Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 142
The Recitation of the Thousand Names of Rādhā and Kṛṣṇa (Yugala-Sahasranāma) and Śaraṇāgati-Dharma
महालीला प्रकृष्टा च नागरी नगचारिणी । नित्यमाघूर्णिता पूर्णा कस्तूरीतिलकान्विता ॥ १४२ ॥
mahālīlā prakṛṣṭā ca nāgarī nagacāriṇī | nityamāghūrṇitā pūrṇā kastūrītilakānvitā || 142 ||
அவள் மஹாலீலையால் உயர்ந்தவள்; நகர நாகரிகம் உடையவளாயினும் மலைகளில் உலாவுபவள். நித்தமும் ஆனந்தத்தில் சுழன்று திளைப்பவள், எல்லாவற்றிலும் பூர்ணை; நெற்றியில் கஸ்தூரி திலகத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்.
Narada (within the Narada–Sanatkumara dialogue framework)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It uses devotional visualization—ornament, movement, and auspicious marks—to fix the mind steadily on the deity’s auspicious form, a key method for cultivating bhakti through remembrance (smaraṇa).
By giving vivid, auspicious attributes (tilaka, completeness, graceful motion), the verse supports loving contemplation and recitation, turning aesthetic description into a practical bhakti discipline.
The verse reflects chandas/alankāra usage—compact, rhythmic description suited to oral recitation—showing how poetic structure aids memorization and devotional chanting in Purāṇic practice.