Mahāviṣṇu-Mantras: Aṣṭākṣarī, Sudarśana-Astra, Nyāsa Systems, Āvaraṇa-Pūjā, and Prayogas

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथ वक्ष्ये महाविष्णोर्मन्त्रान्लोकेषु दुर्लभान् । यान्प्राप्य मानवास्तूर्णं प्राप्नुवंति निजेप्सितम् ॥ १ ॥

சனத்குமாரர் கூறினார்—இப்போது உலகங்களில் அரிதான மகாவிஷ்ணுவின் மந்திரங்களை நான் உரைப்பேன். அவற்றைப் பெற்ற மனிதர்கள் விரைவில் தங்கள் விரும்பிய பயனை அடைவார்கள்.

Verse 2

ऽ । ब्रह्मादयोऽपि याञ्ज्ञात्वा समर्थाः स्युर्जगत्कृतौ ॥ २ ॥

அத்தத்துவத்தை அறிந்த பின்னரே பிரம்மா முதலியோரும் உலகப் படைப்பை நிகழ்த்த வல்லவராவர்।

Verse 3

तारहृत्पूर्वकं ङेंतं नारायणपदं भवेत् । अष्टाक्षरो मनुश्चास्य साध्यो नारायणो मुनिः ॥ ३ ॥

‘தார’ எழுத்தை முதலில் வைத்து மீதியெழுத்துகளுடன் இணைத்தால் ‘நாராயண’ என்ற பதம் உண்டாகும். இதுவே அஷ்டாக்ஷரி மந்திரம்; இதன் ரிஷி நாராயண முனிவர்.

Verse 4

छन्दः प्रोक्तं च गायत्री देवता विष्णुख्ययः । ॐ बीजं यं च तथा शक्तिर्विनियोगोऽखिलाप्तये ॥ ४ ॥

சந்தம் காயத்ரி என அறிவிக்கப்பட்டது; தெய்வம் விஷ்ணு எனப் புகழ்பெற்றவர். பீஜம் ‘ஓம்’; ‘யம்’ சக்தி எனக் கூறப்பட்டது; இதன் வினியோகம் அனைத்துப் பயனடைவதற்காக.

Verse 5

क्रुद्धोल्काय हृदाख्यातं महोल्काय शिरः स्मृतम् । वीरोल्काय शिखा प्रोक्ता द्युल्काय कवचं मतम् ॥ ५ ॥

இதயம் ‘க்ருத்தோல்கா’ என அறிவிக்கப்பட்டது; தலை ‘மஹோல்கா’ என நினைவுகூரப்பட்டது. சிகை ‘வீரோல்கா’ எனக் கூறப்பட்டது; கவசம் ‘த்யூல்கா’ என மதிக்கப்பட்டது.

Verse 6

महोल्कायेति चास्रं स्यादित्थं पंचांगकल्पना । पुनः षडंगमंत्रोत्थैः षड्वर्णैश्च समाचरेत् ॥ ६ ॥

அஸ்திர மந்திரம் ‘மஹோல்காய’ எனும்; இவ்வாறு பஞ்சாங்க அமைப்பு. பின்னர் ஷடங்க மந்திரங்களில் இருந்து எழும் ஆறு வர்ணங்களால் மீண்டும் அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

Verse 7

अवशिष्टौ न्यसेत्कुक्षिपृष्टयोर्मंत्रवर्णकौ । सुदर्शनस्य मंत्रेण कुर्याद्दिग्बन्धनं ततः ॥ ७ ॥

மீதமுள்ள இரண்டு மந்திரவர்ணங்களை வயிற்றிலும் முதுகிலும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் சுதர்சன மந்திரத்தால் திக்-பந்தனம் செய்து எல்லாத் திசைகளையும் காக்க வேண்டும்॥

Verse 8

तारो नमश्चतुर्थ्यंतं सुदर्शनपदं वदेत् । अस्त्रायफडिति प्रोक्तो मंत्रो द्वादशवर्णवान् ॥ ८ ॥

பிரணவம் ‘ஓம்’ கூறி, சதுர்த்தி விகுதியுடன் ‘நமः’ (அஸ்த்ராய) என உச்சரித்து, பின்னர் ‘சுதர்சன’ பதம் சொல்ல வேண்டும்; இறுதியில் ‘அஸ்த்ராய பட்’—இதுவே பன்னிரண்டு வர்ணங்களுடைய அஸ்த்ர மந்திரம் என அறிவிக்கப்பட்டது॥

Verse 9

दशावृत्तिमय न्यासं वक्ष्ये विभूतिपञ्चरम् । मूलार्णान्स्वतनौ न्यस्येदाधारे हृदये मुखे ॥ ९ ॥

பத்து ஆவிர்த்திகளால் அமைந்த ‘விபூதி-பஞ்சர’ ந்யாசத்தை நான் விளக்குகிறேன். சாதகன் மூல பீஜாக்ஷரங்களை தன் உடலில்—ஆதாரம், இதயம், வாய்—இவற்றில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்॥

Verse 10

दोःपन्मूलेषु नासायां प्रथमावृत्तिरीरिता । गले नाभौ हृदि कुचपार्श्वपृष्टेषु तत्पराः ॥ १० ॥

கைகளின் மூலப்பகுதிகளிலும் மூக்கிலும் முதல் ஆவிர்த்தி கூறப்பட்டுள்ளது. இதில் ஈடுபட்டோர் தொண்டை, நாபி, இதயம், மேலும் மார்பகங்களின் பக்கங்கள், இடுப்பு/விலாப் பகுதி மற்றும் முதுகிலும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்॥

Verse 11

मूर्द्धास्यनेत्रश्रवणघ्राणेषु च तृतीयकाः । दोःपादसंध्यंगुलिषु वेदावृत्त्या च विन्यसेत् ॥ ११ ॥

மூன்றாம் தொகுதியை தலைச்சிகை, வாய், கண்கள், காதுகள், மூக்கில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். மேலும் வேத ஆவிர்த்தி முறையின்படி கைகள்-கால்களின் மூட்டுகளிலும் விரல்களிலும் வின்யாசம் செய்ய வேண்டும்॥

Verse 12

धातुप्राणेषु हृदये विन्यसेत्तदनंतरम् । शिरोनेत्रा स्यहृत्कुक्षिसोरुजंघापदद्वये ॥ १२ ॥

அதன்பின் சாதகர் தாதுக்கள் மற்றும் பிராணவாயுக்கள் மீது, இதயத்தை மையமாகக் கொண்டு, மந்திர-ந்யாசத்தை நிறுவ வேண்டும். பின்னர் தலை, கண்கள், முகம், இதயம், வயிறு, தொடைகள், கால் மடல்கள் மற்றும் இரு பாதங்களில் முறையே ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 13

एकैकशो न्यसेद्वर्णान्मंत्रस्य क्रमतः सुधीः । न्यसेद्धृदंसोरुपदेष्वर्णान्वेदमितान्मनोः ॥ १३ ॥

ஞானமுள்ள சாதகர் மந்திரத்தின் எழுத்துகளை ஒன்றொன்றாக உரிய வரிசையில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் வேத விதிப்படி அளவிடப்பட்ட அந்த மந்திர எழுத்துகளை இதயம், தோள்கள், தொடைகள், பாதங்களில் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 14

चक्रशं खगदांभोजपदेषु स्वस्वमुद्रया । शेषांश्च न्यासवर्योऽयं विभूतिपञ्जराभिधः ॥ १४ ॥

சக்கரம், சங்கம், வாள்/கதை, தாமரை மற்றும் பாதங்களுக்குரிய இடங்களில், அவற்றுக்குரிய முத்திரைகளால் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். இவ்வுயர்ந்த மீதமுள்ள ந்யாச வரிசை ‘விபூதி-பஞ்சரம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 15

न्यसेन्मूलार्णमेकैकं सचंद्रं तारसम्पुटम् । अथवा वै नमोंतेन न्यसेदित्यपरे जगुः ॥ १५ ॥

ஒவ்வொரு மூல எழுத்தையும் ஒன்றொன்றாக, சந்திரம் (ம்) இணைத்து, தாரா (ஓம்) கொண்டு சம்புடமாக்கி ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். அல்லது சிலர், இறுதியில் ‘நமः’ சேர்த்து ந்யாசம் செய்ய வேண்டும் எனக் கூறுகின்றனர்.

Verse 16

तत्त्वन्यासं ततः कुर्याद्धिष्णुभावप्रसिद्धये । अष्टार्णोऽष्टप्रकृत्यात्मा गदितः पूर्वसूरिभिः ॥ १६ ॥

பின்னர் விஷ்ணு-பாவம் உறுதியாக நிலைபெறத் தத்துவ-ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். எட்டு பிரகிருதிகளின் இயல்புடைய அஷ்டாக்ஷரி மந்திரம் பழம்பெரும் முனிவர்களால் உரைக்கப்பட்டது.

Verse 17

पृथिव्यादीनि भूतानि ततोऽहंकारमेव च । महांश्च प्रकृतिश्चैवेत्यष्टौ प्रकृतयो मताः ॥ १७ ॥

பூமி முதலான பூதங்கள், பின்னர் அகங்காரம், மேலும் மகத் மற்றும் பிரகృతి—இவையே எட்டு பிரகிருதிகள் எனக் கருதப்படுகின்றன.

Verse 18

पादे लिंगे हृदि मुखे मूर्ध्नि वक्षसि हृत्स्थले । सर्वांगे व्यापकं कुर्यादेकेन साधकोत्तमः ॥ १८ ॥

பாதங்களில், லிங்கத்தில், இதயத்தில், வாயில், சிரசில், மார்பில், இதயப் பகுதியில் (மந்திர சக்தியை) நிறுவி, சிறந்த சாதகர் ஒரே மந்திரத்தால் அதை முழு உடலிலும் பரவச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 19

मंत्रार्णहृत्परायाद्यमात्मने हृदयांतिमम् । तत्तन्नाम समुच्चार्य्य न्यसेत्तत्तत्स्थले बुधः ॥ १९ ॥

மந்திர எழுத்துகளால் தொடங்கி இதயம் வரை கொண்டு சென்று, ஆத்மார்த்தமாக இதயப் பகுதியின் இறுதியில் இறுதி (எழுத்தை) நிறுவ வேண்டும்; அந்தந்த நாமங்களை உச்சரித்து, ஞானி சாதகர் அவற்றை அவ்வவ் இடங்களில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 20

अयं तत्त्वाभिधो न्यासः सर्वन्यासोत्तमोत्तमः । मूर्तीर्न्यसेद्द्वादश वै द्वादशादित्यसंयुताः ॥ २० ॥

இது ‘தத்த்வாபித’ எனப்படும் ந்யாசம்; எல்லா ந்யாசங்களிலும் மிகச் சிறந்தது. பன்னிரண்டு ஆதித்யர்களுடன் இணைந்த பன்னிரண்டு மூர்த்திகளை நிச்சயமாக நிறுவ வேண்டும்.

Verse 21

द्वादशाक्षरवर्णाद्या द्वादशादित्यसंयुताः । अष्टार्णोऽयं मनुश्चाष्टप्रकृत्यात्मा समीरितः ॥ २१ ॥

பன்னிரண்டு எழுத்து மந்திரத்தின் வர்ணங்களால் தொடங்கி பன்னிரண்டு ஆதித்யர்களுடன் இணைந்த—இந்த எட்டெழுத்து மந்திரமும் கூறப்படுகிறது; இதன் இயல்பு எட்டு பிரகிருதி-ஆத்மகமாகும்.

Verse 22

तासामात्मचतुष्कस्य योगादर्काक्षरो भवेत् । ललाटकुक्षिहृत्कंठदक्षपार्श्वांसकेषु च ॥ २२ ॥

அத்தத்துவங்கள் ஆத்ம-சதுஷ்கத்துடன் யோகமுறையில் இணைந்தால் ‘அர்க’ என்ற அக்ஷரம் உண்டாகும்; அதன் ந்யாசத்தை நெற்றி, வயிறு, இதயம், தொண்டை, வலப்பக்கம் மற்றும் தோளில் இடுக।

Verse 23

गले च वामपार्श्वांसगलपृष्टेष्वनंतरम् । ककुद्यपि न्यसेन्मंत्री मूर्तीर्द्वादश वै क्रमात् ॥ २३ ॥

பின்பு தொண்டையில், இடப்பக்கத்தில், தோளில், அதன் பின் தொண்டையின் பின்புறத்தில்; மேலும் ககுத் (மேற்புற முதுகில்) கூட—மந்திரம் அறிந்தவர் வரிசையாக பன்னிரு மூர்த்திகளின் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 24

धात्रा तु केशवं न्यस्यार्यम्ण नारायणं पुनः । मित्रेण माधवं न्यस्य गोविंदं वरुणेन च ॥ २४ ॥

தாத்ருடன் கேசவனை ந்யாசம் செய்; மீண்டும் அர்யமனுடன் நாராயணனை; மித்ரனுடன் மாதவனை ந்யாசம் செய்து, வருணனுடன் கோவிந்தனையும் செய்।

Verse 25

विष्णुं चैवांशुना युक्तं भगेन मधुसूदनम् । न्यसेद्विवस्वता युक्तं त्रिविक्रममतः परम् ॥ २५ ॥

அம்சுவுடன் விஷ்ணுவை ந்யாசம் செய்; பகனுடன் மதுசூதனனை. அதன் பின் விவஸ்வானுடன் திரிவிக்ரமனை ந்யாசம் செய்।

Verse 26

वामनं च तथाद्रण पूष्णा श्रीधरमेव च । हृषीकेशं न्यसेत्पश्चात्पर्जन्येन समन्वितम् ॥ २६ ॥

பின்பு பூஷனுடன் வாமனனை, அதுபோல த்ரணனையும் ந்யாசம் செய்; ஸ்ரீதரனையும் செய். அதன் பின் பர்ஜன்யனுடன் ஹ்ருஷீகேசனை ந்யாசம் செய்।

Verse 27

त्वष्ट्रा युतं पद्मनाभं दामोदरं च विष्णुना । द्वादसार्णं ततो मंत्रं समस्ते शिरसि न्यसेत् ॥ २७ ॥

அதன்பின் சாதகர் தலைமேல் த்வாதசாக்ஷர மந்திர ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்—த்வஷ்ட்ரியுடன் பத்மநாபனையும், விஷ்ணுவுடன் தாமோதரனையும் ஆவாஹனம் செய்து।

Verse 28

व्यापकं विन्यसेत्पश्चात्किरीटमनुना सुधीः । ध्रुवःकिरीटकेयूरहारांते मकरेतिच ॥ २८ ॥

பின்னர் வ்யாபக ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; அதன் பின் கிரீட மந்திரத்தால் கிரீடத்தை நிறுவ வேண்டும். த்ருவ, கிரீடம், கேயூரம், மாலையின் முடிவில் ‘மகர’மும் ந்யாசிக்க வேண்டும்.

Verse 29

कुंडलांते चक्रशंखगदांतेंऽभोजहस्ततः । पीतांबरांते श्रीवत्सां कितवक्षः स्थलेति च ॥ २९ ॥

அவரை குண்டலதாரி, சக்கர-சங்கு-கதாதாரி, பத்மஹஸ்தன்; பீதாம்பரதாரி, மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் உடையவன்—என்று வர்ணிக்க வேண்டும்.

Verse 30

श्रीभूमिसहितस्वात्मज्योतिर्द्वयमतः परम् । वदेद्दीप्तिकरायांति सहस्रादित्यतेजसे ॥ ३० ॥

ஸ்ரீ-பூமியுடன் கூடிய பரத்தத்துவம் இருவகை உள்ஜ்யோதி என அறிவிக்க வேண்டும்; அந்த உச்சாரணத்தால் ஒளி அளிப்பவன் ஆயிரம் சூரியரின் தேஜஸை அடைகிறான்.

Verse 31

नमोंतो बाणषङ्वर्णैः किरीटमनुरीरितः । एवं न्यासविधिं कृत्वा ध्यायेन्नारायणं विभुम् ॥ ३१ ॥

‘நமோ’ எனத் தொடங்கி ‘பாண’ மற்றும் ‘ஷங்’ எழுத்துக் குழுக்களுடன் கூறப்பட்ட கிரீட மந்திரம் இதுவே; இவ்வாறு ந்யாச விதியை நிறைவு செய்து அனைத்திலும் வியாபித்த நாராயணனை தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 32

उद्यत्कोट्यर्कसदृशं शंखं चक्रं गदांबुजम् । दधतं च करैर्भूमिश्रीभ्यां पार्श्वद्वयांचितम् ॥ ३२ ॥

உதயிக்கும் கோடி சூரியர்களைப் போல ஒளிவீசும், சங்கம்-சக்கரம்-கதை-தாமரை ஆகியவற்றை கரங்களில் தாங்கும் பரமனைத் தியானிக்க வேண்டும்; அவரின் இருபுறமும் பூமிதேவி மற்றும் ஸ்ரீலட்சுமி அலங்கரிக்கின்றனர்।

Verse 33

श्रीवत्सवक्षसं भ्राजत्कौस्तुभामुक्तकन्धरम् । हारकेयूरवलयांगदं पीतांबरं स्मरेत् ॥ ३३ ॥

மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் திகழ, கழுத்தில் ஒளிரும் கௌஸ்துப மணியால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மாலை, கேயூரம், வளையம், அங்கதம் முதலிய அணிகலன்கள் பூண்டு, பீதாம்பரம் தரித்த ஹரியைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 34

वर्णलक्षं जपेन्मंत्रं विधिवन्नियतेंद्रियः । प्रथमेन तु लक्षेण स्वात्मशुद्धिर्भवेद् ध्रुवम् ॥ ३४ ॥

இந்திரியங்களை அடக்கி முறையாக மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் எழுத்துகள் அளவு ஜபிக்க வேண்டும்; முதல் லட்ச ஜபத்தினால் நிச்சயமாக உள்ளத்தின் தூய்மை உண்டாகும்।

Verse 35

लक्षद्वयजपेनाथ मंत्रशुद्धिमवाप्नुयात् । लक्षत्रयेण जप्तेन स्वर्लोकमधिगच्छति ॥ ३५ ॥

இரண்டு லட்ச ஜபத்தால் சாதகன் மந்திர-சுத்தியை அடைகிறான்; மூன்று லட்ச ஜபத்தால் ஸ்வர்லோகத்தை அடைகிறான்।

Verse 36

विष्णोः समीपमाप्नोति वेदलक्षजपान्नरः । तथा च निर्मलं ज्ञानं पंचलक्षजपाद्भवेत् ॥ ३६ ॥

வேதத்தை ஒரு லட்சம் முறை ஜபித்தால் மனிதன் விஷ்ணுவின் சன்னிதியை அடைகிறான்; மேலும் ஐந்து லட்ச ஜபத்தால் களங்கமற்ற ஞானம் பிறக்கிறது।

Verse 37

लक्षषष्टेन चाप्नोति मंत्री विष्णौ स्थिरा मतिम् । सप्तलक्षजपान्मंत्री विष्णोः सारूप्यमाप्नुयात् ॥ ३७ ॥

ஒரு இலட்சத்து அறுபதாயிரம் ஜபத்தால் மந்திரசாதகனுக்கு விஷ்ணுவில் நிலையான மதி உண்டாகும்; ஏழு இலட்ச ஜபத்தால் அவன் விஷ்ணுவின் சாரூப்யத்தை அடைவான்.

Verse 38

अष्टलक्षं जपेन्मंत्री निर्वाणमधिगच्छति । एवं जप्त्वा ततः प्राज्ञो दशांशं सरसीरुहैः ॥ ३८ ॥

எட்டு இலட்சம் ஜபம் செய்கிற மந்திரசாதகன் நிர்வாணம் (மோக்ஷம்) அடைவான். இவ்வாறு ஜபம் முடித்து, ஞானி தாமரை மலர்களால் தசாம்சம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 39

मधुराक्तैः प्रजुहुयात्संस्कृते हव्यवाहने । मंडूकात्परतत्वांतं पीठे संपूज्य यत्नतः ॥ ३९ ॥

இனியப் பொருட்கள் கலந்த ஹவியை முறையாக ஸம்ஸ்கரிக்கப்பட்ட ஹவ்யவாஹனன் (அக்னி) இல் ஆஹுதி செய்ய வேண்டும். பின்னர் பீடத்தில் மண்டூகத்திலிருந்து தொடங்கி பரதத்துவம் வரை கவனமாக வழிபட வேண்டும்.

Verse 40

विमलोत्कर्षिणी ज्ञाना क्रिया योगा ततः परा । प्रह्वी सत्या तथेशाननुग्रहा नवमी मता ॥ ४० ॥

ஒன்பதாம் சக்தி எனக் கருதப்படுவது—விமலோத்கர்ஷிணீ, ஞானா, கிரியா, யோகா, அதன் பின் பரா; மேலும் ப்ரஹ்வீ, ஸத்யா, மற்றும் ஈசானானுக்ரஹா (இறைவனின் அருள்).

Verse 41

तारो नमनो भगवते विष्णवे सर्वभू ततः । तात्मने वासुदेवाय सर्वात्मेति पदं वदेत् ॥ ४१ ॥

முதலில் ‘தார’ (ஓம்) என உச்சரித்து, பின்னர் ‘நமனः’; அதன் பின் ‘பகவதே விஷ்ணவே’; அடுத்து ‘ஸர்வபூ’; அடுத்து ‘தாத்மனே’; ‘வாஸுதேவாய’; இறுதியில் ‘ஸர்வாத்மா’—அனைவரின் ஆத்மா—என்ற பதத்தைச் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 42

संयोगयोगपद्मांते पीठाय हृदयांतिमः । षड्विंशदक्षरः पीठमंत्रोऽनेनासनं दिशेत् ॥ ४२ ॥

ஸம்யோக-யோக பத்மத்தின் முடிவில் பீடத்திற்காக ஹ்ருதய மந்திரத்தின் இறுதி எழுத்தைச் சேர்க்க வேண்டும். இருபத்தாறு எழுத்துகளுடைய இந்த பீட மந்திரத்தால் ஆசனத்தை நிர்ணயித்து புனிதப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 43

मूर्तिं संकल्प्य मूलेन तस्यामावाह्य पूजयेत् । आदौ चांगानि संपूज्य मंत्राणां केशरेषु च ॥ ४३ ॥

மூல மந்திரத்தால் தேவ மூர்த்தியை மனத்தில் அமைத்து, அதிலேயே ஆவாஹனம் செய்து பூஜிக்க வேண்டும். முதலில் அங்கங்களை முறையாகப் பூஜித்து, பின்னர் மந்திரங்களையும் அவற்றின் ‘கேசர’ இடங்களில் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 44

प्रागादिदिग्दले वासुदेवं संकर्षणं तथा । प्रद्युम्नमनिरुद्धं च शक्तीः कोणेष्वथार्चयेत् ॥ ४४ ॥

கிழக்கு முதலான திசைத் தளங்களில் வாசுதேவன், அதுபோல சங்கர்ஷணன், பிரத்யும்னன், அனிருத்தன் ஆகியோரைக் பூஜிக்க வேண்டும்; பின்னர் மூலை இடங்களில் அவர்களுடைய சக்திகளை அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 45

शांतिं श्रियं सरस्वत्या रतिं संपूजयेत्क्रमात् । हेमपीततमालेंद्रनीलाभाः पीतवाससः ॥ ४५ ॥

வரிசையாக சாந்தி, ஸ்ரீ, சரஸ்வதி, ரதி ஆகிய தேவிகளைப் பூஜிக்க வேண்டும். அவர்கள் முறையே பொன் நிறம், மஞ்சள் நிறம், தமால மரம்போன்ற ஆழ்ந்த நீலம், நீலச்சாயல் நிறம் உடையவர்கள்; மஞ்சள் ஆடையணிந்தவர்கள்.

Verse 46

चतुर्भुजाः शंखचक्रगदांभघोजधरा इमे । सितकांचनगोदुग्धदूर्वावर्णाश्च शक्तयः ॥ ४६ ॥

இந்த சக்திகள் நான்கு கரங்களுடையவர்கள்; சங்கம், சக்கரம், கதா, தாமரை ஆகியவற்றைத் தாங்கியவர்கள். இவர்களின் நிறங்கள் வெண்மை, பொன்னிறம், பசும்பால் நிறம், தூர்வா புல் நிறம் போன்றவை.

Verse 47

दलाग्रेषु चक्रशंखगदापंकजकौस्तुभान् । पूजयेन्मुसलं खङ्गं वनमालां यथाक्रमात् ॥ ४७ ॥

இதழ்களின் முனைகளில் முறையே சக்கரம், சங்கம், கதா, பத்மம், கௌஸ்துப மணியையும் வழிபடுக; அதுபோல உழவாள் (முசலம்), வாள் (கட்கம்), வனமாலையையும் வரிசையாக அர்ச்சிக்குக।

Verse 48

रक्ताजपीतकनकश्यामकृष्णासितार्जुनान् । कुंकुमाभं समभ्यर्च्येद्वहिरग्रे खगेश्वरम् ॥ ४८ ॥

சிவப்பு, மஞ்சள்-செம்மை, பொன்னிறம், சியாமம், கருமை, நீலச்சாயல், அர்ஜுன நிறம்—இவ்வகைகளை விதிப்படி அர்ச்சித்து, அக்னியின் முன்னிலையில் குங்குமப் பிரகாசமுடைய ககேஸ்வரன் (கருடன்)ை வழிபடுக।

Verse 49

पार्श्वयोः पूजयेत्पश्चांखपद्मनिधी क्रमात् । मुक्तामाणिक्यसंकाशौ पश्चिमे ध्वजमपर्चयेत् ॥ ४९ ॥

பின்னர் இரு பக்கங்களிலும் முறையே சங்க நிதி, பத்ம நிதி ஆகியவற்றை வழிபடுக. மேற்குத் திசையில் முத்தும் மாணிக்கமும் போல் ஒளிரும் த்வஜத்தை அர்ச்சிக்குக।

Verse 50

रक्तं विघ्नं तथाग्नेये श्याममार्यं च राक्षसे । दुर्गां श्यामां वायुकोणे सेनान्यं पीतमैश्वरे ॥ ५० ॥

அக்னி மூலையில் ‘விக்ந’ எனும் செந்நிற ரூபத்தை நிறுவுக. நைருதி (ராக்ஷஸ) மூலையில் சியாமம், ஆர்யம் ஆகியவற்றை வைக்குக. வாயு மூலையில் துர்கா, சியாமா ஆகியவற்றை வைக்குக. ஈசான மூலையில் மஞ்சள் நிற ‘சேனானி’யை நிறுவுக।

Verse 51

लोकेशा नायुधैर्युक्तान्बहिः संपूजयेत्सुधीः । एवमावरणैर्युक्तं योऽर्चजयेद्विष्णुमव्ययम् ॥ ५१ ॥

ஞானமுடையவர் பிரதான மண்டலத்திற்குப் புறத்தில், ஆயுதமற்றவர்களெனக் கருதி, லோகேசர்களை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். இவ்வாறு ஆவரணங்களுடன் அவ்யய விஷ்ணுவை அர்ச்சிப்பவன் முழுமையான வழிபாட்டை நிறைவேற்றுகிறான்।

Verse 52

भुक्त्वेहसकलान्भोगानंते विष्णुपदं व्रजेत् । क्षेत्रधान्यसुवर्णानां प्राप्तये धारणीं स्मरेत् ॥ ५२ ॥

இவ்வுலகில் எல்லா இன்பங்களையும் அனுபவித்த பின் இறுதியில் விஷ்ணுபதத்தை அடைவான். வயல், தானியம், பொன் பெறத் தாரணியை நினைந்து ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 53

देवीं दूर्वादलश्यामां दधानां शालिमंजरीम् । चिंतयेद्भारतीं देवीं वीणापुस्तकधारिणीम् ॥ ५३ ॥

தூர்வா புல்லின் இலைபோல் கருநிறமாய், நெல் கதிர்க் கொத்தைத் தாங்கி, வீணையும் நூலும் ஏந்திய பாரதி தேவியைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 54

दक्षिणे देवदेवस्य पूर्णचंद्रनिभाननाम् । क्षीराब्धिफेनपुंजाभे वसानां श्वेतवाससी ॥ ५४ ॥

தேவர்களின் தேவனின் வலப்புறத்தில் பூர்ணசந்திரன் போன்ற முகத்தையுடைய ஒரு தேவி நிற்கிறாள்; பாற்கடலின் நுரைத் தொகுதி போல் ஒளிர்ந்து வெண்வஸ்திரம் அணிந்தவள்.

Verse 55

भारत्या सहितं यो वै ध्यायेद्द्वेवं परात्परम् । वेदवेदार्थतत्त्वज्ञो जायते सर्ववित्तमः ॥ ५५ ॥

பாரதி தேவியுடன் அந்த பராத்பர தேவனை உண்மையாய் தியானிப்பவன், வேதமும் வேதார்த்தமும் சார்ந்த தத்துவத்தை அறிந்தவனாய், எல்லாம் அறிந்தோரில் முதன்மையாய் பிறக்கிறான்.

Verse 56

नारसिंहमिवात्मानं देवं ध्यात्वातिभैरवम् । शश्त्रं संमंत्र्य मंत्रेण शब्रून्हत्वा निवर्तते ॥ ५६ ॥

மிகப் பயங்கரமான நரசிம்ம ரூபத் தேவனைத் தியானித்து, மந்திரத்தால் ஆயுதத்தை அபிமந்திரித்து, பகைவரை அழித்து பின் விலகிச் செல்கிறான்.

Verse 57

नारसिंहेन बीजेन मंत्रं संयोज्य साधकः । शतमष्टोत्तरं जपत्वा वामहस्ताभिमंत्रिताः ॥ ५७ ॥

நரசிம்ஹ பீஜத்துடன் மந்திரத்தை இணைத்து சாதகர் அதை நூற்று எட்டு முறை ஜபிக்க வேண்டும். பின்னர் இடக்கையால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட பொருட்கள் முறையாக சக்தியடைந்து सिद्धமாகும்.

Verse 58

पुनः पुनरपः सिंचेत्सर्पदष्टोऽपि जीवति । गारुडेन च संयोज्य पंचार्णेन जपेत्तदा ॥ ५८ ॥

மீண்டும் மீண்டும் நீரைத் தெளிக்க வேண்டும்; பாம்பு கடித்தவரும் உயிர்பிழைக்கலாம். பின்னர் கருட மந்திரத்துடன் இணைத்து அச்சமயம் பஞ்சாக்ஷர மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 59

निर्विषीकरणे ध्यायेद्विष्णुं गरुडवाहनम् । अशोकफलके तार्क्ष्यमालिख्याशोकसंहतौ ॥ ५९ ॥

விஷத்தை நீக்குவதற்காக கருடவாகனனான பகவான் விஷ்ணுவை தியானிக்க வேண்டும். அசோக மரப் பலகையில் தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) உருவம் வரைந்து, அசோக இலை/மலர்க் கொத்தால் அதை கட்டி வைக்க வேண்டும்.

Verse 60

अशोकपुष्पैः संपूज्य भगवंतं तदग्रतः । जुहुयात्तानि पुष्पाणि त्रिसंध्यं सप्तपत्रकम् ॥ ६० ॥

அசோக மலர்களால் பகவானை முறையாகப் பூஜித்து, அவரின் முன்னிலையிலேயே அந்த மலர்களை ஹோமத்தில் ஆஹுதியாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மூன்று சந்த்யாக்களிலும், சப்தபத்ரகத்துடன், இதைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 61

प्रत्यक्षो जायते पक्षी वरमिष्टं प्रयच्छति । गाणपत्येन संयोज्य जपेल्लक्षं पयोव्रतः ॥ ६१ ॥

அப்போது பறவை நேரடியாக வெளிப்பட்டு விரும்பிய வரத்தை அளிக்கும். கணபத்ய முறையுடன் இணைத்து, பால்-விரதம் மேற்கொள்ளும் ஒருவர் ஒரு லட்சம் ஜபம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 62

महागणपतिं देवं प्रत्यक्षमिह पश्यति । वाणिबीजेन संयुक्तं षण्मासं योजयेन्नरः ॥ ६२ ॥

இவ்வாழ்விலேயே அவன் மகாகணபதி தேவனை நேரடியாக தரிசிக்கிறான். வாணி (சரஸ்வதி) பீஜமந்திரத்துடன் இணைத்து ஆறு மாதங்கள் சாதனை செய்ய வேண்டும்.

Verse 63

महाकविवरो भूत्वा मोहयेत्सकलं जगत् । हुत्वा गुङ्चीशकलान्यर्द्धागुलमितानि च ॥ ६३ ॥

மகாகவிகளில் சிறந்தவனாகி, அவன் உலகமெங்கும் மயக்க வல்லவன்—யாகஅக்னியில் குஞ்சீ விதைகளின் அரை விரல் அளவுள்ள துண்டுகளை ஆஹுதி செய்வதனால்.

Verse 64

दधिमध्वाज्ययुक्तानि मृत्युं जयति साधकः । शनैश्वर दिने सम्यक् स्पृष्ट्वा श्वत्थं च पाणिना ॥ ६४ ॥

தயிர், தேன், நெய் கலந்த ஆஹுதிகளால் சாதகன் மரணத்தை வெல்லுகிறான்; மேலும் சனைஸ்வரன் (சனிக்கிழமை) அன்று முறையாக கையால் புனித அஸ்வத்த (அரச) மரத்தைத் தொடுவதால் அந்த வெற்றி நிறைவேறும்.

Verse 65

जप्त्वा चाष्टशतं युद्धे ह्यपमृत्युं जयत्यसौ । पञ्चविंशतिधा जप्त्वा नित्यं प्रातः पिबेज्जलम् ॥ ६५ ॥

போரில் இதை நூற்று எட்டு முறை ஜபித்தால் அவன் அகாலமரணத்தை நிச்சயமாக வெல்லுகிறான். மேலும் இருபத்தைந்து முறை ஜபித்து தினமும் காலையில் நீர் அருந்த வேண்டும்.

Verse 66

सर्वपापविनिर्मुक्तो ज्ञानवान् रोगवर्जितः । कुंभं संस्थाप्य विधिवदापूर्य शुद्धवारिणा ॥ ६६ ॥

அனைத்து பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, ஞானமுடையவனாக, நோயற்றவனாக—முறையாக கும்பத்தை நிறுவி, அதை தூய நீரால் நிரப்ப வேண்டும்.

Verse 67

जप्त्वायुतं ततस्तेनाभिषेकः सर्वरोगनुत् । चंद्रसूर्योपरागे तु ह्युपोष्याष्टसहस्रकम् ॥ ६७ ॥

அதை பத்தாயிரம் முறை ஜபித்து, அதனால் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்; அது எல்லா நோய்களையும் நீக்கும். சந்திர/சூரிய கிரகண நேரத்தில் உபவாசமிருந்து எட்டாயிரம் ஜபம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 68

स्पृष्ट्वा ब्राह्मीधृतं जप्त्वा पिबेत्साधकसत्तमः । मेधां कवित्वं वाक्सिद्धिं लभते नात्र संशयः ॥ ६८ ॥

பிராம்மி கலந்த நெய்யைத் தொட்டு மந்திரம் ஜபித்து, சிறந்த சாதகர் அதை அருந்த வேண்டும்; அவர் மேதைமை, கவித்திறன், வாக்குச் சித்தி பெறுவார்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 69

जुहुयादयुतं विल्वैर्महाधनपतिर्भवेत् । नारायणस्य मन्त्रोऽयं सर्वमंत्रोत्तमोत्तमः ॥ ६९ ॥

வில்வ இலைகளால் பத்தாயிரம் ஆஹுதிகள் அளித்தால், அவர் மகா செல்வாதிபதியாகிறார். இந்த நாராயண மந்திரம் எல்லா மந்திரங்களிலும் உத்தமோத்தமம்.

Verse 70

आलयः सर्वसिद्धीनां कथितस्तव नारद । नारायणाय शब्दांते विद्महे पदमीरयेत् ॥ ७० ॥

நாரதா, இதை எல்லாச் சித்திகளின் ஆலயம் என்று நீ கூறினாய். உச்சரிப்பின் முடிவில் ‘வித்மஹே’ என்று சொல்லி, பின்னர் நாராயணனுக்கான பதம் (முடிவுச் சொற்றொடர்) ஓத வேண்டும்.

Verse 71

वासुदेवपदं ङेंतं धीमहीति ततो वदेत् । तन्नो विष्णुः प्रचोवर्णान्संवदेञ्चोदयादिति ॥ ७१ ॥

பின்னர் ‘வாசுதேவபதம்’ என்று உச்சரித்து, அதன் பின் ‘தீமஹி’ என்று சொல்ல வேண்டும். ‘தன்னோ விஷ்ணுஃ ப்ரசோதயாத்’—விஷ்ணு எங்கள் எழுத்துகளையும் அவற்றின் சரியான உச்சரிப்பையும் தூண்டி, எங்கள் வாக்கை ஒளிரச் செய்வாராக.

Verse 72

एषोक्ता विष्णुगायत्री सर्वपापप्रणाशिनी । तारो हृद्भगवान् ङेंतो वासुदेवाय कीर्तितः ॥ ७२ ॥

இவ்வாறு விஷ்ணு-காயத்ரி உபதேசிக்கப்பட்டது; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது. ‘தார’ (ஓம்) என்பது இதயத்தில் உறையும் பகவான்; இது வாசுதேவனுக்கே உரைத்தது.

Verse 73

द्वादशार्णो महामन्त्रो भुक्तिमुक्तिप्रदायकः । स्त्रीशूद्राणां वितारोऽयं सतारस्तु द्विजन्मनाम् ॥ ७३ ॥

பன்னிரண்டு எழுத்து மகாமந்திரம் போகமும் மோட்சமும் அளிப்பது. பெண்கள், சூத்ரர்களுக்கு இது பிரணவம் (தார) இன்றி வழங்கப்பட வேண்டும்; த்விஜர்களுக்கு தாரத்துடன் உபதேசிக்க வேண்டும்.

Verse 74

प्रजापतिर्मुनिश्चास्य गायत्री छन्द ईरितः । देवता वासुदेवस्तु बीजं शक्तिर्ध्रुवश्च हृत् ॥ ७४ ॥

இந்த மந்திரத்திற்கு ரிஷி பிரஜாபதி, சந்தஸ் காயத்ரி, தேவதை வாசுதேவன் என அறிவிக்கப்படுகிறது. இதன் பீஜமும் சக்தியும் கூறப்பட்டுள்ளன; துருவத்தை இதயத்தில் ஆதாரமாக நிறுவ வேண்டும்.

Verse 75

चन्द्राक्षिवेदपञ्चर्णैः समस्तेनांगकल्पनम् । मूर्ध्नि भाले दृशोरास्ये गले दोर्हृदये पुनः ॥ ७५ ॥

‘சந்திர-அக்ஷி-வேத’ எனும் பஞ்சார்ண முழு மந்திரத்தால் அங்க-கல்பனை (ந்யாசம்) செய்ய வேண்டும்—தலையில், நெற்றியில், கண்களில், வாயில், கழுத்தில், கைகளில், மீண்டும் இதயத்தில்।

Verse 76

कुक्षौ नाभौ ध्वजे जानुद्वये पादद्वये तथा । न्यासेत्क्रमान् मन्त्रवर्णान्सृष्टिन्यासोऽयमीरितः ॥ ७६ ॥

பின் மந்திர எழுத்துகளை வரிசையாக வயிற்றில், நாபியில், த்வஜப் பகுதியில், இரு முழங்கால்களில், இரு பாதங்களில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். இதுவே ‘ஸ்ருஷ்டி-ந்யாசம்’ என கூறப்படுகிறது.

Verse 77

हृदादिमस्तकांतं तु स्थितिन्यासं प्रचक्षते । पादादारभ्य मूर्द्धानं न्यासं संहारकं विदुः ॥ ७७ ॥

இதயத்திலிருந்து தலைச்சிகை வரை செய்யப்படும் ந்யாசம் ‘ஸ்திதி-ந்யாசம்’ எனக் கூறப்படுகிறது. பாதங்களிலிருந்து தொடங்கி தலைவரை செய்யப்படும் ந்யாசம் ‘ஸம்ஹார-ந்யாசம்’ என அறியப்படுகிறது॥

Verse 78

तत्त्वन्यासं ततः कुर्यात्सर्वतंत्रेषु गोपितम् । बीवं प्राणं तथा चित्तं हृत्पद्मं सूर्यमण्डलम् ॥ ७८ ॥

அதன்பின் எல்லா தந்திரங்களிலும் மறைக்கப்பட்ட தத்துவ-ந்யாசத்தைச் செய்ய வேண்டும்—பீஜமந்திரம், பிராணன், சித்தம், இதயத் தாமரை, சூரியமண்டலம் ஆகியவற்றை உள்ளே நிறுவி॥

Verse 79

चन्द्राग्निमण्डले चैव वासुदेवं ततः परम् । संकर्षणं च प्रद्युम्नमनिरुद्धं ततः परम् ॥ ७९ ॥

சந்திரமண்டலத்திலும் அக்னி/சூரியமண்டலத்திலும் பரம வாசுதேவனைத் தியானிக்க வேண்டும். அதற்கு அப்பால் சங்கர்ஷணன், பிரத்யும்னன்; அவர்களுக்கும் அப்பால் பரம அனிருத்தன்॥

Verse 80

नारायणं चक्रमतस्तत्त्वानि द्वादशैव तु । मूलार्णहृत्परायाद्यमात्मने हृदयांतिमम् ॥ ८० ॥

சக்கரதாரி நாராயணனுக்குத் துவாதச தத்துவங்கள் நிச்சயமாக உள்ளன. மூலஅக்ஷரத்திலிருந்து தொடங்கி இதயத்தின் உள்மையான இறுதிச் சாரம் வரை அவற்றை ஆத்மனில் நிறுவ வேண்டும்॥

Verse 81

तत्त्वे नाम समुञ्चर्य्य न्यसेन्मूर्द्धादिषु क्रमात् । पूर्वोक्तं ध्यानमत्रापि भानुलक्षजपो मनोः ॥ ८१ ॥

தெய்வ நாமத்தைத் தத்துவத்தில் ஒன்றுபடுத்தி, தலை முதலான அங்கங்களில் முறையே ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். இங்கேயும் முன் கூறிய தியானத்தைச் செய்து, மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்॥

Verse 82

तदृशांशं तिलैराज्यलोलितैर्हवनं चरेत् । पीठे पूर्वोदिते मन्त्री मूर्ति संकल्प्य मूलतः ॥ ८२ ॥

விதிப்படி நிர்ணயிக்கப்பட்ட பங்கினை எடுத்து, நெய்யில் நனைந்த எள்ளால் ஹவனம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் முன் கூறிய பீடத்தில் மந்திரஞானி ஆதிமூலத்திலிருந்தே தேவமூர்த்தியை சங்கல்பித்து மனத்தில் பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும்।

Verse 83

तस्यामावाह्य देवेशं वासुदेवं प्रपूजयेत् । अङ्गानि पूर्वमभ्यर्च्य वासुदेवादिकास्ततः ॥ ८३ ॥

அதில் தேவேசனான வாசுதேவனை ஆவாஹனம் செய்து மிகுந்த பக்தியுடன் பூஜிக்க வேண்டும். முதலில் அவருடைய அங்கங்களை முறையாக அர்ச்சித்து, பின்னர் வாசுதேவ முதலிய ரூபங்களைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 84

शांत्यादिशक्तयः पूज्याः प्राग्वद्दिक्षु विदिक्षु च । तृतीयावरणे पूज्याः प्रोक्ता द्वादश मूर्तयः ॥ ८४ ॥

சாந்தி முதலிய சக்திகளை முன்போல் திசைகளிலும் இடைத்திசைகளிலும் பூஜிக்க வேண்டும். மூன்றாம் ஆவரணத்தில் கூறப்பட்ட பன்னிரண்டு மூர்த்திகளையும் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 85

इंद्राद्यानायुधैर्युक्तान् पूजयेद्धरणीगृहे । एवमावरणैरिष्ट्वा पञ्चभिर्विष्णुमव्ययम् ॥ ८५ ॥

தரணீகிருஹத்தில் இந்திரன் முதலிய தேவர்களை அவரவர் ஆயுதங்களுடன் பூஜிக்க வேண்டும். இவ்வாறு ஐந்து ஆவரணங்களால் யாகாராதனை செய்து அழிவிலா விஷ்ணுவை பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 86

प्राप्नुयात्सकलानर्थानन्ते विष्णुपदे व्रजेत् । पुरुषोत्तमसंज्ञस्य विष्णोर्भेदचतुष्टयम् ॥ ८६ ॥

அவன் எல்லா விரும்பிய பயன்களையும் அடைந்து, இறுதியில் விஷ்ணுபதத்தை அடைகிறான். புருஷோத்தமன் எனப் பெயர்பெற்ற விஷ்ணுவின் நான்கு வகை வேறுபாடு இதுவே।

Verse 87

त्रैलोक्यमोहनस्तेषां प्रथमः परिकीर्तितः । श्रीकरश्च हृषीकेशः कृषअणश्चात्र चतुर्थकः ॥ ८७ ॥

அவற்றில் முதலாவது ‘த்ரைலோக்யமோஹன’ (மூன்று உலகங்களையும் மயக்கும்) எனப் புகழப்படுகிறது. பின்னர் ‘ஸ்ரீகர’ மற்றும் ‘ஹ்ருஷீகேச’; இங்கு நான்காவதாக ‘கிருஷ்ண’ன் கூறப்படுகின்றான்॥

Verse 88

तारः कामो रमा पश्चान् ङेंतः स्यात्पुरुषोत्तमः । वर्मास्त्राण्यग्निप्रियांतो मन्त्रो वह्नीन्दुवर्णवान् ॥ ८८ ॥

பின்னர் ‘தார’, ‘காம’, ‘ரமா’ என ஜபிக்க வேண்டும். அதன் பின் நாசிகாந்த ‘ஙேம் த’ சேர்க்கப்படின் அது ‘புருஷோத்தம’ மந்திரமாகிறது. இது கவச-ரட்சையும் அஸ்திர-மந்திரங்களாலும் சூழப்பட்டு, ‘அக்னிப்ரியா’ என முடிந்து, அக்னி-சந்திர நிறம் போன்ற ஒளியுடையது என வர்ணிக்கப்படுகிறது॥

Verse 89

ब्रह्मा मुनिः स्याद्गायत्री छन्दः प्रोक्तोऽथ देवता । पुरुषोत्तमसंज्ञोऽत्र बीजशक्तीस्मरंदिरे ॥ ८९ ॥

இங்கு பிரம்மா ரிஷி (முனி) எனக் கூறப்படுகிறார்; காயத்ரீ என்பது சந்தம் என அறிவிக்கப்படுகிறது; அதிதேவதை ‘புருஷோத்தம’ என உரைக்கப்படுகிறது. இம்மந்திரத்தில் பீஜம், சக்தி, ஸ்மர (கீலகம்) ஆகியனவும் தத்தம் இடங்களில் நிறுவப்பட்டவை என அறிய வேண்டும்॥

Verse 90

भूचंद्रैकरसाक्ष्यक्षिमंत्रवर्णोर्विभागतः । कृत्वांगानि ततो ध्यायेद्विधिवत्पुरुषोत्तमम् ॥ ९० ॥

பூ-சந்திர-ஏக-ரஸ-ஆக்ஷ்ய முதலிய மந்திர எழுத்துகளைப் பிரித்து அங்கந்யாசம் செய்து; பின்னர் விதிப்படி புருஷோத்தமனைத் தியானிக்க வேண்டும்॥

Verse 91

समुद्यदादित्यनिभं शंखचक्रगदांबुजैः । लसत्करं पीतवस्रं स्मरेच्छ्रीपुरुषोत्तमम् ॥ ९१ ॥

உதய சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடன், சங்கு-சக்கரம்-கதை-தாமரை ஏந்திய பிரகாசமான கரங்களுடன், பீதாம்பரம் அணிந்த ஸ்ரீ புருஷோத்தமனை நினைவு கூர வேண்டும்॥

Verse 92

महारत्नौघखचितस्फुरत्तोरणमंडपे । मौक्तिकौघशमदमविराजितवितानके ॥ ९२ ॥

அந்த மண்டபத்தில் மகாரத்தினக் கூட்டங்களால் பதிக்கப்பட்டு ஒளிரும் தோரணவாயில்கள் இருந்தன; முத்துக் குவியல்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட விதானமும் பிரகாசித்தது; ஆகவே அது மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கியது।

Verse 93

नृत्यद्देवांगनावृंदक्वणात्किंकिणिनूपुरे । लसन्माणिक्यवेद्यां तु दीत्पार्कायुततेजसि ॥ ९३ ॥

அங்கே நடனமாடும் தேவாங்கனைகளின் கூட்டங்களின் கிங்கிணி-நூபுர ஒலியால் இடம் முழங்கியது; ஒளிரும் மாணிக்கங்கள் பதிக்கப்பட்ட பிரகாசமான வேதியில் அது பத்து இலட்சம் சூரியர்களின் ஒளிபோல் ஜொலித்தது।

Verse 94

वृंदारकव्रातकिरीटाग्ररत्नाभिचर्चिते । नवलक्षं जपेन्मंत्रं जुहुयात्तद्दशांशतः ॥ ९४ ॥

தேவர்களின் கிரீடச் சிகரத்தில் உள்ள ரத்தினங்களால் வணங்கப்படும் அந்த தெய்வரூபத்தில், மந்திரத்தை ஒன்பது இலட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் அதன் பத்தில் ஒரு பங்கு அளவு ஹோமத்தில் ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும்।

Verse 95

उत्फुल्लैः कमलैः पीठे पूर्वोक्ते वैष्णवेऽर्चयेत् । एवमाराध्य देवेशं प्राप्नोति महतीं श्रियम् ॥ ९५ ॥

முன்னர் கூறப்பட்ட வைஷ்ணவ பீடத்தில் முழுமையாக மலர்ந்த தாமரைகளால் தேவேசனை அர்ச்சிக்க வேண்டும். இவ்வாறு தேவேசனை ஆராதித்தால் மகத்தான ஸ்ரீ—செல்வம் பெறப்படும்।

Verse 96

पुत्रान्पौत्रान्यशः कांतिं भुक्तिं मुक्तिं च विंदति । उत्तिष्टेति पदं पश्चाच्छ्रीकराग्निप्रियांतिमः ॥ ९६ ॥

அவன் புத்ரர், பேரர், புகழ், காந்தி, போகம், மேலும் முக்தியையும் பெறுவான். அதன் பின் நிறைவு வாக்காக ‘உத்திஷ்ட’ (எழு) என்ற சொல் கூறப்படுகிறது; அது ஸ்ரீகரனுக்கும் அக்னிப்ரியனுக்கும் மிகப் பிரியமானது।

Verse 97

अष्टार्णोऽस्य मुनिर्व्यासः पंक्तिश्छंद उदाहृतम् । श्रीकाराख्यो हरिः प्रोक्तो देवता सकलेष्टदः ॥ ९७ ॥

இது அஷ்டாக்ஷர மந்திரம்; இதன் ரிஷி முனி வ்யாசர், சந்தஸ் ‘பங்க்தி’ என உரைக்கப்படுகிறது. ‘ஸ்ரீகார’ எனப் புகழ்பெற்ற ஹரி இதன் தேவதை; அவர் எல்லா இஷ்டபலன்களையும் அருள்வார்.

Verse 98

भीषयद्वितयं हृत्स्यात् त्रासयद्वितयं शिरः । शिखा प्रमर्द्दयद्वंद्वं वर्म प्रध्वंसयद्वयम् ॥ ९८ ॥

‘பீஷயத்’ எனும் இரட்டையை இதயத்தில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; ‘த்ராஸயத்’ எனும் இரட்டையை தலையில். ‘சிகா-ப்ரமர்த்ய’ எனும் இரட்டைக் குறியை சிகையில், மேலும் ‘வர்ம-ப்ரத்வம்ஸய’ எனும் இரட்டையையும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 99

अस्रं रक्षद्वयं सर्वे हुमंताः समुदीरिताः । मस्तके नेत्रयोः कंठहृदये नाभिदेशके ॥ ९९ ॥

எல்லா ‘அஸ்த்ர’ பாதுகாப்பு மந்திரங்களையும், இருவகைப் பாதுகாப்பையும் ‘ஹும்’ எனும் உச்சரிப்புடன் சொல்ல வேண்டும். பின்னர் தலை, கண்கள், தொண்டு, இதயம், நாபிப் பகுதி ஆகிய இடங்களில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 100

ऊरूजंघांयुग्मेषु मंत्रवर्णान्क्रमान्न्यतसेत् । ततः पुरुषसूक्तोक्तमंत्रैर्न्यासं समाचरेत् ॥ १०० ॥

தொடைகள் மற்றும் கால் மடல்கள் (ஜங்கைகள்) என்ற இரட்டைகளில் மந்திர எழுத்துகளை வரிசையாக ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் புருஷஸூக்தத்தில் கூறப்பட்ட மந்திரங்களால் முறையாக ந்யாசத்தை நடத்த வேண்டும்.

Verse 101

मुखे न्यसेद्ब्राह्मणोऽस्य मुखमासीदिमं मनुम् । बाहुयुग्मे तथा बाहूंराजन्य इति विन्यसेत् ॥ १०१ ॥

வாயில் ‘ப்ராஹ்மணோऽஸ்ய முகமாஸீத்’ என்ற மந்திரத்தால் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். அதுபோல இரு புயங்களிலும் ‘பாஹூ ராஜன்யః’ என்ற மந்திரத்தால் வின்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 102

ऊरू तदस्य यद्वैश्य इममूरुद्वये न्यसेत् । न्यसेत्पादद्वये मंत्री पद्भ्यां शूद्रो अजायत ॥ १०२ ॥

வைசியனை அவருடைய இரு தொடைகளிலும் நிறுவுக. மந்திரியை அவருடைய இரு திருவடிகளில் ந்யாசம் செய்க; திருவடிகளிலிருந்தே சூத்ரன் பிறந்தான்.

Verse 103

चक्रं शंखं गदां पद्मं कराग्रेष्वथ विन्यसेत् । एवं न्यासविधिं कृत्वा ध्यायेत्पूर्वोक्तमण्डपे ॥ १०३ ॥

பின்பு விரல்களின் நுனிகளில் சக்கரம், சங்கம், கதா, பத்மம் ஆகியவற்றை ந்யாசம் செய்க. இவ்வாறு ந்யாசவிதியை நிறைவேற்றி, முன் கூறிய மண்டபத்தில் தியானிக்க.

Verse 104

अरुणाब्जासनस्थस्य तार्क्ष्यस्योपरि संस्थितम् । पूर्वोक्तरूपिणं देवं श्रीकरं लोकमोहनम् ॥ १०४ ॥

செம்மைத் தாமரை ஆசனத்தில் அமர்ந்து, தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) மேல் நிலைபெற்ற, முன் கூறிய ரூபமுடைய அந்த தேவனைத் தியானிக்க; அவர் ஸ்ரீயை அருள்பவர், உலகங்களை மயக்கும் பெருமான்.

Verse 105

ध्यात्वैवं पूजयेदष्टलक्षं मंत्री दशांशतः । रक्तांबुजैः समिद्भिश्च विल्वक्षीरिद्रुमोद्भवैः ॥ १०५ ॥

இவ்வாறு தியானித்து மந்திர சாதகர் அஷ்டலட்சம் (ஜபம்/பூஜை) வரை ஆராதனை செய்யட்டும்; பின்னர் அதன் தசமांशத்தை ஹோமமாக அர்ப்பணிக்கட்டும்—செம்பத்மங்களாலும், வில்வம் மற்றும் க்ஷீரிவிருட்சங்களில் உண்டான சமித்துகளாலும்.

Verse 106

पयोऽन्नैः सर्पिषा हुत्वा प्रत्येकं सुसमाहितः । अश्वत्थोदुंबरप्लक्षवटाः क्षीरिद्रुमाः स्मृता ॥ १०६ ॥

பால், அன்னம், நெய் ஆகியவற்றால் ஒவ்வொரு கிரியையிலும் மனம் ஒருமித்து ஆஹுதி செலுத்துக. அஸ்வத்தம், உதும்பரம், ப்லக்ஷம், வடம்—இவையே ‘க்ஷீரி’ (பால்சாறு உடைய) மரங்கள் என ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டவை.

Verse 107

पूजयेद्वैष्णवे पीठे मूर्तिं संकल्प्य मूलतः । अंगावरणदिक्पालहेतिभिः सहितं विभुम् ॥ १०७ ॥

வைஷ்ணவ பீடத்தில் அடியிலிருந்து மூர்த்தியை மனத்தில் நிறுவி, அனைத்திலும் நிறைந்த இறைவனை வழிபட வேண்டும்; அவருடைய அங்கங்கள், ஆவரணங்கள், திக்குப் பாதுகாவலர்கள், தெய்வ ஆயுதங்களுடன் சேர்த்து அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 108

इत्थं सिद्धे मनौ मत्री प्रयोगान्पूर्ववञ्चरेत् । तारो हृद्भगवान् ङेंतो वराहेति ततः परम् ॥ १०८ ॥

இவ்வாறு மந்திரம் सिद्धமானபின், சாதகர் முன் கூறிய வரிசையில் பயன்பாடுகளைச் செய்ய வேண்டும்—முதலில் ‘தார’ (ஓம்), அடுத்து ‘ஹ்ருத்’ (இதயம்) சூத்திரம், பின்னர் ‘பகவான்’, பின்னர் ‘ஙேந்த’ (முடிவு) பகுதி, அதன் பின் ‘வராஹ’ நாமம்।

Verse 109

रूपाय भूर्भुवः स्वः स्याल्लोहितकामिका च ये । भूपतित्वं च मे देहि ददापय शुचिप्रिया ॥ १०९ ॥

அழகு/உருவம் பெற ‘பூः புவः ஸ்வः’ என்ற வ்யாஹ்ருதிகளை ஜபிக்க வேண்டும்; ‘லோஹிதகாமிகா’ முறையும் உண்டு. ‘எனக்கு அரசாட்சியைத் தாரும்; ஓ சுசிப்ரியே, அதை அளிக்கச் செய்’ என்று வேண்ட வேண்டும்।

Verse 110

रामाग्निवर्णो मंत्रोऽयं भार्गवोऽस्य मुनिर्मतः । छन्दोऽनुष्टुब्देवतादिवराहः समुदीरितः ॥ ११० ॥

இந்த மந்திரம் ‘ராம’ மற்றும் ‘அக்னி’ வர்ணத்தினது; இதன் ரிஷி பார்கவ எனக் கருதப்படுகிறார். சந்தஸ் அனுஷ்டுப்; தேவதை ஆதிவராஹன்—என்று அறிவிக்கப்பட்டது।

Verse 111

एकदंष्ट्राय हृदयं व्योमोल्कायग शिरः स्मृतम् । शिखा तेजोऽधिपतये विश्वरूपाय वर्म च ॥ १११ ॥

இதயத்தை ‘ஏகதம்ஷ்ட்ர’ருக்கு நியமிக்க வேண்டும்; தலை ‘வ்யோமோல்காயக’னுக்கென சொல்லப்படுகிறது. சிகையை ‘தேஜோऽதிபதி’க்கு, கவசத்தை ‘விச்வரூப’னுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 112

महादंष्ट्राय चास्त्रं स्यात्पञ्चांगमिति कल्पयेत् । अथवा गिरिषट्सप्तबाणैर्वसुभिरक्षरैः ॥ ११२ ॥

மஹாதம்ஷ்ட்ரா தேவதைக்கான அஸ்திர-மந்திரத்தை பஞ்சாங்க வடிவில் அமைக்க வேண்டும். அல்லது ‘கிரி, ஷட், ஸப்த, பாண, வசு’ எனும் எண்ணச்சொற்கள் குறிக்கும் எழுத்துகளால் அதன் வின்யாசத்தைச் செய்யலாம்.

Verse 113

विभक्तैर्मंत्रवर्यस्य पञ्चागांनि प्रकल्पयेत् । ततौ ध्यायेदनेकार्कनिभमादिवराहकम् ॥ ११३ ॥

உத்தம மந்திரத்தைப் பகுதிகளாகப் பிரித்து அதன் பஞ்சாங்கங்களை அமைக்க வேண்டும். பின்னர் பல சூரியர்களைப் போல ஒளிரும் ஆதிவராஹரைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 114

आं ह्रीं स्वर्णनिभं जान्वोरधो नाभेः सितप्रभम् । इष्टाभीतिगदाशंखचक्रशक्त्यसिखेटकान् ॥ ११४ ॥

‘ஆம்’ ‘ஹ்ரீம்’ எனும் பீஜங்களுடன் தியானிக்க வேண்டும்—முழங்கால்களுக்கு கீழே பொன்னொளி, நாபிக்குக் கீழே வெண்மையான பிரகாசம். இஷ்ட வரங்களும் அபயமும் அளிப்பவர்; கதா, சங்கம், சக்கரம், சக்தி, வாள், கேடகம் தாங்குபவர்.

Verse 115

दधतं च करैर्दंष्ट्राग्रलसद्धरणिं स्मरेत् । एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षं दशांशं सरसीरुहैः ॥ ११५ ॥

கைகளில் பூமியைத் தாங்கி, தந்தங்களின் முனையில் ஒளிரும் பூமியுடன் இருப்பவரை நினைவு கொள்ள வேண்டும். இவ்வாறு தியானித்து ஒரு லட்சம் ஜபம் செய்து, அதன் பத்தில் ஒன்றைத் தாமரை மலர்களால் ஹோமமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 116

मध्वक्तैर्जुहयात्पीठे पूर्वोक्ते वैष्णवे यजेत् । मूलेन मूर्तिं सङ्कल्प्य तस्यां सम्पूजयेद्विभुम् ॥ ११६ ॥

முன்னர் கூறிய வைஷ்ணவ பீடத்தில் தேன் மற்றும் நெய்யால் ஆஹுதி அளித்து அங்கேயே வழிபாடு செய்ய வேண்டும். மூலமந்திரத்தால் பகவானின் மூர்த்தியை மனத்தில் நிறுவி, அதிலேயே அனைத்திலும் நிறைந்த விபுவை முறையாக முழுமையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 117

अङ्गावरणदिक्पालहेतियंत्रप्रसिद्धये । जपादेवावर्नि दद्याद्धनं धान्यं महीं श्रियम् ॥ ११७ ॥

அங்க-ஆவரணம், திக்பாலர், ஆயுதம், யந்திரம் ஆகியவற்றின் சித்தி-பிரசித்திக்காக, ஜபம் ஒன்றினாலேயே தேவன் அருள்பெற்று தனம், தானியம், நிலம், ஸ்ரீ-செல்வம் அளிக்கிறான்।

Verse 118

सिंहार्के सितपक्षस्याष्टम्यां गव्येषु पञ्चसु । शिलां शुद्धां विनिक्षिप्य स्पृष्ट्वा तामयुतं जपेत् ॥ ११८ ॥

சூரியன் சிம்ம ராசியில் இருக்கும் போது, சுக்லபட்ச அஷ்டமியில், கோபஞ்சகவ்யத்தில் தூய கல்லை வைத்து அதைத் தொட்ந்து மந்திரத்தை பத்தாயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 119

उदङ्मुखस्वतो मंत्री तां शिलां लिखनेद्भुवि । भूतप्रेताहिचौरादिकृतां बाधां निवारयेत् ॥ ११९ ॥

வடக்கு நோக்கி மந்திர சாதகர் அந்தக் கல்லை நிலத்தில் எழுத/அங்கிதம் செய்ய வேண்டும்; அது பூத-பிரேதம், பாம்பு, திருடன் முதலியவற்றால் வரும் தடைகளை நீக்கும்।

Verse 120

प्रातर्भृगुदिने साध्यभूतलान्मृदमाहरेत् । मंत्रितां मूलमंत्रेण विभजेत्तां त्रिधा पुनः ॥ १२० ॥

வெள்ளிக்கிழமை காலை, சுத்தமான இடத்திலிருந்து மண்ணை எடுக்க வேண்டும். அதை மூலமந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து, மீண்டும் மூன்று பாகங்களாகப் பிரிக்க வேண்டும்।

Verse 121

चुल्ल्यामेकं समालिप्याप्यपरं पाकभाजने । गोदुग्धे परमालोड्य शोधितांस्तंदुलान् क्षिपेत् ॥ १२१ ॥

அடுப்பை மெழுகி அமைத்து, சமைப்பதற்கான மற்றொரு பாத்திரத்தையும் வைத்து, பசு பாலை நன்றாகக் கடைந்து அதில் சுத்தம் செய்த அரிசித் தானியங்களைச் சேர்க்க வேண்டும்।

Verse 122

सम्यक् शुद्धे शुचिः केशे जपन्मंत्रं पचेञ्चरुम् । अवतार्य चरुं पश्चाद्वह्नौ देयं यथाविधि ॥ १२२ ॥

முறையாகத் தூய்மையடைந்து, தலைமுடியைச் சுத்தமாக வைத்துக் கொண்டு, மந்திரம் ஜபித்தபடி சருவைச் சமைக்க வேண்டும். பின்னர் அதை இறக்கி, விதிப்படி புனித அக்னியில் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 123

सम्पूज्य धूपदीपाद्यैः पश्चादाज्यप्लुतं चरुम् । जुहुयात्संस्कृते वह्नौ अष्टोत्तरशतं सुधीः ॥ १२३ ॥

தூபம், தீபம் முதலியவற்றால் முறையாகப் பூஜித்து, பின்னர் நெய் நனைந்த சருவை ஸம்ஸ்க்ருத அக்னியில் ஞானி நூற்றெட்டு ஆஹுதிகளாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 124

एवं प्रजुहुयान्मंत्री कविवारेषु सप्तसु । विरोधो नश्यति क्षेत्रे शत्रुचौराद्युपद्रवाः ॥ १२४ ॥

இவ்விதமாக மந்திரம் அறிந்தவர் ஏழு வியாழக்கிழமைகளில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; அப்போது நாட்டில் உள்ள பகைமை அழிந்து, பகைவர், திருடர் முதலிய தொல்லைகள் ஒழியும்.

Verse 125

भानूदयेप्यारवारे साध्यक्षेत्रान्मृदं पुनः । आदाय पूर्वविधिना हविरापाद्य पूर्ववत् ॥ १२५ ॥

ஆரவார நாளில் சூரியோதயத்திலும் சாத்யக்ஷேத்திரத்திலிருந்து மீண்டும் புனித மண்ணை எடுத்து, முன் விதிப்படி ஹவியைத் தயாரித்து, முன்னைப்போலவே நடத்த வேண்டும்.

Verse 126

जुहुयादेधिते वह्नौ पूर्वसंख्याकमादरात् । एवं स सप्तारवारेषु जुहुयात्क्षेत्रसिद्धये ॥ १२६ ॥

நன்றாக எரியும் அக்னியில் பக்தியுடன் முன் கூறிய எண்ணிக்கைப்படி ஆஹுதிகளை அளிக்க வேண்டும். இவ்விதமாக ஏழு ஆரவார நாட்களில் க்ஷேத்ரசித்திக்காக ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 127

जुहुयाल्लक्षसंख्याकं गव्यै श्चैव सपायसैः । अभीष्टभूम्याधिपत्यं लभते नात्र संशयः ॥ १२७ ॥

கோவினால் உண்டான திரவியங்களும் பாயசமும் (பால் அன்னம்) சேர்த்து இலட்சம் ஆஹுதிகள் செலுத்தினால், விரும்பிய நிலத்தின் ஆட்சி பெறுவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 128

उद्यद्दोः परिधं दिव्यं सितदंष्ट्राग्रभूधरम् । स्वर्णाभं पार्थिवे पीते मंडले सुसमाहितः ॥ १२८ ॥

மிகுந்த ஒருமைப்பாட்டுடன், பார்திவ மஞ்சள் மண்டலத்தில் அந்த தெய்வீக ஒளிமய வட்டத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்—ஒளிரும் சுற்றளவு உடையது, பொன்னிறம் உடையது, வெண்தந்தங்களின் முனைகள் மலைச்சிகரம்போல் உயர்ந்தவை.

Verse 129

ध्यात्वाप्नोति महीं रम्यां वराहस्य प्रसादतः । वारुणे मण्डले ध्यायेद्वाराहं हिमसन्निभघम् ॥ १२९ ॥

இவ்வாறு தியானித்தால் வராஹப் பகவானின் அருளால் இனிய நிலம் பெறப்படும். வாருண மண்டலத்தில் பனிபோல் ஒளிரும் ஸ்ரீவராஹரைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 130

महोपद्रवशांतिः स्यात्साधकस्य न संशयः । वश्यार्थं च सदा ध्यायेद्वह्र्याभं वह्निमण्डे ॥ १३० ॥

சாதகனுக்கு பெரும் பேரிடர்களின் அமைதி நிச்சயம் உண்டாகும்—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் வசியம் பெறும் நோக்கில் அக்னி மண்டலத்தில் அக்னிபோன்ற ரூபத்தை எப்போதும் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 131

ध्यायेदेवं रिपूञ्चाटे कृष्णाभं वायुमण्डले । ह्यमण्डलगतं स्वच्छं वाराहं सर्वसिद्धिदम् ॥ १३१ ॥

பகைவர்களை அடக்கி அகற்றுவதற்காக, இவ்வாறு வாயு மண்டலத்தில் கருநிற ஸ்ரீவராஹரைத் தியானிக்க வேண்டும்—சூக்ஷ்ம மண்டலத்தில் நிலைத்து, தூய ஒளியுடன் விளங்கி, எல்லா சித்திகளையும் அருள்பவர்.

Verse 132

शत्रुभूतग्रहक्ष्वेडामयपीडादिशांतये । भग्वर्धीशयुतं व्योमबिंदुभूषितमस्तकम् ॥ १३२ ॥

பகைவர், பேய், கிரகப் பிடிப்பு, தீய தாக்கம், நோய் மற்றும் துன்பத் தாபம் ஆகியவை அடங்குவதற்காக, பக, விருத்தி, ஈசன் ஆகியோருடன் இணைந்தும், தலையில் வ்யோமபிந்து எனும் தெய்வச் சின்னம் பொலிந்தும் உள்ள இறைவனை பக்தியுடன் தியானித்து வழிபட வேண்டும்।

Verse 133

एकाक्षरो वराहस्य मन्त्रः कल्पद्रुमोऽपरः । पूजाद्यार्ध्यादिकं सर्वमस्यां पूर्वोक्तवञ्चरेत् ॥ १३३ ॥

வராஹப் பெருமானின் ஒரெழுத்து மந்திரம் மற்றொரு பொருளில் கற்பகத் தருவைப் போன்றது. இந்த சாதனையில் பூஜை முதலியனவும் அர்க்யம் போன்ற அர்ப்பணங்களும் முன் கூறிய விதிப்படியே முறையாகச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 134

सवामकर्णानिद्रास्याद्वराहाय हृदंतिमः । ताराद्यो वसुवर्णोऽयं सर्वैश्वर्यप्रदायकः ॥ १३४ ॥

வராஹப் பெருமானுக்காக இது இதயத்தின் பரம அந்திம (மிக நுண்ணிய) மந்திரம் எனக் கூறப்படுகிறது—‘தாரா’ எனத் தொடங்கி, செல்வமும் பொன்னும் போன்ற ஒளி கொண்டது; எல்லா வகை ஐஸ்வர்யத்தையும் அருள்வதாகும்।

Verse 135

ब्रह्मा मुनिः स्याद्गायत्री छन्दो वाराहसंज्ञकः । देवश्चंद्रेंद्वब्धिनेत्रैः सवेणांगक्रिया मता ॥ १३५ ॥

ரிஷி பிரம்மா; சந்தஸ் காயத்ரி; இதன் பெயர் ‘வாராஹ’ என அறியப்படுகிறது. தேவதை ‘சந்திர–இந்திர–சந்திர–சமுத்திர–கண்’ என்ற குறியீட்டு எண்ணால் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது; மேலும் அங்கங்களுடன் (சாங்க) கிரியை செய்யப்பட வேண்டும் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 136

ध्यानपूजाप्रयोगादि प्राग्वदस्यापि कल्पयेत् । प्रणवादौ च ङेन्तं च भगवतीति पदं ततः । धरणिद्वितयं पश्चाद्धरेर्द्वयमुदीरयेत् ॥ १३६ ॥

இந்த மந்திரத்திற்கும் முன் கூறியபடி தியானம், பூஜை, பயன்பாட்டு முறைகள் ஆகியவற்றை அமைக்க வேண்டும். முதலில் பிரணவம் ‘ஓம்’க்கு ஙே (தத்திவ்) உருபை சேர்த்து, பின்னர் ‘பகவதீ’ என்ற பதத்தைச் சொல்லி; அதன் பின் ‘தரணி’யின் இரண்டு எழுத்துகள், இறுதியில் ‘ஹரே’யின் இரண்டு எழுத்துகளை உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 137

एकोनविंशत्यर्णाढ्यो मन्त्रो वह्निप्रियांतिमः । वराहोऽस्य मुनिश्छन्दो गायत्री निवृदादिका ॥ १३७ ॥

இம்மந்திரம் பத்தொன்பது எழுத்துகளால் நிறைந்தது; அதன் இறுதிப்பகுதி அக்னிக்கு இனியது. இதன் ரிஷி வராஹர்; சந்தஸ் காயத்ரீ; நிவ்ருத் முதலிய அமைப்பால் தொடங்குகிறது.

Verse 138

देवता धरणी बीजं तारःशक्तिर्वसुप्रिया । रामवेदाग्निबाणाक्षिनेत्रार्णैरंगरकल्पनम् ॥ १३८ ॥

தேவதை தரணி; பீஜம் பீஜாக்ஷரம்; சக்தி தாரா; (மந்திரம்) வசுக்களுக்கு இனியது. ‘ரா, மா, வே, த, அ, க்னி, பா, ண, அ, க்ஷி, நே, த்ர’ எழுத்துகளால் அங்கந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 139

श्यामां चित्रविभूषाढ्यां पद्मस्थां तुंगसुस्तनीम् । नीलांबुजद्वयं शालिमंजरीं च शुक्रं करैः ॥ १३९ ॥

அவளைத் தியானிக்க வேண்டும்—கருநிறத் திருமேனி, அழகிய பலவகை ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள், தாமரையில் அமர்ந்தவள், உயர்ந்த அழகிய மார்பகங்களையுடையவள்; கைகளில் இரண்டு நீலத் தாமரைகள், நெற்பயிர் கதிர், மேலும் ஒளிவிடும் வெண்மையான பொருளைத் தாங்கியவள்.

Verse 140

दधतीं चित्रवसनां धरां भगवतीं स्मरेत् । एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षं दशांशं पायसेन तु ॥ १४० ॥

வண்ணமயமான ஆடைகள் அணிந்த, எல்லா உயிர்களையும் தாங்கும் பகவதி தராவை நினைவு கூர வேண்டும். இவ்வாறு தியானித்து ஒரு லட்சம் ஜபம் செய்து, பின்னர் பாயசத்தால் பத்தில் ஒரு பங்கு ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 141

साज्येन जुहुयान्मन्त्री विष्णोः पीठे समर्चयेत् । मूर्तिं संकल्प्य मूलेन तस्यां वसुमतीं यजेत् ॥ १४१ ॥

மந்திரம் ஜபிப்பவன் நெய்யுடன் ஆஹுதி அளித்து, விஷ்ணுவின் பீடத்தில் முறையாக ஆராதனை செய்ய வேண்டும். மூலமந்திரத்தால் மூர்த்தியை சங்கல்பித்து, அதே வடிவில் வசுமதியை வழிபட வேண்டும்.

Verse 142

अङ्गानि पूर्वमाराध्य भूवह्निजलमारुतान् । दिक्पात्रेषु च सम्पूज्य कोणपत्रेषु तत्कलाः ॥ १४२ ॥

முதலில் அங்கங்களை முற்பட ஆராதித்து, பின்னர் பூமி, அக்னி, ஜலம், வாயு ஆகியவற்றை வழிபட வேண்டும். திசைகளுக்குரிய பாத்திரங்களில் முறையாகச் சம்பூஜை செய்து, யந்திரத்தின் கோண இலைகளில் அவற்றின் அவற்றின் கலைகளையும் சமர்ச்சிக்க வேண்டும்॥

Verse 143

निवृत्तिश्च प्रतिष्टा च विद्यानां तैश्च तत्कलाः । इंद्राद्यानपि वञ्चादीन्पूजयेत्तदनंतरम् ॥ १४३ ॥

பின்பு வித்யைகளின் அதிஷ்டாத்ரி சக்திகளான நிவ்ருத்தி, பிரதிஷ்டா ஆகியவற்றை வழிபட்டு, அவைகளுடன் அந்த வித்யைகளின் கலைகளையும் பூஜிக்க வேண்டும். அதன் பின் இந்திரன் முதலிய தேவர்களையும், வஞ்சா முதலிய துணை சக்திகளுடன் சேர்த்து ஆராதிக்க வேண்டும்॥

Verse 144

एवं सिद्धे मनौ मंत्री साधयेदिष्टमात्मनः । धरणी प्रभजन्नेवं पशुरत्नांबरादिभिः ॥ १४४ ॥

இவ்வாறு மந்திரம் सिद्धி பெற்றபின், மந்திரி தன் விரும்பிய பயனை நிறைவேற்ற வேண்டும். இப்படி தரணி அருள்புரிந்து, அவன் மாடுகள், ரத்தினங்கள், ஆடைகள் முதலியவற்றால் செழிப்படைகிறான்॥

Verse 145

धरम्या वल्लभः स स्यात्सुखी जीवेच्छतं समा । त्रैलोक्यमोहनो मंत्रो जगन्नाथस्य कीर्त्यते ॥ १४५ ॥

அவன் தர்மநெறியோர்க்கு பிரியனாகி, இன்பமாக வாழ்ந்து, நூறு ஆண்டுகள் வாழக்கூடும். இது ‘மூவுலக மோகன’ எனப் புகழப்படும் ஜகந்நாதரின் மந்திரம் என்று கூறப்படுகிறது॥

Verse 146

तारः कामो रमा बीजं हृदंते पुरुषोत्तमः । श्रीकंठः प्रतिरूपांते लक्ष्मीति च निवासि च ॥ १४६ ॥

‘தார’ மற்றும் ‘காம’; ‘ரமா’ என்பது பீஜம். ஹ்ருதயத்தின் முடிவில் ‘புருஷோத்தமன்’. இறுதியில் ‘ஸ்ரீகண்டன்’; பிரதிரூபத்தின் முடிவில் ‘லக்ஷ்மீ’ என்ற சொல்; மேலும் அவர் ‘நிவாசி’யும் ஆவார்॥

Verse 147

सकलांते जगत्पश्चात्क्षोभणेति पदं वदेत् । सर्वस्त्रीहृदयांते तु विदारणपदं वदेत् ॥ १४७ ॥

முழு மந்திரத்தின் முடிவில் ‘ஜகத்’ என்ற சொல்லுக்குப் பின் ‘க்ஷோபண’ என்ற பதத்தை உச்சரிக்க வேண்டும். மேலும் ‘ஸர்வஸ்த்ரீஹ்ருதய’ என்ற சொல்லின் முடிவில் ‘விதாரண’ என்ற பதத்தைச் சொல்ல வேண்டும்॥१४७॥

Verse 148

ततस्त्रिभुवनांतं तु मदोन्मादकरेति च । सुरासुरांते मनुजसुंदरीजनवर्णतः ॥ १४८ ॥

பின்னர் அது மூன்று உலகங்களின் எல்லை வரை விரிவடைவதாகவும், மயக்கமும் உன்மத்தமும் உண்டாக்குவதாகவும் கூறப்படுகிறது. தேவர்கள்-அசுரர்கள் சந்திக்கும் இடத்தில் அது மனித சுந்தரிகள் மற்றும் அழகிய தோற்றமுடையோரின் வர்ணனையால் விளக்கப்படுகிறது॥१४८॥

Verse 149

मनांसि तापयद्वंद्वं दीपयद्वितयं ततः । शोषयद्वितयं पश्चान्मारयद्वितयं ततः ॥ १४९ ॥

முதலில் இரட்டைய எதிர்மைகள் மனங்களைச் சுட்டெரிக்கச் செய்கின்றன; பின்னர் இருவகை அக்கினிகளைத் தூண்டி எரியச் செய்கின்றன. அதன் பின் இருவகை ஆதாரங்களை உலரச் செய்கின்றன; இறுதியில் இருவகை உயிர்சக்திகளை அழிக்கின்றன॥१४९॥

Verse 150

स्तंभयद्वितयं भूयो मोहयद्वितय ततः । द्रावयद्वितयं तावदाकर्षययुगं ततः ॥ १५० ॥

மீண்டும் ஸ்தம்பன (அசையாமைப்படுத்தும்) இருவகைச் செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்; அதன் பின் மோஹன (மயக்க) இருவகைச் செயல்களைச் செய்ய வேண்டும். அடுத்து திராவண/மென்மைப்படுத்தும் இருவகைச் செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் ஆகர்ஷண (ஈர்ப்பு) இரட்டைப் செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்॥१५०॥

Verse 151

समस्तपरमो येन सुभगेन च संयुतम् । सर्वसौभाग्यशब्दांते करसर्वपदं वदेत् ॥ १५१ ॥

இதனால் மந்திரம் முழுமையாகப் பரமமானதாக (நிறைவும் மிகுந்த பலனும் உடையதாக) ஆகும்; அந்த மங்களமான ‘ஸுபக’ பதத்துடன் ‘ஸர்வஸௌபாக்ய’ என்ற சொல்லின் முடிவில் ‘கரஸர்வ’ என்ற பதத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்॥१५१॥

Verse 152

कामप्रदादमुन्ब्रह्मासेंदुर्हनुयुगं ततः । चक्रेण गदया पश्चात्खङ्गेन तदनंतरम् ॥ १५२ ॥

அப்போது பிரம்மா அவனுக்கு ஆசைகளை நிறைவேற்றும் வரத்தை அளித்தார்; பின்னர் வலிமைமிகு மிருகம்போல் தாடை ஜோடியையும் வழங்கினார். அதன் பின் சக்கரமும் கதையும் கொண்டு பகைவரைத் தாக்கி, உடனே வாளாலும் வெட்டினார்.

Verse 153

सर्वबाणैर्भेदियुगं पाशेनांते कटद्वयम् । अंकुशेनेति संप्रोच्य ताडयद्वितयं पुनः ॥ १५३ ॥

“அனைத்து அம்புகளாலும்—ஜோடியைத் துளை” என்று ஜபித்து ஜோடியைத் தாக்க வேண்டும்; பின்னர் “பாசத்தால்—இறுதியில் இரண்டு பாய்கள்” என்று சொல்லி இறுதியில் உள்ள இரண்டு பாய்களையும் தாக்க வேண்டும். மீண்டும் “அங்குசத்தால்” என்று உரைத்து ஜோடியை மறுபடியும் தாக்க வேண்டும்.

Verse 154

कुरुशब्दद्वयमथो किं तिष्टसि पदं वदेत् । तावद्यावत्पदस्यांते समाहितमनंतरम् । ततो मे सिद्धिराभास्य भवमन्ते च वर्म फट् ॥ १५४ ॥

பின்பு ‘குரு’ என்ற இரண்டெழுத்துச் சொல்லைச் சொல்ல வேண்டும்—ஏன் நின்றிருக்கிறாய்? மந்திரப் பதத்தை உரைக்க. அதன் இறுதி எழுத்துவரை மனத்தை ஒருமுகப்படுத்து; உடனே என் சித்தி வெளிப்படும். முடிவில் ‘பவ, வர்ம, பட்’ என்று கூறு.

Verse 155

हृदंतोऽयं महामंत्रो द्विशतार्णः समीरितः । जैमिनिर्मुनिरस्योक्तश्छंदश्चामितमीरितम् ॥ १५५ ॥

இந்த மகாமந்திரம் ‘ஹ்ருத்’ என்ற எழுத்தில் முடிவடைவதாக (ஹ்ருதந்த) கூறப்படுகிறது; இது இருநூறு எழுத்துகளைக் கொண்டதாகப் பிரகடனம் செய்யப்பட்டுள்ளது. இதன் ரிஷி ஜைமினி முனிவர்; இதன் சந்தஸ் அளவிலாதது எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 156

देवता जगतां मोहे जगन्नाथः प्रकीर्तितः । कामो बीजं रमा शक्तिर्विनियोगो।़खिलाप्तये ॥ १५६ ॥

உயிர்களின் மோக/மயக்கம் தொடர்பான விதியில் அதிஷ்டாத்ரு தேவதையாக ஜகந்நாதர் புகழப்படுகிறார். பீஜம் ‘காம’; சக்தி ரமா (லக்ஷ்மி); வினியோகம் எல்லா விரும்பிய பலன்களையும் அடைவதற்காகும்.

Verse 157

पुरुषोत्तमत्रिभुवनोन्मादकांतेऽग्निवर्म च । हृदयं कीर्तितं पश्चाज्जगत्क्षोभणशब्दतः ॥ १५७ ॥

பின்னர் “புருஷோத்தம”, “மூன்று உலகங்களையும் மயக்கும் பிரியனே” மற்றும் “அக்னிவர்மன்” என்று உச்சரித்து, அதன் பின் ஹ்ருதய மந்திரம் அறிவிக்கப்படுகிறது; தொடர்ந்து “ஜகத்-க்ஷோபண” (உலகை அசைக்கும்) என்ற சொல்லை கூற வேண்டும்।

Verse 158

लक्ष्मीदयितवर्मान्तः शिरः प्रोक्तं शिखा पुनः । मन्मथो तमशब्दांते मंगजे पदमीरयेत् ॥ १५८ ॥

“லக்ஷ்மீ-தயித-வர்மன்” மந்திரத்தின் முடிவை ‘சிரஸ்’ எனக் கூறினர்; ‘சிகா’வும் அதேபோலவே. “தமஸ்” என்ற சொல்லுக்குப் பின் “மங்கஜ” என்ற பதத்தை உச்சரித்து, “மன்மத” பதத்தை உரிய இடத்தில் அமைக்க வேண்டும்।

Verse 159

कामदायेति हुं प्रोच्य न्यसेद्वम ततः परम् । परमांते भृगुकर्णाभ्यां च सर्वपदं ततः ॥ १५९ ॥

“காமதாய” மந்திரத்தை “ஹும்” உடன் உச்சரித்து, பின்னர் இடப்புறத்தில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் இறுதி எல்லையில் “ப்ருகு” மற்றும் “கர்ண” என்ற எழுத்துகளால் நிறுவி, தொடர்ந்து ‘சர்வபத’ சூத்திரத்தை இணைக்க வேண்டும்।

Verse 160

सौभाग्यकरवर्मांते कवचं पारिकीर्तितम् । सुरासुरांते मनुजसुंदरीति पदं वदेत् ॥ १६० ॥

“சௌபாக்யகர-வர்மன்” என்ற வர்ம மந்திரத்தின் முடிவில் கவசம் முறையாகப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. “சுராசுர” என்று முடிந்த பின் “மனுஜசுந்தரி” என்ற பதத்தைச் சொல்ல வேண்டும்।

Verse 161

हृदयांते विदा पश्चाद्रणसर्वपदं वदेत् । ततः प्रहरणधरसर्वकामुकतत्पदम् ॥ १६१ ॥

ஹ்ருதய-ந்யாசத்தின் முடிவில், அடுத்து “விதா” என்று தொடங்கி “ரணசர்வ” என்று முடியும் மந்திரத் துண்டைச் சொல்ல வேண்டும். பின்னர் “ப்ரஹரணதர” என்று தொடங்கி “சர்வகாமுகதத்” என்று முடியும் மந்திரத் துண்டை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 162

हनयुग्मं च हृदयं बंधनानि ततो वदेत् । आकर्षयद्वयं पश्चान्महाबलपदं ततः ॥ १६२ ॥

அதன்பின் ‘ஹன’ என்ற இரட்டையெழுத்தை ஜபித்து ‘ஹ்ருதய’ மந்திரத்தைச் சொல்ல வேண்டும். பின்னர் ‘பந்தன’ மந்திரங்களை உச்சரிக்க வேண்டும். அதன் பின் ‘ஆகர்ஷய’ என்பதை இருமுறை ஜபித்து இறுதியில் ‘மஹாபல’ பதமந்திரத்தைச் சொல்ல வேண்டும்॥

Verse 163

वर्म चास्त्रं समाख्यातं नेत्रं स्यात्तदनंतरम् । वदेत्रिभुवनं पश्चाच्चर सर्वजनेति च ॥ १६३ ॥

‘வர்ம’ என்பது அஸ்திரம் என அறிவிக்கப்பட்டது; அதற்குப் பின்பு உடனே ‘நேத்ர’ வர வேண்டும். பின்னர் ‘த்ரிபுவன’ என்று சொல்லி, அதன் பின் ‘சர’ மற்றும் ‘ஸர்வஜன’ என்பதையும் உச்சரிக்க வேண்டும்॥

Verse 164

मनांसि हरयुग्मांते दारयद्वितयं च मे । वशमानय वर्मांते नेत्रमंत्रः समीरितः ॥ १६४ ॥

‘ஹர’ என்ற இரட்டையெழுத்தின் முடிவில் ‘மனாங்ஸி’ பதத்தை வைத்து, ‘மே தாரயத்’ என்பதையும் இருமுறை சேர்க்க வேண்டும். ‘வர்ம’ முடிவில் ‘வசமானய’ சேர்க்க—இவ்வாறு நேத்ர மந்திரம் உரைக்கப்பட்டது॥

Verse 165

षडंगमंत्रास्ताराद्याः फट्नमोंताः प्रकीर्तिताः । तारस्त्रैलोक्यशब्दांते मोहनेति पदं वदेत् ॥ १६५ ॥

ஷடங்க துணைமந்திரங்கள் ‘ஓம்’ (தாரா) கொண்டு தொடங்கி ‘பட்’ மற்றும் ‘நமः’ கொண்டு முடிவதாகக் கூறப்பட்டுள்ளன. ‘ஓம்’ என்று சொல்லி ‘த்ரைலோக்ய’ என்ற சொல்லின் முடிவில் ‘மோஹனே’ பதத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்॥

Verse 166

हृषीकेशेति संप्रोच्याप्रतिरूपादिशब्दतः । मम्नथानंतरं सर्वस्त्रीणां हृदयमीरयेत् ॥ १६६ ॥

‘ஹ்ருஷீகேச’ என்று உச்சரித்து, விதிப்படி ‘ப்ரதிரூப’ முதலிய சொற்களின் எழுத்துகளைச் சொல்ல வேண்டும். அதன் பின் தொடரும் மந்திர-முறையால் எல்லா பெண்களின் இதயங்களை மத்தித்து—அதாவது ஈர்த்து—செய்ய வேண்டும்॥

Verse 167

आकर्षणपदा गच्छदागच्छहृदयांतिमः । अनेन व्यापकं कृत्वा जगन्नाथं स्मरेत् सुधीः ॥ १६७ ॥

மந்திரத்தை ‘ஆகர்ஷண’ நிலையிலே நியமித்து, பின்னர் ‘கச்சதாகச்ச’ நிலையுகளில் சென்று-திரும்பச் செய்து, இறுதியில் இதயத்தில் நிறுத்த வேண்டும். இதனால் உடலெங்கும் பரவி, ஞானி ஜகந்நாதனை ஸ்மரிக்க வேண்டும்।

Verse 168

क्षीराब्धेस्तु तटे रम्यं सुरद्रुमलतांचितम् । उद्यदर्काभुजालाभं स्वधाम्नोज्वालदिङ्मुखम् ॥ १६८ ॥

பாற்கடலின் அழகிய கரையில் ஒரு இனிய தலம் உள்ளது; அது கற்பவிருட்சங்களில் படர்ந்த கொடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. உதயசூரியன் கதிர்வலைப்போல் ஒளிர்ந்து, தன் சுயதேஜஸால் திசைகளைப் பிரகாசிக்கச் செய்கிறது।

Verse 169

प्रसूनावलिसौरभ्यमाद्यन्मधुकरारवम् । दिव्यवातोञ्चलत्कंजपरागोद्धूलितांबरम् ॥ १६९ ॥

அது மலர்தொடர்களின் மணத்தால் மணமிகுந்தது; முதற்கனிந்த தேனை அருந்தும் வண்டுகளின் முரசொலியால் முழங்குகிறது; தெய்வீக காற்றால் அசையும் தாமரைகளின் மகரந்தம் படிந்து ஆடைகள் தூசிபோல் மங்குகின்றன।

Verse 170

स्वर्वधूगीतमाधुर्याभिराम चिंतयेद्वनम् । तदंतर्मणिसम्पत्तिस्फुरत्तोरणमण्डपे ॥ १७० ॥

வானமகளிரின் பாடல்களின் இனிமையால் மனம்கவரும் அந்த வனத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்; அதன் உள்ளே மணிச் செல்வத்தால் ஒளிரும் தோரணங்களுடன் விளங்கும் மண்டபத்தையும் சிந்திக்க வேண்டும்।

Verse 171

विलसन्मौक्तिकोद्दामदामराजद्वितानके । मणिवेद्यादि वियत्किरीटाग्रसमर्चिते ॥ १७१ ॥

அது பெரிய முத்துகளின் ஒளிரும் மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அரசுக் குடையுடன் விளங்கியது. மணிவேதிகைகள் முதலியவற்றால் மேலும் சிறப்புற்றது; வானைத் தொடும் உயர்சிகரங்கள் மேலிருந்து அதனை வழிபடுவது போலத் தோன்றின।

Verse 172

दिव्यसिंहासने विप्र समासीनं स्मरेद्विभुम् । शंखपाशेषु चापानि मुसलं नंदकं गदाम् ॥ १७२ ॥

ஓ விப்ரரே, தெய்வ சிங்காசனத்தில் அமர்ந்துள்ள அனைத்திலும் வியாபித்த பரம்பொருளைத் தியானிக்கவும்—சங்கு, பாசம், வில்லுகள், உலக்கை, நந்தக வாள், கதையைத் தாங்கியவரை।

Verse 173

अंकुशं दधतं दोर्भिः श्लिष्टे कमलयोरसि । पश्यत्यंकस्थयांभोजश्रिया रागोल्लसदृशा ॥ १७३ ॥

கைகளில் அங்குசத்தைத் தாங்கி, தாமரை போன்ற மார்பில் ஸ்ரீலக்ஷ்மியை அணைத்துக் கொண்டு, காதலால் ஒளிரும் கண்களால் தன் மடியில் அமர்ந்த தாமரை-அழகை நோக்கும் இறைவனைத் தியானிக்கவும்।

Verse 174

ध्यात्वैवं प्रजपेल्लक्षचतुष्कं तद्दशांशतः । कुंडेऽर्द्धचंद्रे पद्मैर्वा जातीपुष्पैश्च होमयेत् ॥ १७४ ॥

இவ்வாறு தியானித்து மந்திரத்தை நான்கு லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் அதன் பத்தில் ஒரு பங்காக அரைச்சந்திர வடிவ குண்டத்தில் தாமரை அல்லது மல்லிகை மலர்களால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 175

यागभूमिं तथात्मानं यागोपकरणं तथा । पूजयिष्यन् जगन्नाथं गायत्र्या प्रोक्षयेद्वुधः ॥ १७५ ॥

ஜகந்நாதரைப் பூஜிக்க விரும்பும் ஞானி, யாகபூமியையும் தன்னையும் யாக உபகரணங்களையும் காயத்ரீ மந்திரத்தால் ப்ரோக்ஷணம் செய்து புனிதப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 176

त्रैलोक्यमोहनायांते विद्महे पदमीरयेत् । स्मराय धीमहीत्युक्त्वा तन्नो विष्णुः प्रचोदयात् ॥ १७६ ॥

மந்திரத்தை இவ்வாறு உச்சரிக்க வேண்டும்: ‘த்ரைலோக்ய-மோஹனாயாந்தே வித்மஹே’; பின்னர் ‘ஸ்மராய தீமஹி’; இறுதியில் ‘தந்நோ விஷ்ணுஃ ப்ரசோதயாத்’ என்று ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 177

गायत्र्येषा समाख्याता सर्वशुद्धिकरी परा । कल्पयेदासनं पीठे पूर्वोक्ते वैष्णवे सुधीः ॥ १७७ ॥

இந்த காயத்ரி பரமப் புனிதிகரியாகவும் முழுமையான சுத்தியை அளிப்பவளாகவும் கூறப்பட்டது. அறிவுடைய சாதகர் முன் கூறிய வைஷ்ணவ பீடத்தில் தன் ஆசனத்தை அமைக்க வேண்டும்.

Verse 178

पक्षिराजाय ठद्वंद्वं पीठमंत्रोऽयमीरितः । मूर्तिं संकल्पमूलेन तस्यामावाहयेदतः ॥ १७८ ॥

பறவைகளின் அரசன் கருடனுக்காக இது பீடமந்திரமாக உரைக்கப்பட்டது. பின்னர் சங்கல்பத்தின் அடிப்படையில் அந்தப் பீடத்தில் தேவமூர்த்தியை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 179

व्यापकन्यासमंत्रेण ततः सम्पूज्य भक्तितः । श्रीवत्सहृदयं तेन श्रीवत्सं स्तनयोर्यजेत् ॥ १७९ ॥

பின்னர் வ்யாபக-ந்யாச மந்திரத்தால் பக்தியுடன் முழுப் பூஜை செய்ய வேண்டும். அதே முறையில் ஸ்ரீவத்ஸ-ஹ்ருதயத்தை வணங்கி, இரு மார்புகளிலும் உள்ள ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னத்தை ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 180

कौस्तुभाय हृदंतेन यजेद्वक्षसि कौस्तुभम् । पूजयेद्वनमालायै हृदंतेन गले च ताम् ॥ १८० ॥

‘ஹ்ருதந்த’ என முடியும் மந்திரத்தால் மார்பில் உள்ள கௌஸ்துப மணியை வணங்க வேண்டும். அதே ‘ஹ்ருதந்த’ மந்திரத்தால் கழுத்தில் விளங்கும் வனமாலையையும் பக்தியுடன் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 181

कर्णिकायां ततोऽभ्यर्चयेद्विधिवञ्चांगदेवताः । दलेषु पूजयेत्पश्चाल्लक्ष्म्याद्यावृत्तचामराः ॥ १८१ ॥

பின்னர் தாமரையின் கர்ணிகையில் விதிப்படி அங்கதேவதைகளை அர்ச்சிக்க வேண்டும். அதன் பின் இதழ்களில் லக்ஷ்மி முதலியோர், சாமரம் ஏந்தி வீசும் தேவியரைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 182

बन्धूककुसुमाभासाःमुक्ताहारलसत्कुचाः । उत्फुल्लांभघोजनयना मदविभ्रममंथराः ॥ १८२ ॥

அவர்கள் பந்தூக மலர்போல் ஒளிர்ந்தனர்; முத்துமாலைகள் பிரகாசிக்க அவர்களின் மார்பகம் விளங்கியது. மலர்ந்த தாமரை போன்ற கண்கள் விரிந்திருந்தன; ரதி-விளையாட்டின் மயக்கத்தில் மெதுவாக அசைந்து நடந்தனர்।

Verse 183

लक्ष्मी सरस्वती चैव धृतिः प्रीतिस्ततः परम् । कांतिः शांतिस्तुष्टिपुष्टिबीजाद्या ङेनमोंतिकाः ॥ १८३ ॥

லக்ஷ்மி, சரஸ்வதி, மேலும் த்ருதி, ப்ரீதி; அதன்பின் காந்தி, சாந்தி, துஷ்டி, புஷ்டி, மற்றும் பீஜாக்ஷராதி மந்திரத் தத்துவங்கள்—இவை ‘ங’ எனத் தொடங்கும் நாசிக்ய வர்க்கத்துடன் தொடர்புடைய பெயர்/ரூபங்கள் ஆகும்।

Verse 184

भृगुः खड्राशचन्द्राढ्यो देव्या बीजमुदाहृतम् । ह्रस्वत्रयक्लीबसर्वरहितस्वरसंयुतम् ॥ १८४ ॥

தேவியின் பீஜமந்திரம் ‘ப்ருகு’ உடன் ‘கட்’ ஒலி-சுட்டும் எழுத்தும் ‘சந்திர’ தத்துவமும் சேர்ந்ததாக உரைக்கப்படுகிறது; அது ஸ்வரத்துடன், மூன்று ஹ்ரஸ்வ ஸ்வரங்களோடு, எல்லா ‘க்லீப’ சேர்க்கைகளும் இன்றியாக இருக்க வேண்டும்।

Verse 185

देव्या बीजं क्रमादासामादौ च विनियोजयेत् । दलाग्रेषु यजेच्छंखं शार्ङ्गं चक्रमसिं गदाम् ॥ १८५ ॥

இந்த (ந்யாச இடங்களில்) முறையாக முதலில் தேவியின் பீஜத்தை நியமிக்க வேண்டும். பின்னர் இதழ்களின் முனைகளில் சங்கம், சார்ங்க வில், சக்கரம், அசி (வாள்) மற்றும் கதையை வழிபட வேண்டும்।

Verse 186

अंकुशं मुसलं पाशं स्वमुद्रामनुभिः पृथक् । महाजलचरा यांते वर्मास्त्रं वह्निवल्लभा ॥ १८६ ॥

அவர்கள் தத்தம் துணைமுத்திரைகளுடன் தனித்தனியாக அங்குசம், முசலம், பாசம் ஆகியவற்றைத் தாங்குகின்றனர். பெரும் நீர்வாழ் உயிர்களிடையே அவர்கள் நடமாடுகின்றனர்; காவலுக்காக வர்மாஸ்திரத்தையும் ஏந்துகின்றனர். அவர்கள் அக்னிக்கு பிரியமானவர்கள்।

Verse 187

पांचजन्या प्रताराद्यो नमोंतः शंखपूजने । शार्ङ्गाय सशयांते च वर्मास्त्रं वह्निवल्लभा ॥ १८७ ॥

சங்கு பூஜையில் ‘பாஞ்சஜன்யா…’ என்று தொடங்கி ‘நமோ’ந்தः’ என்று முடியும் மந்திரங்களைப் பயன்படுத்த வேண்டும். அதுபோல் சார்ங்க (விஷ்ணுவின் வில்) பூஜையில் ‘ஸசயாந்த’ என்று முடியும் மந்திரங்கள்; வర్మாஸ்திரத்திற்கு ‘வஹ்நிவல்லபா’ மந்திரம் உரியது.

Verse 188

शार्ङ्गाय हृदयं मन्त्रो महाद्यः शार्ङ्गपूजने । सुदर्शनमहांते तु चक्रराजपदं वदेत् ॥ १८८ ॥

சார்ங்கப் பூஜையில் ஹ்ருதய மந்திரம் ‘மஹா…’ என்று தொடங்குகிறது. சுதர்சன மந்திரத்தின் முடிவில் ‘சக்ரராஜ’ என்ற பதத்தைச் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 189

हययुग्मं सर्वदुष्टभयमन्ते कुरुद्वयम् । छिंधिद्वयं ततः पश्चाद्विदारययुगं ततः ॥ १८९ ॥

இறுதியில் ‘ஹயயுக்ம’ எனப்படும் ஜோடியை, எல்லா துஷ்டர்களின் பயத்தை நீக்கும் வகையில் ந்யாசமாக அமைக்க வேண்டும். பின்னர் ‘குருத்வயம்’, அதன் பின் ‘சிந்தித்வயம்’, அதன் பின் ‘விதாரயயுகம்’ என்று வரிசையாக அமைக்க வேண்டும்.

Verse 190

परमन्त्रान् ग्रसद्वन्द्वं भक्षयद्वितयं पुनः । भूकानि त्रासयद्वंद्वं वर्मफड्वह्निसुंदरी ॥ १९० ॥

இந்த (மந்திர வடிவு) பகை மந்திரங்களை விழுங்கி, இருமைகளை வென்று; மீண்டும் இருவகை தடைகளை உண்டு விடுகிறது. இது பூதங்களை அச்சுறுத்துகிறது; இது கவசம், ‘பட்’ என்ற தடுத்தெறியும் சக்தி, அக்னி, மேலும் மங்கள ரட்சக சக்தி-ஸ்வரூபம்.

Verse 191

सुदर्शनाय हृदयं प्रोक्तश्चक्रर्चने मनुः । महाखङ्गतीक्ष्णपदाच्छिवियुग्मं समीरयेत् ॥ १९१ ॥

சுதர்சன சக்கர ஆர்ச்சனையில் சுதர்சனனின் ‘ஹ்ருதயம்’ எனப்படும் மந்திரம் போதிக்கப்பட்டுள்ளது. ‘மஹாகங்க’ ‘தீக்ஷ்ணபத’ என்று தொடங்கும் பகுதியிலிருந்து ‘சிவி’ என்ற இரட்டையெழுத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 192

हुं फट् स्वाहा च खङ्गाय नमः खङ्गार्चने मनुः । महाकौमोदकीत्यन्ते वदेञ्चैव महाबले ॥ १९२ ॥

“ஹும்”, “பட்”, “ஸ்வாஹா” மற்றும் “கட்காய நமः”—இது கட்க ஆராதனை மந்திரம். இறுதியில், ஓ மகாபலவானே, “மஹாகௌமோதகீ” என்ற நாமத்தையும் உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 193

सर्वासुरांतके पश्चात्प्रसीदयुगलेति च । वर्मास्त्रवह्निजायांतकौमोदकि हृक्षतिमः ॥ १९३ ॥

“ஸர்வாஸுராந்தக” என்று கூறிய பின் “ப்ரஸீத-யுகல” என்று சொல்ல வேண்டும். இதில் “வர்மாஸ்த்ர”, “வஹ்னி”, “ஜாயாந்த”, “கௌமோதகீ”, “ஹ்ருக்ஷதி”, “திமஃ” என்ற சொற்களும் அடங்கும்.

Verse 194

कौमोदक्यर्चने प्रोक्तो मन्त्रः सर्वार्थसाधकः । महांकुशपदात्कुट्चयुग्मं हुंफट्वसुप्रिया ॥ १९४ ॥

கௌமோதகீ அர்ச்சனையில் எல்லா பயன்களையும் அளிக்கும் மந்திரம் கூறப்பட்டுள்ளது. “மஹாங்குஷ” என்ற சொல்லிலிருந்து “குட்-ச” என்ற இரட்டை எழுத்தை எடுத்து, பின்னர் “ஹும்”, “பட்” மற்றும் “வசுப்ரியா” சேர்க்க வேண்டும்.

Verse 195

अंकुशाय नमः प्रोक्तो मन्त्रग्रौवाकुशर्चने । संवर्तकमहांते तु मुसलेति पदं वदेत् ॥ १९५ ॥

மந்திர வரிசையில் அங்குஷ வழிபாட்டிற்கு “அங்குஷாய நமः” என்று கூறப்பட்டுள்ளது. மேலும் மகா ஸம்வர்தகத்தின் முடிவில் “முசல” என்ற சொல்லை உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 196

योधयद्वितयं वर्म फडंते वह्निसुंदरी । मुसलाय नमः प्रोक्तो मन्त्रो सुसलपूजने ॥ १९६ ॥

சுசலா வழிபாட்டிற்கான மந்திரம் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது—“யோதயத்-த்விதயம், வர்ம, படந்தே, வஹ்னி-சுந்தரீ”; மேலும் “முசலாய நமः”.

Verse 197

महापाश हदादघटयमाकर्षयद्वयम् । हुं फटे स्वाहा च पाशाय नमः पाशार्चने मनुः ॥ १९७ ॥

(ஜபிக்க:) “ஓ மகாபாசமே! பிடி, வீழ்த்து, வலிமையற்றதாக்கி, (இலக்கை) என்வழி இழுத்துவரு—ஹூம் ஃபட் ஸ்வாஹா. பாசத்திற்கு நமஸ்காரம்।” இது பாசார்ச்சனை மந்திரம்.

Verse 198

ताराद्या मनवो ह्येते ततः शक्रादिकान्यजेत् ॥ १९८ ॥

இந்த மனுக்கள் ‘தாரா’ முதலாகத் தொடங்குகின்றன; அதன் பின் ‘சக்ர’ முதலியவற்றால் தொடங்கும் அடுத்தவற்றை விலக்க வேண்டும்.

Verse 199

वज्राद्यानपि संपूज्य सर्वसिद्धीश्वरो भवेत् । मासमात्रं तु कुसुमैः पूजयित्वा हयारिजैः ॥ १९९ ॥

‘வஜ்ர’ முதலியவற்றையும் முறையாகப் பூஜித்தால் சாதகர் எல்லாச் சித்திகளுக்கும் அதிபதியாகிறான். மேலும் ஒரு மாதம் மட்டும் ஹயாரி (விஷ்ணு) தொடர்பான மலர்களால் பூஜித்தாலே இப்பலன் கிடைக்கும்.

Verse 200

कुमुदैर्वा प्रजुहुयादष्टोत्तरसहस्रकम् । मासमात्रेण वश्यास्स्युस्तस्य सर्वे नृपोत्तमाः ॥ २०० ॥

அல்லது குமுத மலர்களால் ஆயிரத்து எட்டு (1008) ஆஹுதிகளைச் செலுத்த வேண்டும். ஒரு மாதத்திற்குள் எல்லா சிறந்த அரசர்களும் அவனுக்குக் கட்டுப்படுவர்.