Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 27
Dīkṣā, Mantra-Types, Mantra-Doṣas, and Qualifications of Ācārya–Śiṣya
आदिमध्यावसानेषु हंसः प्रासादवाग्भवौ । हंसेंदुर्वा सकारो वा फकारो वर्म वा पुन ॥ २७ ॥
ādimadhyāvasāneṣu haṃsaḥ prāsādavāgbhavau | haṃseṃdurvā sakāro vā phakāro varma vā puna || 27 ||
ஆரம்பம், நடு, முடிவு ஆகிய இடங்களில் ‘ஹம்ஸ’ பீஜத்தை அமைக்கலாம். அல்லது ‘ப்ராஸாத’மும் ‘வாக்பவ’மும் பயன்படுத்தலாம்; மாற்றாக ‘ஹம்ஸேந்து’, அல்லது ‘ஸ’ எழுத்து, அல்லது ‘ப’/‘ஃப’ எழுத்து, மீண்டும் ‘வர்ம’ எனும் காவல் பீஜத்தையும் கொள்ளலாம்.
Sanatkumara (in instruction to Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It teaches the regulated placement of specific bīja-syllables (like haṃsa, vāgbhava, varma) within a mantra, emphasizing that spiritual efficacy depends on precise sound-structure and protective/clarifying mantra components.
In the Narada Purana’s technical sections, devotion is supported by disciplined mantra-practice: correct bīja usage is presented as a means to steady the mind and invoke divine grace, making bhakti more focused and effective.
Śikṣā (phonetics) and mantra-vidhi are implied—how syllables are inserted in specific positions (beginning/middle/end) and how protective bīja-s like “varma” are used as ritual-technical safeguards.