையோர்।

Verse 144

आग्नेयकोणे विघ्नेशं दुर्गां नैशाचरेः यजेत् । वायव्ये बटुकान् पश्चादीशाने क्षेत्रपं यजेत् ॥ १४४ ॥

ஆக்னேய மூலையில் வி஘்னேசனைப் பூஜிக்க வேண்டும்; மேலும் இரவுலாவும் தீய ஆவிகளிலிருந்து காக்க துர்கையையும் வழிபட வேண்டும். வாயவ்ய திசையில் படுகர்களையும், ஈசானத்தில் க்ஷேத்ரப (க்ஷேத்ரபாலன்) ஐயும் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 145

लोकपाला बहिः पूज्या वज्राद्यैरायुधैः सह । मंत्रेऽस्मिन्संधिते मन्त्री साधयेदिष्टमात्मनः ॥ १४५ ॥

லோகபாலர்களை வெளிப்புறத்தில் வஜ்ரம் முதலிய ஆயுதங்களுடன் பூஜிக்க வேண்டும். இந்த மந்திரம் முறையாகச் சேர்க்கப்பட்டபின், மந்திர சாதகர் தன் இஷ்டத்தைச் सिद्धி செய்ய வேண்டும்।

Verse 146

मल्लिकाजातिपुन्नागैर्होमाद्भाग्यालयो भवेत् । फलौर्बिल्यसमुद्भूतैस्तत्पत्रैर्वा हुताद्भवेत् ॥ १४६ ॥

மல்லிகா, ஜாதி, புன்னாக மலர்களால் ஹோமம் செய்தால் நல்வாழ்வின் நிலையாய் ஆகிறான். அதுபோல பில்வப் பழங்கள் அல்லது அதன் இலைகளை ஆஹுதியாக அளித்தாலும் அதே மங்களப் பயன் கிடைக்கும்।

Verse 147

राजपुत्रस्य राज्याप्तिः पंकजैः श्रियमाप्नुयात् । उत्पलैर्वशयेद्विश्वं क्षारैर्मध्वाश्रितैः स्त्रियम् ॥ १४७ ॥

அரசகுமாரனுக்கு தாமரைகளால் செய்யும் ஹோமத்தால் அரசாட்சி பெறுதல் உண்டாகும்; தாமரைகளால் ஸ்ரீ-செல்வம் பெருகும். நீலோத்பலங்களால் உலகம் வசப்படும் எனச் சொல்லப்படுகிறது; தேனுடன் கலந்த காரப் பொருள்களால் பெண் ஈர்க்கப்படுவாள்.

Verse 148

वंजुलस्य समिद्भोमो वृष्टिं वितनुतेऽचिरात् । क्षीराक्तैरमृताखंडैर्होमान्नाशयति ज्वरम् ॥ १४८ ॥

வஞ்சுல மரத்தின் சமித்துகளால் செய்யும் ஹோமம் விரைவில் மழையை வரவழைக்கும். பாலில் தோய்த்த அம்ருதா (குடூசி) துண்டுகளை அக்னியில் ஆஹுதி செய்தால் அந்த ஹோமம் காய்ச்சலை நீக்கும்.

Verse 149

दूर्वाभिरायुराप्नोति तन्दुलैर्धनवान्भवेत् । कदंबैर्वश्यमाप्नोति सर्वं त्रिमधुरप्लुतम् ॥ १४९ ॥

தூர்வா புல்லை ஆஹுதி செய்தால் நீண்ட ஆயுள் கிடைக்கும்; அரிசித் தானியங்களை ஆஹுதி செய்தால் செல்வம் பெருகும். கடம்ப மலர்களால் வசீகரிக்கும் ஆற்றல் பெறலாம்—ஆனால் அனைத்தையும் திரிமதுரம் (தேன், நெய், சர்க்கரை) கொண்டு நனைத்து அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 150

नंद्यावर्तभवैः पुष्पैर्होमो वाक्सिद्धिदायकः । निंबप्रसूनैर्जुहुयादीप्सितश्रीसमृद्धये ॥ १५० ॥

நந்த்யாவர்த்த மலர்களால் செய்யும் ஹோமம் வாக்குச் சித்தியை அளிக்கும். விரும்பிய ஸ்ரீ-செல்வச் சமృద్ధிக்காக வேப்பம்பூவை அக்னியில் ஆஹுதி செய்ய வேண்டும்.

Verse 151

पलाशकुसुमैर्होमात्तेजस्वी जायते नरः । चन्दनागुरुकस्तूरी चन्द्रकुंकुमरोचनाः ॥ १५१ ॥

பலாச மலர்களால் ஹோமம் செய்தால் மனிதன் தேஜஸும் ஓஜஸும் உடையவனாகிறான். அதுபோல சந்தனம், அகறு, கஸ்தூரி, சந்திரத் திரவியம், குங்குமம், கோரோசனை முதலியனவும் ஹவ்யப் பொருள்களாகப் போற்றப்படுகின்றன.

Verse 152

वश्याय च प्रियत्वाय हुताश्च तिलकीकृताः । निर्गुंडीमूलहोमेन निगडान्मुच्यते नरः ॥ १५२ ॥

வசியமும் அன்பும் பெறுவதற்காக அக்னியில் ஆஹுதி செய்து, அந்தப் புனிதப் பொருளால் திலகம் அணிய வேண்டும். நிர்குண்டீ வேரால் ஹோமம் செய்தால் மனிதன் கட்டுகளிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 153

निंबतैलान्वितैर्लोणैर्होमः शत्रुविनाशनः । हरिद्राचूर्णसंमिश्रैर्लवणैः स्तंभयेज्जगत् ॥ १५३ ॥

வேப்பெண்ணெய் கலந்த உப்பால் செய்யும் ஹோமம் பகைவரை அழிக்கும் எனக் கூறப்படுகிறது. மஞ்சள் தூள் கலந்த உப்பால் ஸ்தம்பனம்—எதிர் சக்திகளை கட்டுப்படுத்தி நிறுத்துதல்—உண்டாகும்.

Verse 154

मातंगीसिद्धविद्यैषा प्रोक्ता ते द्विजसत्तम । अवतारांतरं भूयो वर्णयामि निशामय ॥ १५४ ॥

இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவனே! இந்த மாதங்கி-சித்த வித்யை உனக்குக் கூறப்பட்டது. இப்போது மீண்டும் இன்னொரு அவதாரத்தை விளக்குகிறேன்; கவனமாகக் கேள்.

Verse 155

दीपकाप्रीतिचन्द्राढ्या द्विधा चेद्रञ्जितापुनः । वतिवह्निप्रियामंत्रो धूमावत्या गजाक्षरः ॥ १५५ ॥

‘தீபக’, ‘ப்ரீதி’, ‘சந்திர’ ஆகிய சொற்களால் நிறைந்த மந்திர வடிவத்தை இரண்டாகப் பிரித்து, மீண்டும் ‘ரஞ்சிதம்’ செய்து அமைத்தால்—வதி மற்றும் அக்னிக்கு பிரியமான மந்திரம் கிடைக்கும்; தூமாவதியுடன் ‘கஜாக்ஷரம்’ பலிக்கும்.

Verse 156

पिप्पलादो मुनिश्छंदो निवृद्धूमावतीश्वरी । बीजेन षड्दीर्घजातियुक्तेन परिकल्पयेत् ॥ १५६ ॥

இதில் ரிஷி பிப்பலாதர், சந்தஸ் மুনি-சந்தஸ், அதிஷ்டாத்ரி தேவதை நிவ்ருத்தூமாவதீஸ்வரீ. ஆறு நீள உயிரெழுத்துகள் கொண்ட பீஜாக்ஷரத்தால் இதை அமைக்க வேண்டும்.

Verse 157

ततो धूमावतीं ध्यायेच्छत्रुनिग्रहकारिणीम् । विवर्णां चंचलां दुष्टां दीर्घां च मलिनांबराम् ॥ १५७ ॥

பின்னர் பகைவரை அடக்கும் தேவியான தூமாவதியைத் தியானிக்க வேண்டும்—அவள் நிறமழிந்தவள், அசைவானவள், கடுமையானவள், நீண்ட உருவமுடையவள், மாசடைந்த ஆடையணிந்தவள்.

Verse 158

विमुक्तकुंतलां सूक्ष्मां विधवां विरलद्विजाम् । कंकध्वजरथारूढां प्रलंबितपयोधरम् ॥ १५८ ॥

அவளது கூந்தல் அவிழ்ந்திருந்தது; அவள் மெலிந்தும் குன்றிய உடலுமுடைய விதவையாக, சில பற்களே உடையவளாக—கொக்கு கொடியுடைய தேரில் ஏறி, தொங்கும் மார்பகங்களுடன் இருந்தாள்.

Verse 159

सूर्यहस्तां निरुक्षांकधृतहस्तांबरान्विताम् । प्रवृद्धलोमां तु भृशं कुटिलाकुटिलेक्षणाम् ॥ १५९ ॥

அவளது கைகள் சூரியன் போல் ஒளிர்ந்தன; அவள் ஆடையணிந்தவள், கையில் ‘நிருக்த’ச் சின்னமுடைய குறியீட்டைத் தாங்கினாள். அவள் மிகுந்த ரோமமுடையவள்; அவளது பார்வை வளைந்ததும் கலக்கமூட்டுவதுமாக இருந்தது.

Verse 160

क्षुत्पिपासार्दितां नित्यं भयदां कलहप्रियाम् । एवंविधां तु संचिंत्य नमः स्वाहा फडंतकम् ॥ १६० ॥

அவளை எப்போதும் பசி-தாகத்தால் வாடுபவளாக, அச்சமளிப்பவளாக, சண்டையை விரும்புபவளாகத் தியானித்து—அத்தகைய உருவத்தைச் சிந்தித்து—இறுதியில் ‘நமः, ஸ்வாஹா, ஃபட்’ என்று உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 161

बीजं साध्योपरि न्यस्य तस्मिन्स्थाप्य शवं जपेत् । अवष्टभ्य शवं शत्रुनाम्नाथ प्रजपेन्मनुम् ॥ १६१ ॥

இலக்கின் மேல் பீஜ எழுத்தை நியாசம் செய்து, அங்கே சவத்தை நிறுவி ஜபம் செய்ய வேண்டும். அந்தச் சவத்தை அடக்கி, பகைவரின் பெயருடன் மந்திரத்தை மீண்டும் மீண்டும் ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 162

सोष्णीषकंचुको विद्वान्कृष्णे भूते दिवानिशम् । उपवासी श्मशाने वा विपिने शून्यमंदिरे ॥ १६२ ॥

அறிஞன் தலைப்பாகை மற்றும் மேலாடை அணிந்து ‘கிருஷ்ணா-பூதா’ அமாவாசைத் திதியில் பகல்-இரவு முழுதும் உபவாசம் இருக்க வேண்டும்—சுடுகாட்டிலோ, காட்டிலோ, வெறுமையான கோவிலிலோ.

Verse 163

मंत्रस्य सिद्ध्यै यतवाग्ध्यायन्देवीं निरंतरम् । सहस्रादूर्द्धूतः शत्रुर्ज्वरेण परिगृह्यते ॥ १६३ ॥

மந்திரசித்திக்காக வாக்கை அடக்கி தேவியை இடையறாது தியானிப்பவன், தூரம் தள்ளப்பட்ட பகைவனையும் காய்ச்சலால் பிடிக்கச் செய்கிறான்.

Verse 164

पंचगव्येन शांतिः स्याज्ज्वरस्य पयसापि वा । मंत्राद्या क्षरमालिख्य शत्रूनाम ततः परम् ॥ १६४ ॥

காய்ச்சல் பஞ்சகவ்யத்தாலோ அல்லது பாலாலோ தணியலாம். பின்னர் மந்திரத்தின் தொடக்கத்தில் அழியாத எழுத்தை எழுதி, அதன் பின் பகைவரை நோக்கி அதைச் செயல்படுத்த வேண்டும்.

Verse 165

द्वितीयं मनुवर्णं च शत्रुनामैवमालिखेत् । सर्वं मनुदिक्सहस्रजपाच्छवमृतिर्भवेत् ॥ १६५ ॥

மந்திரத்தின் இரண்டாம் எழுத்தை எழுதி, அதே முறையில் பகைவனின் பெயரையும் எழுத வேண்டும். முழு மந்திரத்தை ஒவ்வொரு திசையிலும் ஆயிரம் முறை ஜபித்தால், அந்த பகைவனுக்கு ‘சடலம் போன்ற மரணம்’ எனும் கடும் அழிவு உண்டாகும்.

Verse 166

दग्ध्वा कंकं श्यशानाग्नौ तद्भस्मादाय मन्त्रवित् । विरोधिनाम्नाष्टशतं जप्तमुच्चाटनं रिपोः ॥ १६६ ॥

சுடுகாட்டுத் தீயில் நாரையை எரித்து அதன் சாம்பலை எடுத்துக் கொண்டு, மந்திரம் அறிந்தவன் எதிரியின் பெயரைச் சேர்த்து எட்டு நூறு முறை ஜபிக்க வேண்டும்—இதுவே பகைவரை விரட்டும் (உச்சாடன) விதி என கூறப்படுகிறது.

Verse 167

श्मशानभस्मना कृत्वा शवं तस्योपरि न्यसेत् । विरोधिनामसंरुद्धं कृष्णे पक्षे समुच्चरेत् ॥ १६७ ॥

சுடுகாட்டு சாம்பலால் அதை அமைத்து அதன் மேல் சவத்தை வைத்திடுக. கிருஷ்ணபக்ஷத்தில் பகைவனின் பெயரால் சூழ்ந்து ஜபித்தால் எதிரி தடையுறுவான்॥ १६७ ॥

Verse 168

महिषीक्षीरधूपं च दद्याच्छत्रुविपत्करम् । एवं संक्षेपतः प्रोक्तं अवतारचतुष्टयम् ॥ १६८ ॥

எருமைப் பாலால் தயாரித்த தூபத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அது பகைவர்க்கு விபத்தைத் தரும் என கூறப்படுகிறது. இவ்வாறு சுருக்கமாக அவதாரச் சதுஷ்டயம் உரைக்கப்பட்டது॥ १६८ ॥

Verse 169

दुर्गाया जगदंबायाः किं पुनः प्रष्टुमिच्छसि ॥ १६९ ॥

ஜகதம்பை துர்கையின் விஷயத்தில் மீண்டும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?॥ १६९ ॥

Verse 170

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे दुर्गामन्त्रचतुष्टयवर्णनं नाम सप्ताशीतितमोऽध्यायः ॥ ८७ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீபிருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தில், பிருஹதுபாக்யானத்தின் மூன்றாம் பாதத்தில் ‘துர்காமந்திரச் சதுஷ்டய வர்ணனம்’ எனும் எண்பத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது॥ ८७ ॥