The Recitation of the Thousand Names of Rādhā and Kṛṣṇa (Yugala-Sahasranāma) and Śaraṇāgati-Dharma

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । किं त्वं नारद जानासि पूर्वजन्मनि यत्त्वया । प्राप्तं भगवतः साक्षाच्छूलिनो युगलात्मकम् ॥ १ ॥

ஸனத்குமாரர் கூறினார்—ஓ நாரதா, உன் முன்ஜென்மத்தில் நீ நேரடியாகப் பகவான் சூலின் (சிவன்) அவர்களின் யுகல-ஸ்வரூபத்திலிருந்து பெற்றதை நினைவுகூர்கிறாயா? ॥ १ ॥

Verse 2

कृष्णमंत्ररहस्यं च स्मर विस्मृतिमागतम् । सूत उवाच । इत्युक्तो नारदो विप्राः कुमारेण तु धीमता ॥ २ ॥

மறதியில் மறைந்திருந்த கிருஷ்ண மந்திரத்தின் இரகசியத்தையும் நினைவுகூரு. சூதர் கூறினார்—ஓ விப்ரர்களே, ஞானமிகு குமாரர் இவ்வாறு சொன்னபோது நாரதர்… ॥ २ ॥

Verse 3

ध्याने विवेदाशु चिरं चरितं पूर्वजन्मनः । ततश्चिरं ध्यानपरो नारदो भगवत्प्रियः ॥ ३ ॥

தியானத்தின் மூலம் அவர் முன்ஜென்மத்தின் நீண்ட செயல்சரிதத்தை விரைவில் முழுமையாக அறிந்தார். அதன் பின் பகவானுக்கு அன்பான நாரதர் நீண்ட காலம் தியானத்தில் நிலைத்திருந்தார். ॥ ३ ॥

Verse 4

ज्ञात्वा सर्वं सुवृत्तांतं सुप्रसन्नाननोऽब्रवीत् । भगवन्सर्ववृत्तांतः पूर्वकल्पसमुद्बवः ॥ ४ ॥

முழு மங்களமான வரலாற்றையும் அறிந்து, மிகுந்த மகிழ்ச்சி ஒளிரும் முகத்துடன் அவர் கூறினார்—ஓ பகவனே, இந்த முழு நிகழ்வுரை முன்கல்பத்திலிருந்து தோன்றியது. ॥ ४ ॥

Verse 5

मम स्मृतिमनुप्राप्तो विना युगललंभनम् । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य नारदस्य महात्मनः ॥ ५ ॥

மகாத்மா நாரதரின் அந்த வாக்கை கேட்டவுடனே, இடைப்பட்டத் தூண்டுதல் இன்றியே அது என் நினைவில் தானாகவே எழுந்தது; அதற்கேற்ப நான் பதிலளித்தேன்।

Verse 6

सनत्कुमारो भगवान् व्याजहार यथातथम् । सनत्कुमार उवाच । श्रृणु विप्र प्रवक्ष्यामि यस्मिञ्जन्मनि शूलिनः ॥ ६ ॥

பகவான் சனத்குமாரர் உண்மையின்படியே உரைத்தார். சனத்குமாரர் கூறினார்—“ஓ விப்ரரே, கேளுங்கள்; சூலதாரி (சிவன்) எந்தப் பிறவியில் வெளிப்பட்டான் என்பதை நான் விளக்குகிறேன்।”

Verse 7

प्राप्तं कृष्णरहस्यं वै सावधानो भवाधुना । अस्मात्सारस्वतात्कल्पात्पूर्वस्मिन्पंचविंशके ॥ ७ ॥

நீ உண்மையாகவே கிருஷ்ண-ரகசியத்தைப் பெற்றுள்ளாய்; இப்போது கவனமாய் இரு. இது சாரஸ்வத கல்பத்தின் முன்னைய இருபத்தைந்தாம் பகுதி/சுழற்சியில் உள்ளதாகும்।

Verse 8

कल्पे त्वं काश्यपो जातो नारदो नाम नामतः । तत्रैकदा त्वं कैलासं प्राप्तः कृष्णस्य योगिनः ॥ ८ ॥

ஒரு கல்பத்தில் நீ காச்யபராகப் பிறந்து, ‘நாரதன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றாய். அப்போது ஒருமுறை பரமயோகி ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் கைலாசத் தாமத்தை நீ அடைந்தாய்।

Verse 9

संप्रष्टुं परमं तत्वं शिवं कैलासवासिनम् । त्वया पृष्टो महादेवो रहस्यं स्वप्रकाशितम् ॥ ९ ॥

உயர்ந்த தத்துவத்தை அறிய விரும்பி, கைலாசவாசி சிவனை நீ வினவினாய். நீ கேட்டதனால் மகாதேவன் தன் சுயப்ரகாச ஞானத்தால் அந்த ரகசியத்தை வெளிப்படுத்தினான்।

Verse 10

कथयामास तत्वेन नित्यलीलानुगं हरेः । ततस्तदन्ते तु पुनस्त्वया विज्ञापितो हरः ॥ १० ॥

அவர் தத்துவத்தின்படி ஸ்ரீஹரியின் நித்திய லீலையை விளக்கினார்; அந்த உரை முடிந்தபின் நீ மீண்டும் ஹரன் (சிவன்)ிடம் வேண்டுகோள் வைத்தாய்.

Verse 11

नित्यां लीलां हरेर्द्रष्टुं ततः प्राह सदाशिवः । गोपीजनपदस्यांते वल्लभेति पदं ततः ॥ ११ ॥

பின்னர் ஸ்ரீஹரியின் நித்திய லீலையை காண விரும்பிய சதாசிவன் கூறினான்—“‘கோபீ-ஜனபத’ என்ற சொல்லின் இறுதியில் ‘வல்லப’ என்ற பதத்தைச் சேர்.”

Verse 12

चरणाच्छरणं पश्चात्प्रपद्ये इति वै मनुः । मंत्रस्यास्य ऋषिः प्रोक्तो सुरभिश्छंद एव च ॥ १२ ॥

‘ஒரு சரணத்திலிருந்து மற்றொரு சரணத்திற்குச் சென்று, பின்னர் நான் சரணடைவேன்’ என்று மனு கூறுகிறார். இம்மந்திரத்தின் ரிஷி மனு; சந்தஸ் சுரபி என அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 13

गायत्री देवता चास्य बल्लवीवल्लभो विभुः । प्रपन्नोऽस्मीति तद्भक्तौ विनियोग उदाहृतः ॥ १३ ॥

இதன் சந்தஸ் காயத்ரி; அதிதேவதை அனைத்திலும் நிறைந்த பரமன்—கோபிகளின் வல்லபன். இதன் வினியோகம்: ‘நான் சரணடைந்தேன்’ என்று, அவன் பக்திக்காக கூறப்பட்டது.

Verse 14

नास्य सिद्धादिकं विप्र शोधनं न्यासकल्पनम् । केवलं चिंतनं सद्यो नित्यलीलाप्रकाशकम् ॥ १४ ॥

ஓ விப்ரா, இதற்கு சித்தி முதலிய முன்னோட்டங்கள் தேவையில்லை; சோதனச் சடங்குகளும் இல்லை; ந்யாசக் கற்பனையும் இல்லை. வெறும் தியானமே உடனே நித்திய லீலையை வெளிப்படுத்தும்.

Verse 15

आभ्यंतरस्य धर्मस्य साधनं वच्मि सांप्रतम् ॥ १५ ॥

இப்போது உள்ளார்ந்த தர்மத்தை வளர்க்கும் சாதனத்தை உரைக்கிறேன்।

Verse 16

संगृह्य मन्त्रं गुरुभक्तियुक्तो विचिंत्य सर्वं मनसा तदीहितम् । कृपां तदीयां निजधर्मसंस्थो विभावयन्नात्मनि तोषयेद्गुरुम् ॥ १६ ॥

மந்திரத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு, குருபக்தியுடன் குருவின் உள்ளக்கருத்தை மனத்தால் முழுதும் தியானிக்க வேண்டும்; தன் தர்மத்தில் நிலைத்து, குருவின் அருளை உள்ளத்தில் பதியச் செய்து குருவை மகிழ்விக்க வேண்டும்।

Verse 17

सताः शिक्षेत वै धर्मांन्प्रपन्नानां भयापहान् । ऐहिकामुष्मिकीचिंताविधुरान् सिद्धिदायकान् ॥ १७ ॥

சத்புருஷர்களிடமிருந்து சரணடைந்தோருக்கான பயநாசக தர்மங்களை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; அவை இவ்வுலகமும் மறுவுலகமும் பற்றிய கவலைகளை அகற்றி சித்தியை அளிக்கும்।

Verse 18

स्वेष्टदेवधिया नित्यं तोषयेद्वैष्णवांस्तथा । भर्त्सनादिकमेतेषां न कदाचिद्विचिंतयेत् ॥ १८ ॥

அவர்களைத் தன் இஷ்டதேவனுடன் தொடர்புடையவர்களென உணர்ந்து, வைஷ்ணவர்களை எப்போதும் மகிழ்விக்க வேண்டும்; அவர்களைப் பழித்தல் முதலிய எண்ணங்களையும் ஒருபோதும் கொள்ளக்கூடாது।

Verse 19

पूर्वकर्मवशाद्भव्यमैहिकं भोग्यमेव च । आयुष्यकं तथा कृष्णः स्वयमेव करिष्यति ॥ १९ ॥

முன்கர்மத்தின் வலியால் இவ்வுலகில் நிகழ வேண்டியது, அனுபவிக்க வேண்டியதுமாகிய அனைத்தும், மேலும் ஆயுளைச் சார்ந்ததுமாகிய அனைத்தும்—அவற்றை கிருஷ்ணன் தானே நிறைவேற்றுவான்।

Verse 20

श्रीकृष्णं नित्यलीलास्थं चिंतयेत्स्वधियानिशम् । श्रीमदर्चावतारेण कृष्णं परिचरेत्सदा ॥ २० ॥

தன் அறிவால் இடையறாது நித்திய லீலையில் நிலைத்துள்ள ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தியானிக்க வேண்டும்; மேலும் அவரது ஸ்ரீமத் அர்ச்சாவதார (விக்ரஹ) ரூபத்தில் எப்போதும் கிருஷ்ணனைச் சேவிக்க வேண்டும்।

Verse 21

अनन्यचिंतनीयोऽसौ प्रपन्नैः शरणार्थिभिः । स्थेयं च देहगेहादावुदासीनतया बुधैः ॥ २१ ॥

சரணடைந்து அடைக்கலம் நாடுவோர் அவரையே அனன்யமாகத் தியானிக்க வேண்டும்; ஞானிகள் உடல், வீடு முதலியவற்றில் பற்றின்மையுடன் உதாசீனமாக நிலைத்திருக்க வேண்டும்।

Verse 22

गुरोरवज्ञां साधूनां निंदां भेदं हरे हरौ । वेदनिंदां हरेंर्नामबलात्पापसमीहनम् ॥ २२ ॥

குருவை அவமதித்தல், சாதுக்களை நிந்தித்தல், ஹரிபக்தர்களிடையே பிளவு உண்டாக்குதல், வேதங்களை இகழ்தல், மேலும் ஹரிநாமத்தின் பலத்தால் பாவம் செய்ய எண்ணுதல்—இவை மகா அபராதங்கள்।

Verse 23

अर्थवादं हरे र्नाम्नि पाषंडं नामसंग्रहे । अलसे नास्तिके चैव हरिनामोपदेशनम् ॥ २३ ॥

ஹரிநாமத்தை அர்த்தவாதம் (அதிசயோक्ति) எனக் கருதுதல், நாமசங்க்ரஹத்தில் பாஷண்ட மனப்பான்மை வைத்திருத்தல், மேலும் சோம்பேறிக்கும் நாத்திகனுக்கும் ஹரிநாம உபதேசம் செய்தல்—இவை நாமாபராதங்கள்; தவிர்க்கப்பட வேண்டியவை।

Verse 24

नामविस्मरणं चापि नाम्न्यनादरमेव च । संत्यजेद् दूरतो वत्स दोषानेतान्सुदारुणान् ॥ २४ ॥

நாமத்தை மறத்தலும், நாமத்தின் மீது அவமதிப்பும்—அன்புக் குழந்தையே, இவ்வளவு கொடிய குற்றங்களைத் தொலைவிலிருந்தே விலக்கிக் கொள்ள வேண்டும்।

Verse 25

प्रपन्नोऽस्मीति सततं चिंतयेद्धृद्गतं हरिम् । स एव पालनं नित्यं करिष्यति ममेति च ॥ २५ ॥

‘நான் சரணடைந்தவன்’ என்ற எண்ணத்துடன் இதயத்தில் உறையும் ஹரியை இடையறாது தியானிக்க வேண்டும். மேலும் ‘அவரே எப்போதும் எனைக் காப்பார்’ என்ற உறுதியும் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 26

तवास्मि राधिकानाथ कर्मणा मनसा गिरा । कृष्णकांतेति चैवास्मि युवामेव गतिर्मम ॥ २६ ॥

ராதிகாநாதா! செயல், மனம், சொல்—எல்லாவற்றாலும் நான் உமதே. நான் ‘கிருஷ்ணகாந்தை’யும்; நீங்கள் இருவரே என் அடைக்கலம், என் பரமகதி.

Verse 27

दासाः सखायः पितरः प्रेयस्यश्च हरेरिह । सर्वे नित्या मुनिश्रेष्ठ चिंतनीया महात्मभिः ॥ २७ ॥

முனிவரே! இங்கு ஹரியின் தாசர்கள், நண்பர்கள், தந்தைபோன்றோர், பிரியமானவர்கள்—அனைவரும் நித்தியர்; ஆகவே மகாத்ம பக்தர்கள் அவர்களை எப்போதும் நினைக்க வேண்டும்.

Verse 28

गमनागमने नित्यकरोति वनगोष्टयोः । गोचारणं वयस्यैश्च विनासुरविघातनम् ॥ २८ ॥

அவர் எப்போதும் காடு மற்றும் கோஷ்டம் இடையே சென்று வருகிறார்; நண்பர்களுடன் பசுக்களை மேய்க்கிறார்; தடையிடும் அசுரர்களை அழிக்கிறார்.

Verse 29

सखायो द्वादशाख्याता हरेः श्रीदामपूर्वकाः । राधिकायाः सुशीलाद्याः सख्यो द्वात्रिंशदीरिताः ॥ २९ ॥

ஹரியின் பன்னிரண்டு நண்பர்கள் ஸ்ரீதாமா முதலியவர்களாகக் கூறப்பட்டுள்ளனர். ராதிகையின் முப்பத்திரண்டு தோழியர் சுசீலா முதலியவர்களாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளனர்.

Verse 30

आत्मानं चिंतयेद्वत्स तासां मध्ये मनोरमाम् । रूपयौवनसंपन्नां किशोरीं च स्वलंकृताम् ॥ ३० ॥

அன்புக் குழந்தையே, அவர்களுள் உன்னை மிக இனியவளாக, அழகும் இளமையும் நிறைந்தவளாக, ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இளம்பெண் எனத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 31

नानाशिल्पकलाभिज्ञां कृष्णभोगानुरूपिणीम् । तत्सेवनसुखाह्लादभावेनातिसुनिर्वृताम् ॥ ३१ ॥

அவள் பலவகை கலை-தொழில்களில் தேர்ந்தவள்; ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் திருவிளையாட்டிற்கேற்றவள்; அவரைச் சேவிக்கும் இன்பத்தின் ஆனந்தத்தில் பரம நிறைவு பெற்றவள்।

Verse 32

ब्राह्मं मुहूर्तमारभ्य यावदर्धनिशा भवेत् । तावत्परिचरेत्तौ तु यथाकालानुसेवया ॥ ३२ ॥

பிராஹ்ம முஹூர்த்தத்திலிருந்து தொடங்கி நள்ளிரவு வரை, காலமுறைப்படி அந்தத் திவ்ய தம்பதியரைச் சேவித்து பராமரிக்க வேண்டும்।

Verse 33

सहस्रं च तयोर्न्नाम्नां पठेन्नित्यं समाहितः । एतसाधनमुद्दिष्टं प्रपन्नानां मुनीश्वर ॥ ३३ ॥

முனிவரே, ஒருமுக மனத்துடன் தினமும் அந்த இருவரின் ஆயிரம் நாமங்களைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; சரணடைந்தோர்க்கு இதுவே சாதனமாக விதிக்கப்பட்டது।

Verse 34

नाख्येयं कस्यचित्तुभ्यं मया तत्त्वं प्रकाशितम् । सनत्कुमार उवाच । ततस्त्वं नारद पुनः पृष्टवान्वै सदाशिवम् ॥ ३४ ॥

சனத்குமாரர் கூறினார்—நான் உனக்கு வெளிப்படுத்திய இந்தத் தத்துவம் யாரிடமும் சொல்லப்படக் கூடாது. பின்னர், நாரதா, நீ மீண்டும் சதாசிவரை வினவினாய்।

Verse 35

नाम्नां सहस्रं तच्चापि प्रोक्तवां स्तच्छृणुष्व मे । ध्यात्वा वृंदावने रम्ये यमुनातीरसंगतम् ॥ ३५ ॥

அந்த ஆயிர நாமங்களையும் நான் உரைத்தேன்; இப்போது என்னிடமிருந்து கேள். முதலில் இனிய வ்ரிந்தாவனத்தில் யமுனைத் துறையோடு இணைந்துள்ள இறைவனைத் தியானி.

Verse 36

कल्पवृक्षं समाश्रित्य तिष्ठंतं राधिकायुतम् । पठेन्नामसहस्रं तु युगलाख्यं महामुने ॥ ३६ ॥

கற்பவிருட்சத்தைச் சரணடைந்து, ராதிகையுடன் அங்கே நிற்கும் இறைவனைத் தியானித்து—மகாமுனியே—‘யுகல’ எனப்படும் ஆயிரநாமத்தை ஓதுக.

Verse 37

देवकीनंदनः शौरिर्वासुदेवो बलानुजः । गदाग्रजः कंसमोहः कंससेवकमोहनः ॥ ३७ ॥

அவர் தேவகியின் ஆனந்தப் புதல்வன், சௌரி, வாசுதேவன், பல(பலராமன்) இளையவன், கதையின் மூத்தவன்; கம்சனை மயக்கும், கம்சன் சேவகரையும் மயக்கும் ஒருவன்.

Verse 38

भिन्नर्गलः भिन्नलोहः पितृबाह्यः पितृस्तुतः । मातृस्तुतः शिवध्येयो यमुनाजलभेदनः ॥ ३८ ॥

அவர் தாழ்ப்பாளை உடைப்பவன், இரும்பைச் சிளைப்பவன்; பித்ருக்களுக்கு எட்டாதவன், ஆயினும் பித்ருக்கள் போற்றுபவன்; மாத்ருக்களால் போற்றப்படுபவன்; சிவரூபமாகத் தியானிக்கத்தக்கவன்; யமுனை நீரைப் பிளப்பவன்.

Verse 39

व्रजवासी व्रजानंदी नंदबालो दयानिधिः । लीलाबालः पद्मनेत्रो गोकुलोत्सव ईश्वरः ॥ ३९ ॥

அவர் வ்ரஜத்தில் வாசிப்பவன், வ்ரஜத்தை ஆனந்தப்படுத்துபவன்; நந்தனின் அன்புப் பிள்ளை, கருணை நிதி; லீலைமிகு தெய்வக் குழந்தை, தாமரை கண்கள்; கோகுலத்தின் திருவிழாவே ஆன ஈசன்.

Verse 40

गोपिकानंदनः कृष्णो गोपानंदः सतां गतिः । बकप्राणहरो विष्णुर्बकमुक्तिप्रदो हरिः ॥ ४० ॥

கிருஷ்ணன் கோபிகைகளின் ஆனந்தம், கோபர்களின் மகிழ்ச்சி, சத்புருஷர்களின் பரம சரணம். விஷ்ணுவாக பக்கனின் உயிரை எடுத்தார்; ஹரியாக அவனுக்கே முக்தியையும் அருளினார்.

Verse 41

बलदोलाशयशयः श्यामलः सर्वसुंदरः । पद्मनाभो हृषीकेशः क्रीडामनुजबालकः ॥ ४१ ॥

அவர் பல (சேஷ) நாகத்தின் படுக்கையில் பள்ளிகொள்பவர்; கருநிறம் கொண்டு எல்லாவிதத்திலும் பரம அழகன்—பத்மநாபன், ஹ்ருஷீகேசன்—மனிதர்களிடையே குழந்தைபோல் விளையாடுவான்.

Verse 42

लीलाविध्वस्तशकटो वेदमंत्राभिषेचितः । यशोदानंदनः कांतो मुनिकोटिनिषेवितः ॥ ४२ ॥

தெய்வ லீலையால் சகடம் (அசுர வண்டி) நொறுக்கியவர்; வேத மந்திரங்களால் அபிஷேகிக்கப்பட்டவர்; யசோதையின் அன்பு மகன், மனம்கவரும் காந்தன்—கோடானுகோடி முனிவர்களால் சேவிக்கப்பட்டு வணங்கப்படுபவர்.

Verse 43

नित्यं मधुवनावासी वैकुंठः संभवः क्रतुः । रमापतिर्यदुपतिर्मुरारिर्मधुसूदनः ॥ ४३ ॥

அவர் எப்போதும் மதுவனத்தில் வாசிப்பவர்; வைகுண்டன், சம்பவன், கிரது. ரமாபதி (லக்ஷ்மீபதி), யதுபதி, முராரி, மதுசூதனன் அவரே.

Verse 44

माधवो मानहारी च श्रीपतिर्भूधरः प्रभुः । बृहद्वनमहालीलो नंदसूनुर्महासनः ॥ ४४ ॥

அவர் மாதவன், மானம் (அகந்தை) அகற்றுபவர்; ஸ்ரீபதி, பூதரன், பரமப் பிரபு. பெருவனத்தில் (ப்ருஹத்வன) அவரது மகாலீலை புகழ்பெற்றது; அவர் நந்தசூனு, மகாசனத்தில் அமர்ந்தவர்.

Verse 45

तृणावर्तप्राणहारी यशोदाविस्मयप्रदः । त्रैलोक्यवक्त्रः पद्माक्षः पद्महस्तः प्रियंकरः ॥ ४५ ॥

தೃணாவர்த்தனின் உயிரை எடுத்தவன், யசோதையை வியப்புறச் செய்தவன்; தன் வாயில் மூவுலகையும் கொண்டவன்; தாமரை-கண், தாமரை-கை, பிரியமும் மங்களமும் அருள்வான்।

Verse 46

ब्रह्मण्यो धर्मगोप्ता च भूपतिः श्रीधरः स्वराट् । अजाध्यक्षः शिवाध्यक्षो धर्माध्यक्षो महेश्वरः ॥ ४६ ॥

அவர் பிராமணரும் வேதமும் போற்றும் பிரம்மண்யன்; தர்மத்தை காக்கும் காவலன்; அரசர்களின் அரசன்; ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) தாங்கியவன்; தன்னாட்சி உடையவன். அஜன் (பிரம்மா) மேல் தலைவன், சிவன் மேல் தலைவன், தர்மத்தின் தலைவன், மகேஸ்வரன்।

Verse 47

वेदांतवेद्यो ब्रह्मस्थः प्रजापतिरमोघदृक् । गोपीकरावलंबी च गोपबालकसुप्रियः ॥ ४७ ॥

அவர் வேதாந்தத்தால் அறியப்படுபவன், பிரம்மத்தில் நிலைத்தவன், பிரஜாபதி; தவறாத பார்வையுடையவன். கோபியரின் கைகளைப் பற்றிக் கொள்ளுபவன்; கோபாலர்களுக்கு மிகப் பிரியமானவன்।

Verse 48

बालानुयीयी बलवान् श्रीदामप्रिय आत्मवान् । गोपीगृहांगणरतिर्भद्रः सुश्लोकमंगलः ॥ ४८ ॥

அவர் குழந்தைகளின் பின்னே செல்லுபவன், வலிமையான், ஸ்ரீதாமனுக்கு அன்பானவன், தன்னடக்கம் உடையவன். கோபியரின் இல்லத் தளங்களில் மகிழ்வான்—கல்யாணமூர்த்தி, நற்சொற்களால் மங்களம் அளிப்பவன்।

Verse 49

नवनीतहरो बालो नवनीतप्रियाशनः । बालवृन्दी मर्कवृंदी चकिताक्षः पलायितः ॥ ४९ ॥

அந்த பாலன் புதுப் வெண்ணெய் திருடுபவன், வெண்ணெய் உண்ணுதலை விரும்புபவன். சிறுவர்கள் கூட்டமும் குரங்குகள் படையும் சூழ, வியப்புக் கண்களுடன் ஓடிப்போகிறான்।

Verse 50

यशोदातर्जितः कंपी मायारुदितशोभनः । दामोदरोऽप्रमेयात्मा दयालुर्भक्तवत्सलः ॥ ५० ॥

யசோதையின் கண்டிப்பால் நடுங்கி, தன் மாயக் கண்ணீரால் அழகுபெறும்—அந்த தாமோதரன் அளவிடமுடியாத ஆத்மா; கருணையன், பக்தவத்ஸலன்।

Verse 51

सुबद्धोलूखले नम्रशिरा गोपीकदर्थितः । वृक्षभंगी शोकभंगी धनदात्मजमोक्षणः ॥ ५१ ॥

உலூகலத்துடன் உறுதியாகக் கட்டப்பட்டு, தாழ்மையுடன் தலை குனிந்து, கோபியரால் கண்டிக்கப்பட்டவன்—மரங்களை முறிப்பவன், துயரைத் தகர்ப்பவன், தனதன் (குபேரன்) புதல்வரை விடுவிப்பவன்।

Verse 52

देवर्षिवचनश्लाघी भक्तवात्सल्यसागरः । व्रजकोलाहलकरो व्रजानदविवर्द्धनः ॥ ५२ ॥

தேவரிஷிகளின் வாக்கில் மகிழ்வான், பக்தவாத்ஸல்யத்தின் கடல்; வ்ரஜத்தில் ஆனந்தக் கலகலப்பை எழுப்பி, வ்ரஜத்தின் பேரின்பத்தை எப்போதும் பெருக்குவான்।

Verse 53

गोपात्मा प्रेरकः साक्षी वृंदावननिवासकृत् । वत्सपालो वत्सपतिर्गोपदारकमंडनः ॥ ५३ ॥

கோபனே ஆத்மசாரமாக உள்ளவன், உள்ளார்ந்த தூண்டுபவன், அனைத்திற்கும் சாட்சி; வ்ரிந்தாவன வாசத்தை ஏற்படுத்தியவன்; கன்றுகளின் காவலன், கன்றுகளின் ஆண்டவன், கோபக் குழந்தைகளின் அலங்காரம்।

Verse 54

बालक्रीडो बालरतिर्बालकः कनकांगदी । पीताम्बरो हेममाली मणिमुक्ताविभूषणः ॥ ५४ ॥

குழந்தை விளையாட்டுகளில் விளையாடி, குழந்தைமையான இன்பத்தில் திளைக்கும்; இளம்பிள்ளை வடிவில் பொன் கைவளைகள் அணிந்தவன். பீதாம்பரம் தரித்து, பொன் மாலையால் விளங்கிப், மணிமுத்து ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்।

Verse 55

किंकिणीकटकी सूत्री नूपुरी मुद्रि कान्वितः । वत्सासुरपतिध्वंसी बकासुरविनाशनः ॥ ५५ ॥

கிண்கிணி ஒலிக்கும் வளையல்கள், யஜ்ஞோபவீதம், நுப்புரம், மோதிரங்கள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்; வத்ஸாசுராதிபதியை அழித்தவர், பகாசுரனை நாசம் செய்தவர் அவர்.

Verse 56

अघासुरविनाशी च विनिद्रीकृतबालकः । आद्य आत्मप्रदः संगी यमुनातीरभोजनः ॥ ५६ ॥

அவர் அகாசுரனை அழித்தவர்; உறங்கிய சிறுவர்களை விழித்தெழச் செய்தவர்; ஆதிப் புருஷன்; ஆத்மத்தை அருளும் (மோக்ஷ ஞானம் தரும்)வர்; பக்தர்களின் நித்தியத் துணைவர்; யமுனைத் துறையில் உணவு கொண்டவர்.

Verse 57

गोपालमंडलीमध्यः सर्वगोपालभूषणः । कृतहस्ततलग्रासो व्यंजनाश्रितशाखिकः ॥ ५७ ॥

அவர் கோபாலர் வட்டத்தின் நடுவில் நிற்பவர், எல்லா கோபாலர்களுக்கும் அணியாக விளங்குபவர்; கைய்தளத்தில் அன்னத்தை எடுத்துண்டு, பக்கவியஞ்ஞனங்களுடன் மரநிழலில் தங்குபவர்.

Verse 58

कृतबाहुश्रृंगयष्टिगुंजालंकृतकंठकः । मयूरपिच्छमुकुटो वनमालाविभूषितः ॥ ५८ ॥

அவரது கழுத்து குஞ்ஜா மணிமாலையும் கொம்பு வடிவத் தண்டின் அலங்காரமும் கொண்டு ஒளிர்கிறது; மயூரப்பீலி முடி அணிந்து, வனமாலையால் அழகுபெறுகிறார்।

Verse 59

गैरिकाचित्रितवपुर्नवमेघवपुः स्मरः । कोटिकंदर्पलावण्यो लसन्मकरकुंडलः ॥ ५९ ॥

அவரது திருமேனி கேரிக (சிவப்பு ஓக்கர்) நிறத் தழும்புகளால் வரையப்பட்டதுபோல், புதுமழை மேகம்போல் கருநிறம்; கோடி மன்மதர்களின் அழகை உடையவர், ஒளிரும் மகரக் குண்டலங்களை அணிந்தவர்.

Verse 60

आजानुबाहुर्भगवान्निद्रारहितलोचनः । कोटिसागरगाभीर्यः कालकालः सदाशिवः ॥ ६० ॥

முழங்கால் வரை நீளும் திருப்புயங்களும், நித்திரையற்ற திருநயன்களும் உடைய பகவான்; கோடி சமுத்திரங்கள்போல் ஆழ்ந்தவர், காலத்திற்கும் காலமான சதாக்ஷிவன்.

Verse 61

विरंचिमोहनवपुर्गोपवत्सवपुर्द्धरः । ब्रह्मांडकोटिजनको ब्रह्ममोहविनाशकः ॥ ६१ ॥

விரஞ்சியையும் (பிரம்மாவையும்) மயக்கும் திருவுருவுடையவர்; கோபனாகவும் கன்றாகவும் உருவம் தரிப்பவர்; கோடி பிரம்மாண்டங்களின் ஜனகர், பிரம்மாவின் மோகத்தை அழிப்பவர்.

Verse 62

ब्रह्मा ब्रह्मेडितः स्वामी शक्रदर्पादिनाशनः । गिरिपूजोपदेष्टा च धृतगोवर्द्धनाचलः ॥ ६२ ॥

அவரே பிரம்மா; பிரம்மாவாலும் போற்றப்படும் ஸ்வாமி; சக்ரன் (இந்திரன்) அகந்தையை அழிக்கும் ஆண்டவன். கிரிபூஜையை உபதேசித்தவர்; கோவர்தன மலைையைத் தாங்கியவர்.

Verse 63

पुरंदरेडितः पूज्यः कामधेनुप्रपूजितः । सर्वतीर्थाभिषिक्तश्च गोविंदो गोपरक्षकः ॥ ६३ ॥

புரந்தரன் (இந்திரன்) போற்றும் போற்றத்தக்கவர்; காமதேனுவாலும் பரமமாக வணங்கப்படுபவர்; எல்லா தீர்த்தங்களின் நீராலும் அபிஷேகிக்கப்பட்டவர்—அந்த கோவிந்தன் பசுக்களுக்கும் கோபர்களுக்கும் காவலன்.

Verse 64

कालियार्तिकरः क्रूरो नागपत्नीडितो विराट् । धेनुकारिः प्रलंबारिर्वृषासुरविमर्दनः ॥ ६४ ॥

காளியனை வதைத்த உக்கிரன்; நாகப் பெண்களால் போற்றப்படும் விராட் ஆண்டவன்; தேனுகாசுரனை அழித்தவன்; பிரலம்பனின் பகைவன்; வ்ருஷாசுரனை மடக்கியவன்.

Verse 65

मायासुरात्मजध्वंसी केशिकंठविदारकः । गोपगोप्ता धेनुगोप्ता दावाग्निपरिशोषकः ॥ ६५ ॥

மாயாசுரனின் புதல்வனை அழித்தவர், கேசியின் தொண்டையைப் பிளந்தவர்; கோபர்களின் காவலர், பசுக்களின் பாதுகாவலர், காட்டுத்தீயை உலரச் செய்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன்।

Verse 66

गोपकन्यावस्त्रहारी गोपकन्यावरप्रदः । यज्ञपत्न्यन्नभोजी च मुनिमानापहारकः ॥ ६६ ॥

கோபிகைகளின் ஆடைகளை எடுத்தவர், கோபிகைகளுக்கு வரம் அருளியவர்; யாகப் பெண்களின் அன்னத்தை உண்டவர், முனிவர்களின் அகந்தையை அகற்றிய ஸ்ரீகிருஷ்ணன்।

Verse 67

जलेशमानमथनो नन्दगोपालजीवनः । गन्धर्वशापमोक्ता च शंखचूडशिरोहरः ॥ ६७ ॥

நீரின் அதிபதியின் அகந்தையை மத்தம் செய்தவர், நந்தனும் கோபாலரும் உயிரென வாழ்பவர்; கந்தர்வ சாபத்திலிருந்து விடுவித்தவர், சங்கசூடனின் தலையை அறுத்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன்।

Verse 68

वंशी वटी वेणुवादी गोपीचिन्तापहारकः । सर्वगोप्ता समाह्वानः सर्वगोपीमनोरथः ॥ ६८ ॥

புல்லாங்குழல் தாங்கியவர், புனித வட்டிவனத்தின் தலைவன், வேணுவாதகர்; கோபிகளின் கவலைகளை அகற்றுபவர்; அனைவரையும் காக்கும் காவலர், அழைப்பால் அனைவரையும் கூடச் செய்வோர், ஒவ்வொரு கோபியின் மனோரதத்தையும் நிறைவேற்றும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்।

Verse 69

व्यंगधर्मप्रवक्ता च गोपीमण्डलमोहनः । रासक्रीडारसास्वादी रसिको राधिकाधवः ॥ ६९ ॥

நுண்ணிய மறைமுகப் போதனையால் தர்மத்தை விளக்கும் ஆசான், கோபிகளின் வட்டத்தை மயக்கும் வல்லவன்; ராசலீலையின் அமுதரசைச் சுவைக்கும் பரம ரசிகன்—ராதிகையின் மாதவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்।

Verse 70

किशोरीप्राणनाथश्च वृषभानसुताप्रियः । सर्वगोपीजनानंदी गोपीजनविमोहनः ॥ ७० ॥

அவர் இளமங்கைமாரின் உயிர்நாதன்; வृषபானுவின் புதல்வி (ராதை)க்கு பரமப் பிரியன்; எல்லா கோபியருக்கும் ஆனந்தம் அளிப்பவன்; கோபியரை மயக்கும் மோகன்.

Verse 71

गोपिकागीतचरितो गोपीनर्तनलालसः । गोपीस्कन्धाश्रितकरो गोपिकाचुंबनप्रियः ॥ ७१ ॥

கோபியரின் பாடல்களில் பாடப்படும் லீலைச் சரிதன்; கோபியருடன் நடனமாட விரும்புபவன்; கோபியரின் தோள்களில் தன் கரத்தைச் சாய்த்தவன்; கோபியரின் முத்தத்தை விரும்புபவன்.

Verse 72

गोपिकामार्जितमुखो गोपीव्यंजनवीजितः । गोपिकाकेशसंस्कारी गोपिकापुष्पसंस्तरः ॥ ७२ ॥

கோபியர் துடைத்து தூய்மையாக்கிய முகத்தையுடையவன்; கோபியர் விசிறியால் விசிறப்பட்டவன்; கோபியர் அலங்கரித்து ஒழுங்குபடுத்திய கூந்தலையுடையவன்; கோபியர் விரித்த மலர்ப் படுக்கையில் துயில்பவன்.

Verse 73

गोपिकाहृदयालंबी गोपीवहनतत्परः । गोपिकामदहारी च गोपिकापरमार्जितः ॥ ७३ ॥

கோபியரின் இதயங்களில் ஆதாரமாகத் தங்குபவன்; கோபியரைத் தாங்கி எடுத்துச் செல்ல எப்போதும் முனைந்தவன்; கோபியரின் மதம்-மானத்தை அகற்றுபவன்; கோபியரால் மிக உயர்வாகப் பூஜிக்கப்பட்டு போற்றப்படுபவன்.

Verse 74

गोपिकाकृतसंनीलो गोपिकासंस्मृतप्रियः । गोपिकावन्दितपदो गोपिकावशवर्तनः ॥ ७४ ॥

கோபியர் அணிவித்த அலங்காரத்தால் மேலும் கருநீலமாகத் தோன்றுபவன்; கோபியர் நினைத்தாலே இன்னும் இனியவனாக இருப்பவன்; கோபியர் வணங்கும் திருவடிகளை உடையவன்; கோபியரின் அன்பின் வசத்தில் நடப்பவன்.

Verse 75

राधा पराजितः श्रीमान्निकुञ्जेसुविहारवान् । कुञ्जप्रियः कुञ्जवासी वृन्दावनविकासनः ॥ ७५ ॥

அவர் ஸ்ரீமான் பெருமான்; ராதையின் அன்பால் வெல்லப்பட்டவர்; நிகுஞ்சங்களில் லீலா-விஹாரம் செய்பவர். குஞ்சங்களை நேசிப்பவர், குஞ்சங்களில் வாசிப்பவர், வ்ரிந்தாவனத்தை தெய்வ ஒளியால் மலரச் செய்பவர்.

Verse 76

यमुनाजलसिक्तांगो यमुनासौख्यदायकः । शशिसंस्तंभनः शूरः कामी कामविमोहनः ॥ ७६ ॥

யமுனை நீரால் நனைந்த திருமேனி உடையவர்; யமுனையின் ஆனந்தத்தை அருள்பவர்; நிலாவையும் அடக்கி நிறுத்துபவர். வீரன், காமத்தின் அதிபதி, மேலும் காமத்தையே மயக்கி அடக்குபவர்.

Verse 77

कामाद्याः कामनाथश्च काममानसभेदनः । कामदः कामरूपश्च कामिनीकामसंचयः ॥ ७७ ॥

அவர் காமத்தின் ஆதிமூலம், காமத்தின் நாதன்; காமத்தின் வழியே மனத்தைத் துளைத்து அலைக்கழிப்பவர். விரும்பிய பயனை அருள்பவர், விருப்பத்திற்கேற்ப ரூபம் எடுப்பவர், மேலும் காதலுற்றவர்களின் உள்ளக் காமவேட்கையின் தொகுப்பே அவர்.

Verse 78

नित्यक्रीडो महालीलः सर्वः सर्वगतस्तथा । परमात्मा पराधीशः सर्वकारणकारणः ॥ ७८ ॥

அவர் எந்நாளும் லீலையில் ஈடுபடுபவர், மகா-லீலையின் நாதன்; அவர் எல்லாமும், எங்கும் நிறைந்தவர். அவர் பரமாத்மா, பராதீசன், எல்லாக் காரணங்களுக்கும் காரணம்.

Verse 79

गृहीतनारदवचा ह्यक्रूरपरिचिंतितः । अक्रूरवन्दितपदो गोपिकातोषकारकः ॥ ७९ ॥

நாரதரின் வாக்கை ஏற்று, அவர் அக்ரூரரின் தியானப் பொருளானார். அக்ரூரர் வணங்கிய திருப்பாதங்கள் உடையவர்; கோபிகைகளுக்கு நிறைவும் ஆனந்தமும் அளிப்பவர்.

Verse 80

अक्रूरवाक्यसंग्राही मथुरावासकारणः । अक्रूरतापशमनो रजकायुःप्रणाशनः ॥ ८० ॥

அக்ரூரரின் வாக்கை ஏற்றவர்; மதுராவில் வாசிக்கக் காரணமானவர்; அக்ரூரரின் துயரைத் தணித்தவர்; ரஜகன் (துவைப்பவன்) உயிரை அழித்தவர்.

Verse 81

मथुरानन्ददायी च कंसवस्त्रविलुण्ठनः । कंसवस्त्रपरीधानो गोपवस्त्रप्रदायकः ॥ ८१ ॥

மதுரைக்கு ஆனந்தம் அளிப்பவர்; கம்சனின் ஆடைகளைப் பறித்தவர்; கம்சனின் ஆடைகளை அணிந்தவர்; கோபர்களுக்கு ஆடைகள் வழங்கியவர்.

Verse 82

सुदामगृहगामी च सुदामपरिपूजितः । तंतुवाय कसंप्रीतः कुब्जाचंदनलेपनः ॥ ८२ ॥

சுதாமாவின் இல்லத்திற்குச் சென்றவர்; சுதாமாவால் பக்தியுடன் போற்றப்பட்டவர்; நெசவாளனில் மகிழ்ந்தவர்; குப்ஜை அளித்த சந்தனப் பூச்சை ஏற்றவர்.

Verse 83

कुब्जारूपप्रदो विज्ञो मुकुंदो विष्टरश्रवाः । सर्वज्ञो मथुरालोकी सर्वलोकाभिनंदनः ॥ ८३ ॥

குப்ஜைக்கு நேரான (அழகிய) உருவத்தை அளித்தவர்; அனைத்தும் அறிந்த ஞானி; முகுந்தன்—மோட்சம் அருள்வோர்; பரந்த புகழுடையவர்; மதுராவில் தங்கும் ஆண்டவன்; எல்லா உலகங்களாலும் போற்றப்படுபவர்.

Verse 84

कृपाकटाक्षदर्शी च दैत्यारिर्देवपालकः । सर्वदुःखप्रशमनो धनुभर्ङ्गी महोत्सवः ॥ ८४ ॥

கருணை நிறைந்த கடாட்சம் அருள்வோர்; தைத்தியர்களின் பகைவன், தேவர்களின் காவலன்; எல்லாத் துயரையும் தணிப்பவர்; வில்லை முறித்தவர்; தாமே மஹோৎসவமாக விளங்குபவர்.

Verse 85

कुवलयापीडहंता दंतस्कंधबलाग्रणीः । कल्परूपधरोधीरो दिव्यवस्त्रानुलेपनः ॥ ८५ ॥

குவலயாபீடனை வதைத்தவர்; தந்த-ஸ்கந்தத்தில் பாரம் தாங்கும் வலிமையில் முதன்மை; விருப்பம்போல் ரூபம் தரிக்கும் திடநிலை ஞானி, தெய்வீக ஆடைகளும் தெய்வீக அனுலேபனங்களும் அணிந்தவர்।

Verse 86

मल्लरूपो महाकालः कामरूपी बलान्वितः । कंसत्रासकरो भीमो मुष्टिकांतश्च कंसहा ॥ ८६ ॥

மல்லர் ரூபம் கொண்டு மகாகாலன் போல் தோன்றினார்; விருப்பம்போல் ரூபம் தரிக்கும் வலிமைமிக்கவர்—கம்சனை அச்சுறுத்தும் பயங்கரன்; முஷ்டிகனை அழித்தவர், கம்சனை வதைத்தவரும் ஆவார்।

Verse 87

चाणूरघ्नो भयहरः शलारिस्तोशलांतकः । वैकुंठवासी कंसारिः सर्वदुष्टनिषूदनः ॥ ८७ ॥

சாணூரனை வதைத்தவர், அச்சத்தை அகற்றுபவர்; சலாரியின் பகைவன், தோசலாவை அழிப்பவர். வைகுண்ட வாசி, கம்சனின் எதிரி, எல்லா துஷ்டர்களையும் ஒழிப்பவர்।

Verse 88

देवदुंदुभिनिर्घोषी पितृशोकनिवारणः । यादवेंद्रः सतांनाथो यादवारिप्रमर्द्दनः ॥ ८८ ॥

தேவர்களின் துந்துபி முழக்கம்போல் புகழ் ஒலிப்பவர்; பித்ருக்களின் துயரை நீக்குபவர்; யாதவர்களின் தலைவன்; சத்புருஷர்களின் நாதன்; யாதவர்களின் பகைவர்களை நசுக்கும்வர்।

Verse 89

शौरिशोकविनाशी च देवकीतापनाशनः । उग्रसेनपरित्राता उग्रसेनाभिपूजितः ॥ ८९ ॥

சௌரியின் துயரை அழிப்பவர், தேவகியின் வேதனையை நீக்குபவர்; உக்ரசேனனை காக்கும் பரித்ராதா, உக்ரசேனனால் வணங்கப்படும் பரமன்।

Verse 90

उग्रसेनाभिषेकी च उग्रसेनदया परः । सर्वसात्वतसाक्षी च यदूनामभिनंदनः ॥ ९० ॥

உக்ரசேனனை அபிஷேகம் செய்து அரியணையில் அமர்த்தியவர்; உக்ரசேனனுக்கு உன்னத கருணையாளர்; எல்லா ஸாத்வத பக்தர்களுக்கும் சாட்சி; யது குலத்தின் பேரின்பம் ஆவார்।

Verse 91

सर्वमाथुरसंसेव्यः करुणो भक्तबांधवः । सर्वगोपालधनदो गोपीगोपाललालसः ॥ ९१ ॥

மதுராவாசிகள் அனைவராலும் அன்புடன் சேவிக்கத் தக்கவர்; கருணைமிகு, பக்தர்களின் உறவும் ஆதரவுமாவார். எல்லா கோபாலர்களுக்கும் செல்வம் அளிப்பவர்; கோபி-கோபாலர் சங்கத்தை விரும்புபவர்।

Verse 92

शौरिदत्तोपवीती च उग्रसेनदयाकरः । गुरुभक्तो ब्रह्मचारी निगमाध्ययने रतः ॥ ९२ ॥

சௌரியால் அளிக்கப்பட்ட யஜ்ஞோபவீதத்தை அணிந்தவர்; உக்ரசேனனுக்கு கருணை செய்பவர்; குருபக்தர், பிரம்மச்சாரி, நித்தம் வேத-நிகமங்களின் অধ্যயனத்தில் ஈடுபடுபவர்।

Verse 93

संकर्षणसहाध्यायी सुदामसुहृदेव च । विद्यानिधिः कलाकोशो मृतपुत्रदस्तथा ॥ ९३ ॥

சங்கர்ஷணனின் சகஅத்தியாயி; சுதாமாவின் நெருங்கிய நண்பர்; கல்வியின் நிதி, கலைகளின் களஞ்சியம்; மேலும் இறந்த மகனை இழந்தவர்க்கும் மகனை அளித்தவர்।

Verse 94

चक्री पांचजनी चैव सर्वनारकिमोचनः । यमार्चितः परो देवो नामोच्चारवसो ऽच्युतः ॥ ९४ ॥

சக்கரத்தையும் பாஞ்சஜன்ய சங்கைவும் தாங்கியவர்; எல்லா நரக நிலைகளிலிருந்தும் விடுவிப்பவர். யமனும் வணங்கும் அந்த பரமதேவன் அச்யுதன்—அவன் நாமத்தை உச்சரித்தாலே எளிதில் அணுகப்படுபவன்।

Verse 95

कुब्जा विलासी सुभगो दीनबंधुरनूपमः । अक्रूरगृहगोप्ता च प्रतिज्ञापालकः शुभः ॥ ९५ ॥

அவரே குப்ஜையை மீட்டவர், லீலாவிலாசன், சுபமும் சௌபாக்யமும் நிறைந்தவன். துன்புற்றோரின் நண்பன், ஒப்பற்றவன்; அக்ரூரரின் இல்லக் காவலன், வாக்குறுதி காப்பவன், நன்மை தருபவன்।

Verse 96

जरासंधजयी विद्वान् यवनांतो द्विजाश्रयः । मुचुकुंदप्रियकरोजरासंधपलायितः ॥ ९६ ॥

அவர் ஞானமிக்க ஜராசந்தனை வென்றவன், யவனர்களை அழித்தவன், இருபிறப்போர்க்கு அடைக்கலம். முசுகுந்தனை மகிழ்வித்தவன்; அவன் முன் ஜராசந்தன் ஓடினான்।

Verse 97

द्वारकाजनको गूढो ब्रह्मण्यः सत्यसंगरः । लीलाधरः प्रियकरो विश्वकर्मा यशःप्रदः ॥ ९७ ॥

அவர் த்வாரகையின் நிறுவுநர், மறைமுகமான (ரகசிய)வன், பிராமணர்க்கு அருள்புரிவன், சத்தியப் போரில் உறுதியானவன். லீலையைத் தாங்கி நிற்பவன், பிரியத்தை அளிப்பவன், விஸ்வகர்மா-சொரூபன், புகழ் தருபவன்।

Verse 98

रुक्मिणीप्रियसंदेशो रुक्मशोकविवर्द्धनः । चैद्यशोकालयः श्रेष्ठो दुष्टराजन्यनाशनः ॥ ९८ ॥

அவர் ருக்மிணிக்குப் பிரியமான செய்தியைத் தந்த தூதன்; ருக்மியின் துயரை வளர்த்தவன். சைத்யன் (சிசுபாலன்) துக்கத்தின் தங்குமிடம்; பரம சிறந்தவன்; தீய அரச குலங்களை அழிப்பவன்।

Verse 99

रुक्मिवैरूप्यकरणो रुक्मिणीवचने रतः । बलभद्रवचोग्राही मुक्तरुक्मी जनार्दनः ॥ ९९ ॥

ஜனார்தனன் அவரே ருக்மியை விகாரமாக்கியவன்; ருக்மிணியின் சொல்லை நிறைவேற்றுவதில் ஈடுபட்டவன். பலபத்ரரின் ஆலோசனையை ஏற்றவன்; ருக்மியை விடுவித்து (மன்னித்து) அருளியவன்।

Verse 100

रुक्मिणीप्राणनाथश्च सत्यभामापतिः स्वयम् । भक्तपक्षी भक्तिवश्यो ह्यक्रूरमणिदायकः ॥ १०० ॥

அவர் ருக்மிணியின் பிராணநாதன்; தாமே சத்யபாமையின் கணவர். பக்தர்பக்கம் நிற்பவர், பக்தியால் வசப்படுபவர், அக்ரூரருக்கு மணியை அளித்தவர்.

Verse 101

शतधन्वाप्राणहारी ऋक्षराजसुताप्रियः । सत्राजित्तनयाकांतो मित्रविंदापहारकः ॥ १०१ ॥

அவர் சததன்வாவின் உயிரை எடுத்தவர்; ருக்ஷராஜன் மகள் (ஜாம்பவதி)க்கு அன்பானவர்; சத்ராஜித் மகள் (சத்யபாமா)க்கு காதலன்; மித்ரவிந்தையை அபகரித்தவர்.

Verse 102

सत्यापतिर्लक्ष्मणाजित्पूज्यो भद्राप्रियंकरः । नरका सुरघातीं च लीलाकन्याहरो जयी ॥ १०२ ॥

அவர் சத்தியத்தின் ஆண்டவன்; லக்ஷ்மணைக்கும் அஜேயன், வணங்கத்தக்கவன்; பத்ரைக்கு இனியதை அருள்பவன்; நரகாசுரனை அழித்தவன், தேவர்களின் பகைவரை கொன்றவன்; விளையாட்டாக லீலா கன்னியை அபகரித்து வென்றவன்.

Verse 103

मुरारिर्मदनेशोऽपि धरित्रीदुःखनाशनः । वैनतेयी स्वर्गगामी अदित्य कुंडलप्रदः ॥ १०३ ॥

அவர் முராரி; காமத்திற்கும் ஆண்டவன்; பூமியின் துயர்களை நீக்குபவன். வైనதேயன் (கருடன்) ரூபத்தில் பக்தரை ஸ்வர்க்கம் சேர்ப்பவன்; ஆதித்யன் ரூபத்தில் குண்டலங்களை அருள்பவன்.

Verse 104

इंद्रार्चितो रमाकांतो वज्रिभार्याप्रपूजितः । पारिजातापहारी च शक्रमानापहारकः ॥ १०४ ॥

அவர் இந்திரனால் அர்ச்சிக்கப்படுபவன்; ரமா (லக்ஷ்மி)யின் காதலன்; வஜ்ரதாரியின் மனைவி (சசி)யாலும் மிகப் போற்றப்படுபவன். பாரிஜாதத்தை எடுத்தவன்; சக்ரனின் அகந்தையைத் தாழ்த்தியவன்.

Verse 105

प्रद्युम्नजनकः सांबतातो बहुसुतो विधुः । गर्गाचार्यः सत्यगतिर्धर्माधारो धारधरः ॥ १०५ ॥

அவரே பிரத்யும்னனின் தந்தை, சாம்பனின் தாதை, பல புதல்வர் உடைய சந்திரன் போன்றவர்; கர்காசார்ய ரூபம், சத்தியகதி, தர்மத்தின் ஆதாரம், பூமி தாங்குபவர்।

Verse 106

द्वारकामंडनः श्लोक्यः सुश्लोको निगमालयः । पौंड्रकप्राणहारी च काशीराजशिरोहरः ॥ १०६ ॥

அவரே த்வாரகையின் அலங்காரம், சுலோகங்களில் போற்றத்தக்கவர், நற்பாடல் வடிவம், வேதங்களின் ஆலயம்; பௌண்ட்ரகனின் உயிர் பறித்தவர், காசி அரசன் தலை அறுத்தவர்।

Verse 107

अवैष्णवविप्रदाही सुदक्षिणभयाबहः । जरासंधविदारीं च धर्मनन्दनयज्ञकृत् ॥ १०७ ॥

அவரே அவைஷ்ணவ பிராமணனின் பாவத்தை எரிப்பவர், உரிய தக்ஷிணை அளிப்போரின் அச்சம் நீக்குபவர்; ஜராசந்தனைப் பிளந்தவர், தர்மநந்தனனின் யாகத்தை நிகழ்த்தியவர்।

Verse 108

शिशुपालशिररश्चेदी दंतवक्रविनाशनः । विदूरथांसकः श्रीशः श्रीदो द्विविदनाशनः ॥ १०८ ॥

அவரே சிசுபாலன் தலை வெட்டியவர், தந்தவக்ரனை அழித்தவர், விதூரதனை வதைத்தவர்; ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) நாதன், செல்வம் அருள்பவர், த்விவிதனை நாசம் செய்தவர்।

Verse 109

रुक्मिणीमानहारी च रुक्मिणीमानवर्द्धनः । देवर्षिशापहर्ता च द्रौपदीवाक्यपालकः ॥ १०९ ॥

அவரே ருக்மிணியின் மானத்தைத் தணிப்பவர், மேலும் ருக்மிணியின் மானத்தை உயர்த்தி காப்பவர்; தேவரிஷிகளின் சாபம் நீக்குபவர், த்ரௌபதியின் வாக்கை காத்தவர்।

Verse 110

दुर्वासो भयहाति व पांचालीस्मरणागतः । पार्थदूतः पार्थमन्त्री पार्थदुःखौधनाशनः ॥ ११० ॥

துர்வாசரால் எழும் அச்சத்தை அகற்றுபவன்; பாஞ்சாலி நினைத்தவுடன் வந்து அருள்பவன்; பார்த்தனின் தூதனாகவும் ஆலோசகராகவும் இருந்து, பார்த்தனின் துயரப் பெருக்கை அழிப்பவன்।

Verse 111

पार्थमानापहारी च पार्थजीवनदायकः । पांचाली वस्त्रदाता च विश्वपालकपालकः ॥ १११ ॥

பார்த்தனின் அவமானத்தை அகற்றுபவன், பார்த்தனுக்கு உயிரளிப்பவன்; பாஞ்சாலிக்கு ஆடை அளித்தவன், உலகைக் காக்கும் காவலர்களையும் காக்கும் பரிபாலகன்।

Verse 112

श्वेताश्वसारथिः सत्यः सत्यसाध्यो भयापहः । सत्यसंधः सत्यरतिः सत्यप्रिय उदारधीः ॥ ११२ ॥

வெள்ளை குதிரைகளின் சாரதியானவன்; தானே சத்தியம், சத்தியத்தால் அடையப்படுபவன், அச்சம் அகற்றுபவன். சத்தியவிரதன், சத்தியத்தில் மகிழ்பவன், சத்தியத்தை நேசிப்பவன், உயர்ந்த மனத்தவன்।

Verse 113

महासेनजयी चैव शिवसैन्यविनाशननः । बाणासुरभुजच्छेत्ता बाणबाहुवरप्रदः ॥ ११३ ॥

மாபெரும் சேனையை வென்றவன், சிவனின் சேனையை அழித்தவன்; பாணாசுரனின் கரங்களை வெட்டியவன், மேலும் அருளால் வரம் அளித்து பாணனுக்கு கரங்களை மீண்டும் அருளியவன்।

Verse 114

तार्क्ष्यमानापहारी च तार्क्ष्यतेजोविवर्द्धनः । रामस्वरूपधारी च सत्यभामामुदावहः ॥ ११४ ॥

தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) பெருமிதத்தை அகற்றி அவன் தேஜஸை வளர்ப்பவன்; ராம ரூபம் தாங்குபவன், சத்யபாமாவை துணைவியாகக் கொண்ட உயர்ந்த ஆண்டவன்।

Verse 115

रत्नाकरजलक्रीडो व्रजलीलाप्रदर्शकः । स्वप्रतिज्ञापरिध्वंसी भीष्माज्ञापरिपालकः ॥ ११५ ॥

ரத்நாகரத்தின் நீரில் விளையாடுபவன், வ்ரஜ லீலைகளை வெளிப்படுத்துபவன்; தன் பிரதிஞ்ஞையையும் உடைத்தாலும், பீஷ்மரின் ஆணையை நிறைவேற்றுபவன்—அந்தப் பெருமானை நினைந்து போற்றுக।

Verse 116

वीरायुधहरः कालः कालिकेशो महाबलः । वर्वरीषशिरोहारी वर्वरीषशिरःप्रदः ॥ ११६ ॥

வீரர்களின் ஆயுதங்களைப் பறிப்பவன்—அவனே காலன்; காலிகேசன், மஹாபலன்—வர்வரீஷனின் தலையை எடுத்தவனும், வர்வரீஷனின் தலையை அருளியவனும் அவனே।

Verse 117

धर्मपुत्रजयी शूरदुर्योधनमदांतकः । गोपिकाप्रीतिनिर्बंधनित्यक्रीडो व्रजेश्वरः ॥ ११७ ॥

தர்மபுத்திரன் (யுதிஷ்டிரன்) மீது வெற்றி கொண்டவன், வீர துர்யோதனனின் அகந்தையை அழித்தவன்; கோபிகைகளின் பிரீதியில் என்றும் கட்டுண்டு, என்றும் லீலையில் விளையாடுபவன்—அவனே வ்ரஜேஸ்வரன்।

Verse 118

राधाकुंडरतिर्धन्यः सदांदोलसमाश्रितः । सदामधुवनानन्दी सदावृंदावनप्रियः ॥ ११८ ॥

ராதாகுண்டத்தில் ரதி கொண்ட பக்தன் பாக்கியவன்; எப்போதும் ஆந்தோல (ஊஞ்சல்-உற்சவ)த்தைச் சார்ந்து, எப்போதும் மதுவனத்தில் மகிழ்ந்து, எப்போதும் வ்ரிந்தாவனத்தைப் பிரியமாகக் கொண்டிருப்பவன்।

Verse 119

अशोकवनसन्नद्धः सदातिलकसंगतः । सदागोवर्द्धनरतिः सदा गोकुलवल्लभः ॥ ११९ ॥

அசோக வனத்தால் எப்போதும் அலங்கரிக்கப்பட்டவன், எப்போதும் மங்கள திலகத்தால் விளங்குபவன்; எப்போதும் கோவர்தனத்தில் ரதி கொண்டவன், எப்போதும் கோகுலத்தின் வல்லபன் (பிரியன்) ஆனவன்।

Verse 120

भांडीरवटसंवासी नित्यं वंशीवटस्थितः । नन्दग्रामकृतावासो वृषभानुग्रहप्रियः ॥ १२० ॥

அவர் பாண்டீரவட்டத்தில் வாசித்து, எப்போதும் வம்சீவட்டத்தில் நிலைத்திருப்பவர்; நந்தகிராமத்தைத் தம் இல்லமாக்கி, வृषபானு குலத்துக்கு அருள் செய்வதில் மகிழ்வார்।

Verse 121

गृहीतकामिनीरूपो नित्यं रासिविलासकृत् । वल्लवीजनसंगोप्ता वल्लवीजनवल्लभः ॥ १२१ ॥

அவர் பிரியமான காமினி வடிவம் கொண்டு எப்போதும் ராசவிலாசம் செய்பவர்; கோபியர் கூட்டத்தின் காவலரும், கோபியர்க்கு மிகப் பிரியமான வல்லபரும் ஆவார்।

Verse 122

देवशर्मकृपाकर्ता कल्पपादपसंस्थितः । शिलानुगन्धनिलयः पादचारी घनच्छविः ॥ १२२ ॥

அவர் தேவசர்மனுக்கு கருணை அருளியவர்; கற்பவிருட்சத்தின் கீழ் நிலைத்திருப்பவர்; மணமிகு பாறைகளிடையே வாசித்து, கால்நடையாகச் சென்று, மேகமெனக் கருநிற ஒளி உடையவர்।

Verse 123

अतसीकुसुमप्रख्यः सदा लक्ष्मीकृपाकरः । त्रिपुरारिप्रियकरो ह्युग्रधन्वापराजितः ॥ १२३ ॥

அவர் அதசீ மலர்போல் ஒளிவீசுபவர்; எப்போதும் லக்ஷ்மியின் அருளை வழங்குபவர்; திரிபுராரி (சிவன்)க்கு பிரியமானவர்; உக்ரதன்வா ரூபத்தில் அஜேயன்।

Verse 124

षड्धुरध्वंसकर्ता च निकुंभप्राणहारकः । वज्रनाभपुरध्वंसी पौंड्रकप्राणहारकः ॥ १२४ ॥

அவர் ஷட்துரனை அழித்தவர், நிகும்பனின் உயிரை எடுத்தவர்; வஜ்ரநாபபுரத்தை இடித்தவர், பௌண்ட்ரகனின் உயிரை பறித்தவர்।

Verse 125

बहुलाश्वप्रीतिकर्ता द्विजवर्यप्रियंकरः । शिवसंकटहारी च वृकासुरविनाशनः ॥ १२५ ॥

பஹுலாஶ்வனை மகிழ்விப்பவர், சிறந்த த்விஜர்களுக்கு இனியவர், சிவனின் துன்பத்தை நீக்குபவர், வ்ருகாஸுரனை அழித்தவர்।

Verse 126

भृगुसत्कारकारी च शिवसात्त्विकताप्रदः । गोकर्णपूजकः सांबकुष्ठविध्वंसकारणः ॥ १२६ ॥

ப்ருகுவின் சத்காரத்தை ஏற்படுத்துபவர், சிவனைப் போன்ற சாத்த்விகப் புனிதத்தைக் கொடுப்பவர், கோகர்ணத்தை வழிபடுபவர், சாம்பன் அருளால் குஷ்டநாசத்திற்குக் காரணமானவர்।

Verse 127

वेदस्तुतो वेदवेत्ता यदुवंशविवर्द्धनः । यदुवंशविनाशी च उद्धवोद्धारकारकः ॥ १२७ ॥

வேதங்களால் போற்றப்படுபவர், வேதங்களின் உண்மையான அறிஞர், யது வம்சத்தை வளர்ப்பவரும் அதையே லயப்படுத்துபவரும், உத்தவனின் விடுதலைக்குக் காரணமானவர்।

Verse 128

राधा च राधिका चैव आनंदा वृषभानुजा । वृन्दावनेश्वरी पुण्या कृष्णमानसहारिणी ॥ १२८ ॥

அவள் ராதை, ராதிகையும்; ஆனந்தஸ்வரூபிணி, வ்ருஷபானுவின் மகள்; வ்ரிந்தாவனத்தின் ஈஸ்வரி, புனிதமானவள், கிருஷ்ணனின் மனத்தை கவர்பவள்।

Verse 129

प्रगल्भा चतुरा कामा कामिनी हरिमोहिनी । ललिता मधुरा माध्वी किशोरी कनकप्रभा ॥ १२९ ॥

அவள் துணிவும் தன்னம்பிக்கையும் உடையவள், நுண்ணறிவாளி, காமமே, காதலி; ஹரியையும் மயக்கும் மோகினி. அவள் லலிதை, மதுரம், தேன் போன்ற மాధ்வி, இளமையான கிஷோரி, பொன்னொளி வீசுபவள்।

Verse 130

जितचंद्रा जितमृगा जितसिंहा जितद्विपा । जितरंभा जितपिका गोविंदहृदयोद्भवा ॥ १३० ॥

சந்திரனை வென்றவள், மானை வென்றவள், சிங்கத்தையும் யானையையும் வென்றவள்; ரம்பையையும் குயிலையும் மிஞ்சியவள்—அவள் கோவிந்தன் இதயத்திலிருந்து உதித்த தேவியாம்।

Verse 131

जितबिंबा जितशुका जितपद्मा कुमारिका । श्रीकृष्णाकर्षणा देवी नित्यं युग्मस्वरूपिणी ॥ १३१ ॥

பிம்பப் பழத்தின் செம்மை, கிளியின் கவர்ச்சி, தாமரையின் அழகு ஆகியவற்றையும் மிஞ்சியவள்—அவள் நித்திய குமாரி; ஸ்ரீகிருஷ்ணனை ஈர்க்கும் தேவி, என்றும் யுக்ம-ஸ்வரூபிணி।

Verse 132

नित्यं विहारिणी कांता रसिका कृष्णवल्लभा । आमोदिनी मोदवती नंदनंदनभूषिता ॥ १३२ ॥

அவள் நித்திய லீலாவிஹாரிணி, பிரிய காந்தை, தெய்வீக ரசத்தின் ரசிகை, கிருஷ்ணனின் வல்லபை; ஆனந்த மணமுடையவள், பேரின்பம் நிறைந்தவள், நந்தநந்தனால் அலங்கரிக்கப்படுபவள்।

Verse 133

दिव्यांबरा दिव्यहारा मुक्तामणिविभूषिता । कुञ्जप्रिया कुञ्जवासा कुञ्जनायकनायिका ॥ १३३ ॥

அவள் தெய்வீக ஆடை அணிந்தவள், தெய்வீக மாலைகள் தரித்தவள், முத்து மணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்; குஞ்சங்களை நேசிப்பவள், குஞ்சங்களில் வாசிப்பவள், குஞ்சநாயகனின் நாயிகை।

Verse 134

चारुरूपा चारुवक्त्रा चारुहेमांगदा शुभा । श्रीकृष्णवेणुसंगीता मुरलीहारिणी शिवा ॥ १३४ ॥

அவள் அழகிய ரூபமுடையவள், அழகிய முகமுடையவள், மங்களகரமானவள், இனிய பொற்கைவளையங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்; ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் வேணு இசையில் ஒன்றியவள், முரளியால் இதயம் கவர்பவள், மங்களமே ஆனவள் (சிவா)।

Verse 135

भद्रा भगवती शांता कुमुदा सुन्दरी प्रिया । कृष्णरतिः श्रीकृष्णसहचारिणी ॥ १३५ ॥

அவள் பத்ரா, பகவதீ, சாந்தா, குமுதா, சுந்தரீ, பிரியா; ஸ்ரீகிருஷ்ணரதியாய் என்றும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் சகசாரிணி.

Verse 136

वंशीवटप्रियस्थाना युग्मायुग्मस्वरूपिणी । भांडीरवासिनी शुभ्रा गोपीनाथप्रिया सखी ॥ १३६ ॥

அவள் வம்சீவட்டத்தின் புனிதத் தலத்தை நேசிப்பவள்; யுக்மமும் அயுக்மமும் ஆகிய இரு ரூபங்களுடையவள்; பாண்டீரத்தில் வாசிப்பவள், தூய ஒளிமிகு—கோபீநாதன் (ஸ்ரீகிருஷ்ணன்) இன் பிரிய சखी.

Verse 137

श्रुतिनिःश्वसिता दिव्या गोविंदरसदायिनी । श्रीकृष्णप्रार्थनीशाना महानन्दप्रदायिनी ॥ १३७ ॥

அவள் ஸ்ருதி (வேதம்) யின் தெய்வீக நிச்வாசமாக, கோவிந்த-ரசத்தை அருள்பவள்; ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வேண்டுதலுக்குத் தலைமை சக்தியாகவும், மகாநந்தம் அளிப்பவளாகவும் உள்ளாள்.

Verse 138

वैकुंठजनसंसेव्या कोटिलक्ष्मी सुखावहा । कोटिकंदर्पलावण्या रतिकोटिरतिप्रदा ॥ १३८ ॥

அவள் வைகுண்ட வாசிகளால் சேவிக்கப்படுபவள்; கோடி லக்ஷ்மிகளின் சுகத்தை அருள்பவள்; கோடி கந்தர்ப்பர்களையும் மிஞ்சும் லாவண்யமுடையவள்; கோடி-கோடி இன்பங்களையும் கடந்த இன்பத்தை அளிப்பவள்.

Verse 139

भक्तिग्राह्या भक्तिरूपा लावण्यसरसी उमा । ब्रह्मरुद्रादिसंराध्या नित्यं कौतूहलान्विता ॥ १३९ ॥

உமா பக்தியால் மட்டுமே அறியப்படுபவள்; அவள் பக்தியே உருவானவள், லாவண்யத்தின் சரஸியாக விளங்குபவள். பிரம்மா, ருத்ரன் முதலிய தேவர்களால் எப்போதும் ஆராதிக்கப்படுபவள்; என்றும் வியப்பினால் நிறைந்தவள்.

Verse 140

नित्यलीला नित्यकामा नित्यश्रृंगारभूषिता । नित्यवृन्दावनरसा नन्दनन्दनसंयुता ॥ १४० ॥

அவள் நித்திய தெய்வீக லீலையில் ரமிப்பவள்; நித்திய பிரேம-காமனையால் நிறைந்தவள்; எப்போதும் புனித சிருங்கார-பூஷணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள். வ்ரிந்தாவன ரசத்தை நித்தமும் அனுபவித்து நந்தநந்தனன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடன் பிரியாத ஒன்றிப்பில் உள்ளாள்.

Verse 141

गोपगिकामण्डलीयुक्ता नित्यं गोपालसंगता । गोरसक्षेपणी शूरा सानन्दानन्ददायिनी ॥ १४१ ॥

அவள் கோபிகையர் மண்டலத்துடன் கூடி, நித்தமும் கோபால-பிரபுவின் சங்கத்தில் இருப்பாள். பால்-ரசத்தை பொழிவதில் துணிவாளி; ஆனந்தமும் பரமானந்தமும் அருள்பவள்.

Verse 142

महालीला प्रकृष्टा च नागरी नगचारिणी । नित्यमाघूर्णिता पूर्णा कस्तूरीतिलकान्विता ॥ १४२ ॥

அவள் மஹாலீலையால் உயர்ந்தவள்; நகர நாகரிகம் உடையவளாயினும் மலைகளில் உலாவுபவள். நித்தமும் ஆனந்தத்தில் சுழன்று திளைப்பவள், எல்லாவற்றிலும் பூர்ணை; நெற்றியில் கஸ்தூரி திலகத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்.

Verse 143

पद्मा श्यामा मृगाक्षी च सिद्धिरूपा रसावहा । कोटिचन्द्रानना गौरी कोटिकोकिलसुस्वरा ॥ १४३ ॥

அவள் பத்மா, ஷ்யாமா, மிருகாக்ஷி; சித்தி-ரூபிணி, ரசத்தைத் தாங்கி வழங்குபவள். அவளின் முகம் கோடி சந்திரர்கள் போல் ஒளிரும்; அவள் கௌரீ-ரூபம், அவளின் குரல் கோடி குயில்களைவிட இனிமைமிக்கது.

Verse 144

शीलसौंदर्यनिलया नन्दनन्दनलालिता । अशोकवनसंवासा भांडीरवनसङ्गता ॥ १४४ ॥

அவள் சீலமும் சௌந்தர்யமும் தங்கும் நிலையம்; நந்தநந்தனனுக்கு லலிதையாகப் பிரியமானவள். அவள் அசோக வனத்தில் வாசிப்பவள்; பாண்டீர வனத்துடன் தொடர்புடையவள்.

Verse 145

कल्पद्रुमतलाविष्टा कृष्णा विश्वा हरिप्रिया । अजागम्या भवागम्या गोवर्द्धनकृतालया ॥ १४५ ॥

அவள் கல்பதருவின் அடியில் உறைவாள்; ஷ்யாமவர்ணை, அனைத்திலும் பரவி நிற்பவள், ஹரிக்கு பிரியமானவள். அஜன்மர் (சாதாரணர்) அணுக இயலாதவள்; ஆனால் பவபந்தத்தில் கட்டுண்டோர்க்கு எளிதில் அடையத்தக்கவள்; கோவர்தனத்தில் தன் ஆலயத்தை அமைத்தவள்.

Verse 146

यमुनातीरनिलया शश्वद्गोविंदजल्पिनी । शश्वन्मानवती स्निग्धा श्रीकृष्णपरिवन्दिता ॥ १४६ ॥

அவள் யமுனைத் துறையில் உறைவாள்; எப்போதும் கோவிந்தன் நாமத்தை ஜபிப்பாள். மனிதர்மேல் என்றும் கருணையுடையவள், அன்பால் நெகிழ்வானவள்; ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் வணங்கப்படுபவள்.

Verse 147

कृष्णस्तुता कृष्णवृता श्रीकृष्णहृदयालया । देवद्रुमफला सेव्या वृन्दावनरसालया ॥ १४७ ॥

அவள் கிருஷ்ணனால் புகழப்பட்டவள், கிருஷ்ணனால் சூழப்பட்டவள், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இதயத்தில் உறைவாள். தேவதருவின் கனிபோல் சேவிக்கத் தகுந்தவள்; வ்ரிந்தாவனத்தின் அமுத-ரஸத்தின் ஆலயமே அவள்.

Verse 148

कोटितीर्थमयी सत्या कोटितीर्थफलप्रदा । कोटियोगसुदुष्प्राप्या कोटियज्ञदुराश्रया ॥ १४८ ॥

சத்தியம் கோடி தீர்த்தங்களின் சாரமாய் உள்ளது; கோடி தீர்த்தங்களின் பலனையும் அளிக்கிறது. அது கோடி யோகங்களாலும் எளிதில் அடைய முடியாதது; கோடி யாகங்களிலும் அரிதான சரணாகதி-ஆதாரம்.

Verse 149

मनसा शशिलेखा च श्रीकोटिसुभगाऽनघा । कोटिमुक्तसुखा सौम्या लक्ष्मीकोटिविलासिनी ॥ १४९ ॥

மனத்தில் அவள் ஷசிலேகை—களங்கமற்றவள், கோடி ஸ்ரீ-சௌபாக்யங்களையும் மிஞ்சும் அழகுடையவள். அவள் சௌம்யை, கோடி முக்திகளின் ஆனந்தம் அளிப்பவள்; கோடி லக்ஷ்மிகளின் வைபவத்தில் விளையாடுபவள்.

Verse 150

तिलोत्तमा त्रिकालस्था त्रिकालज्ञाप्यधीश्वरी । त्रिवेदज्ञा त्रिलोकज्ञा तुरीयांतनिवासिनी ॥ १५० ॥

அவள் திலோத்தமா; மூன்று காலங்களிலும் நிலைத்திருப்பவள், மூன்று காலங்களையும் அறியும் பரமாதீஸ்வரி. மூன்று வேதங்களையும் மூன்று உலகங்களையும் அறிந்தவள்; துரீயத்தின் உள்நிலைச் சத்தியத்தில் வாசிப்பவள்.

Verse 151

दुर्गाराध्या रमाराध्या विश्वाराध्या चिदात्मिका । देवाराध्या पराराध्या ब्रह्माराध्या परात्मिका ॥ १५१ ॥

அவள் துர்கையாக ஆராதிக்கத்தக்கவள்; ரமா (லக்ஷ்மி)யாகவும் ஆராதிக்கத்தக்கவள். அவள் உலகமேயாகப் பூஜ்யமானவள்; சித்-ஆத்மிகை. தேவர்களால் ஆராதிக்கப்படுபவள்; பரம ஆராத்யை; பிரம்மமாக ஆராதிக்கப்படுபவள்; பராத்மிகை.

Verse 152

शिवाराध्या प्रेमसाध्या भक्ताराध्या रसात्मिका । कृष्णप्राणार्पिणी भामा शुद्धप्रेमविलासिनी ॥ १५२ ॥

பாமா சிவனாலும் ஆராதிக்கத்தக்கவள்; அன்பினால் அடையத்தக்கவள், பக்தர்களால் பூஜிக்கப்படுபவள், பக்தி-ரஸத்தின் சாரமே. அவள் கிருஷ்ணனுக்குத் தன் உயிரை அர்ப்பணிப்பவள்; தூய அன்பின் லீலையில் விளையாடுபவள்.

Verse 153

कृष्णाराध्या भक्तिसाध्या भक्तवृन्दनिषेविता । विश्वाधारा कृपाधारा जीवधारातिनायिका ॥ १५३ ॥

அவள் கிருஷ்ண-சம்பந்தமாக ஆராதிக்கத்தக்கவள்; பக்தியால் அடையத்தக்கவள்; பக்தர்களின் கூட்டத்தால் சேவிக்கப்படுபவள். அவள் உலகத்தின் ஆதாரம், கருணையின் பெருக்கம், உயிர்களின் வாழ்வைத் தாங்கும் பரம நாயகி.

Verse 154

शुद्धप्रेममयी लज्जा नित्यसिद्धा शिरोमणिः । दिव्यरूपा दिव्यभोगा दिव्यवेषा मुदान्विता ॥ १५४ ॥

தூய அன்பால் நிறைந்த லஜ்ஜை நித்யசித்தை, சிரோமணி. அவளுக்கு தெய்வீக ரூபம், தெய்வீக அனுபவங்கள், தெய்வீக ஆடை; அவள் ஆனந்தம் நிறைந்தவள்.

Verse 155

दिव्यांगनावृन्दसारा नित्यनूतनयौवना । परब्रह्मावृता ध्येया महारूपा महोज्ज्वला ॥ १५५ ॥

அவள் திவ்ய அப்ஸரைக் கூட்டத்தின் சாரம்; எப்போதும் புதுப்புது யௌவனமுடையாள். பரப்ரஹ்மத்தால் சூழப்பட்டு தியானிக்கத் தகுந்தவள்—மகா ரூபிணி, மிகுந்த ஒளிவளமுடையாள்.

Verse 156

कोटिसूर्यप्रभा कोटिचन्द्रबिंबाधिकच्छविः । कोमलामृतवागाद्या वेदाद्या वेददुर्लभा ॥ १५६ ॥

அவளின் பிரபை கோடி சூரியர்களைப் போன்றது; அவளின் அழகு கோடி பூர்ணசந்திரர்களையும் மிஞ்சும். அவளின் வாக்கு மென்மையும் அமுதமும்; அவள் ஆதியா, வேதமூலமானவள்—ஆயினும் வேதங்களாலும் அரிதாகப் பெறப்படுவாள்.

Verse 157

कृष्णासक्ता कृष्णभक्ता चन्द्रावलिनिषेविता । कलाषोडशसंपूर्णा कृष्णदेहार्द्धधारिणी ॥ १५७ ॥

அவள் கிருஷ்ணனில் லயித்தவள், கிருஷ்ணபக்தை; சந்திராவளியால் சேவிக்கப்படுபவள். பதினாறு கலைகளாலும் நிறைந்தவள்; கிருஷ்ணனின் தேகத்தின் அரைப் பாகத்தைத் தாங்குபவள்.

Verse 158

कृष्णबुद्धिः कृष्णसाराकृष्णरूपविहारिणी । कृष्णकान्ता कृष्णधना कृष्णमोहनकारिणी ॥ १५८ ॥

அவளின் புத்தி கிருஷ்ணனில் நிலைத்தது; அவளின் சாரம் கிருஷ்ணனே; கிருஷ்ணரூபத்தில் அவள் விளையாடுகிறாள். அவள் கிருஷ்ணகாந்தை; கிருஷ்ணனே அவளின் செல்வம்; கிருஷ்ணனால் பிறரை மயக்கும் வல்லமை உடையாள்.

Verse 159

कृष्णदृष्टिः कृष्णगोत्री कृष्णदेवी कुलोद्वहा । सर्वभूतस्थितावात्मा सर्वलोकनमस्कृता ॥ १५९ ॥

அவளின் பார்வை கிருஷ்ணனில் நிலைத்தது; அவள் கிருஷ்ணகோத்திரத்தாள், கிருஷ்ணதேவி, குலத்தை உயர்த்துபவள். அவளின் ஆத்மா எல்லா உயிர்களிலும் நிலைகொண்டது; எல்லா லோகங்களும் அவளை வணங்குகின்றன.

Verse 160

कृष्णदात्री प्रेमधात्री स्वर्णगात्री मनोरमा । नगधात्री यशोठात्री महादेवी शुभंकरी ॥ १६० ॥

கிருஷ்ணதாத்ரீ, அன்பை வளர்ப்பவள், பொன்னுடல் கொண்ட மனோகரி; மலைகளைத் தாங்குபவள், புகழைத் தாங்குபவள்—அவளே மகாதேவி, மங்களம் அருள்பவள்।

Verse 161

श्रीशेषदेवजननी अवतारगणप्रसूः । उत्पलांकारविंदांका प्रसादांका द्वितीयका ॥ १६१ ॥

ஸ்ரீ—சேஷதேவனின் தாய், அவதாரக் கூட்டங்களின் மூலப் பிரசவம்; ‘உத்பலாங்கா’, ‘அரவிந்தாங்கா’, ‘பிரசாதாங்கா’ எனவும் புகழ்பெற்றவள்—இவ்வரிசையில் இரண்டாவள்।

Verse 162

रथांका कुंजरांका च कुंडलांकपदस्थिता । छत्रांका विद्युदंका च पुष्पमालांकितापि च ॥ १६२ ॥

ரதச் சின்னமும் யானைச் சின்னமும் கொண்டவள்; காதணி-சின்னம் பதிந்த பாதமுத்திரையின் மீது நிலைபெற்றவள்; குடைச் சின்னமும் மின்னல் சின்னமும் உடையவள்; மலர்மாலையாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்।

Verse 163

दंडांका मुकुटांका च पूर्णचन्द्रा शुकांकिता । कृष्णात्रहारपाका च वृन्दाकुंजविहारिणी ॥ १६३ ॥

தண்டச் சின்னமும் முடிச் சின்னமும் உடையவள்; பூர்ணசந்திரச் சின்னமும் கிளி-சின்னமும் கொண்டவள்; கருநிற ஆடை அணிந்து, நட்சத்திர மாலையைத் தரித்து, வ்ரிந்தாவின் குஞ்சங்களில் விளையாடுபவள்।

Verse 164

कृष्णप्रबोधनकरी कृष्णशेषान्नभोजिनी । पद्मकेसरमध्यस्था संगीतागमवेदिनी ॥ १६४ ॥

கிருஷ்ணனை எழுப்பி விழிப்பூட்டுபவள்; கிருஷ்ணன் விட்டுச் சென்ற சேஷ அன்னத்தைப் பருகுபவள்; தாமரையின் கேசர நடுவில் உறைவவள்; இசை ஆகமத்தின் நுண்ணறிவை உடையவள்।

Verse 165

कोटिकल्पांतभ्रूभंगा अप्राप्तप्रलयाच्युता । सर्वसत्त्वनिधिः पद्मशंखादिनिधिसेविता ॥ १६५ ॥

கோடி கல்பங்களின் முடிவிலும் அவளது புருவச் சுளிப்பு எழாது; பிரளயம் இன்னும் வராதபோதும் அவள் அசையாது, அச்யுதையாக நிலைத்திருப்பாள். அவள் எல்லா உயிர்களுக்கும் நிதி; பத்மம், சங்கம் முதலிய தெய்வ நிதிகளால் சேவிக்கப்படுகிறாள்.

Verse 166

अणिमादिगुणैश्वर्या देववृन्दविमोहिनी । सस्वानन्दप्रदा सर्वा सुवर्णलतिकाकृतिः ॥ १६६ ॥

அணிமா முதலிய குண-ஐஸ்வர்யங்களால் நிறைந்த அவள் தேவர்களையும் மயக்குகிறாள். அவள் தன் ஆனந்தத்தையே அனைவருக்கும் அருள்கிறாள்; அவளது வடிவு பொன்னிறக் கொடிபோல் விளங்குகிறது.

Verse 167

कृष्णाभिसारसंकेता मालिनी नृत्यपंडिता । गोपीसिंधुसकाशाह्वां गोपमंडपशोभिनी ॥ १६७ ॥

கிருஷ்ணனைச் சந்திக்க ஒப்பந்தச் சங்கேதம் கொண்டவள்; மாலினி—நடனத்தில் பண்டிதை. ‘கோபீ-சிந்து-சகாசா’ எனப் புகழ்பெற்றவள்; கோபர் மண்டபத்தை அலங்கரிப்பவள்.

Verse 168

श्रीकृष्णप्रीतिदा भीता प्रत्यंगपुलकांचिता । श्रीकृष्णालिंगनरता गोविंदविरहाक्षमा ॥ १६८ ॥

ஸ்ரீகிருஷ்ணனை மகிழ்விப்பவள்; அச்சத்தால் நடுங்கி, உடலெங்கும் ரோமாஞ்சம் பொலிவுற. ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அணைப்பில் எப்போதும் ஈடுபட்டவள்; கோவிந்தன் பிரிவைத் தாங்க இயலாதவள்.

Verse 169

अनंतगुणसंपन्ना कृष्णकीर्तनलालसा । बीजत्रयमयी मूर्तिः कृष्णानुग्रहवांछिता ॥ १६९ ॥

அனந்த தெய்வீக குணங்களால் நிறைந்த அவள் கிருஷ்ண கீர்த்தனத்தில் பேராசை கொண்டவள். அவள் மூன்று பீஜாக்ஷரங்களால் ஆன மூர்த்தி; கிருஷ்ணனின் அனுகிரகத்தை நாடுபவள்.

Verse 170

विमलादिनिषेव्या च ललिताद्यार्चिता सती । पद्मवृन्दस्थिता हृष्टा त्रिपुरापरिसेविता ॥ १७० ॥

விமலா முதலிய தேவியர் அவளைச் சேவிக்கின்றனர்; லலிதா முதலியோர் அந்தச் சதீதேவியை வழிபடுகின்றனர். தாமரைக் கூட்டத்தின் நடுவில் தங்கி அவள் மகிழ்வுறுகிறாள்; திரிபுரா எப்போதும் அவளைப் பணிவிடை செய்கிறாள்.

Verse 171

वृन्तावत्यर्चिता श्रद्धा दुर्ज्ञेया भक्तवल्लभा । दुर्लभा सांद्रसौख्यात्मा श्रेयोहेतुः सुभोगदा ॥ १७१ ॥

வ்ருந்தாவதியில் வழிபடப்படும் அந்த ‘ஸ்ரத்தா’ அறிதற்கு அரியது; பக்தர்களுக்கு மிகப் பிரியம்; அடையவும் அரிது. அதன் இயல்பு செறிந்த ஆனந்தமே; அது பரம நன்மைக்குக் காரணமாகி, நற்கருணைமிகு போகங்களை அளிக்கிறது.

Verse 172

सारंगा शारदा बोधा सद्वृंदावनचारिणी । ब्रह्मानन्दा चिदानन्दा ध्यानान्दार्द्धमात्रिका ॥ १७२ ॥

அவள் ஸாரங்கா; அவள் ஸாரதா; அவள் போதா (விழிப்புணர்வு). உண்மையான வ்ருந்தாவனத்தில் அவள் உலாவுகிறாள். அவள் பிரஹ்மானந்தமும் சிதானந்தமும்; தியானத்தில் பிறக்கும் ஆனந்தத்தின் அரைமாத்திரை அளவாய் விளங்குகிறாள்.

Verse 173

गंधर्वा सुरतज्ञा च गोविंदप्राणसंगमा । कृष्णांगभूषणा रत्नभूषणा स्वर्णभूषिता ॥ १७३ ॥

அவள் கந்தர்வி; காதல் கலைகளில் நிபுணை; அவளின் உயிர் கோவிந்தனோடு ஒன்றாயுள்ளது. அவள் கிருஷ்ணனின் அங்கங்களை அலங்கரிக்கிறாள்; ரத்தினங்களாலும் பொன்னாலும் அழகுபெறுகிறாள்.

Verse 174

श्रीकृष्णहृदयावासमुक्ताकनकनालि का । सद्रत्नकंकणयुता श्रीमन्नीलगिरिस्थिता ॥ १७४ ॥

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் இதயத்தில் வாசம் செய்பவள்; முத்தும் பொன்னும் சேர்ந்த மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள். உயர்ந்த ரத்தினங்கள் பதித்த வளையல்கள் அணிந்து, திருவுடைய நீலகிரியில் வீற்றிருக்கிறாள்.

Verse 175

स्वर्णनूपुरसंपन्ना स्वर्णकिंकिणिमंडिता । अशेषरासकुतुका रंभोरूस्तनुमध्यमा ॥ १७५ ॥

பொன் நூபுரங்களால் நிறைந்தவள், பொன் கிங்கிணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்; எல்லா ராசக் க்ரீடைகளிலும் ஆர்வமுடையவள், ரம்பை போன்ற தொடைகளும் மெலிந்த இடையும் உடையவள்।

Verse 176

पराकृतिः पररानन्दा परस्वर्गविहारिणी । प्रसूनकबरी चित्रा महासिंदूरसुन्दरी ॥ १७६ ॥

அவள் பரம இயல்புடையவள், பரமானந்தத்தில் திளைப்பவள், உயர்ந்த சொர்க்கத்தில் உலாவுபவள். மலர்களால் அலங்கரித்த கூந்தல் வியத்தகு ஒளியுடன் விளங்கும்; மாபெரும் சிந்தூர அலங்காரத்தால் மிக அழகியவள்.

Verse 177

कैशोरवयसा बाला प्रमदाकुलशेखरा । कृष्णाधरसुधा स्वादा श्यामप्रेमविनोदिनी ॥ १७७ ॥

இளமைத் தழுவிய கன்னி, காதல் மயங்கிய மகளிரில் மணிமுடி; கிருஷ்ணனின் உதட்களின் அமுதம்போல் இனிமை உடையவள், ஷ்யாமசுந்தரன் மீது அன்பில் விளையாடுகிறாள்।

Verse 178

शिखिपिच्छलसच्चूडा स्वर्णचंपकभूषिता । कुंकुमालक्तकस्तूरीमंडिता चापराजिता ॥ १७८ ॥

மயில் இறகுகளின் அழகிய சுடர்முடியால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள், பொன் சம்பக ஆபரணங்களால் பூண்டவள்; குங்குமம், ஆலத்தகம், கஸ்தூரி ஆகியவற்றால் மிளிர்ந்து—அபராஜிதை போல அஜேயமாக ஒளிர்ந்தாள்।

Verse 179

हेमहरान्वितापुष्पा हाराढ्या रसवत्यपि । माधुर्य्यमधुरा पद्मा पद्महस्ता सुविश्रुता ॥ १७९ ॥

அவள் பொன் மாலைகளும் மலர் அலங்காரங்களும் பூண்டவள்; மாலைகளால் செழித்தவள், ரசம் நிறைந்தவள். இனிமையிலும் இனிமைத் தன்மையாய்—அவள் பத்மா, தாமரை-கையாள், எங்கும் புகழ்பெற்றவள்।

Verse 180

भ्रूभंगाभंगकोदंडकटाक्षशरसंधिनी । शेषदेवाशिरस्था च नित्यस्थलविहारिणी ॥ १८० ॥

புருவம் வளைந்து-நேராகும் அளவிலேயே முறியாத கோதண்டத்தில் கடாட்சம் எனும் அம்புகளைச் சேர்த்துச் செலுத்துவாள்; சேஷதேவனின் தலைகளின் மேல் உறைவாள்; தன் நித்திய தாமத்தில் எப்போதும் விளையாடுவாள்.

Verse 181

कारुण्यजलमध्यस्था नित्यमत्ताधिरोहिणी । अष्टभाषवती चाष्टनायिका लक्षणान्विता ॥ १८१ ॥

கருணை நீரின் நடுவே உறைவாள்; உணர்வெழுச்சியின் மத்த யானைமேல் எப்போதும் ஏறியிருப்பாள்; எட்டு வகை மொழிநடைகளால் நிறைந்தவள்; அஷ்டநாயிகை இலக்கணங்களையும் தாங்கியவள்.

Verse 182

सुनूतिज्ञा श्रुतिज्ञा च सर्वज्ञा दुःखहारिणी । रजोगुणेश्वरी चैव जरच्चंद्रनिभानना ॥ १८२ ॥

நல்ல நெறி-ஒழுக்கத்தை அறிந்தவள், ஸ்ருதி-வேதங்களை அறிந்தவள், அனைத்தையும் அறிந்தவள், துயரத்தை அகற்றுபவள். ரஜோகுணத்தின் அதீஸ்வரி; அவள் முகம் முதிர்ந்த நிலவைப் போல ஒளிரும்.

Verse 183

केतकीकुसुमाभासा सदा सिंधुवनस्थिता । हेमपुष्पाधिककरा पञ्चशक्तिमयी हिता ॥ १८३ ॥

கேதகி மலரைப் போல ஒளிவிடுபவள்; சிந்து வனத்தில் எப்போதும் தங்குபவள். அவள் கரங்கள் பொன் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவை; நன்மை செய்வாள்; ஐந்துவகை சக்திகளின் வடிவம்.

Verse 184

स्तनकुभी नराढ्या च क्षीणापुण्या यशस्वनी । वैराजसूयजननी श्रीशा भुवनमोहिनी ॥ १८४ ॥

ஸ்தனகும்பங்களால் அழகுபெற்றவள், மனிதர்களால் அலங்கரிக்கப்படுபவள்; புண்ணியம் குன்றினும் புகழ்மிக்கவள். வைராஜ-சூய அரசர்களின் தாய்; ஸ்ரீயின் அதிபதி; உலகங்களை மயக்கும் மோகினி.

Verse 185

महाशोभा महामाया महाकांतिर्महास्मृतिः । महामोहा महाविद्या महाकीर्तिंर्महारतिः ॥ १८५ ॥

அவள் மகாசோபை, மகாமாயை, மகாகாந்தி, மகாஸ்மிருதி. அவள் மகாமோகம், மகாவித்யை, மகாகீர்த்தி, மகாரதி (பக்தி-இன்பம்) ஆகும்.

Verse 186

महाधैर्या महावीर्या महाशक्तिर्महाद्युतिः । महागौरी महासंपन्महाभोगविलासिनी ॥ १८६ ॥

அவள் மகாதைரியம், மகாவீரியம் உடையவள்; மகாசக்தி, மகாத்யுதி கொண்டவள். அவள் மகாகௌரி, மகாசம்பன்னம் உடையவள், மகாபோக-விலாசத்தில் மகிழ்பவள்.

Verse 187

समया भक्तिदाशोका वात्सल्यरसदायिनी । सुहृद्भक्तिप्रदा स्वच्छा माधुर्यरसवर्षिणी ॥ १८७ ॥

அவள் சமயா (சரியான நேரத்தில் அருள்பவள்), பக்தி அளிப்பவள், சோகத்தை நீக்குபவள். அவள் வாத்ஸல்ய ரசம் தருபவள், சுஹ்ருத்-பக்தி அளிப்பவள், தூய்மையானவள், மாதுர்ய ரசத்தைப் பொழிபவள்.

Verse 188

भावभक्तिप्रदा शुद्धप्रेमभक्तिविधायिनी । गोपरामाभिरामा च क्रीडारामा परेश्वरी ॥ १८८ ॥

அவள் பாவ-பக்தி அளிப்பவள்; தூய பிரேம-பக்தியை நிறுவுபவள். அவள் கோபியரிடையே மிக இனிமையானவள், ராமாவின் பிரியமானவள், விளையாட்டில் மகிழும் பரேஸ்வரி.

Verse 189

नित्यरामा चात्मरामा कृष्णरामा रमेश्वरी । एकानैकजगद्व्याप्ता विश्वलीलाप्रकाशिनी ॥ १८९ ॥

அவள் நித்யராமா, ஆத்மராமா; அவள் கிருஷ்ணராமா மற்றும் ரமேஸ்வரி (ஸ்ரீயின் அதிபதி தேவி). அவள் ஒருத்தியாக இருந்தும் பல உலகங்களில் பரவி, முழு விஸ்வ-லீலையையும் ஒளிரச் செய்கிறாள்.

Verse 190

सरस्वतीशा दुर्गेशा जगदीशा जगद्विधिः । विष्णुवंशनिवासा च विष्णुवंशसमुद्भवा ॥ १९० ॥

அவள் சரஸ்வதியின் அதிபதி, துர்கையின் அதிஷ்டாத்ரி, உலகின் ஈச்வரி மற்றும் உலகை விதிக்கும் விதாத்ரி; அவள் விஷ்ணுவம்சத்தில் வாசித்து, விஷ்ணுவம்சத்திலேயே உதித்தவள்.

Verse 191

विष्णुवंशस्तुता कर्त्री विष्णुवंशावनी सदा । आरामस्था वनस्था च सूर्य्यपुत्र्यवगाहिनी ॥ १९१ ॥

அவள் விஷ்ணுவம்சத்தைப் போற்றும் ஸ்துதிகளை இயற்றுபவள்; எப்போதும் விஷ்ணுவம்சத்தின் காவலாளி. அவள் தோட்டங்களிலும் காடுகளிலும் தங்குபவள்; சூரியபுத்ரி அவகாஹனம் செய்ததாகப் புகழப்படும் புனித நீரோடை.

Verse 192

प्रीतिस्था नित्ययंत्रस्था गोलोकस्था विभूतिदा । स्वानुभूतिस्थिता व्यक्ता सर्वलोकनिवासिनी ॥ १९२ ॥

அவள் பிரீதியில் நிலைத்தவள்; நித்திய யந்திரத்தில் (சாச்வத ஒழுங்கில்) நிறுவப்பட்டவள்; கோலோகத்தில் வாசிப்பவள்; விபூதிகளை அருள்பவள். சுயஅனுபவத்தில் உறுதியாக இருந்து வெளிப்பட்டு, எல்லா லோகங்களிலும் வாசிக்கிறாள்.

Verse 193

अमृता ह्यद्भुता श्रीमन्नारायणसमीडिता । अक्षरापि च कूटस्था महापुरुषसंभवा ॥ १९३ ॥

அவள் அமரத்துவமுடைய அற்புதவள்; ஸ்ரீமான் நாராயணனால் போற்றப்படுபவள். அவள் அக்ஷரா, கூடஸ்தா (அசையாத நிலை) உடையவள்; மகாபுருஷனிடமிருந்து உதித்தவள்.

Verse 194

औदार्यभावसाध्या च स्थूलसूक्ष्मातिरूपिणी । शिरीषपुष्पमृदुला गांगेयमुकुरप्रभा ॥ १९४ ॥

அவள் உதார மனப்பான்மையால் அடையத்தக்கவள்; ஸ்தூலம், சூக்ஷ்மம், அதீதம் என மூன்று ரூபங்களிலும் வெளிப்படுபவள். சிரீஷப் பூவுபோல் மென்மையானவள்; கங்கையில் பிறந்த முகுரத்தின் ஒளிபோல் பிரகாசிப்பவள்.

Verse 195

नीलोत्पलजिताक्षी च सद्रत्नकवरान्विता । प्रेमपर्यकनिलया तेजोमंडलमध्यगा ॥ १९५ ॥

அவளுடைய கண்கள் நீலத் தாமரையையும் வென்றன; அவள் சிறந்த ரத்தின ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள். பிரேமப் பரியங்கத்தில் அமர்ந்து, ஒளிவட்டத்தின் நடுவே விளங்கினாள்।

Verse 196

कृष्णांगगोपनाऽभेदा लीलावरणनायिका । सुधासिंधुसमुल्लासामृतास्यंदविधायिनी ॥ १९६ ॥

அவள் கృష్ణரின் சொரூபத்தை மறைக்கும் சக்தியுடன் அபேதமானவள்; லீலையின் ஆவரண நாயகி. சுதாசிந்துவை பொங்கச் செய்து, அமிர்தத் தாரைகளைப் பொழிவிப்பவள்।

Verse 197

कृष्णचित्ता रासचित्ता प्रेमचित्ता हरिप्रिया । अचिंतनगुणग्रामा कृष्णलीला मलापहा ॥ १९७ ॥

அவளின் சித்தம் கண்ணனில் நிலைத்தது; ராசத்தில் லயித்தது; பிரேமத்தில் நிறைந்தது—அவள் ஹரிக்கு மிகப் பிரியமானவள். அவள் அசிந்த்ய குணங்களின் களஞ்சியம்; கృష్ణலீலை மாசை அகற்றும்.

Verse 198

राससिंधुशशांका च रासमंडलमंडीनी । नतव्रता सिंहरीच्छा सुमीर्तिः सुखंदिता ॥ १९८ ॥

அவளுடைய நாமங்கள்—ராசசிந்துஷசாங்கா, ராசமண்டலமண்டினீ, நதவ்ரதா, சிம்ஹரீச்சா, சுமீர்த்தி, சுகந்திதா.

Verse 199

गोपीचूडामणिर्गोपीगणेड्या विरजाधिका । गोपप्रेष्ठा गोपकन्या गोपनारी सुगोपिका ॥ १९९ ॥

அவள் கோபிகளின் சிரோமணி; கோபிகா கணங்களால் ஆராதிக்கப்படுபவள்; விரஜையை விடவும் மிகத் தூயவள். அவள் கோபர்களுக்கு மிகப் பிரியமான கோபகன்னி, கோபநாரி, மேலும் உத்தம சுகோபிகை.

Verse 200

गोपधामा सुदामांबा गोपाली गोपमोहिनी । गोपभूषा कृष्णभूषा श्रीवृन्दावनचंद्रिका ॥ २०० ॥

அவள் கோபர்களின் ஒளிமிகு தாமம்; சுதாமாவின் போற்றத்தக்க தாய்; கோபாலி—கோபர் குலத்தை மயக்கும் மோகினி. அவள் கோபர்களின் அணிகலன்; ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் தெய்வ அணிகலன்; ஸ்ரீவ்ரிந்தாவனத்தின் மங்கள நிலவொளி.