Dīkṣā, Mantra-Types, Mantra-Doṣas, and Qualifications of Ācārya–Śiṣya
சனத்குமாரர் நாரதரிடம் கூறுகிறார்—தீட்சை என்பது பாவநாசம் செய்து, உள்ளத்தில் தெய்வ நோக்கை அளித்து, மந்திரத்திற்கு சக்தி தரும் புனிதச் சடங்கு. ‘மந்திரம்’ என்பது மனனம் (ஆழ்ந்த சிந்தனை) மற்றும் த்ராணம் (பாதுகாப்பு) என்பதிலிருந்து விளக்கப்படுகிறது. மந்திரங்கள் பெண்/ஆண்/நபுஞ்சக முடிவுகள், ‘நமோ’ முடிவு, மந்திரம்–வித்யா வேறுபாடு (ஆண்/பெண் அதிஷ்டாத்ரி சக்திகள்) மற்றும் ஆக்நேய–சௌம்ய ஓட்டங்கள் என வகைப்படுத்தப்படுகின்றன; இவை பிராண இயக்கம் பிங்கலா மற்றும் இடது நாடியுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகின்றன. மந்திர வரிசை, சேர்க்கை விதிகள், ஜப நிபந்தனைகள், ‘ஹும்/பட்’ மூலம் கிரியையின் தீவிரம் கூறப்படுகிறது. பின்னர் மந்திரதோஷங்களின் விரிவான பட்டியல்—வடிவமைப்பு, உச்சரிப்பு, அசை/எழுத்து எண்ணிக்கை குறைகள்; சின்ன, தக்த, பீத, அசுத்த, நிர்பீஜ, ஸ்தானப்ரஷ்ட முதலியவை சித்தியைத் தடுத்து சாதகனுக்கு தீங்கு விளைவிக்கலாம். இறுதியில் யோனிமுத்ரா/ஆசனத்தில் ஒழுங்கான ஜபம் மூலம் திருத்தம், மேலும் ஆசார்யர்–சிஷ்யரின் கடுமையான நெறி, சடங்கு, போதனைத் தகுதிகள் விளக்கப்படுகின்றன।
Shlokas
Verse 1
सनत्कुमार उवाच । अथ जीवस्य पाशौघच्छेदनायेष्टसिद्धिदम् । दीक्षाविधिं प्रवक्ष्यामि मन्त्रसामर्थ्यदायकम् ॥ १ ॥
சனத்குமாரர் கூறினார்: இப்போது ஜீவனைப் பிணைக்கும் பாசங்களின் கூட்டத்தை அறுத்து, இஷ்டசித்தி அளித்து, மந்திரங்களுக்கு வல்லமை தரும் தீட்சா விதியை நான் உரைப்பேன்.
Verse 2
दिव्यं भावं यतो दद्यात्क्षिणुयाद्दुरितानि च । अतो दीक्षेति सा प्रोक्ता सर्वागमविशारदैः ॥ २ ॥
தீட்சை தெய்வீக உள்ளுணர்வை அருளி, பாவங்களையும் அழிக்கின்றதால், எல்லா ஆகமங்களிலும் தேர்ந்தோர் அதனை “தீட்சை” என்று கூறினர்।
Verse 3
मननं सर्ववेदित्वं त्राणं संखार्यनुग्रहः । मननात्त्राणधर्मत्त्वान्मंत्र इत्यभिधीयते ॥ ३ ॥
மனனம் செய்யத்தக்கதாய் இருந்து, த்ராண (பாதுகாப்பு) இயல்பால் சாதகருக்கு அருள்புரிவது—மனனத்தால் வேதமுழு அறிவையும், காப்பாற்றும் சக்தியால் கிருபையையும் அளிப்பது—அதனால் அது “மந்திரம்” எனப்படுகிறது।
Verse 4
स्त्रीपुंनपुंसकात्मानस्ते मंत्रास्तु त्रिधा मताः । स्त्रीमंत्रास्तु द्विठांताः स्युः पुंमंत्रा हुंफडंतकाः ॥ ४ ॥
இயல்பின்படி மந்திரங்கள் மூன்று வகை—ஸ்த்ரீ, பும், நபுஂஸக. ஸ்த்ரீமந்திரங்கள் இரு ‘ட்ஹ’களால் முடியும்; பும் மந்திரங்கள் ‘ஹும்’ மற்றும் ‘பட்’ என முடியும்।
Verse 5
क्लीबाश्चैव नमोंऽताः स्युर्मंन्त्राणां जातयः स्मृताः । पुंदैवतास्तु मन्त्रा स्युर्विद्याः स्त्रीदैवता मताः ॥ ५ ॥
மந்திரங்களுக்கு ‘ஜாதி’கள் உண்டு என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது—சில நபுஂஸக (க்லீப) வகை, சில ‘நமோ’ என்று முடிவடையும் வகை. மந்திரங்களுக்கு ஆண் தெய்வங்கள் அதிஷ்டாதா; வித்யைகளுக்கு பெண் தெய்வ சக்திகள் அதிஷ்டாத்ரி எனக் கருதப்படுகின்றன।
Verse 6
षट् क्रमसु प्रशस्तास्ते मनवस्त्रिविधाः पुनः । तारांत्यरेफः स्वाहास्तु तत्राग्नेयाः समीरिताः ॥ ६ ॥
ஆறு கிரமங்களில் அவை (மனு/மந்திர-ரூபங்கள்) சிறந்தவை எனப் போற்றப்படுகின்றன; மேலும் அவை மூன்று வகை எனவும் கூறப்படுகின்றன. அதில் அக்னேய (அக்னி சார்ந்த)வை—‘தாரா’, ‘அந்த்ய’, ‘ரேப’, ‘ஸ்வாஹா’—என்று அறிவிக்கப்பட்டன।
Verse 7
सौम्यास्तु भृगुपीयूषबीजढ्याः कथिता मुने । अग्नीषोमात्मका ह्येवं मंत्रा ज्ञेया मनीषिभिः ॥ ७ ॥
முனிவரே, சௌம்ய மந்திரங்கள் ப்ருகு மற்றும் அமிர்தத் தத்துவத்தின் பீஜ எழுத்துகளால் செறிந்தவை எனக் கூறப்பட்டன. ஆகவே ஞானிகள் இம்மந்திரங்களை அக்னி-சோம இரு இயல்பும் உடையவை என அறிய வேண்டும்.
Verse 8
बोधमायांति चाग्नेयाः श्वसने पिंगलाश्रिते । सौम्याश्चैव प्रबुध्यंते वामे वहति मारुतेः ॥ ८ ॥
சுவாசம் பிங்கலா நாடியில் செல்லும் போது ஆக்னேய ஓட்டங்கள் விழித்தெழும்; மேலும் பிராணன் இடப்புற (இடா) வழியில் பாயும் போது சௌம்ய, சந்திர இயல்புடைய ஓட்டங்களும் எழுச்சி பெறும்.
Verse 9
सर्वे मंत्राः प्रबुध्यंते वायौ नाडिद्वयाश्रिते । स्वापकाले तु मन्त्रस्य जपोऽनर्थफलप्रदः ॥ ९ ॥
பிராணவாயு இரு நாடிகளிலும் நிலைபெற்றால் எல்லா மந்திரங்களும் முழுமையாக விழித்தெழும். ஆனால் உறக்க நேரத்தில் செய்யும் மந்திர ஜபம் அர்த்தமற்ற அல்லது தீங்கான பலனைத் தரும்.
Verse 10
प्रत्येकं मन्त्रमुञ्चार्य नाव्यानां तान्समुञ्चरेत् । अनुलोमे बिंदुयुक्तान्विलोमे सर्गसंयुतान् ॥ १० ॥
ஒவ்வொரு மந்திரத்தையும் தனித்தனியாக உச்சரித்த பின், அவற்றை இணைத்து ஜபிக்க வேண்டும். நேர்க் (அனுலோம) வரிசையில் பிந்து/அனுஸ்வாரத்துடன், எதிர் (விலோம) வரிசையில் விஸர்கம் (ஸர்க) உடன் உச்சரிக்க வேண்டும்.
Verse 11
जप्तो यदि स वै देवं प्रबुद्धः क्षिप्रसिद्धिदः । अनया मालया जप्तो दुष्टमन्त्रोऽपि सिद्ध्यति ॥ ११ ॥
ஜபத்தால் அந்த தேவன் விழித்தெழுந்த சக்தியுடன் விரைவில் சித்தி அளிப்பவனாக இருந்தால், இந்த மாலையால் ஜபித்தால் குறைபாடுள்ள மந்திரம்கூட நிறைவேறும்.
Verse 12
क्रूरे कर्माणि चाग्नेयाः सौम्याः सौम्य फलप्रदाः । शांतज्ञानेतिरौद्रेयशांतिजाति समन्वितः ॥ १२ ॥
கடுமையான (க்ரூர) கர்மங்கள் அக்னி-வகையின; மென்மையான (ஸௌம்ய) கர்மங்கள் மென்மையான பலனை அளிக்கும். இவ்வகைப்பாடு ‘சாந்த’ மற்றும் ‘ஞான’ என்றும் கூறப்படுகிறது; மேலும் ரௌத்ரம், சாந்தி-ஜாதி எனும் கிரியைவகைகளோடும் இணைந்தது।
Verse 13
शांतोऽपि रौद्रतामेति हुंफट्पल्लवयोजनात् । छिन्नादिदोषयुक्तास्ते नैव रक्षंति साधकम् ॥ १३ ॥
சாந்தி-கிரியையும் ‘ஹும்’ ‘பட்’ போன்ற பல்லவங்களைச் சேர்த்தால் ரௌத்ரமாக மாறும். மேலும் துண்டிப்பு முதலான குறைகளால் பாதிக்கப்பட்ட மந்திரங்கள் சாதகனை எவ்விதமும் காக்காது।
Verse 14
छिन्नो रुद्धः शक्तिहीनस्ततश्चैव पराङ्मुखः । कर्महीनो नेत्रहीनः कीलितः स्तंभितस्तथा ॥ १४ ॥
அவன் துண்டிக்கப்பட்டவனாய், தடுக்கப்பட்டவனாய், சக்தியற்றவனாய் ஆகி, பின்னடைந்து முகம் திருப்புவான். செயல்-வல்லமை இழந்து, பார்வை இழந்து, கீலிதம் (பிணைக்கப்பட்டு) ஸ்தம்பிதம் (அசையாது) ஆகிறான்।
Verse 15
दग्धः स्रस्तश्च भीतश्च मलिनश्च तिरस्कृतः । भेदितश्च सुषुप्तश्च मदोन्मत्तश्च मूर्च्छितः ॥ १५ ॥
‘தக்தம் (எரிந்தது), ஸ்ரஸ்தம் (தளர்ந்தது), பீதம் (அஞ்சியது), மலினம் (அழுக்கடைந்தது), திரஸ்க்ருதம் (அவமதிக்கப்பட்டது), பேதிதம் (குத்துண்டது), ஸுஷுப்தம் (உறங்கியது), மதோன்மத்தம் (மதமயக்கம்), மூர்ச்சிதம் (மயக்கம்)’—இவையே கூறப்பட்ட நிலைகள்।
Verse 16
हतवीर्यो भ्रांतसंज्ञः प्रध्वस्तो बालकस्तथा । कुमारोऽथ युवा प्रौढो वृद्धो निस्त्रिंशकस्तथा ॥ १६ ॥
விளக்கம்: அவன் வீரியம் இழந்தவனாய், உணர்வு குழம்பியவனாய், முற்றிலும் சிதைந்தவனாய் ஆகிறான்; பின்னர் குழந்தை, பின்னர் இளைஞன் (குமாரன்), பின்னர் யுவன், பின்னர் முதிர்ந்தவன் (ப்ரௌடன்), பின்னர் வயோதிகன்; மேலும் ‘நிஸ்த்ரிஂஷக’ என, வெளிப்படையாக/ஆடையற்றவனாகவும் கூறப்படுகிறது।
Verse 17
निर्बीजः सिद्विहीनश्च मंदः कूटो निरंशकः । सत्त्वहीनः केकरश्च बीजहीनश्च धूमितः ॥ १७ ॥
இத்தகையது விதையற்றது, சித்தியற்றது, மந்தமானது, வஞ்சகமாக வளைந்தது, உரிய அங்கப்பாகங்களற்றது; சத்துவமற்றது, வடிவம் கெட்டது, மீண்டும் விதையற்றது, புகைமயமான நிறமுடையது எனக் கூறப்படுகிறது।
Verse 18
आलिंगितो मोहितश्च क्षुधार्तश्चातिदीप्तकः । अंगहीनोऽतिक्रुद्धश्चातिक्रूरो व्रीडितस्तथा ॥ १८ ॥
சிலர் அணைத்துப் பிடிக்கப்பட்டவர்களாய், மயக்கமுற்றவர்களாய், பசியால் வாடுபவர்களாய், மிகையாகத் தீவிரமுற்றவர்களாய் இருப்பர்; அதுபோல சிலர் அங்கக் குறைபாடுடையவர்களாய், மிகக் கோபமுற்றவர்களாய், மிகக் கொடூரர்களாய், வெட்கத்தில் மூழ்கியவர்களாய் காணப்படுவர்।
Verse 19
प्रशांतमानसः स्थानभ्रष्टश्च विकलस्तथा । अतिवृद्धोऽतिनिःस्नेहः पीडितश्च तथा पुनः ॥ १९ ॥
மனம் அடங்கி மந்தமடைந்தவன், தன் உரிய நிலையிலிருந்து வீழ்ந்தவன், உடல்-மனத் தளர்வுற்றவன்; மிக முதுமையடைந்தவன், மிகச் சினேக-வெப்பமற்றவன், மேலும் துன்புறுத்தப்பட்டவன்—இவர்களும் இவ்வாறே கூறப்படுகின்றனர்।
Verse 20
दोषा ह्येते समाख्याता वक्ष्याम्येषां च लक्षणम् । संयुक्तं वा वियुक्तं वा त्रिधा वा स्वरसंयुतम् ॥ २० ॥
இந்தக் குறைகள் கூறப்பட்டன; இப்போது அவற்றின் இலக்கணங்களை விளக்குகிறேன்—அவை சேர்ந்து நிகழ்ந்தாலும், தனித்தனியாக நிகழ்ந்தாலும், அல்லது ஸ்வர (உச்சரிப்பு) தொடர்பால் மும்மடங்காக அமைந்தாலும்।
Verse 21
मनोर्यस्यादिमध्यांते वह्निबीजं तथोच्यते । चतुर्द्धा पञ्चधा वापि स मन्त्रश्छिन्नसंज्ञकः ॥ २१ ॥
எந்த மந்திரத்தில் வஹ்னி-பீஜம் (அக்னியின் பீஜாக்ஷரம்) தொடக்கம், நடு, முடிவு ஆகிய இடங்களில் வைக்கப்பட்டு, அது நான்கு அல்லது ஐந்து பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்படுகிறதோ—அது ‘சின்ன’ (பிளந்த/பகுக்கப்பட்ட) மந்திரம் என அழைக்கப்படுகிறது।
Verse 22
मनोर्यस्यादिमध्यांते भूबीजद्वयमुच्यते । स तु रुद्धो मनुज्ञेयो ह्यतिक्लेशेन सिद्धिदः ॥ २२ ॥
ஆதி, நடு, முடிவில் ‘பூ’ எனும் இரு பீஜங்கள் கூறப்படும் மந்திரம்—அது கட்டுப்பாட்டுடன் (ருத்தமாக) காக்கப்பட்டால் ‘மனு’ என அறியப்பட வேண்டும்; அது மிகுந்த முயற்சி-தவத்தால் சித்தியை அளிக்கும்।
Verse 23
तारवर्मत्रया लक्ष्मीरेवं हीनस्तु यो मनुः । शक्तिहीनः स विज्ञेयश्चिरकालफलप्रदः ॥ २३ ॥
மூவகை ‘தார-வர்ம’ காவல்கவசம் இன்றிய மனு (மந்திரம்) சக்தியற்றது என அறிய வேண்டும்; அதில் லக்ஷ்மீப் பிரசன்னம் இல்லை, பலனும் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் தான் கிடைக்கும்।
Verse 24
कामबीजं मुखे मायाह्यंते चैवाङ्कुशं तथा । असौ पराङ्मुखो ज्ञेयो भजतां चिरसिद्धिदः ॥ २४ ॥
வாயில் காம-பீஜத்தை நிறுவி, முடிவில் மாயா-பீஜமும் ‘அங்குஷ’மும் சேர்க்க வேண்டும். இது ‘பராங்முக’ வடிவம் என அறியப்பட வேண்டும்; பக்தியுடன் வழிபடுவோர்க்கு நீண்டநாள் நிலைக்கும் சித்தியை அருளும்।
Verse 25
आदिमध्यावसानेषु सकारो दृश्यते यदि । स मन्त्रो बधिरः प्रोक्तः कष्टेनाल्पफलप्रदः ॥ २५ ॥
மந்திரத்தின் ஆதி, நடு அல்லது முடிவில் ‘ச’காரம் தோன்றினால், அந்த மந்திரம் ‘பதிறு’ (கேளாதது) எனக் கூறப்படுகிறது; அது கஷ்டத்துடன் சிறு பலனையே தரும்।
Verse 26
पञ्चार्णो यदि रेफर्कबिंदुवर्जितविग्रहः । नेत्रहीनस्तु विज्ञेयः क्लेशेनापि न सिद्धिदः ॥ २६ ॥
ஐந்தெழுத்து மந்திர வடிவம் ‘ரேப’ (ர), ‘அர்க’ (ர) மற்றும் பிந்து இவற்றின்றி அமைந்தால், அது ‘கண் இழந்தது’ (நேத்ரஹீனம்) என அறிய வேண்டும்; மிகுந்த முயற்சியிலும் சித்தி தராது।
Verse 27
आदिमध्यावसानेषु हंसः प्रासादवाग्भवौ । हंसेंदुर्वा सकारो वा फकारो वर्म वा पुन ॥ २७ ॥
ஆரம்பம், நடு, முடிவு ஆகிய இடங்களில் ‘ஹம்ஸ’ பீஜத்தை அமைக்கலாம். அல்லது ‘ப்ராஸாத’மும் ‘வாக்பவ’மும் பயன்படுத்தலாம்; மாற்றாக ‘ஹம்ஸேந்து’, அல்லது ‘ஸ’ எழுத்து, அல்லது ‘ப’/‘ஃப’ எழுத்து, மீண்டும் ‘வர்ம’ எனும் காவல் பீஜத்தையும் கொள்ளலாம்.
Verse 28
माप्रा नमामि च पदं नास्ति यस्मिन्स कीलितः । एवं मध्ये द्वयं मूर्ध्नि यस्मिन्नस्त्रलकारकौ ॥ २८ ॥
‘மாப்ரா’ மற்றும் ‘நமாமி’ என்ற சொற்களில் எந்த எழுத்தும் ‘கீலித’ (ஆணியடிக்கப்பட்ட/நிலைத்த) அல்ல. இவ்வாறு நடுவில் இரண்டு (குறிகள்) உள்ளன; தலைப்பகுதியில் ‘அஸ்த்ர-லகார’ குறியீடாக இயங்கும் எழுத்துகள் உள்ளன.
Verse 29
न विद्येते स मंत्रस्तु स्तंभितः सिद्धिरोधकृत् । अग्निः पवनसंयुक्तो मनोर्यस्य तु मूर्द्धनि ॥ २९ ॥
அந்த மந்திரம் உண்மையில் செயல்படாது; அது ஸ்தம்பிதமாய் சித்திகளைத் தடுத்து நிறுத்தும். யாருடைய தலைப்பகுதியில் அக்னி (உள் வெப்பு) வாயுவுடன் (பிராணனுடன்) சேர்ந்திருக்கிறதோ, அவரின் மனம் கலங்கி தடையுறும்.
Verse 30
स सार्णो दृश्यते यस्तु स मंत्रो दग्धसंज्ञकः । अस्रं द्वाभ्यां त्रिभिः षड्भिरष्टाभिर्दृश्यतेऽक्षरेः ॥ ३० ॥
எந்த மந்திரத்தில் ‘ஸார்ண’ (அனுநாசிக/விஸர்கம் போன்ற குறி) காணப்படுகிறதோ, அது ‘தக்த’ (குறைபாடுடைய) மந்திரம் எனப்படும். ‘அஸ்ர’ எனும் அமைப்பு இரண்டு, மூன்று, ஆறு அல்லது எட்டு அக்ஷரங்களால் அமைந்தால் தோன்றும்.
Verse 31
त्रस्तः स मंत्रो विज्ञेयो मुखे तारविवर्जितः । हकारः शक्तिरथवा भीतो मंत्रः स एव हि ॥ ३१ ॥
வாயால் உச்சரிக்கும் போது ‘தார’—ப்ரணவம் ‘ஓம்’—இல்லாமல் இருக்கும் மந்திரம் ‘த்ரஸ்த’ (அஞ்சியது) என அறியப்பட வேண்டும். அப்போது ‘ஹ’காரம் அதன் சக்தி; அதுவே ‘பீத’ மந்திரம் எனப்படும்.
Verse 32
मनोर्यस्यादिमध्यांते स्यान्मकारचतुष्टयम् । मलिनस्तु स विज्ञेयो ह्यतिक्लेशेन सिद्धिदः ॥ ३२ ॥
ஆதி, நடு, முடிவில் ‘ம’ எழுத்து நான்கு முறை வரும் மந்திரம் ‘மலினம்’ என அறியப்பட வேண்டும்; அது மிகுந்த துன்பத்தினாலேயே சித்தி தரும்.
Verse 33
दार्णो यस्य मनोर्मध्ये मूर्ध्नि क्रोधयुगं तथा । अस्त्रं चास्ति स मंत्रस्तु तिरस्कृत उदीरितः ॥ ३३ ॥
மந்திரத்தின் நடுவில் ‘தார்ண’ பீஜம் இருந்து, தலைப்பகுதியில் ‘க்ரோத’ இரட்டையெழுத்துகள் இருந்து, மேலும் ‘அஸ்த்ர’ சூத்திரமும் இருந்தால், அது ‘திரஸ்க்ருத’ (விலக்கும்/தடுக்கும) மந்திரம் என உரைக்கப்படுகிறது.
Verse 34
म्योद्वयं हृदयं शीर्षे वषड्वौषट्कमध्यमः । यस्य स्याद्भेदितो मंत्रस्त्याज्यः क्लिष्टफलप्रदः ॥ ३४ ॥
மந்திரத்தின் முடிவில் ‘ம்யோ’ இரட்டையெழுத்துகள் இருந்து, தலைப்பகுதியில் ‘ஹ்ருதய’ பீஜம் இருந்து, நடுவில் வஷட்/வௌஷட் காரம் இடப்பட்டால், அது சிதைந்த (பேதித) மந்திரம்; கடினமான பலன் தருவதால் அதை விலக்க வேண்டும்.
Verse 35
त्र्यक्षरो हंसहीनो यः सुषुप्तः कीर्तितस्तु सः । विद्या वाप्यथवा मंत्रो भवेत्सप्तदशाक्षरः ॥ ३५ ॥
மூன்று எழுத்துகளாக இருந்து ‘ஹம்ஸ’ இன்றியதாக இருப்பது ‘சுஷுப்தி’ எனப் புகழப்படுகிறது; ஆனால் வித்யையோ அல்லது (உண்மையான) மந்திரமோ பதினேழு எழுத்துகளுடையது எனக் கூறப்படுகிறது.
Verse 36
षट्कारपंचकादिर्यो मदोन्मत्तस्तु स स्मृतः । यस्य मध्ये स्थितं चास्रं स मंत्रो मूर्च्छितः स्मृतः ॥ ३६ ॥
‘ஷட்கார’ ‘பஞ்சக’ ஒலிக்கூட்டத்தால் தொடங்கும் மந்திரம் ‘மதோன்மத்த’ (மயக்கமுற்றது போல் நிலையற்றது) என நினைக்கப்படுகிறது; நடுவில் ‘அஸ்ர’ (கடுமை/வெட்டும்) ஒலி இருந்தால் அது ‘மூர்ச்சித’ எனக் கூறப்படுகிறது.
Verse 37
विरामस्थानगं चास्रं हतवीर्यः स उच्यते । मंत्रस्यादौ च मध्ये च मूर्ध्नि चास्रचतुष्टयम् ॥ ३७ ॥
இடைநிறுத்த இடத்தில் விழும் அச்சரம் ‘ஹதவீர்யம்’ (வலிமை குன்றியது) எனப்படுகிறது. மந்திரத்தில் இத்தகைய நான்கு ‘அஸ்ர’ இடங்கள் உண்டு—ஆரம்பம், நடு, முடிவு, மேலும் மூர்த்தி/மூर्धா (முதன்மைச் சிகரம்) இடம்.
Verse 38
ज्ञातव्यो भ्रांत इत्येष यः स्यादष्टा दशाक्षरः । पुनर्विशतिवर्णो वा यो मंत्रः स्मरसंयुतः ॥ ३८ ॥
பதினெட்டு அச்சரங்களையுடையதோ, அல்லது இருபது வர்ணங்களையுடையதோ, மேலும் ஸ்மர (காம) தொடர்புடைய சொற்களுடன் சேர்ந்ததோ—அது ‘ப்ராந்த’ மந்திரம் என அறிய வேண்டும்.
Verse 39
हृल्लेखाकुंशबीजाढ्यः प्रध्वस्तः स कथ्यते । सप्तार्णो बालमंत्रस्तु कुमारो वसुवर्णवान् ॥ ३९ ॥
‘ஹ்ரில்’, ‘லேகா’, ‘குஂஶ’ என்ற பீஜங்களால் நிறைந்த மந்திரம் ‘ப்ரத்வஸ்த’ எனப்படுகிறது. ஏழு அச்சரங்களையுடைய ‘பால-மந்திரம்’ ‘குமார’ என அழைக்கப்படுகிறது; அது ‘வஸு-வர்ண’ (எட்டு வர்ணங்கள்) உடையது.
Verse 40
षोडशार्णो युवा प्रौढश्चत्वारिंशतिवर्णकः । त्रिंशद्वर्णश्चतुःषष्टिवर्णश्चापि शताक्षरः ॥ ४० ॥
பதினாறு அச்சரங்களையுடைய மந்திரம் ‘யுவ’ எனப்படும்; நாற்பது வர்ணங்களையுடையது ‘ப்ரௌட’ எனப்படுகிறது. அதுபோல முப்பது வர்ணம், அறுபத்து நான்கு வர்ணம், மேலும் நூறு அச்சரங்களையுடைய மந்திரங்களும் உள்ளன.
Verse 41
चतुःशताक्षरो मंत्रो वृद्ध इत्यभिधीयते । नवार्णस्तारसंयुक्तो मंत्रो निस्त्रिंश उच्यते ॥ ४१ ॥
நானூறு அச்சரங்களையுடைய மந்திரம் ‘வ்ருத்த’ எனப்படுகிறது. ஒன்பது அச்சரங்களையுடைய மந்திரம் தாரா (ஓம்) உடன் சேர்ந்தால் அது ‘நிஸ்த்ரிஂஶ’ மந்திரம் எனப்படும்.
Verse 42
यस्यांते हृदयं प्रोक्तं शिरोमंत्रोऽथ मध्यगः । शिखा वर्म च यस्यांते नेत्रमस्रं च दृश्यते ॥ ४२ ॥
அந்த ந்யாச முறையில் இறுதியில் ஹ்ருதய மந்திரம் விதிக்கப்படுகிறது; நடுவில் சிரோ மந்திரம் நிறுவப்படுகிறது. இறுதியில் சிகா, வர்ம (கவச) மந்திரங்களும், நேத்ரம் மற்றும் அஸ்த்ர மந்திரங்களும் கூடப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
Verse 43
शिव शक्त्यार्णहीनो वा निर्बीजः स मनुः स्मृतः । आद्यंतमध्ये फट्कारः षोढा यस्मिन्प्रदृश्यते ॥ ४३ ॥
சிவ-சக்தி எழுத்துகள் இல்லாத மந்திரம் ‘நிர்பீஜ’ (பீஜமற்றது) எனக் கருதப்படுகிறது. அதில் ‘பட்’ எனும் உச்சரிப்பு தொடக்கம், நடு, முடிவு ஆகிய இடங்களில் ஆறு விதமாகத் தோன்றும்.
Verse 44
स मनुः सिद्धिहीनः स्यान्मंदः पंक्त्यक्षरो मनुः । कूट एकाक्षरो मंत्रः स एवोक्तो निरंशकः ॥ ४४ ॥
சித்தி இல்லாத மந்திரம் பலவீனமானது எனக் கருதப்படுகிறது; எழுத்துகளின் தொடர்வரிசையால் அமைந்தது ‘மனு’ எனப்படும். ஆனால் ‘கூட’ என்பது ஒரெழுத்து மந்திரம்; அதுவே ‘நிரம்சக’ (பகுதிகளற்றது) என்று கூறப்படுகிறது.
Verse 45
द्विवर्णः सत्त्वहीनः स्यात्केकरश्चतुरक्षरः । षड्वर्णो बीजहीनो वा सार्द्धसप्ताक्षरोऽपि वा ॥ ४५ ॥
இரண்டு எழுத்து மந்திரம் பலனற்றது எனச் சொல்லப்படுகிறது; ‘கேகர’ குற்றம் உடைய நான்கு எழுத்து மந்திரமும் குறைபடைத்தது. அதுபோல் பீஜமற்ற ஆறு எழுத்து மந்திரமோ, அல்லது ஏழரை எழுத்து மந்திரமோ குற்றமுடையதாகக் கருதப்படுகிறது.
Verse 46
सार्द्धद्वादशवर्णो वा धूमितो र्निदितस्तु सः । सार्द्धबीजत्रययुतो मंत्रो विंशतिवर्णवान् ॥ ४६ ॥
பன்னிரண்டரை எழுத்துகளைக் கொண்ட மந்திரம் ‘தூமித’ என அழைக்கப்பட்டு கண்டிக்கப்படுகிறது. ஆனால் மூன்றரை பீஜங்களுடன் இணைந்தால் அந்த மந்திரம் இருபது எழுத்துகளுடையதாக ஆகிறது.
Verse 47
त्रिंशद्वर्णश्चैकविंशद्वर्णश्चार्लिंगितस्तु सः । यो मंत्रो दंतवर्णस्तु मोहितः स तु कीर्तितः ॥ ४७ ॥
முப்பது எழுத்துகளும் இருபத்தொன்று எழுத்துகளும் உடையதாகவும், தந்த்ய (பல்) வர்க்க எழுத்துகளால் குறியிடப்பட்டதாகவும் உள்ள மந்திரம் ‘மோஹித’ (மயக்கமூட்டும்) மந்திரம் எனக் கூறப்படுகிறது.
Verse 48
चतुर्विशतिवर्णो वा सप्तविंशतिवर्णवान् । क्षुधार्तः स तु विज्ञेयो मंत्रसिद्धिविवर्जितः ॥ ४८ ॥
மந்திரம் இருபத்துநான்கு எழுத்துகளாக இருந்தாலும் அல்லது இருபத்தேழு எழுத்துகளாக இருந்தாலும்—சாதகர் பசியால் வாடினால், அவர் மந்திர-சித்தி அற்றவர் என அறிய வேண்டும்.
Verse 49
एकादशाक्षरो वापि पंचविंशतिवर्णकः । त्रयोर्विंशतिवर्णो वा स मनुर्दृप्तसंज्ञकः ॥ ४९ ॥
மந்திரம் பதினொன்று அசைகளாக இருந்தாலும், இருபத்தைந்து எழுத்துகளாக இருந்தாலும், அல்லது இருபத்துமூன்று எழுத்துகளாக இருந்தாலும்—அத்தகைய மந்திரம் ‘த்ருப்த’ எனும் பெயரால் நினைக்கப்படுகிறது.
Verse 50
षड्विंशत्यक्षरो वापि षट्त्रिंशद्वर्णंकोऽपि वा । एकोन त्रिंशदर्णो वा मंत्रो हीनांगकः स्मृतः ॥ ५० ॥
இருபத்தாறு அசைகள் கொண்டதோ, முப்பத்தாறு எழுத்துகள் கொண்டதோ, அல்லது இருபத்தொன்பது எழுத்துகள் கொண்டதோ ஆகிய மந்திரம் ‘ஹீனாங்கக’ (குறைவான அங்கங்களுடைய) மந்திரம் எனக் கருதப்படுகிறது.
Verse 51
अष्टाविंशतिवर्णो वा तथैकत्रिंशदर्णकः । अतिक्रूरः स विज्ञेयोऽखिलकर्मसु गर्हितः ॥ ५१ ॥
இருபத்தெட்டு எழுத்துகளோ அல்லது முப்பத்தொன்று எழுத்துகளோ கொண்டதாக இருந்தால்—அது மிகக் கடுமையானது என அறிய வேண்டும்; எல்லா கர்மங்களிலும் அது கண்டிக்கப்படுகிறது.
Verse 52
चत्वारिंशत्समारभ्य त्रिषष्ट्यंतस्तु यो मनुः । व्रीडितः स तु विज्ञेयः सर्वकर्मसु न क्षमः ॥ ५२ ॥
நாற்பது முதல் அறுபத்துமூன்று வயது வரை மனம் வெட்கம்‑தாழ்வு உணர்வால் அடக்கப்பட்டிருப்பவன் எல்லாக் காரியங்களிலும் தகுதியற்றவன் என அறியப்படுவான்।
Verse 53
पञ्चषष्ट्यक्षरा मन्त्रा ज्ञेया वै शांतमानसाः । पञ्चषष्ट्यर्णमारभ्य नवनन्दाक्षरावधि ॥ ५३ ॥
அமைதியான மனத்தவர் அறிய வேண்டியது: அறுபத்தைந்து எழுத்துகளைக் கொண்ட மந்திரங்கள்—அறுபத்தைந்து எழுத்து அளவிலிருந்து தொடங்கி ‘நவ‑நந்த’ எழுத்து அளவு வரை விரியும்.
Verse 54
ये मंत्रास्ते तु विज्ञेयाः स्थानभ्रष्टा मुनीश्वर । त्रयोदशार्णा ये मन्त्रास्तिथ्यर्णाश्च तथा पुनः ॥ ५४ ॥
முனிவரே! அவை ‘ஸ்தானப்ரஷ்ட’ (தக்க நிலையிலிருந்து விலகிய) மந்திரங்கள் என அறியப்பட வேண்டும். அதுபோல பதிமூன்று எழுத்து மந்திரங்களும், திதி‑வரிசைப்படி எழுத்துகள் அமைந்த மந்திரங்களும் அதே வகையெனக் கருதப்பட வேண்டும்.
Verse 55
विकसास्तें समाख्याताः सर्वतंत्रविशारदैः । शतं सार्द्धशतं वापि शतद्वयमथापि वा ॥ ५५ ॥
இந்த ‘விகாச’ங்களை எல்லா தந்திர‑சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தோர் விளக்கியுள்ளனர்—அவை நூறு, அல்லது நூற்றைம்பது, அல்லது இருநூறு எனக் கூறப்படுகின்றன।
Verse 56
द्विनवत्येकहीनो वा शतत्रयमथापि वा । ये मंत्रा वर्णसंख्याका निःस्नेहास्ते प्रकीर्तिताः ॥ ५६ ॥
எழுத்து எண்ணிக்கையால் மட்டும் அளக்கப்படும் மந்திரங்கள்—தொண்ணூற்றிரண்டில் ஒன்று குறைந்த தொண்ணூற்றொன்று ஆகட்டும், அல்லது முந்நூறு வரை ஆகட்டும்—அவை ‘நிஃஸ்நேஹ’ எனப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டன; அதாவது உள்ளார்ந்த சக்தியும் பக்தி‑பலனும் அற்றவை।
Verse 57
चतुःशतं समारभ्य सहस्रार्णावधि द्विज । अतिवृद्धाः प्रयोगेषु शिथिलास्ते समीरिताः ॥ ५७ ॥
ஓ இருபிறப்பனே! நானூறு முதல் ஆயிரம் எழுத்தளவு வரை உள்ள மந்திரங்கள் மிக நீளமானவை எனக் கூறப்படுகின்றன; நடைமுறைப் பயன்பாட்டில் அவை தளர்ந்து பலனற்றவையாகின்றன.
Verse 58
सहस्रवर्णदधिका मंत्रास्ते पीडिताह्वयाः । तद्वर्द्ध्वं चैव ये मंत्राः स्तोत्ररूपास्तु ते स्मृताः ॥ ५८ ॥
ஆயிரம் எழுத்துகளுக்கு மேற்பட்ட மந்திரங்கள் ‘பீடிதாஹ்வய’ என அழைக்கப்படுகின்றன; அதையும் மீறி விரிந்தவை ஸ்தோத்திர வடிவம் என நினைவுகூரப்படுகின்றன.
Verse 59
एवं विधाः समाख्याता मनवो दोष संयुताः । दोषानेतानविज्ञाय मंत्रानेताञ्जपन्ति ये ॥ ५९ ॥
இவ்வாறு மந்திரத் தோஷங்களின் வகைகள் கூறப்பட்டன. மனிதர் தோஷங்களோடு இணைகின்றனர்; இத்தோஷங்களை அறியாமல் அத்தகைய மந்திரங்களை ஜபிப்பவரும் தோஷத்தின் பங்காளியாகிறார்.
Verse 60
सिद्धिर्न जायते तेषां कल्पकोटिशतैरपि । छिन्नादिदोषदुष्टानां मंत्राणां साधनं ब्रुवे ॥ ६० ॥
துண்டிப்பு முதலான தோஷங்களால் கெடுபட்ட அத்தகைய மந்திரங்களுக்கு கோடி கோடி கல்பங்களிலும் சித்தி உண்டாகாது. இப்போது அவற்றின் சாதன (சுத்தி-பயன்பாடு) முறையை நான் கூறுகிறேன்.
Verse 61
योनिमुद्रासने स्थित्वा प्रजपेद्यः समाहितः । यं कंचिदपि वा मंत्रं तस्य स्युः सर्वसिद्धयः ॥ ६१ ॥
யோனி-முத்ரா ஆசனத்தில் அமர்ந்து, ஒருமுகச் சித்தத்துடன் யார் எந்த மந்திரத்தையும் ஜபிக்கிறாரோ, அவருக்கு எல்லாச் சித்திகளும் உண்டாகும்.
Verse 62
सव्यपाष्णि गुदे स्थाप्य दक्षिणं च ध्वजोपरि । योनिमुद्राबंध एवं भवेदासनमुत्तमम् ॥ ६२ ॥
இடது குதிகாலைக் குதத்தில் வைத்து, வலது குதிகாலைக் ‘த்வஜம்’ (லிங்கம்) மீது வைத்து, யோனிமுத்ரா-பந்தத்தைச் செய்ய வேண்டும்; இவ்வாறு சிறந்த ஆசனம் உண்டாகும்.
Verse 63
अन्योऽप्यत्र प्रकारोऽस्ति योनिमुद्रानिबंधने । तदग्रे सरहस्यं ते कथयिष्यामि नारद ॥ ६३ ॥
இங்கே யோனிமுத்ரா-நிபந்தனத்திற்கு இன்னொரு முறையும் உள்ளது. அதன் பின், நாரதா, அதன் ரகசியப் பொருளோடு உனக்குச் சொல்வேன்.
Verse 64
पारंपर्यक्रमप्राप्तो नित्यानुष्टानतत्परः । गुर्वनुज्ञारतः श्रीमानभिषेकसमन्वितः ॥ ६४ ॥
பரம்பரை முறையால் (தீட்சை/ஞானம்) பெற்றவனாய், நித்திய அனுஷ்டானங்களில் ஈடுபட்டவனாய், குருவின் அனுமதியோடு நடப்பவனாய், ஸ்ரீயால் செழித்தவனாய்—அபிஷேகத்தால் யுக்தனாக விதிப்படி நிறுவப்படுகிறான்.
Verse 65
सुंदरः सुमुखः शांतः कुलीनः सुलभो वशी । मंत्रतंत्रार्थतत्त्वज्ञो निग्रहानुग्रहक्षमः ॥ ६५ ॥
அவன் அழகன், இன்முகன், அமைதியானவன்; குலீனன், எளிதில் அணுகத்தக்கவன், சுயவசத்துடன் (இந்திரியநிக்ரஹம் உடையவன்) இருக்க வேண்டும். மந்திர-தந்திரத்தின் அர்த்த-தத்துவத்தை அறிந்தவன்; கட்டுப்படுத்தவும் அருளவும் வல்லவன்.
Verse 66
निरपेक्षो मुनिर्दांतो हितवादी विचक्षणः । तत्त्वनिष्कासने दक्षो विनयी च सुवेषवान् ॥ ६६ ॥
முனி பற்றற்றவனாய், தாந்தன் (சம்யமம் உடையவன்) ஆகி, நன்மை தரும் சொற்களைப் பேசுபவனாய், விவேகமுள்ளவனாய் இருக்க வேண்டும். தத்துவத்தை வெளிக்கொணர்வதில் திறமையுடன், பணிவுடன், தூய்மையான முறையான ஆடையணிந்தவனாய் இருக்க வேண்டும்.
Verse 67
आश्रमी ध्याननिरतः संशयच्छित्सुवुद्धिमान् । नित्यानुष्टानसंयुक्तस्त्वाचार्यः परिकीर्तितः ॥ ६७ ॥
ஆச்ரம தர்ம ஒழுக்கங்களைப் பின்பற்றி வாழ்ந்து, தியானத்தில் நிலைத்து, அறிவாளியாகச் சந்தேகங்களைத் தீர்க்க வல்லவனாய், நித்திய அனுஷ்டானங்களில் உறுதியாய் இருப்பவனே ‘ஆசார்யன்’ எனப் போற்றப்படுகிறான்।
Verse 68
शांतो विनीतः शुद्धात्मा सर्वलक्षणसंयुतः । शमादिसाधनोपेतः श्रद्धावान् सुस्थिराशयः ॥ ६८ ॥
அவன் அமைதியானவன், பணிவானவன், தூய உள்ளத்தவன், எல்லா நற்குறிகளும் உடையவன்; சமை முதலான சாதனைகளால் நிறைந்தவன், நம்பிக்கையுடன் உறுதியான தீர்மானம் கொண்டவன்।
Verse 69
शुद्धदेहोऽन्नपानद्यैर्द्धार्मिकः शुद्धमानसः । दृढव्रतसमाचारः कृतज्ञः पापभीरुकः ॥ ६९ ॥
தக்க உணவு-பானம் முதலியவற்றால் உடலைத் தூய்மையாக வைத்துக் கொண்டு, தர்மநிஷ்டனாகவும் தூய மனத்தவனாகவும் இருப்பான். விரத ஒழுக்கத்தில் உறுதியானவன், நன்றியுணர்வுடையவன், பாவத்தை அஞ்சித் தவிர்ப்பவன்।
Verse 70
गुरुध्यानस्तुतिकथासेवनासक्तमानसः । एवंविधो भवेच्छिष्यस्त्वन्यथा गुरुदुःखदः ॥ ७० ॥
குருவைத் தியானித்தல், போற்றுதல், குருவின் குணகதைகளைச் செவிமடுத்தல், சேவை செய்தல்—இவற்றில் மனம் ஈடுபட்டவனே சீடன். அத்தகையவனே உரியவன்; இல்லையேல் குருவுக்கு துயரம் தருவான்।
Verse 71
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे चतुष्षष्टितमोऽध्यायः ॥ ६४ ॥
இவ்வாறு ஸ்ரீ ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் உள்ள ப்ருஹதுபாக்யானத்தின் மூன்றாம் பாதத்தில் அறுபத்துநான்காம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।
Frequently Asked Questions
Because dīkṣā is framed as the rite that both purifies (sin-destruction) and installs an inner divine disposition, thereby conferring śakti/adhikāra so that mantra-japa becomes potent and goal-fulfilling rather than merely phonetic repetition.
Āgneya and saumya are treated as ritual-energetic streams: āgneya aligns with fiery activation (linked to piṅgalā flow), while saumya aligns with lunar/gentle activation (linked to left-side flow). The classification also maps onto fierce vs. pacific ritual outcomes.
The chapter states that japa performed during sleep yields fruit that is harmful or meaningless, implying that mantra efficacy requires conscious prāṇa establishment and intentional recitation rather than unconscious utterance.
Mantra-doṣa refers to defects in structure, phonetics, bīja placement, sequencing, or syllable-count that weaken or invert the mantra’s protective power, delaying or preventing siddhi and potentially causing obstruction or adverse effects.
The ācārya is described as tradition-grounded, ethically disciplined, pure, discerning, and capable of both restraint and grace; the disciple is defined by devotion expressed through guru-meditation, praise, attentive listening, and service—otherwise becoming a burden and sorrow to the teacher.