Graha–Ketu–Utpāta Lakṣaṇas: Solar/Lunar Omens, Comets, Eclipses, and Calendar Rules

Verse 1

सनंदन उवाच । क्रमाच्चैत्रादिमासेषु मेषाद्याः संक्रमा मताः । चैत्रशुक्लप्रतिपदि यो वारः स नृपः स्मृतः 1. ॥ १ ॥

சனந்தனர் கூறினார்—ஒழுங்காக சைத்ரம் முதலான மாதங்களில் மேஷம் முதலான சங்கிராந்திகள் எனக் கருதப்படுகின்றன. சைத்ர சுக்ல பிரதிபதியில் எந்தக் கிழமை வருகிறதோ, அதுவே நாட்களில் ‘நிருபன்’ எனும் முதன்மை நாளாக நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 2

मेषप्रवेशे सेनानीः कर्कटे सस्यपो भवेत् । समोद्यधीश्वरः सूर्यो मध्यमश्चोत्तमो विधुः ॥ २ ॥

சூரியன் மேஷத்தில் நுழையும்போது சேனாதிபதி யோகம்; கடகத்தில் (நுழையும்போது) சஸ்யபதி, பயிர்களின் அதிபதி யோகம் உண்டாகும். சூரியன் சமுத்திரத்தின் அதீஸ்வரனாகிறான்; சந்திரன் முதலில் நடுத்தரமாகவும் பின்னர் மிகச் சிறப்பாகவும் பலன் தருவான்.

Verse 3

नेष्टः कुजो बुधो जीवो भृगुस्त्वतिशुभङ्करः । अधमो रविजो वाच्यो ज्ञात्वा चैषां बलाबलम् ॥ ३ ॥

குஜன் (செவ்வாய்) அநிஷ்டம் எனச் சொல்லப்படுகிறான்; புதன் மற்றும் ஜீவன் (குரு) சுபம்; ப்ருகு (சுக்கிரன்) மிகச் சுபகரன். இவற்றின் பலாபலத்தை அறிந்து ரவி (சூரியன்) குறைந்த சுபம் உடையவன் எனக் கூறப்பட வேண்டும்.

Verse 4

दण्डाकारे कबंधेवा ध्वांक्षाकारेऽथ कीलके । दृष्टेऽकमण्डले व्याधिर्भ्रांतिश्चोरार्थनाशनम् ॥ ४ ॥

கீலகம் தண்டம் போலவோ, தலைஇல்லா உடல் (கபந்தம்) போலவோ, காகம் போலவோ தோன்றினால்—அத்தகைய கமண்டலுவைக் காணுதல் நோய், மயக்கம்/குழப்பம், மேலும் திருடர்களால் செல்வ இழப்பு ஆகியவற்றைச் சுட்டும்.

Verse 5

छत्रध्वजपताकाद्यसन्निभस्तिमितैर्ध्वनैः । रविमण्डलगैर्धूम्रैः सस्फुलिंगैर्जगत् क्षयः ॥ ५ ॥

குடை, கொடி, பதாகை முதலியவற்றைப் போன்ற அடக்கப்பட்ட ஒலிகள் எழ, மேலும் சூரிய வட்டத்தில் சினுக்குகளுடன் கூடிய புகைத் திரள்கள் நகர்ந்தால்—உலக நாசம் (ஜகத் க்ஷயம்) முன்னறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 6

सितरक्तैः पीतकृष्णैर्वर्णैर्विप्रादिपीडनम् । घ्नंति द्वित्रिचतुर्वर्णैर्भुवि राजजनान्मुने ॥ ६ ॥

முனிவரே, பூமியில் அரசகுலத்தார் வெள்ளை, சிவப்பு, மஞ்சள், கருப்பு நிறக் குறியீடுகளால் அமைந்த குழுக்களாக—இரண்டு, மூன்று, நான்கு பிரிவுகளாகப் பிளந்து—பிராமணர் முதலியோரை ஒடுக்கி, துன்புறுத்தி, அழிக்கின்றனர்।

Verse 7

ऊर्द्ध्वैर्भानुकरैस्ताम्रैर्नाशं याति चमूपतिः । पीतैर्नृपसुतः श्वेतैः पुरोधश्चित्रितैर्जनाः ॥ ७ ॥

சூரியக் கதிர்கள் மேலெழுந்து செம்புச் சிவப்பாகத் தோன்றினால் சேனாதிபதி அழிவுறுவான். அவை மஞ்சளாக இருந்தால் அரசகுமாரன் துன்புறுவான்; வெள்ளையாக இருந்தால் புரோகிதன்; பலநிறமாக இருந்தால் மக்கள் துயருறுவர்।

Verse 8

धूम्रैर्नृपपिशंगैस्तु जलदाधोमुखैर्जगत् । शुभोर्कः शिशिरे ताम्रः कुंकुमाभा वसन्तिके ॥ ८ ॥

புகைநிறத் தாமரைமஞ்சள் (பிசங்க) மேகங்கள் தாழ்ந்து தொங்கினால் உலகம் மூடுபனிபோல் மறைகிறது. மங்கள சூரியன் குளிர்காலத்தில் செம்புநிறமாகவும், வசந்தத்தில் குங்கும ஒளியுடனும் பிரகாசிக்கிறான்।

Verse 9

ग्रीष्मश्चापांडुरश्चैव विचित्रो जलदागमे । पद्मोदराभः शरदि हेमंते लोहितच्छविः ॥ ९ ॥

கோடையில் சூரியன் வெளிறிப் போகிறான்; மழைக்காலம் வருகையில் பலநிறமாகத் தோன்றுகிறான்; சரத்காலத்தில் தாமரையின் உள்ளொளிபோல் பிரகாசிக்கிறான்; ஹேமந்தத்தில் சிவந்த ஒளியை அணிகிறான்।

Verse 10

पीतः शीते सिते वृष्टौ ग्रीष्मे लोहितभा रविः । रोगानावृष्टिभयकृत् क्रमादुक्तो मुनीश्वर ॥ १० ॥

முனீஸ்வரரே, வரிசையாகச் சொல்லப்பட்டது: குளிர்காலத்தில் சூரியன் மஞ்சளாகவும், மழைக்காலத்தில் வெளிறிய வெள்ளையாகவும், கோடையில் சிவந்த ஒளியுடனும் தோன்றினால் அச்சம் உண்டாகும்; நோய்கள் பெருகி, மழையின்மை பற்றிய பயமும் எழும்।

Verse 11

इन्द्र चापार्द्धमूर्तिस्तु भानुर्भूपविरोधकृत् । शशरक्तनिभे भानौ संग्रामो न चिराद्भुवि ॥ ११ ॥

சூரியன் இந்திரவில்லின் அரை வடிவம்போல் தோன்றினால் அரசர்களிடையே பகைமை எழும். சூரியன் முயலின் இரத்த நிறம்போல் ஆழ்ந்த சிவப்பாக இருந்தால், பூமியில் விரைவில் போர் நிகழும்.

Verse 12

मयूरपत्रसङ्काशो द्वादशाब्दं न वर्षति । चन्द्रमासदृशो भानुः कुर्याद्भूपांतरं क्षितौ ॥ १२ ॥

மேகங்கள் மயில் இறகைப் போலத் தோன்றினால் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் மழை பெய்யாது. சூரியன் சந்திரனைப் போலத் தோன்றினால், பூமியில் அரசாட்சி மாற்றம் நிகழும் எனக் குறிக்கும்.

Verse 13

अर्के श्यामे कीटभयं भस्माभे राष्ट्रजं तथा । छिद्रे ऽर्कमण्डले दृष्टं महाराजविनाशनम् ॥ १३ ॥

சூரியன் கருமை நிறமாகத் தோன்றினால் பூச்சிப் பயம் (பூச்சித் தொல்லை) என அறிய வேண்டும்; சாம்பல் நிறமாகத் தோன்றினால் நாட்டிற்குள் எழும் பேரிடர் குறிக்கும். சூரிய வட்டத்தில் துளை தெரிந்தால் மகாராஜாவின் அழிவு குறிக்கப்படும்.

Verse 14

घटाकृतिः क्षुद्भयकृत्पुरहा तोरणाकृतिः । छत्राकृते देशहतिः खंडभानुनृपांतकृत् ॥ १४ ॥

குடம் போன்ற வடிவ நிமித்தம் பஞ்சப் பயத்தை (பஞ்சம்) உண்டாக்கும்; நகரத்தின் மேல் தோன்றும் நிமித்தம் நகர அழிவைக் குறிக்கும். தோரணம் போன்ற வடிவம் பேரழிவைத் தரும்; குடை போன்ற வடிவம் நாட்டழிவை உண்டாக்கும். சூரியன் துண்டிக்கப்பட்டுப் போலத் தோன்றினால் அரசன் இறப்பு குறிக்கப்படும்.

Verse 15

उदयास्तमये काले विद्युदुल्काशनिर्यदि । तदा नृपवधो ज्ञेयस्त्वथवा राजविग्रहः ॥ १५ ॥

சூரிய உதயம் அல்லது அஸ்தமன வேளையில் மின்னல், உல்கை அல்லது இடியுடன் கூடிய மின்னல் காணப்பட்டால், அது அரசன் மரணம் என அறிய வேண்டும்—அல்லது அரசர்களிடையே பகை மற்றும் மோதல் ஏற்படும் எனக் குறிக்கும்.

Verse 16

पक्षं पक्षार्धमर्केन्दु परिविष्टावहर्निशम् । राजानमन्यं कुरुतो लोहिताम्बुदयास्तगौ ॥ १६ ॥

சூரியனும் சந்திரனும் தத்தம் நியமிக்கப்பட்ட பாதையில் சென்று, பக்கம், பாதிப்பக்கம், மேலும் பகல்-இரவு எனும் கால அளவுகளை உருவாக்குகின்றனர். அதுபோலவே, அவர்களின் செம்மை நிறைந்த உதயம்-அஸ்தமனங்களால் அரசர்களின் தொடர்ச்சி, அதாவது ஆட்சியின் மாறுபாடு நிகழ்கிறது.

Verse 17

उदयास्तमये भानुराच्छिन्नः शस्त्रसन्निभैः । घनैर्युद्धं खरोष्ष्ट्राद्यैः पापरूपैर्भयप्रदम् ॥ १७ ॥

உதயமும் அஸ்தமனமும் நேரத்தில், ஆயுதங்களைப் போன்ற மேகங்களால் சூரியன் மூடப்பட்டு, வெட்டப்பட்டதுபோல் தோன்றுகிறான். அப்போது கழுதை, ஒட்டகம் முதலிய பாபரூப அச்சமூட்டும் வடிவங்கள் போரிடும் போர் போல பயத்தைத் தரும் காட்சி தெரிகிறது.

Verse 18

याम्य शृङ्गोन्नतश्चन्द्रः शुभदो मीनमेषयोः । सौम्य शृङ्गोन्नतः श्रेष्ठो नृयुङ्मकरयोस्तथा ॥ १८ ॥

சந்திரன் ‘தெற்கு கொம்பு’ எனப்படும் நிலையில் உயர்ந்து தோன்றினால், மீனம் மற்றும் மேஷத்திற்கு அது சுபத்தை அளிக்கும். அதுபோல ‘வடக்கு கொம்பு’ நிலையில் உயர்ந்த சந்திரன் கும்பம் மற்றும் மகரத்திற்கும் சிறந்த பலனைத் தருவதாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 19

घटोक्ष्णस्तु समः कर्कचापयोः शरसन्निभः । चापवत्कौर्महर्योश्च शूलवत्तुलकर्कयोः ॥ १९ ॥

‘கடோக்ஷ்ண’ எனப்படும் குறி கடகம் மற்றும் தனுசு இரண்டிற்கும் ஒரேபோல் இருந்து அம்பைப் போன்றதாகத் தோன்றும். மகரம் மற்றும் சிம்மத்திற்கு அது வில்லாகவும், துலாம் மற்றும் கடகத்திற்கு அது சூலமாகவும் கூறப்படுகிறது.

Verse 20

विपरीतोदितश्चन्द्रो दुर्भिक्षकलहप्रदः । आषाढद्वयमूलेन्द्र धिष्ण्यानां याम्यगः शशी ॥ २० ॥

சந்திரன் எதிர்மாறான (அசுப) முறையில் உதயமானால், பஞ்சமும் கலகமும் ஏற்படச் செய்கிறான். மேலும் நட்சத்திரங்களில்—குறிப்பாக இரண்டு ஆஷாடங்கள், மூலம், ஜ்யேஷ்டா—இவற்றில் சந்திரன் தெற்குப் பாதையில் சென்றாலும் தீய பலன்களைத் தருவான்.

Verse 21

अग्निप्रदस्तेयचरवनसर्पविनाशकृत् । विशाखा मित्रयोर्याम्यपार्श्वगः पापगः शशी ॥ २१ ॥

விசாகை நட்சத்திரத்தில் சந்திரன் இருந்தால் தீவிபத்து, திருட்டு, அசையும் உயிர்கள், காடுகள், பாம்புகள் ஆகியவற்றின் நாசத்தை உண்டாக்குவான் என்று கூறப்படுகிறது. அப்போது அவன் இரு ‘மித்ர’ தேவதைகளின் தெற்கு பக்கமாகச் சென்று பாபகரனாகவும் அசுபமாகவும் கருதப்படுகிறான்.

Verse 22

मध्यमः पितृदैवत्ये द्विदैवे सौम्यगः शशी । अप्राप्यपौष्णभाद्रौद्रामदुक्षाविशशी शुभः ॥ २२ ॥

மிதமான வலமுள்ள சந்திரன் பித்ரு-தெய்வத்தையுடைய நட்சத்திரத்திலும் இரட்டை-சுபாவ ராசியிலும் இருந்தால், அவன் சௌம்யனாகவும் சுபமாகவும் விளங்குவான். பௌஷ்ண, பத்ர, ரௌத்ர கணங்களை அடையாமல் துன்பமின்றி நன்மை தருவான்.

Verse 23

मध्यगो द्वारदक्षाणि अतीत्य नववासवात् । यमेंद्रा हीशनोयेशमरुतश्चार्द्धतारकाः ॥ २३ ॥

நடுத்தர பாதையில் செல்கின்ற (சந்திரன்) தெற்கு வாயில்களைத் தாண்டி ஒன்பது வாசவர்களையும் மீறிச் செல்கிறான். அங்கே யமன், இந்திரன், ஈசானன், யசஸ், மருத்கணங்கள் மற்றும் அரை-நட்சத்திரங்கள் காணப்படுகின்றன.

Verse 24

ध्रुवादिति द्विदैवाः स्युरध्यर्द्धांश्चापराः समाः । याम्यशृंगोन्नतो नेष्टः शुभः शुक्ले पिपीलिका ॥ २४ ॥

துருவம் முதலாக சில சக்குனங்கள் ‘இரட்டை-விதி’ உடையவை எனச் சொல்லப்படுகின்றன; சிலவற்றின் பலன் ஒன்றரை பங்கு காலத்தில் கிடைக்கும். வலது கொம்பு உயர்ந்திருப்பது விரும்பத்தக்கதல்ல; ஆனால் சுக்லபட்சத்தில் காணும் எறும்பு சுபமாகும்.

Verse 25

कार्यहानिः कार्यवृद्धिर्हानिर्वृद्धिर्यथाक्रमम् । सुभिक्षकृद्विशालेंदुरविशालोघनाशनः ॥ २५ ॥

வரிசைப்படி இது முயற்சிகளின் இழப்பையும் முயற்சிகளின் வளர்ச்சியையும் உண்டாக்குகிறது; அதுபோலக் குறைவும் அதிகரிப்பும் தருகிறது. இது சுபிக்ஷம் (அன்ன வளம்) அளிக்கிறது, சந்திரனை விரிந்ததாகத் தோற்றுவிக்கிறது; விரிந்ததை விரியாததாக்குகிறது; அடர்ந்த கூட்டங்களை (மேகங்கள் போன்றவை) கலைக்கிறது.

Verse 26

अधोमुखे शस्त्रभयं कलहो दंडसन्निभे । कुजाद्यैर्निहते शृंगे मंडले वा यथाक्रमम् ॥ २६ ॥

குறி கீழ்நோக்கி இருந்தால் ஆயுதப் பயம் குறிக்கப்படும்; தண்டைப் போன்றிருந்தால் சண்டை உண்டாகும். செவ்வாய் முதலிய கிரகங்கள் கொம்பையோ வட்டக் குறியையோ வரிசையாகத் தாக்கினால், அதற்கேற்ற பலன்கள் வரிசையாக வெளிப்படும்.

Verse 27

क्षेमाद्यं वृष्टिभूपालजननाशः प्रजायते । सत्याष्टनवमर्क्षेषु सोदयाद्वक्रिमे कुजे ॥ २७ ॥

சத்யா முதலிய நட்சத்திரங்களில் எட்டாம்-ஒன்பதாம் நிலையில் செவ்வாய் வக்கிரமாக உதயமானால், நலன், மழை உண்டாகும்; மேலும் அரசர்களும் மக்களும் அழிவுறும் பலனும் ஏற்படும்.

Verse 28

तद्वक्रमुष्णं संज्ञं स्यात्प्रजापीडाग्निसंभवः । दशमैकादशे ऋक्षे द्वादशर्वाग्रतीपयः ॥ २८ ॥

அது ‘வக்ரமுஷ்ண’ எனும் பெயரால் குறிக்கப்படுகிறது; உயிர்களைப் பீடிக்கும் தீயிலிருந்து அது தோன்றும். அது பத்தாம், பதினொன்றாம் ருக்ஷங்களில் அறியப்படும்; பன்னிரண்டும் முன்னோக்கித் திரும்பிய முனைகளுடையவை எனக் கூறப்படும்.

Verse 29

कूक्रं वक्रमुखं ज्ञेयं सस्यवृष्टिविनाशकृत् । कुजे त्रयोदशे ऋक्षे वक्रिते वा चतुर्दशे ॥ २९ ॥

‘கூக்ர’ எனப்படும் அபசகுனத்தை ‘வக்ரமுகம்’ என்று அறிய வேண்டும்; அது பயிர்களையும் மழையையும் அழிக்கும். செவ்வாய்க்கிழமை சந்திரன் பதின்மூன்றாம் ருக்ஷத்தில் இருந்தாலோ, அல்லது வக்கிரித நிலையில் பதினான்காம் ருக்ஷத்தில் இருந்தாலோ இது குறிக்கப்படும்.

Verse 30

बालस्यचक्रं तत्तस्मिन्सस्यवृष्टिविनाशनम् । पंचदशे षोडशर्क्षे वक्रे स्याद्रुधिराननम् ॥ ३० ॥

‘பாலஸ்யசக்கரம்’ எனும் சகுனம் தோன்றினால் பயிர்களும் மழையும் நாசமடையும். பதினைந்தாம் அல்லது பதினாறாம் ருக்ஷத்தில் கிரகம் வக்கிரமாக இருந்தால் அது ‘ருதிரானனம்’ (இரத்தமுகம்) எனப்படும்; அது அசுபம்.

Verse 31

दुर्भिक्षं क्षुद्भयं रोगान्करोति क्षितिनंदनः । अष्टादशे सप्तदशे तद्वक्रं मुशलाह्वयम् ॥ ३१ ॥

ஏ க்ஷிதிநந்தன (அரசே), இது பஞ்சம், பசியின் அச்சம், நோய்களை உண்டாக்கும். பதினெட்டில், பதினேழாம் நிலையில், இதன் வளைந்த அசுப வடிவு ‘முஷல’ எனப்படும்॥

Verse 32

दुर्भिक्षं धनधान्यादिनाशने भयकृत् सदा । फाल्गुन्योरुदितो भौमो वैश्वदेवे प्रतीपगः ॥ ३२ ॥

பௌமன் (செவ்வாய்) இரு பால்குனிகளில் உதயித்து வைஶ்வதேவத்தில் எதிர்முறையாகச் சென்றால், அவன் எப்போதும் அச்சத்தை உண்டாக்குவான்—பஞ்சமும் செல்வம், தானியம் முதலியவற்றின் அழிவும் நிகழும்॥

Verse 33

अस्तगश्चतुरास्यार्क्षे लोकत्रयविनाशकृत् । उदितः श्रवणे पुष्ये वक्तृगोश्वनहानिदः ॥ ३३ ॥

ஒரு (கோள்) சதுராஸ்ய நக்ஷத்திரத்தில் அஸ்தமித்தால், அது மூவுலக அழிவுக்குக் காரணமாகும். மேலும் ஸ்ரவணம் அல்லது புஷ்யத்தில் உதயித்தால், பேச்சாளருக்கு இழப்பையும் பசு, குதிரை, மனிதர்க்கு தீங்கையும் தரும்॥

Verse 34

यद्दिग्गोऽभ्युदितो भौमस्तद्दिग्भूपभयप्रदः । मघामध्यगतो भौमस्तत्र चैव प्रतीपगः ॥ ३४ ॥

பௌமன் (செவ்வாய்) எந்தத் திசையில் உதயிக்கிறானோ, அந்தத் திசையின் அரசனுக்கு அச்சத்தை அளிப்பான். மேலும் ம஘ா நக்ஷத்திரத்தின் நடுப்பகுதியில் சென்றால், அங்கேயும் எதிர்மையான (அசுப) நிலை பெறுவான்॥

Verse 35

अवृष्टिशस्त्रभयदः पीड्यं देवा नृपांतकृत् । पितृद्विदैवधातॄणां भिद्यन्ते गंडतारकाः ॥ ३५ ॥

தேவர்கள் துன்புறும்போது மழையின்மை மற்றும் ஆயுதப் பயத்தை உண்டாக்கி, அரசர்களின் வீழ்ச்சியையும் ஏற்படுத்துவர். பித்ருக்களுக்கு விரோதிகளுக்கும் தெய்வ விதிகளுக்கு பகைவருக்கும் ‘கண்ட-தாரக’ எனும் அசுப அறிகுறிகள் வெடித்தெழும்॥

Verse 36

दुर्भिक्षं मरणं रोगं करोति क्षितिजस्तदा । त्रिषूत्तरासु रोहिण्यां नैरृते श्रवणे मृगे ॥ ३६ ॥

அப்போது பூமியின் புதல்வன் பௌமன் (செவ்வாய்) பஞ்சம், மரணம், நோய் ஆகியவற்றை உண்டாக்குவான்—அவன் மூன்று உத்தரைகளிலும், ரோஹிணியிலும், நைர்ருதி திசையிலும், ஸ்ரவணம் மற்றும் மிருகசீரிஷம் நட்சத்திரங்களிலும் இருப்பின்।

Verse 37

अवृष्टिदश्चरन्भौमो दक्षिणे रोहिणीस्थितः । भूमिजः सर्वधिष्ण्यानामुदगामी शुभप्रदः ॥ ३७ ॥

ரோஹிணியில் இருந்து பௌமன் (செவ்வாய்) தெற்குப் பாதையில் அசாதாரணமாகச் சென்றால் அது மழையின்மையின் குறி; ஆனால் அதே பூமிஜன் தன் எல்லா நிலையங்களிலும் வடக்கே நகர்ந்தால் நல்விளைவு அளிப்பான்।

Verse 38

याम्यगोऽनिष्टफलदो भवेद्भेदकरो नृणाम् । विनोत्पातेन शशिनः कदाचिन्नोदयं व्रजेत् ॥ ३८ ॥

சந்திரன் தெற்கே செல்லும் இயக்கத்தில் இருந்தால் அவன் தீய பலனைத் தருவான்; மக்களிடையே பிளவு, சச்சரவையும் உண்டாக்குவான். மேலும் ஏதோ ஒரு உற்பாதம் (அபசகுனம்) இன்றி சந்திரன் உதயமடையவே மாட்டான்।

Verse 39

अनावृष्टाग्निभयकृदनर्थनृपविग्रहः । वसुवैष्णवविश्वेन्दुधातृभेषु चरन्बुधः ॥ ३९ ॥

புதன் வஸு, வைஷ்ணவ, விஸ்வே, இந்து, தாத்ரு, ப எனும் நட்சத்திரக் குழுக்களில் சஞ்சரிக்கும்போது, மழையின்மை, தீப்பயம் போன்ற பேரிடர்களையும், அரசர்களிடையே துன்பமும் மோதலும் உண்டாக்குவான்।

Verse 40

भिनत्ति यदि तत्तारां बाधावृष्टिभयंकरः । आद्रा र्दिपितृभांतेषु दृश्यते यदि चन्द्र जः ॥ ४० ॥

துன்பமும் பேரழிவான மழைப் பயமும் தரும் அந்தக் கிரகம் அந்த நட்சத்திரத்தையே துளைத்தால், மேலும் சந்திரஜன் (புதன்) ஆர்த்ரா, பருவ-நட்சத்திரங்கள் அல்லது பித்ரு-நட்சத்திரங்களில் காணப்பட்டால், அது துயரமூட்டும் நிலையும் மழைச் சார்ந்த பேரிடரும் குறிக்கும்।

Verse 41

तदा दुर्भिक्षकलहरोगानावृष्टिभीतिकृत् । हस्तादिषट्सु तारासु विचरन्निन्दुनंदनः ॥ ४१ ॥

அப்போது இந்துநந்தனன் (புதன்) ஹஸ்தம் முதலான ஆறு நட்சத்திரங்களில் சஞ்சரிக்கையில், பஞ்சம், கலகம், நோய், மழையின்மை ஆகியவற்றால் உண்டாகும் அச்சத்திற்குக் காரணமாகிறான்।

Verse 42

क्षेमं सुभिक्षमारोग्यं कुरुते रोगनाशनम् । अहिर्बुध्न्यार्यमाग्नेययाम्यभेषु चरन्बुधः ॥ ४२ ॥

புதன் அஹிர்புத்ந்ய, ஆர்யமா, ஆக்நேய, யாம்ய நட்சத்திரங்களில் சஞ்சரிக்கையில், க்ஷேமம், வளமான உணவு, ஆரோக்கியம் அளித்து நோய்களை அழிக்கிறான்।

Verse 43

भिषक्तरंगवाणिज्यवृत्तीनां नाशकृत्तदा । पूर्वात्रयेचरन्सौम्यो योगतारां भिनत्ति चेत् ॥ ४३ ॥

அப்போது மருத்துவம், கடற்பயணம், வாணிகம் ஆகிய தொழில்களுக்கு அழிவை உண்டாக்கும்; சௌம்யன் (புதன்) முன்னைய மூன்று நட்சத்திரங்களில் சென்று யோகத் தாரையைத் துளைத்தால்.

Verse 44

क्षुच्छस्त्रानलचौरेभ्यो भयदः प्राणिनां तदा । याम्याग्निधातृवायव्यधिष्ण्येषु प्राकृता गतिः ॥ ४४ ॥

அப்போது புதன் உயிர்களுக்கு பசி, ஆயுதம், தீ, திருடர்கள் ஆகியவற்றால் அச்சம் தருவான்; மேலும் உலகியலான (பிராக்ருத) நடை யமன், அக்னி, தாத்ரு, வாயு ஆகியோரின் அதிஷ்டானங்களுக்குச் செல்கிறது।

Verse 45

रौद्रे न्दुसार्पपित्र् येषु ज्ञेया मिश्राह्वया गतिः । भाग्यार्यमेज्यादितिषु संक्षिप्ता गतिरुच्यते ॥ ४५ ॥

ரௌத்ர, இந்து, ஸார்ப, பித்ர்ய எனப்படும் பிரிவுகளில் ‘மிஷ்ர’ என அழைக்கப்படும் கதி அறியத்தக்கது; பக்ய, ஆர்யமா, ஏஜ்ய, அதிதி பிரிவுகளில் ‘ஸங்க்ஷிப்தா’ கதி என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 46

गतिस्तीक्ष्णाजचरणाहिर्बुघ्न्यभाश्रिभेषुया । योमातिकातिविश्वांबुमूलमत्स्यैन्यजस्य च ॥ ४६ ॥

‘கதி’, ‘தீக்ஷ்ணா’, ‘அஜ’, ‘சரண’, ‘அஹிர்’, ‘புக்ந்யா’, ‘பா’, ‘ஸ்ரீ’, ‘பேஷுயா’; மேலும் ‘யோ’, ‘மாதிகா’, ‘அதி’, ‘விஷ்வாம்பு’, ‘மூல’, ‘மத்ஸ்ய’, ‘என்யஜ’—இவை அனைத்தும் பரமாத்மாவின் தியானத்திற்குரிய மறைநாமங்கள்.

Verse 47

घोरा गतिर्हरित्वाष्ट्रवसुवारुणभेषु च । इंद्रा ग्निमित्रमार्तंडभेषु पापाह्वयागतिः ॥ ४७ ॥

ஹரித், த்வாஷ்ட்ர, வசு, வாருண என்ற வடிவ-நாமங்களில் கதி பயங்கரமானது; மேலும் இந்திராக்னி, மித்ர, மார்த்தண்ட வடிவங்களில் அது ‘பாபாஹ்வயா’ எனப்படும், பாவம்-பெயருடைய அசுப கதி என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 48

प्राकृताद्यासु गतिषु ह्युदितोऽस्तमियोपिवा । यावंत्येव दिनान्येष दृश्यस्तावत्यदृश्यगः ॥ ४८ ॥

பிராக்ருதம் முதலான பல கதிகளில், இவன்—உதித்தான் அல்லது அஸ்தமித்தான் என்று சொல்லப்பட்டாலும்—எத்தனை நாட்கள் காட்சியாய் இருக்கிறானோ, அதே அளவு காலம் அவன் மறைநிலையில் (அத்ருஷ்யமாக) சென்று கொண்டிருப்பான்.

Verse 49

चत्वारिंशत्क्रमात्र्त्रिशद्र वींदू भूसुतो नव । पंचदशैकादशभिर्दिवसैः शशिनंदनः ॥ ४९ ॥

வரிசையாக (சூரிய-சந்திரரின்) கதி முப்பது மற்றும் நாற்பது நாட்களில்; பூசுதன் செவ்வாய் ஒன்பது நாட்களில்; மேலும் சசிநந்தனன் புதன் பதினைந்து மற்றும் பதினொன்று நாட்களில் தன் சுற்றை நிறைவு செய்கிறான்.

Verse 50

प्राकृतायां गतः सौम्यः क्षेमारोग्यसुभिक्षकृत् । मिश्रसक्षिप्तयोर्मध्ये फलदोऽन्यासु वृष्टिदः 1. ॥ ५० ॥

சௌம்ய கிரகம் (புதன்) பிராக்ருத/சாதாரண நிலையில் செல்லும் போது க்ஷேமம், ஆரோக்கியம், சுபிக்ஷம் (அன்ன வளம்) அளிக்கிறது. கலப்பு அல்லது பாதிப்பு நிலையில் மிதமான பலன் தருகிறது; மற்ற நல்ல நிலைகளில் மழை வழங்குபவனாகிறது.

Verse 51

वैशाखे श्रावणे पौषे आषाढेऽभ्युदितो बुधः । जगतां पापफलदस्त्वितरेषु शुभप्रदः ॥ ५१ ॥

வைசாகம், ஸ்ராவணம், பௌஷம், ஆஷாடம் ஆகிய மாதங்களில் புதன் உதித்தால் உலகிற்கு பாபபலன் தருவான்; பிற மாதங்களில் உதித்தால் சுபபலன் அருள்வான்।

Verse 52

इषोर्जमासयोः शस्त्रदुर्भिक्षाग्निभयप्रदः । उदितश्चंद्र जः श्रेष्ठो रजतस्फटिकोपमः ॥ ५२ ॥

இஷ, ஊர்ஜ மாதங்களில் இது ஆயுதம், பஞ்சம், தீ ஆகியவற்றின் பயத்தைத் தரும். ஆனால் சந்திரஜனின் உதயம் மிகச் சுபம்—வெள்ளி, ஸ்படிகம் போல் ஒளிரும்।

Verse 53

द्विभाटजोदिमास्तस्य पंचमैकादशास्त्रिभात् । यन्नक्षत्रोदितो जीवस्तन्नक्षत्राख्यवत्सरः ॥ ५३ ॥

அந்தச் சுழற்சியின் மாதங்கள் நட்சத்திரப் பிரிவுகளின்படி—இரண்டு, ஐந்து, பதினொன்று, மூன்று—என்று கணிக்கப்படுகின்றன. எந்த நட்சத்திரத்தில் குரு (ஜீவன்) உதிக்கிறானோ, அந்த ஆண்டு அந்த நட்சத்திரப் பெயரால் அழைக்கப்படும்।

Verse 54

कार्तिको मार्गशीर्षश्च नृणां दुष्टफलप्रदः । शुभप्रदौ पौषमाघौ मध्यमौ फाल्गुनो मधुः ॥ ५४ ॥

மனிதர்க்கு கார்த்திகை மற்றும் மார்கழி தீய பலன் தருவன எனக் கூறப்படுகிறது. பௌஷம், மாகம் சுபபலன் தரும்; பால்குனம் மற்றும் மது (சைத்ரம்) நடுநிலைப் பலன் தரும்।

Verse 55

माधवः शुभदो ज्येष्ठो नृणां मध्यफलप्रदः । शुचिर्मध्यो नभः श्रेष्ठो भाद्र ः श्रेष्ठः क्वचिन्नरः ॥ ५५ ॥

மாதவ மாதம் சுபம் தரும்; ஜ்யேஷ்டமும் நன்மை தரும்; மனிதர்க்கு ‘மத்திய’ காலம் நடுநிலைப் பலன் தரும். சுசி ‘மத்தியம்’, நபஸ் சிறந்தது; பாத்ரம் சிலருக்கு மிகச் சிறந்ததாகும்।

Verse 56

अतिश्रेष्ठ इषः प्रोक्तो मासानां फलमीदृशम् । सौम्ये भागे चरन्भानां क्षेमारोग्यसुभिक्षकृत् ॥ ५६ ॥

இஷா எனப்படும் மாதம் மிகச் சிறந்தது என்று கூறப்பட்டது; மாதங்களில் விரதங்களின் பலன் இவ்வாறே என அறியப்படுகிறது. சூரியன் சௌம்யப் பகுதியில் செல்லும் போது நலம், நோயற்ற நிலை, சுபிக்ஷம் அளிக்கிறான்.

Verse 57

विपरीतो गुरुर्याम्ये मध्ये चरति मध्यमम् । पीताग्निश्यामहरितरक्तवणेगिराः क्रमात् ॥ ५७ ॥

குரு (பிரகஸ்பதி) வக்கிரமாக இருக்கும் போது தென் பகுதியில் நடுத்தர வேகத்தில் செல்கிறான். வரிசையாக அவன் நிறமும் ஒளியும் மஞ்சள், அக்னி போன்றது, கருமை, பச்சை, சிவப்பு எனத் தோன்றும்.

Verse 58

व्याध्यग्निचौरशस्त्रास्त्रभयदः प्राणिनां भवेत् । अनावृष्टिं भूम्ननिभः करोति सुरपूजितः ॥ ५८ ॥

அவன் உயிரினங்களுக்கு நோய், தீ, திருடர்கள், ஆயுதங்கள், ஏவுகணைகள் போன்றவற்றால் அச்சத்தை உண்டாக்குவான். தேவர்களாலும் போற்றப்பட்டாலும், அந்த வல்லவன் பூமியில் மழையின்மையை ஏற்படுத்துவான்.

Verse 59

दिवादृष्टो नृपवध्यामयंवाराष्ट्रनाशनम् । संवत्सरशरीरं स्यात्कृत्तिका रोहिणी तथा ॥ ५९ ॥

அது பகலில் காணப்பட்டால் அரசன் மரணம், கடும் தொற்றுநோய் அல்லது நாட்டழிவு எனக் குறிக்கும். அந்தக் குறியீடு ‘ஒரு வருடத்தின் உடல்’ உடையதாக அறியப்பட வேண்டும்; மேலும் க்ருத்திகா, ரோஹிணீ நட்சத்திரங்களுடனும் தொடர்புடையது.

Verse 60

नाभिस्त्वापाठयुगलमाद्री हृत्कुसुमं मघा । दुर्भिक्षाग्निमरुद्भीतिः शरीरं क्रूरपीडिते ॥ ६० ॥

கடுமையான துன்பத்தால் பீடிக்கப்பட்டவருக்கு—நாபி ‘ஆபாத’ எனும் ஜோடியுடன், இதயம் ‘ஆத்ரீ’யுடன், ‘குசுமம்’ (உயிர்மையம்) ‘மகா’வுடன் தொடர்புடையதாகக் கூறப்படுகிறது. அவன் உடல் பஞ்சம், தீ, கடும் காற்றின் அச்சங்களால் வாட்டப்படுகிறது.

Verse 61

नाभ्यां क्षुत्तृड्भयं पुष्ये सम्यङ्मूलफलक्षयः । हृदयेशस्य निधनं शुभं स्यात्संयुतैः शुभैः ॥ ६१ ॥

நாபிப் பகுதியில் நிமித்தம் தோன்றினால் பசி‑தாகத்தால் பயம் உண்டாகும்; புஷ்ய நட்சத்திரத்தில் அது வேர்‑கனி ஆகியவற்றின் முறையான குறைதலைக் குறிக்கும். இதயப் பகுதியில் நிமித்தம் வந்தால் இல்லத்தலைவனின் மரணச் சுட்டு; ஆனால் சுபலக்ஷணங்கள் சேர்ந்தால் நன்மையாகவும் மாறலாம்.

Verse 62

शस्यवृद्धिः प्रजारोग्यं युद्धं जीवात्यवर्षणम् । इति द्विजातिमध्यां तु गोनृपस्त्रीसुखं महत् ॥ ६२ ॥

பயிர்கள் பெருகும்; மக்கள் ஆரோக்கியமாய் இருப்பர்; போரும் நிகழும்; உயிர்களுக்கு போதுமான மழையும் பெய்யும். இவ்வாறு த்விஜ சமுதாயத்தில் கோசெல்வம், அரசரின் பாதுகாப்பு, இல்லற நலம் ஆகியவற்றால் மிகுந்த மகிழ்ச்சி உண்டாகும்.

Verse 63

निःस्वनावृष्टिफणिभिर्वृष्टिः स्वास्थ्यं महोत्सवः । महार्घमपि संपत्तिर्देशनाशोऽतिवर्षणम् ॥ ६३ ॥

இயல்பற்ற அமைதி, பாம்புகள் தோன்றுதல் போன்ற அபசகுனங்களுடன் மழை பெய்தாலும் ஆரோக்கியமும் பெருவிழாக்களும் நிகழலாம்; விலைமதிப்பான செல்வமும் கிடைக்கலாம். ஆனால் மிகுமழை நாட்டின் அழிவைத் தரும்.

Verse 64

अवैरं रोगमभयं रोगभीः सस्यवर्षणे । रोगो धान्यं नभोऽदृष्टिमघाद्यृक्षगते गुरौ ॥ ६४ ॥

குரு (பிரஹஸ்பதி) மகா முதலிய நட்சத்திரங்களில் செல்லும் போது பகைமை நீங்கும்; நோய்கள் தணியும்; அச்சம் இல்லாது போகும். பயிர்க்கு மழை பெய்து தானியம் விளையும்; ஆனால் மேகமூடலால் வான்தோற்றம் மங்கும்.

Verse 65

सौम्यमध्यमयाम्येषु मार्गेषु वीथिकात्रयम् । शुक्रस्य दस्रभाज्ज्ञेयं पर्यायैश्च त्रिभिस्त्रिभिः ॥ ६५ ॥

வட, நடு, தென் ஆகிய மூன்று விண்வழிகளில் ‘வீதிகா’ எனும் மூன்று பாதைகள் உள்ளன. இவை சுக்கிரனுடன் தொடர்புடையவை என அறிய வேண்டும்; மேலும் ஒவ்வொன்றுக்கும் மூன்று மூன்று மாற்றுப் பெயர்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளன.

Verse 66

नागेभैरावताश्चैव वृषभोष्ट्र्रखराह्वयाः । मृगांजदहनाख्याः स्युर्याम्यांता वीथयो नव ॥ ६६ ॥

தெற்குத் திசையில் முடிவுறும் ஒன்பது வீதிகள் உள்ளன—நாக, பைரவத; வृषப, உஷ்ட்ர, கர (கழுதை) எனப் பெயர்பெற்றவை; மேலும் ம்ருக, அஞ்ஜ, தஹன என அழைக்கப்படுபவை।

Verse 67

सौम्यमार्गे च तिसृषु चरन्वीथिषु भार्गवः । धान्यार्थवृष्टिसस्यानां परिपूर्तिं करोति हि ॥ ६७ ॥

சௌம்யமான பாதையிலும் மூன்று சரண-வீதிகளிலும் பயணிக்கும் பார்கவ (சுக்கிரன்) தானியம், செல்வம், மழை, பயிர்கள் ஆகியவற்றின் நிறைவை நிச்சயமாக அளிக்கிறான்।

Verse 68

मध्मार्गे च तिसृषु सर्वमप्यधमं फलम् । पूर्वस्यां दिशि मेघस्तु शुभदः पितृपंचके ॥ ६८ ॥

மத்திய பாதையிலும் மூன்று நிலைகளிலும் (அறிகுறி தோன்றினால்) பலன் முழுவதும் தாழ்வானதாகும்; ஆனால் பித்ரு-பஞ்சக காலத்தில் கிழக்குத் திசை மேகம் மங்களகரமானது।

Verse 69

स्वातित्रये पश्चिमायां तस्यां शुक्रस्तथाविधः । विपरीते त्वनावृष्टिर्वृष्टिकृद्बुधसंयुतः ॥ ६९ ॥

ஸ்வாதி-மும்முறை காலத்தில் அது மேற்கு திசையில் இருந்தால் சுக்கிரனும் அதே நிலையிலுள்ளான் எனக் கருதப்படும்; எதிர்மாறாக இருந்தால் மழையின்மை, ஆனால் புதன் சேர்க்கையால் மழை உண்டாக்குவான்।

Verse 70

कृष्णाष्टम्यां चतुर्दश्याममायां च यदा सितः । उदयास्तमनं याति तदा जलमयी मही ॥ ७० ॥

கிருஷ்ணாஷ்டமி, சதுர்தசி, அமாவாசை இரவில் ‘சித’ (வெள்ளையவன்) உதய-அஸ்தமனத்தை அடைந்தால், அப்போது பூமி நீர்மயமாகியதுபோல் ஆகும்।

Verse 71

मिथः सप्तमराशिस्थौ पश्चात्प्राग्वीथिसंस्थितौ । गुरुशुक्रावनावृष्टिदुर्भिक्षसमरप्रदौ ॥ ७१ ॥

குருவும் சுக்கிரனும் பரஸ்பரம் ஏழாம் ராசியில் இருந்து மேற்கு–கிழக்கு பாதைகளில் நிலைத்திருந்தால், அவர்கள் மழையின்மை, பஞ்சம், போர் ஆகியவற்றிற்கு காரணமாவர்।

Verse 72

कुजज्ञजीवरविजाः शुक्रस्याग्रेसरा यदि । युद्धातिवायुर्दुर्भिक्षजलनाशकरामताः ॥ ७२ ॥

செவ்வாய், புதன், குரு, சூரியன் ஆகியோர் சுக்கிரனை முன்னிட்டு நகர்ந்தால், அது போர், கடும் காற்று, பஞ்சம், நீரழிவு ஆகியவற்றைச் சுட்டி மிகுந்த துன்பத்தை உண்டாக்கும்।

Verse 73

जलमित्रार्यमाहींद्र नक्षत्रेषु सुभिक्षकृत् । सच्छस्त्रावृष्टिदो मूलेऽहिर्बुध्न्यांत्यभयोर्भयम् ॥ ७३ ॥

ஜல, மித்ர, ஆர்யமா, மஹீந்திர நக்ஷத்திரங்களில் இது வளமும் செழிப்பும் தரும். மூலத்தில் சிறந்த ஆயுதங்களும் மழையும் அளிக்கும்; ஆனால் ஆஹிர்புத்ந்யம் மற்றும் கடைசி இரண்டு நக்ஷத்திரங்களில் அச்சத்தை உண்டாக்கும்।

Verse 74

श्रवणानिलहस्ताद्रा र्भरणीभाग्यभेषु च । चरञ्छनैश्चरो नॄणां सुभिक्षारोग्यसस्यकृत् ॥ ७४ ॥

சனீஸ்வரன் ஸ்ரவண, அனில, ஹஸ்த, ஆர்த்ரா, பரணி, பாக்ய, பேஷு நக்ஷத்திரங்களில் சஞ்சரிக்கையில், மக்களுக்கு வளமான உணவு, நலன், பயிர்செழிப்பு ஆகியவற்றை அளிப்பான்।

Verse 75

मुखे चैकं गुदे द्वे च त्रीणि के नयने द्वयम् । हृदये पञ्च ऋक्षाणि वामहस्ते चतुष्टयम् ॥ ७५ ॥

வாயில் ஒன்று, குதத்தில் இரண்டு, காதுகளில் மூன்று, கண்களில் இரண்டு எனப் புனித அங்கங்கள் நிறுவப்படுகின்றன. இதயத்தில் ஐந்து ரிக்ஷங்கள், இடது கையில் நான்கு தொகுதி வைக்கப்படுகிறது।

Verse 76

वामपादे तथा त्रीणि दक्षिणे त्रीणि भानि च । चत्वारि दक्षिणे हस्ते जन्मभाद्र विजस्थितिः ॥ ७६ ॥

இடப் பாதத்தில் மூன்று, வலப் பாதத்தில் மூன்று மங்களக் குறிகள்; மேலும் வலக் கையில் நான்கு. இவ்வமைப்பு சிறந்த பிறப்பையும் உயர்ந்த, பிராமணசமான நிலையையும் குறிக்கும்.

Verse 77

रोगो लाभस्तथा हानिर्लाभः सौख्यं च बंधनम् । आयासः श्रेष्ठयात्रा च धनलाभः क्रमात्फलम् ॥ ७७ ॥

வரிசையாகப் பெறும் பலன்கள்—நோய், லாபம், பின்னர் இழப்பு; மீண்டும் லாபம், இன்பம், கட்டுப்பாடு; உழைப்பு, சிறந்த பயணம், இறுதியில் செல்வப் பெறுதல்.

Verse 78

बहुधारविजस्त्वेतद्वक्रगः फलमीदृशम् । करोत्येव समः साम्यं शीघ्रगेषूत्क्रमात् फलम् ॥ ७८ ॥

பல ஓடைகளிலிருந்து தோன்றி வளைந்த நடை கொண்டது இத்தகைய பலனைத் தரும். ஆனால் சமமும் நிலையும் உடையது சமநிலையை உண்டாக்கும்; வேகமாகச் செல்லுவோரிடத்தில் அவர்களின் விரைவு முன்னேற்றத்தால் பலன் விரைவில் கனியும்.

Verse 79

विष्णुचक्रोत्कृत्तशिराः पङ्गुः पीयूषपानतः । अमृत्युतां गतस्तत्र खेटत्वे परिकल्पितः ॥ ७९ ॥

அங்கே விஷ்ணுவின் சக்கரத்தால் தலை துண்டிக்கப்பட்ட அந்த நொண்டி, அமுதம் அருந்தி அமரத்துவத்தை அடைந்தான்; பின்னர் அவன் ‘கேட’ எனும் விண்மீன்/கிரக நிலைக்கு நியமிக்கப்பட்டான்.

Verse 80

वरणधातुरर्केन्दू तुदते सर्वपर्वणि । विक्षेपावनतेर्वंगाद्रा हुर्दूरगतस्तयोः ॥ ८० ॥

‘வரண’ என்னும் தாது ‘அர்க்க’ மற்றும் ‘இந்தூ’ ஆகிய சமாசங்களை ஒவ்வொரு சந்திப்பிடத்திலும் தாக்குகிறது; மேலும் ‘விக்ஷேப’மும் ‘அவநதி’யும் காரணமாக ‘வங்கா’ மற்றும் ‘அத்ரா’ அவற்றிலிருந்து தூரமாவதாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 81

षण्मासवृद्ध्या ग्रहणं शोधयेद्र विचंद्र योः । पर्वेशास्तु तथा सत्यदेवा रव्यादितः क्रमात् ॥ ८१ ॥

ஆறு மாதச் சேர்க்கை (திருத்தம்) கொண்டு சூரிய–சந்திர கிரகணங்களின் கணக்கைச் செய்து சரிபார்க்க வேண்டும். அதுபோல, பர்வநாள்களின் அதிபதிகளை சத்தியதேவர்களுடன், சூரியனிலிருந்து வரிசையாக நிர்ணயிக்க வேண்டும்.

Verse 82

ब्रह्मेन्द्विन्द्र धनाधीशवरुणाग्नियमाह्वयाः । पशुसस्यद्विजातीनां वृद्धिर्ब्राह्मे तु पर्वणि ॥ ८२ ॥

பிரம்மா, சந்திரன், இந்திரன், தனாதீசன் (குபேரன்), வருணன், அக்னி ஆகியோரைக் ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும். பிராஹ்ம-பர்வத்தில் மாடுகள், பயிர்கள் (சஸ்யம்), இருபிறப்போர் வளர்ச்சி பெறுவர்.

Verse 83

तद्वदेव फलं सौम्ये श्लेष्मपीडा च पर्वणि । विरोधो भूभुजां दुःखमैंद्रे सस्यविनाशनम् ॥ ८३ ॥

ஓ சௌம்யனே! சௌம்யப் பாதிப்பிலும் அதேபோன்ற பலன் உண்டாகும்; பர்வக் காலத்தில் கபத் துன்பம் ஏற்படும். ஐந்திரப் பாதிப்பில் அரசர்களுக்கு மோதல், துயரம், மேலும் பயிர் அழிவு உண்டாகும்.

Verse 84

धनिनां धनहानिः स्यात्कौबेरं धान्यवर्धनम् । नृपाणामशिवं क्षेममितरेषां च वारुणे ॥ ८४ ॥

கௌபேரப் பகுதியில் செல்வந்தர்க்கு செல்வ இழப்பு ஏற்படலாம்; ஆனால் தானிய வளர்ச்சி உண்டாகும். வாருணப் பகுதியில் அரசர்களுக்கு அசுபம்; பிறருக்கு நலன், பாதுகாப்பு உண்டாகும்.

Verse 85

प्रवर्षणं सस्यवृद्धिः क्षेमं हौताशपर्वणि । अनावृष्टिः सस्यहानिर्दुर्भिक्षं याम्यपर्वणि ॥ ८५ ॥

ஹௌதாச (அக்னி) பர்வத்தில் பெருமழை, பயிர் வளர்ச்சி, பொதுநலம் உண்டாகும். யாம்ய (யம) பர்வத்தில் மழையின்மை, பயிர் இழப்பு, பஞ்சம் ஏற்படும்.

Verse 86

वेलाहीने सस्यहानिर्नृपाणां दारुणं रणम् । अतिवेले पुष्पहानिर्भयं सस्यविनाशनम् ॥ ८६ ॥

பருவம் தாமதமாக வந்தால் பயிர் இழப்பு உண்டாகும்; அரசர்களுக்கு கொடிய போர் எழும். பருவம் மிக முன்பே வந்தால் மலர்கள் அழிந்து, பயிர் நாசம் பற்றிய அச்சம் தோன்றும்.

Verse 87

एकस्मिन्नेव मासे तु चंद्रा र्कग्रहणं यदा । विरोधो धरणीशानामर्थवृष्टिविनाशनम् ॥ ८७ ॥

ஒரே மாதத்திலேயே சந்திரனுக்கும் சூரியனுக்கும் கிரகணம் நிகழ்ந்தால், பூமியின் அரசர்களிடையே பகை எழும்; செல்வமும் மழையும் அழியும்.

Verse 88

ग्रस्तोदितावस्तमितौ नृपधान्यविनाशदौ । सर्वग्रस्ताविनेंदू तु क्षुद्व्याध्यग्निभयप्रदौ ॥ ८८ ॥

சூரியன் அல்லது சந்திரன் கிரகணத்துடன் உதயமோ அஸ்தமனமோ செய்தால், அது அரசர்களுக்கும் தானியத்திற்கும் நாசம் தரும். சந்திரன் முழுவதும் மறைக்கப்பட்டால், பஞ்சம், நோய், தீப்பற்றல் ஆகியவற்றின் அச்சம் உண்டாகும்.

Verse 89

सौम्यायने क्षत्रविप्रानितरां हन्ति दक्षिणे । द्विजातीं श्चक्रमाद्धंति राहुदृष्टोरगादितः ॥ ८९ ॥

உத்தராயணத்தில் (கிரகண) தோஷம் க்ஷத்திரியரும் பிராமணரும் மீது மிகுதியாகப் பாயும்; தக்ஷிணாயணத்தில் அது குறிப்பாக இருமுறை பிறந்தவர்களைத் துன்புறுத்தும். ராகுவின் பார்வையால் தூண்டப்பட்ட பாம்புகள் முதலிய பகைவர்கள் சக்கரம்போல் அவர்களைத் தாக்குவர்.

Verse 90

तथैव ग्रामभेदाः स्युर्मोक्षभेदास्तथा दश । नो शक्ता लक्षितुं देवाः किं पुनः प्राकृता जनाः ॥ ९० ॥

அதேபோல் கிராமங்களிலும் வேறுபாடுகள் உள்ளன; மோட்சத்திற்கும் பத்து வகை வேறுபாடுகள் கூறப்பட்டுள்ளன. அவற்றைத் தேவர்களே முழுமையாக அறிய இயலாதபோது, சாதாரண மக்கள் எவ்வாறு அறிய முடியும்?

Verse 91

आनीय खेटान्गणितांस्तेषां वारं विचिंतयेत् । शुभाशुभान्यैः कालस्य ग्राहयामो हि लक्षणम् ॥ ९१ ॥

கிரகங்களின் கணித இயக்கங்களை எடுத்துக் கொண்டு அவற்றின் வாரப் பாதிப்பை ஆராய வேண்டும்; ஏனெனில் சுப–அசுபக் குறிகளால் காலத்தின் இலக்கணத்தை நிச்சயிக்கிறோம்।

Verse 92

तस्मादन्वेषणीयं तत्कालज्ञानाय धीमता । उत्पातरूपाः केतूनामुदयास्तमया नृणाम् ॥ ९२ ॥

ஆகையால் தற்போதைய காலத்தின் தன்மையை அறிய ஞானிகள் இவற்றை ஆராய வேண்டும்—கேதுக்களின் உற்பாத வடிவங்கள், அதாவது மனிதரைத் தாக்கும் அவற்றின் உதயம் மற்றும் அஸ்தமனம்।

Verse 93

दिव्यांतरिक्षा भौमास्ते शुभाशुभफलप्रदाः । यज्ञध्वजास्त्रभवनरक्षवृद्धिंगजोपमाः ॥ ९३ ॥

இக்குறிகள் தெய்வீக, ஆகாயமண்டல, அல்லது பூமிச் சார்ந்தவையாக இருக்கலாம்; அவை சுபம் அல்லது அசுபம் எனப் பலன் தரும். யானை போன்ற வல்லமையால் யாகம், கொடி, ஆயுதம், இல்லம் ஆகியவற்றின் காவலும் வளர்ச்சியும் அளிக்கும்.

Verse 94

स्तम्भशूलांकुशाकारा आंतरिक्षाः प्रकीर्तिताः । नक्षत्रसंस्थिता दिव्या भौमा ये भूमिसंस्थिताः ॥ ९४ ॥

ஆகாய மண்டலத்திலுள்ள (குறிகள்) தூண், ஈட்டி, அங்குசம் போன்ற வடிவமுடையவை எனக் கூறப்படுகின்றன. நட்சத்திரங்களில் நிலைபெற்றவை தெய்வீகம்; பூமியில் நிலைபெற்றவை பூமிச் சார்ந்தவை.

Verse 95

एकोऽपि भिन्नरूपः स्याज्जंतुर्नाम शुभाय वै । यावन्तो दिवसान्केतुर्दृश्यते विविधात्मकः ॥ ९५ ॥

ஒரே ஒரு உயிரினம் கூட மாறுபட்ட (விசித்திர) வடிவில் தோன்றினால் அதுவும் சுபக் குறியெனக் கொள்ளப்படும். அதுபோல பல வடிவங்களில் கேது எத்தனை நாட்கள் தெரிகிறதோ, அவ்வளவு நாட்கள் அதன் தாக்கம் என அறியப்படும்।

Verse 96

तावान्मासैः फलं यच्छत्यष्टौ सारव्यवत्सरैः । ये दिव्याः केतवस्तेपि शश्वज्जीवफलप्रदाः ॥ ९६ ॥

எத்தனை மாதங்களில் அந்தப் பலன் கிடைக்கிறதோ, அது இல்லையெனில் எட்டு ஆண்டுகளில் சேரும். அந்தத் தெய்வீக கேதுக்களும் உயிர்களுக்கு எப்போதும் பலன் அளிப்பவை.

Verse 97

ह्रस्वः स्निग्धः सुप्रसन्नः श्वेतकेतुः सुवृष्टिकृत् । क्षिप्रादस्तमयं याति दीर्घकेतुरवृष्टिकृत् ॥ ९७ ॥

குறுகிய, மினுமினுப்பான, தெளிவான, வெண்மையான கேது நல்ல மழையைத் தரும்; அது விரைவில் மறையும். நீண்ட கேது மழையின்மையை உண்டாக்கும்.

Verse 98

अनिष्टदो धूमकेतुः शक्रचापसमप्रभः । द्वित्रिचतुःशूलरूपः स च राज्यांतकृन्मतः ॥ ९८ ॥

தீமை தரும் தூமகேது, இந்திரனின் வில்லென ஒளிர்ந்து, இரண்டு மூன்று நான்கு ஈட்டிமுனை போன்ற வடிவில் தோன்றினால்—அது அரசாட்சியின் முடிவைச் சுட்டும் குறியென கருதப்படுகிறது.

Verse 99

मणिहारस्तु वर्णाभा दीप्तिमंतोऽकसूनवः । केतवश्चोदिताः पूर्वापरयोर्नृपहानिदाः ॥ ९९ ॥

மணிமாலையென நிறஒளி கொண்ட, பிரகாசமான சூரியபுத்ர கேதுக்கள் எழுந்து கிழக்கு அல்லது மேற்கு திசையில் தோன்றினால்—அவை அரசர்களின் வீழ்ச்சியைச் சுட்டும் நிமித்தங்களாகும்.

Verse 100

वंसुकबिंबक्षितजच्छुकतुंडादिसन्निभाः । हुताशनोदितास्तेऽपि केतवः फलदाः स्मृताः 1. ॥ १०० ॥

மூங்கில் முளை, சுரைக்காய்/பூசணிக்காய், மண் கட்டி, கிளியின் அலகு முதலியவற்றைப் போன்ற கேதுக்கள்—அக்னித் திசையிலிருந்து எழுந்தாலும்—பலன் தருவனவென கூறப்படுகின்றன.

Verse 101

भूसुता जलतैलाभा वर्तुलाः क्षुद्भयप्रदाः । सुभिक्षक्षेमदाः श्वेतकेतवः सोमसूनवः ॥ १०१ ॥

பூசுதர்கள் நீர் அல்லது எண்ணெய் போலத் தோன்றி வட்டவடிவமாய் பஞ்சப் பயத்தை உண்டாக்குவர்; ஆனால் வெண்கொடி உடைய சோமபுத்ரர்கள் சுபிக்ஷமும் க்ஷேமமும் அருள்வர்।

Verse 102

पितामहात्मजः केतुस्त्रिवर्णस्त्रिदशान्वितः । ब्रह्मदंडाद्धूमकेतुः प्रजानामंतकृन्मतः ॥ १०२ ॥

பிதாமஹன் (பிரம்மா) புதல்வன் கேது மூன்று நிறங்களுடன் தேவர்களால் சூழப்பட்டவன் எனக் கூறப்படுகிறான்; பிரம்மதண்டத்திலிருந்து தோன்றிய ‘தூமகேது’ உயிர்களுக்கு முடிவைத் தருவான் என மதிக்கப்படுகிறான்।

Verse 103

एशान्यां भार्गवसुताः श्वेतरूपास्त्वनिष्टदाः । अनिष्टदाः पंगुसुता विशिखाः कमकाह्वयाः ॥ १०३ ॥

ஈசான திசையில் பார்கவபுத்ரர்கள் வெண்மையான ரூபத்துடன் துர்அனிஷ்டத்தை அளிப்பர்; மேலும் பங்கு புத்ரர்களான அம்பில்லாத ‘விசிக’கள் ‘கமகா’ என அழைக்கப்பட்டு அசுப பலனைத் தருவர்।

Verse 104

विकचाख्या गुरुसुता वेष्टा याम्ये स्थिता अपि । सूक्ष्माः शुक्ला बुधसुताश्चौररोगभयप्रदाः ॥ १०४ ॥

‘விகசா’ எனப்படும் (குருவின் புதல்வி என்று சொல்லப்படும்) மற்றும் ‘வேஷ்டா’ தென் திசையில் இருந்தாலும் நுண்ணியதும் வெண்மையாக ஒளிர்வதும்; இவை ‘புதபுத்ரர்கள்’ எனக் கூறப்பட்டு திருடர் மற்றும் நோய் பயத்தை உண்டாக்கும்।

Verse 105

कुजात्मजाः कुंकुमाख्या रक्ताः शूलास्त्वनिष्टदाः । अग्निजा विश्वरूपाख्या अग्निवर्णाः सुखप्रदाः ॥ १०५ ॥

குஜன் (செவ்வாய்) புதல்வர்கள் ‘குங்கும’ எனப்படுவர்; அவர்கள் சிவப்புநிறம் கொண்டு ஈட்டிபோல் இருந்து அனிஷ்டத்தைத் தருவர். அக்னியின் புதல்வர்கள் ‘விச்வரூப’ எனப்பட்டு அக்னிநிறத்துடன் சுகம் அருள்வர்।

Verse 106

अरुणाः श्यामलाकारा अर्कपुत्राश्च पापदाः । शुक्रजा ऋक्षसदृशाः केतवः शुभदायकाः ॥ १०६ ॥

அருணர்கள் கருமை நிறத்தவர்; சூரியபுத்திரராய் பாபபலன் அளிப்பவர். சுக்கிரஜ கேதுக்கள் கரடிபோல் இருந்து சுபபலன் தருவோர்.

Verse 107

कृत्तिकासु भवो धूमकेतुर्नूनं प्रजाक्षयः । प्रासादवृक्षशैलेषु जातो राज्ञां विनाशकृत् ॥ १०७ ॥

கிருத்திகா நட்சத்திரத்தில் தோன்றும் தூமகேது நிச்சயமாக மக்கள் அழிவை அறிவிக்கும். அரண்மனை, மரம், மலை மீது எழுந்தால் அரசர் அழிவுக்குக் காரணமாகும்.

Verse 108

सुभिक्षकृत्कौमुदाख्यः केतुः कुमुदसन्निभः । आवर्तकेतुसंध्यायां शशिरो नेष्टदायकः ॥ १०८ ॥

கௌமுத எனப்படும் கேது நல்ல விளைச்சலை அளிப்பவன்; குமுத மலரைப் போல வெண்மையான். ஆனால் ஆவர்த்த கேது நிறைந்த மாலையில் சந்திரன் அனிஷ்ட பலன் தருவான்.

Verse 109

ब्रह्मदेवमनोर्मानं पित्र्यं सौरं च सावनम् । चांद्रमार्क्षं गुरोर्मानमिति मानानि वै नव ॥ १०९ ॥

பிரம்மமானம், தேவர்மானம், மனுமானம், பித்ருமானம், சௌரமானம், சாவனமானம், சாந்திரமானம், ஆர்க்ஷ (நட்சத்திர)மானம், குருமானம்—இவை ஒன்பது காலமானங்கள்.

Verse 110

एतेषां नवमानानां व्यवहारोऽत्र पञ्चभिः । तेषां पृथक्पृथक्कार्यं वक्ष्यते व्यवहारतः ॥ ११० ॥

இந்த ஒன்பது மானங்களின் நடைமுறை இங்கு ஐந்து முறைகளால் நடைபெறும். அவற்றின் தனித்தனி செயல்கள் நடைமுறைப்படி தனித்தனியாக விளக்கப்படும்.

Verse 111

ग्रहाणां निखिलश्चारो गृह्यते सौरमानतः । वृष्टेर्विधानं स्त्रीगर्भः सावनेनैव गृह्यते ॥ १११ ॥

கிரகங்களின் முழு இயக்கம் சௌரமானத்தால் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது; ஆனால் மழையின் விதியும் பெண்ணின் கர்ப்பகாலக் கணக்கும் சாவன (நாள்-அடிப்படை) மானத்தாலேயே தீர்மானிக்கப்படும்.

Verse 112

प्रवर्षणां समे गर्भो नाक्षत्रेण प्रगृह्यते । यात्रोद्वाहव्रतक्षौरे तिथिवर्षेशनिर्णयः ॥ ११२ ॥

மழைக்காலத்தை ஒட்டி ஆண்டு கணக்கிடப்படும் போது கர்ப்பம் (அதன் கணக்கும்) நக்ஷத்திரத்தால் நிர்ணயிக்கப்படாது. பயணம், திருமணம், விரதம், சௌளக்ரியம் ஆகியவற்றில் தீர்மானம் திதி மற்றும் வர்ஷேசன் (ஆண்டின் அதிபதி) மூலம் செய்யப்படும்.

Verse 113

पर्ववास्तूपवासादि कृत्स्नं चांद्रे ण गृह्यते । गृह्यते गुरुमानेन प्रभवाद्यब्दलक्षणम् ॥ ११३ ॥

பர்வநாட்கள், வாஸ்து சம்பந்தமான கிரியைகள், உபவாசம் முதலிய அனைத்தும் சாந்திரமானத்தால் நிர்ணயிக்கப்படும். பிரபவ முதலான ஆண்டுகளின் இலக்கணங்கள் குருமானம் (குரு/பிரஹஸ்பதி அளவு) மூலம் தீர்மானிக்கப்படும்.

Verse 114

तत्तन्मासैर्द्वादशभिस्तत्तदष्टौ भवेत्ततः । गुरुमध्यमचारेण षष्ट्यब्दाः प्रभवादयः ॥ ११४ ॥

அந்தந்த மாதங்கள் பன்னிரண்டு சேர்ந்தால் ஒரு ஆண்டு ஆகும்; பின்னர் அதே கணக்கில் மேலும் எட்டு (ஆண்டுகள்) உருவாகும். குருவின் நடுக்கோள் இயக்கத்தின்படி பிரபவ முதலான அறுபது ஆண்டுகள் கூறப்படுகின்றன.

Verse 115

प्रभवो विभवः शुक्लः प्रमोदोऽथ प्रजापतिः । अंगिराः श्रीमुखो भावो युवा धाता तथैव च ॥ ११५ ॥

பிரபவ, விபவ, சுக்ல, பிரமோத, பிரஜாபதி; மேலும் அங்கிரா, ஸ்ரீமுக, பாவ, யுவா, தாதா—இவை (ஆண்டு பெயர்கள்).

Verse 116

ईश्वरो बहुधान्यश्च प्रमाथी विक्रमो वृषः । चित्रभानुस्सुभानुश्च तारणः पार्थिवोऽव्ययः ॥ ११६ ॥

அவரே பரமேஸ்வரன்; அன்னமும் செல்வமும் அருள்பவன்; தீமையை அடக்குபவன்; வீரியமே வடிவானவன்; தர்மத்தைத் தாங்கும் வृषபன். பலவண்ண ஒளியாலும் மங்கள காந்தியாலும் பிரகாசிப்பவன்; கரை சேர்ப்பவன்; பூமியுலகின் அரசனாயினும் அழிவிலான்।

Verse 117

सर्वजित्सर्वधारी च विरोधी विकृतः खरः । नंदनो विजयश्चैव जयो मन्मथदुर्मुखौ ॥ ११७ ॥

அவர் சர்வஜித்—அனைத்தையும் வெல்வவன்; சர்வதாரி—அனைத்தையும் தாங்குபவன்; அதர்மத்திற்கு எதிரி; அவிக்ருதன்—மாறாதவன்; கரன்—அடங்காத உறுதி. நந்தனன்—ஆனந்தம் அளிப்பவன்; விஜயம்; ஜயம்; மன்மதனை அடக்குபவன்; துர்முகன்—பயமுறுத்தும் முகத்தவன்।

Verse 118

हेमलंबो विलंबश्च विकारी शार्वरी लवः । शुभकृच्छोभनः क्रोधी विश्वावसुपराभवौ ॥ ११८ ॥

இவை திருநாமங்கள்—ஹேமலம்ப, விலம்ப, விகாரி, சார்வரி, லவ; சுபக்ருத், சோபன, க்ரோதி; விஷ்வாவசு, பராபவ—என்று போற்றப்படுகின்றன।

Verse 119

प्लवंगः कीलकः सौम्यः सामाप्तश्च विरोधकृत् । र्प्भावी प्रमादी च आनन्दो राक्षसोऽनलः ॥ ११९ ॥

இவை பெயர்கள்—ப்லவங்க, கீலக, சௌம்ய, சாமாப்த, விரோதக்ருத்; மேலும் ருபாவீ, பிரமாதீ, ஆனந்த, ராக்ஷஸ, அனல—எனப் போற்றப்படும் திருநாமங்கள்।

Verse 120

पिंगलः कालयुक्तश्च सिद्धार्थो रौद्र दुर्मतीः । दुंदुभी रुधिरोद्गारी रक्ताक्षः क्रोधनः क्षयः ॥ १२० ॥

அவர் பிங்கலன், காலத்துடன் இணைந்தவன், சித்தார்த்தன்; ரௌத்ரன், துர்மதி எனவும் அழைக்கப்படுவான். துந்துபி முழக்கம் போல் கர்ஜிப்பவன்; ருதிரோத்காரி; ரக்தாக்ஷன்; க்ரோதனன்; க்ஷயன்—லயமே வடிவானவன்।

Verse 121

नामतुल्यफलाः सर्वे विज्ञेयाः षष्टिवत्सराः । युगं स्थात्पंचभिर्वर्षैर्युगान्येवं तु द्वादश ॥ १२१ ॥

அறுபது ஆண்டுகளும் தத்தம் பெயருக்கேற்ற பலனை அளிப்பவை என அறியப்பட வேண்டும். ஐந்து ஆண்டுகள் ஒரு யுகம்; இவ்விதம் அறுபது ஆண்டுகளில் பன்னிரண்டு யுகங்கள் உண்டு.

Verse 122

तेषामीशाः क्रमाज्ज्ञेया विष्णुर्देवपुरोहितः । पुरंदरो लोहितश्च त्वष्टाहिर्बुध्न्यसंज्ञकः ॥ १२२ ॥

அவர்களுடைய அதிபதிகள் வரிசையாக அறியப்பட வேண்டும்—விஷ்ணு, தேவர்களின் புரோகிதர்; புரந்தரன் (இந்திரன்); லோஹிதன்; த்வஷ்டா; மேலும் அஹிர்புத்ந்யன் எனப் பெயர்பெற்றவன்.

Verse 123

पितरश्च ततो विश्वे शशींद्रा ग्न्यश्विनो भगः । तथा युगस्य वर्षेशास्त्वग्निनेंदुविधीश्वराः ॥ १२३ ॥

அதன்பின் பித்ருக்கள் மற்றும் விஶ்வேதேவர்கள்; மேலும் சோமன்-இந்திரன், அக்னி, அஷ்வினிகள், பகன். அதுபோல யுகங்களுக்கும் ஆண்டுகளுக்கும் அதிபதிகள் அக்னி, சந்திரன், விதீஸ்வரன் ஆவர்.

Verse 124

अथाद्वेशचमूनाथसस्यपानां बलाबलम् । तत्कालं ग्रहचारं च सम्यग् ज्ञात्वा फलं वदेत् ॥ १२४ ॥

பின்னர் அத்வேஷ, சமூநாத முதலிய காரணங்கள், பயிர்களும் குடிநீரும் கொண்ட வலிமை-பலவீனம், அக்கால கிரகச் சஞ்சாரம் ஆகியவற்றைச் சரியாக அறிந்து பலனை உரைக்க வேண்டும்.

Verse 125

सौम्यायनं मासषट्कं मृगाद्यं भानुभुक्तितः । अहः सुराणां तद्रा त्रिः कर्काद्यं दक्षिणायनम् ॥ १२५ ॥

சூரியன் ராசிகளில் பயணிப்பதன் படி மகர முதலியவற்றில் தொடங்கும் ஆறு மாதக் காலம் ‘சௌம்யாயனம்’ (உத்தராயணம்) எனப்படும். அதுவே தேவர்களின் பகல்; அதற்குரிய இரவு கடக முதலியவற்றில் தொடங்கும் ஆறு மாத ‘தக்ஷிணாயனம்’.

Verse 126

गृहप्रवेशवैवाहप्रतिष्ठामौंजिबन्धनम् । मघादौ मंगलं कर्म विधेयं चोत्तरायणे ॥ १२६ ॥

கிருஹப்பிரவேசம், திருமணம், பிரதிஷ்டை, மௌஞ்ஜீபந்தனம் (உபநயனம்) போன்ற மங்களச் சடங்குகள் ம஘ா நட்சத்திரம் முதலாகவும், சூரியன் உத்தராயணத்தில் இருக்கும் காலத்திலும் செய்யப்பட வேண்டும்।

Verse 127

याम्यायने गर्हितं च कर्म यत्नात्प्रशस्यते । माघादिमासौ द्वौ द्वौ च ऋतवः शिशिरादयः ॥ १२७ ॥

தக்ஷிணாயனத்தில் முயற்சியுடன் செய்யப்படும் செயல், வேறு விதத்தில் குற்றமாகக் கருதப்பட்டாலும், பாராட்டத்தக்கதாகும். மாகம் முதலாக மாதங்கள் இரண்டிரண்டாகவும், சிசிரம் முதலான ऋதுக்கள் இரு மாதங்களாகவும் அமைந்துள்ளன।

Verse 128

मृगाच्छिशिरवसंतश्च ग्रीष्माः स्युश्चोत्तरायणे । वर्षा शरच्च हेमंतः कर्काद्वै दक्षिणायने ॥ १२८ ॥

மிருகசீர்ஷம் முதலாக சிசிரம், வசந்தம், கிரீஷ்மம் ஆகிய ऋதுக்கள் உத்தராயணத்திற்குரியவை. கர்க்கடம் முதலாக வர்ஷா, சரத், ஹேமந்தம் ஆகியவை தக்ஷிணாயணத்திற்குரியவை।

Verse 129

चांद्रो दर्शावधिः सौरः संक्रात्या सावनो दिनैः । त्रिंशद्भिश्चंद्र भगणो मासो नाक्षत्रसंज्ञकः ॥ १२९ ॥

சாந்திர மாதம் அமாவாசை எல்லை வரை கணிக்கப்படுகிறது; சௌர மாதம் சங்கிராந்தியால் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. சாவன மாதம் நாட்கள் கணக்கால்; முப்பது திதிகள் கொண்ட சந்திரச் சுழற்சி மாதம் ‘நாக்ஷத்ர மாதம்’ எனப்படும்।

Verse 130

मधुश्च माधवः शुक्रः शुचिश्चाथ नभस्ततः । नभस्य इषःऊर्जश्च सहाश्चैव सहस्यकः ॥ १३० ॥

மது, மாதவ, சுக்ர, சுசி; அதன் பின் நபஸ்; பின்னர் நபஸ்ய; அதன் பின் இஷ, ஊர்ஜ; மேலும் சஹா, சஹஸ்யக—இவையே முறையே மாதங்களின் பெயர்கள்।

Verse 131

तपास्तपस्य क्रमशश्चैत्रादीनां समाह्वयाः । यस्मिन्मासे पौर्णमासी येन धिष्ण्येन संयुता ॥ १३१ ॥

தபஸ், தபஸ்யா—இவை முறையே சைத்ரம் முதலான மாதங்களுக்கும் வழங்கப்படும் பெயர்களாகும். எந்த மாதத்தில் எந்த பௌர்ணமி நிகழ்கின்றதோ, அது எந்த நக்ஷத்திர-திஷ்ண்யத்துடன் இணைந்திருக்கிறதோ, அதனால் அந்த மாதத்தின் அடையாளமும் பெயரும் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.

Verse 132

तन्नक्षत्राह्वयो मासः पौर्णमासी तदाह्वया । तत्पक्षौ दैव पित्राख्यौ शुक्लकृष्णौ तथापरे ॥ १३२ ॥

அந்த (அதிஷ்டாதா) நக்ஷத்திரத்தின் பெயராலே மாதம் அழைக்கப்படுகிறது; பௌர்ணமியும் அதே பெயரால் புகழ்பெறும். அதன் இரு பக்ஷங்களும் ‘தைவ’ மற்றும் ‘பித்ர்ய’ எனப்படும்—அதாவது சுக்ல, கிருஷ்ண பக்ஷங்கள்.

Verse 133

शुभाशुभे कर्मणि च प्रशस्तौ भवतः सदा । क्रमात्तिथीनां ब्रह्माग्नी विरिंचिविष्णुशैलजाः ॥ १३३ ॥

சுபமும் அசுபமும் ஆகிய கர்மங்களில் நீங்கள் இருவரும் எப்போதும் புகழத்தக்கவர்கள் என அறிவிக்கப்படுகிறீர்கள். திதிகளின் வரிசையில் பிரம்மா, அக்னி; மேலும் விரிஞ்சி, விஷ்ணு, ஷைலஜா (பார்வதி) ஆகியோர் அதிஷ்டாதா தேவதைகளாக நினைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 134

विनायकयमौ नागचंद्रौ स्कंदोऽकवासवौ । महेन्द्र वासवौ नागदुर्गादंडधराह्वयः ॥ १३४ ॥

விநாயகன், யமன்; நாகன், சந்திரன்; ஸ்கந்தன், (இரு) வசுக்கள்; மகேந்திரன், வாசவன்; மேலும் நாகன், துர்கை, தண்டதரன்—இவை இச்சூழலில் உச்சரிக்கப்படும் தெய்வீக நாமங்கள்.

Verse 135

शिवविष्णू हरिरवीकामः सर्वः कलीततः । चन्द्र विश्वेदर्शसंज्ञतिथीशाः पितरः स्मृताः ॥ १३५ ॥

சிவன், விஷ்ணு, ஹரி, ரவி (சூரியன்), காமன்—இவர்கள் அனைவரும் ‘கலீதத’ குழுவுடன் தொடர்புடையவர்கள் எனக் கூறப்படுகிறது. சந்திரன், விஷ்வேதேவர்கள், மேலும் ‘திதீசர்’ என அழைக்கப்படும் தேவதைகள் பித்ருக்கள் என நினைவுகூரப்படுகின்றனர்.

Verse 136

नंदाभद्रा जयारिक्तापूर्णाः स्युस्तिथयः पुनः । त्रिरावृत्त्या क्रमाज्ज्ञेया नेष्टमध्येष्टदाः सिते ॥ १३६ ॥

மீண்டும் திதிகள் நந்தா, பத்திரா, ஜயா, ரிக்தா, பூர்ணா என அறியப்படுகின்றன. இந்த வரிசை முறையை மூன்று முறை தொடர்ச்சியாக மீளச் செய்தால் பக்கமெங்கும் அவை விளங்கும். சுக்லபக்ஷத்தில் அவை முறையே அனிஷ்ட, மத்திய, இஷ்ட பலன் தருவனவாம்.

Verse 137

कृष्णपक्षे त्विष्टमध्यानिष्टदाः क्रमशस्तदा । अष्टमी द्वादशी षष्ठी चतुर्थी च चतुर्दशी ॥ १३७ ॥

கிருஷ்ணபக்ஷத்தில் இத்திதிகள் வரிசையாக இஷ்டம் முதல் மத்தியம், அனிஷ்டம் வரை பலன் தருவனவாகக் கருதப்படுகின்றன—அஷ்டமி, த்வாதசி, ஷஷ்டி, சதுர்த்தி, சதுர்தசி.

Verse 138

तिथयः पक्षरंध्राख्या ह्यतिरूक्षा प्रकीर्तिताः । समुद्र मनुरंध्रांकतत्त्वसंख्यास्तुनाडिकाः ॥ १३८ ॥

திதிகள் மிக நுண்ணியவை எனப் புகழப்பட்டு ‘பக்ஷத்தின் ரந்த்ரங்கள்’ என்று அழைக்கப்படுகின்றன. மேலும் நாடிகை காலஅளவுகள் ‘சமுத்திரம்’, ‘மனு’, ‘ரந்த்ரம்’, ‘அங்கம்’, ‘தத்துவம்’ போன்ற பாரம்பரிய எண்-சொற்குறிகளின்படி கணிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 139

त्याज्याः स्युस्तासु तिथिषु क्रमात्पंच च सर्वदा । अमावास्या च नवमी हित्वा विषमसज्ञिका ॥ १३९ ॥

அத்திதிகளில் வரிசையாக ஐந்து திதிகள் எப்போதும் தவிர்க்கத்தக்கவை. அமாவாசையும் நவமியும் நீங்க, மீதமுள்ளவை ‘விஷம’ (அசுப) திதிகள் என அறியப்படுகின்றன.

Verse 140

तिथयस्तुप्रशस्तास्युर्मध्यमा प्रतिपत्सिता । षष्ठ्यां तैलं तथाष्टम्यां मासं क्षौरं कलेस्तिथौ ॥ १४० ॥

திதிகளில் நடுத்தரத் திதிகள் சிறப்பானவை; பிரதிபத்தும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. ஷஷ்டியில் எண்ணெய் தடவுதல், அஷ்டமியில் மாதவிரதம் மேற்கொள்ளுதல், கால-திதியில் க்ஷௌரகர்மம் (முடித்திருத்தல்/முண்டனம்) செய்யுதல் கூறப்படுகிறது.

Verse 141

पूर्णिमादर्शयोर्नारीसेवनं परिवर्जयेत् । दर्शे षष्ठ्यां प्रतिपदि द्वादश्यां प्रतिपर्वसु ॥ १४१ ॥

பௌர்ணமி, அமாவாசை நாட்களில் ஸ்த்ரீஸங்கத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும். மேலும் அமாவாசை, ஷஷ்டி, பிரதிபதை, த்வாதசி மற்றும் எல்லாப் பர்வ நாட்களிலும் விலக வேண்டும்।

Verse 142

नवम्यां च न कुर्वीत कदाचिद्दंतधावनम् । व्यतीपाते च संक्रांतावेकादश्यां च पर्वसु ॥ १४२ ॥

நவமி நாளில் எப்போதும் பல் துலக்குதல் செய்யக் கூடாது. வ்யதீபாதம், சங்க்ராந்தி, ஏகாதசி மற்றும் பர்வ நாட்களிலும் பல் சுத்தம் விலக்கத்தக்கது।

Verse 143

अर्कभौमदिने षष्ठ्यां नाभ्यंगो वैधृतौ तथा । यः करोति दशम्यां च स्नानमामलकैर्नरः ॥ १४३ ॥

ஞாயிறு அல்லது செவ்வாயில் வரும் ஷஷ்டி நாளிலும், வைத்ருதி யோகத்திலும் எண்ணெய் அப்யங்கம் செய்யக் கூடாது. ஆனால் தசமி நாளில் ஆமலகத்தால் நீராடும் மனிதன் புனிதப் பயனை அடைகிறான்।

Verse 144

पुत्रहानिर्भवेत्तस्य त्रयोदश्यां धनक्षयः । अर्थपुत्रक्षयस्तस्य द्वितीयायां न संशयः ॥ १४४ ॥

திரயோதசி நாளில் அவனுக்கு புத்திர இழப்பு உண்டாகும்; த்விதீயா நாளில் செல்வ இழப்பு. த்விதீயா நாளில் செல்வமும் புத்திரமும் இரண்டும் குன்றும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 145

अमायां च नवम्यां च सप्तम्यां च कुलक्षयः । या पौर्णिमा दिवा चंद्र मती सानुमती स्मृता ॥ १४५ ॥

அமாவாசை, நவமி, சப்தமி நாட்களில் குலநாசம் உண்டாகும் என்று கூறப்படுகிறது. பகலில் சந்திரன் இருப்பதுடன் வரும் பௌர்ணமி ‘சந்திரமதி’, ‘சானுமதி’ என நினைக்கப்படுகிறது।

Verse 146

रात्रौ चन्द्र वती राकाप्यमावास्या तथा द्विधा । सिनीवाली चेंदुमती कुहूर्नेंदुमती मता ॥ १४६ ॥

இரவில் சந்திரம் உடைய திதி ‘ராகா’ எனப் பெயர்பெறும். அமாவாசையும் இருவகை—சினீவாலி ‘இந்துமதி’ (சந்திரமுடையது), குஹூ ‘அநிந்துமதி’ (சந்திரமற்றது) எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 147

कार्तिके शुक्लनवमी त्वादिः कृतयुगस्य च । त्रेतादिर्माधवे शुक्ले तृतीया पुण्यसंज्ञिता ॥ १४७ ॥

கார்த்திக மாத சுக்ல நவமி க்ருத (சத்ய) யுகத்தின் தொடக்கம் எனக் கூறப்படுகிறது. மேலும் மாதவ (வைசாக) மாத சுக்ல த்ருதியை த்ரேதா யுகத்தின் புனிதத் தொடக்கம் எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 148

कृष्णापंचदशी माघे द्वापरादिरुदीरिता । कल्पादिः स्यात्कृष्णपक्षे नभस्यस्य त्रयोदशी ॥ १४८ ॥

மாசி (மாஹ) மாத கிருஷ்ண பக்ஷ பஞ்சதசி (அமாவாசை) த்வாபர யுகத்தின் தொடக்கம் என உரைக்கப்படுகிறது. நபஸ்ய (பாத்ரபத) மாத கிருஷ்ண பக்ஷ த்ரயோதசி கல்பத்தின் ஆரம்பம் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 149

द्वादश्यूर्जे शुक्लपक्षे नवम्यच्छेश्वयुज्यपि । चेत्रे भाद्र पदे चैव तृतीया शुक्लसंज्ञिता ॥ १४९ ॥

ஊர்ஜ (கார்த்திக) மாத சுக்ல பக்ஷ த்வாதசி புனிதமானது; அதுபோல ஆஸ்வயுஜ (ஆஸ்வின) மாத நவமியும். சைத்ரம் மற்றும் பாத்ரபதத்தில் சுக்ல பக்ஷ த்ருதியை ‘சுக்லா’ எனப் புனிதமாகக் குறிக்கப்படுகிறது.

Verse 150

एकादशी सिता पौषे ह्याषाढेर्देशमीसिता । माघे च सप्तमी शुक्ला नभस्ये त्वसिताष्टमी 1. ॥ १५० ॥

பௌஷ மாதத்தில் சிதா (சுக்ல) ஏகாதசி; ஆஷாடத்தில் சிதா தசமி; மாஹத்தில் சுக்ல சப்தமி; மேலும் நபஸ்ய (பாத்ரபத) மாதத்தில் அசிதா (கிருஷ்ண) அஷ்டமி எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 151

श्रावणे मास्यमावास्या फाल्गुने मासि पौर्णिमा । आषाढें कार्तिके मासि ज्यष्ठे चैत्रे च पौर्णिमा ॥ १५१ ॥

ஸ்ராவண மாதத்தில் அமாவாசை அனுஷ்டிக்கப்பட வேண்டும்; பால்குண மாதத்தில் பௌர்ணமி. ஆஷாடம், கார்த்திகம் மாதங்களிலும், அதுபோல ஜ்யேஷ்டம், சைத்ரம் மாதங்களிலும் பௌர்ணமி திதியே கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 152

मन्वादयो मानवानां श्राद्धेष्वत्यंतपुण्यदा । भाद्रे कृष्णत्रयोदश्यां मघामिंदुः करे रविः ॥ १५२ ॥

மனிதர்களுக்கு மன்வாதி முதலான ஸ்ராத்த சம்பந்தமான அனுஷ்டானங்கள் மிகுந்த புண்ணியத்தை அளிப்பவை—குறிப்பாக பாத்ரபத கிருஷ்ணபக்ஷ த்ரயோதசியில், சந்திரன் மகா நக்ஷத்திரத்திலும் சூரியன் ஹஸ்த நக்ஷத்திரத்திலும் இருக்கும் போது.

Verse 153

गजच्छाया तदा ज्ञेया श्राद्धे ह्यत्यंतपुण्यदा । एकस्मिन्वासरे तिस्रस्तिथयः स्यात्तिथिक्षयः ॥ १५३ ॥

அந்நேரத்தில் ‘கஜச்சாயா’ எனப்படும் சுபகாலத்தை அறிந்துகொள்ள வேண்டும்; ஸ்ராத்தத்தில் அது மிகுந்த புண்ணியத்தை அளிக்கும். ஒரே நாளில் மூன்று திதிகள் நிகழ்ந்தால் அது ‘திதிக்ஷய’ம் எனப்படும்.

Verse 154

तिथिर्वारत्रये त्वेका ह्यधिका द्वे च निंदिते । सूर्यास्तमनपर्यंतं यस्मिन्वारे तु या तिथिः ॥ १५४ ॥

மூன்று வார நாட்கள் அளவில் ஒரு திதி ‘அதிகா’ (கூடுதல்) ஆகவும், இரண்டு ‘நிந்திதா’ (நிந்திக்கத்தக்க) ஆகவும் கருதப்படலாம். எந்த வார நாளில் எந்த திதி சூரியாஸ்தமம் வரை (அல்லது அதற்கு அப்பாலும்) நீடிக்கிறதோ, அந்தத் திதியே அந்த நாளுக்குரியதாக ஏற்க வேண்டும்.

Verse 155

विद्यते सा त्वखंडा स्यान्न्यूना चेत्खंडसंज्ञिता । तिथेः पंचदशो भागः क्रमात्प्रतिपदादयः ॥ १५५ ॥

திதி முழுமையாக இருப்பின் அது ‘அகண்டா’ (முறியாதது) எனப்படும்; குறைவாக இருந்தால் ‘கண்ட’ (முறிந்தது) என அழைக்கப்படும். திதி என்பது சந்திர மாதத்தின் பதினைந்தில் ஒரு பகுதி; பிரதிபதா முதலிய வரிசையில் அமையும்.

Verse 156

क्षणसंज्ञास्तदर्द्धानि तासामर्द्धप्रमाणतः । रविः स्थिश्चरश्चन्द्र ः क्रूरोवक्रोखिलो बुधः ॥ १५६ ॥

அந்த (காலப் பிரிவுகளின்) பாதிகள் ‘க்ஷணம்’ எனப்படும்; அவற்றின் பாதி அளவின்படி—சூரியன் நிலைபெற்றவன், சந்திரன் நகர்வான்; புதன் கடுமையானவன், வக்கிரகதி உடையவன், ஒழுங்கற்ற பாதையுடையவன் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 157

लघुरीज्यो मृदुः शुक्रस्तीक्ष्णो दिनकरात्मजः । अभ्यक्तो भानुवारे यः स नरः क्लेशवान्भवेत् ॥ १५७ ॥

குரு லகுவான தாக்கமுடையவன், சுக்கிரன் மென்மையானவன், தினகரன் புதல்வன் சனி தீவிரமானவன். ஞாயிற்றுக்கிழமை உடலில் எண்ணெய் தடவுபவன் துன்பங்களால் பீடிக்கப்படுவான்।

Verse 158

ऋक्षेशे कांतिभाग्भौमे व्याधिसौभाग्यमिंदुजे । जीवे नैवं सिते हानिर्मन्दे सर्वसमृद्धयः ॥ १५८ ॥

நட்சத்திரத்தின் அதிபதி செவ்வாய் என்றால் ஒளியும் கவர்ச்சியும் கிடைக்கும்; புதன் என்றால் நோயும் நல்வாழ்வும் இரண்டும் உண்டாகும். குருவுடன் அப்படியல்ல; சுக்கிரனால் இழப்பு, சனியால் முழுமையான செழிப்பு உண்டாகும்।

Verse 159

लंकोदयात्स्याद्वारादिस्तस्मादूर्ध्वमधोऽपिवा । देशांतरस्वचरार्द्धनाडीभिरपरे भवेत् ॥ १५९ ॥

லங்கையின் சூரியோதயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு த்வாரகா முதலிய இடங்களின் காலம் தீர்மானிக்கப்படுகிறது—எங்கோ முன்னதாகவும் எங்கோ பின்னதாகவும். பிற நாடுகளில், தேசாந்தரத்தின் ‘ஸ்வசர’ மாற்றத்தின்படி அரை-நாடிகளால் வேறுபாடு கணிக்கப்படுகிறது।

Verse 160

बलप्रदस्य खेटस्य कर्म सिद्ध्य्ति यत्कृतम् । तत्कर्म बलहीनस्य दुःखेनापि न सिद्ध्य्ति ॥ १६० ॥

வலமளிக்கும் தாலி/தாயத்து (கேட) உடன் செய்த செயல் நிறைவேறும்; ஆனால் வலமற்றவனுக்கு அதே செயல், துன்பத்துடன் போராடினாலும், நிறைவேறாது।

Verse 161

इंदुज्ञजीवशुक्राणां वासराः सर्वकर्मसु । फलदास्त्वितरे क्रूरे कर्मस्वभिमतप्रदाः ॥ १६१ ॥

சந்திரன், புதன், குரு, சுக்கிரன் ஆகியோரின் வாரங்கள் எல்லாக் காரியங்களிலும் நல்விளைவு தருவன. மற்ற வாரங்கள் கடுமையானவை; அவை கடுமை/வலியுடன் செய்யும் செயல்களில் மட்டுமே விரும்பிய பலனை அளிக்கும்.

Verse 162

रक्तवर्णो रविश्चंद्रो गौरो भौमस्तु लोहितः । दूर्वावर्णो बुधो जीवः पीतः श्वेतस्तु भार्गवः ॥ १६२ ॥

சூரியனும் சந்திரனும் செந்நிறம் உடையோர்; செவ்வாய் வெளிர்நிறமாயினும் செம்மைத் தோற்றம் உடையவன் எனக் கூறப்படும். புதன் தூர்வா புல்லின் பச்சை; குரு மஞ்சள்; சுக்கிரன் வெள்ளை நிறம் உடையவன்.

Verse 163

कृष्णः सौरिः स्ववारेषु स्वस्ववर्णक्रिया हिताः । अद्रि बाणाश्च यस्तर्कपातालवसुधाधाः ॥ १६३ ॥

கிருஷ்ணனும் சௌரியும் (சனி) தத்தம் வாரங்களில் வழிபடப்படின் நன்மை தருவோர் எனக் கூறப்படுகின்றனர். அப்போது தத்தம் வர்ணத்திற்குரிய விதிக்கப்பட்ட செயல்களும் நலன் தரும்; ‘அத்ரி’, ‘பாண’ முதலிய குறியீட்டுப் பெயர்கள் மரபாக நினைவுகூரப்படுகின்றன.

Verse 164

बाणाग्निलोचनानिह्यवेदवाहुशिलीमुखाः । त्र् येकाहयो नेत्रगोत्ररामाश्चंद्र रसर्तवः ॥ १६४ ॥

அம்புகள், அগ্নி, கண்கள், புனித உச்சரிப்பு, வேதங்கள், கரங்கள், கூர்மையான அம்புகள்; மும்மை, ஒருநாள், குதிரைகள்; கண்கள், குலங்கள், ராமர்கள்; சந்திரன், ரசங்கள், பருவங்கள்—இவை ஒன்றோடொன்று இணைந்த புனித ஒப்புமைகளாக நினைவுகூரப்படுகின்றன.

Verse 165

कुलिकाश्चोपकुलिका वारवेलास्तथा क्रमात् । प्रहरार्द्धप्रमाणास्ते विज्ञेयाः सूर्यवासरात् ॥ १६५ ॥

வரிசையாகக் கூறப்படும் குலிகா, உபகுலிகா, வாரவேளா ஆகிய காலப் பிரிவுகள், சூரியவாசரம் (சூரியோதய அடிப்படையிலான நாள்) முதல் கணக்கிடும்போது ஒவ்வொன்றும் அரை பிரஹர அளவு என அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 166

यस्मिन्वारे क्षणो वारदृष्टस्तद्वासराधिपः । आद्यः षष्ठो द्वितीयोऽस्मात्तत्षष्ठस्तु तृतीयकः ॥ १६६ ॥

எந்தக் கணத்தில் எந்த வாரம் தோன்றுகிறதோ, அந்த நாளின் அதிபதி அந்த வாராதிபதியே. அந்த வாராதிபதியிலிருந்து முதலவன் ‘ஆறாம்’ எனக் கணிக்கப்படுவான்; இரண்டவன் அவனிலிருந்து ஆறாம், மூன்றவன் அவனிலிருந்து ஆறாம் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 167

षष्ठः षष्ठश्चेतरेषां कालहोराधिपाः स्मृताः । सार्द्धनाडीद्वयेनैव दिवा रात्रौ यथाक्रमात् ॥ १६७ ॥

மற்றவர்களில் ஆறாமவன், மேலும் மீண்டும் ஆறாமவன்—இவர்களே கால-ஹோரையின் அதிபதிகள் என நினைக்கப்படுகின்றனர். ஒவ்வொரு ஹோரையும் இரு நாடி மற்றும் அரை நாடி (இரண்டரை நாடி) அளவாக இருந்து, பகல்-இரவு வரிசையில் நடைபெறும்.

Verse 168

वारप्रोक्ते कर्मकार्ये तद्ग्रहस्य क्षणेऽपि सन् । नक्षत्रेशाः क्रमाद्दस्रयमवह्निपितामहाः ॥ १६८ ॥

ஒரு குறிப்பிட்ட வாரத்தில் செய்ய வேண்டிய கர்மம் விதிக்கப்பட்டிருந்தால், அந்த வார-கிரகம் கணமட்டும் இருந்தாலும், நக்ஷத்திர அதிபதிகள் வரிசையாக தஸ்ரர்கள் (அஷ்வினி இரட்டையர்), யமன், அக்னி, மற்றும் பிதாமஹன் (பிரம்மா) என நினைக்கப்படுவர்.

Verse 169

चंद्रे शादितिजीवाहिपितरो भगसंज्ञकः । अर्यमार्कत्वष्टृमरुच्छक्राग्निमित्रवासवः ॥ १६९ ॥

சந்திர மண்டலத்தில் ஷா (சனி), ஆதித்யர்கள், ஜீவ (பிரகஸ்பதி), அஹி (நாகர்கள்), பித்ருக்கள் உள்ளனர்; மேலும் ‘பக’ என அழைக்கப்படும் தேவனும் உள்ளான். அங்கே அர்யமன், அர்கன் (சூரியன்), த்வஷ்டா, மருத்கள், சக்ரம், அக்னிமித்ரன், வாசவன் (இந்திரன்) என்பவர்களும் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 170

नैरृत्युदकविश्वेजगोविंदवसुतोयपाः । अजैकपादहिर्बुध्न्या पूषा चेति प्रकीर्तिताः ॥ १७० ॥

நைர்ருத்ய, உதக, விஷ்வேஜ, கோவிந்த, வசு, தோயபா, அஜைகபாத், அஹிர்புத்ந்ய, பூஷன்—இவை இங்கே ஜபிக்க வேண்டிய நாமங்களாக அறிவிக்கப்படுகின்றன.

Verse 171

पूर्वात्रयं मघाह्यग्निविशाखायममूलभम् । अधोमुखं तु नवकं भानौ तत्रविधीयते ॥ १७१ ॥

பூர்வா மூன்றும், மகா, (கிருத்திகா) அக்னிதாரை, விசாகா, ஆயம, மூலா—இவை ‘அமூலபம்’ (தொடக்கத்திற்கு ஒவ்வாதவை) எனக் கூறப்படுகின்றன. மேலும் சூரியக் கணிப்பில் ‘அதோமுக’ நவகமும் அங்கே விதிக்கப்படுகிறது.

Verse 172

बिलप्रवेशगणितभूतसाधनलेखनम् । शिल्पकर्मकलाकूपनिक्षेपोद्धरणादि यत् ॥ १७२ ॥

இதில் பில/பூமிக்கீழ் வழிகளில் நுழையும் கணிதவியல், கணக்கு, பூதசாதன முறைகள், எழுத்துக்கலை, சிற்ப-கைத்தொழில்; மேலும் கிணறு முதலியவற்றில் மறைத்து வைத்த நிக்ஷேபங்களை மீட்டெடுப்பது போன்ற செயல்களும் அடங்கும்.

Verse 173

मित्रेन्दुत्वाष्ट्रहस्तेन्द्रा दितिभांत्याश्विवायुभम् । तिर्यङ्मुखाख्यं नवकं भानौ तत्र विधीयते ॥ १७३ ॥

மித்ர, இந்து (சந்திரன்), த்வஷ்ட்ரு, ஹஸ்த, இந்திர, திதி, பாந்தி, அஷ்வின்கள், வாயு—இவ்வொன்பது ‘திர்யங்முக’ நவகம் என அழைக்கப்படுகிறது; சூரியச் சார்ந்த கணிப்பில் இது அங்கே விதிக்கப்படுகிறது.

Verse 174

हलप्रवाहगमन गंत्रीपत्रगजोष्ट्रकम् । खरगोरथनौयानालुलायहयकर्म च ॥ १७४ ॥

உழவு செய்தலும் நீர்ப்பாய்ச்சல் ஓட்டத்தை நிர்வகித்தலும்; வண்டி/ரதம் மற்றும் இலை-கருவிகளின் பயன்பாடும்; யானை-ஒட்டக பராமரிப்பும்; மேலும் கழுதை, மாடு சார்ந்த பணிகள், ரதம்-படகு இயக்கம், ஊஞ்சல்/ஆடல் மற்றும் குதிரை சார்ந்த தொழில்களும் கூறப்பட்டுள்ளன.

Verse 175

ब्रह्मविष्णुमहेशार्यशततारावसूत्तराः । ऊद्ध्वास्यं नवकं भानां प्रोक्तमत्र विधीयते ॥ १७५ ॥

இங்கே ஒளிமிகு நக்ஷத்திரத் தெய்வங்களின் ‘ஊர்த்வாஸ்ய’ நவகம் கூறப்படுகிறது—பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசன், ஆர்யர்கள், சததாரைகள், வசுக்கள், உத்தரைகள்; இதுவே இங்கு விதிக்கப்படுகிறது.

Verse 176

नृपाभिषेकमांगल्यवारणध्वजकर्म च । प्रासादतोरणारामप्राकाराद्यं च सिद्ध्य्ति ॥ १७६ ॥

அரசாபிஷேக மங்களச் சடங்குகள், யானை-கொடி தொடர்பான விதிக்கருமங்கள், மேலும் மாளிகை, தோரணம், தோட்டம், மதில் முதலிய பணிகள் நிறைவேறும்।

Verse 177

स्थिरं रोहिण्युत्तराख्यं क्षिप्रं सूर्याश्विपुष्यभम् । साधारणं द्विदैवत्यं वह्निभं च प्रकीर्तितम् ॥ १७७ ॥

ரோஹிணி மற்றும் மூன்று உத்தர நக்ஷத்திரங்கள் ‘நிலையானவை’; சூர்ய, அஸ்வினி, புஷ்யம் ‘வேகமானவை’. ‘த்விதைவத்யம்’ ‘சாதாரணம்’ என்றும் ‘வஹ்நிபம்’ என்றும் தனி வகையாக கூறப்படுகிறது।

Verse 178

वस्वदित्यंवुपुष्याणि विष्णुभं चरसंज्ञितम् । मृद्विंदुमित्रचित्रांत्यमुग्रं पूर्वामघात्रिकम् ॥ १७८ ॥

வசுக்கள், ஆதித்யர்கள், புஷ்யக் குழு; ‘விஷ்ணுபம்’ ‘சர’ என அறியப்படுகிறது. பின்னர் ம்ருத், விந்து, மித்ர, சித்ரா-முடிவுடைய குழு; ‘உக்ர’; மேலும் பூர்வா, மகா முதலான முக்கூட்டம்—இவை வகைகள் என கூறப்படுகிறது।

Verse 179

मूलाद्रा र्हींद्र भं तीक्ष्णं स्वनामसदृशं फलम् । चित्रादित्यंबुविष्ण्वंबांत्याधिमित्रवसूडुषु ॥ १७९ ॥

மூலா, ஆர்த்ரா, மேலும் ர்ஹீந்திர, பம், தீக்ஷ்ணம் ஆகியவற்றில் பலன் அவற்றின் பெயரார்த்தத்திற்கே ஒத்ததாகக் கூறப்படுகிறது. அதுபோல சித்ரா, ஆதித்ய, அம்பு, விஷ்ணு, அம்பா, அந்த்ய, ஆதி, மித்ர, வசூடு ஆகியவற்றிலும் பெயருக்கேற்ப பலன் கிடைக்கும்।

Verse 180

समृगेज्येषु बालानां कर्णवेधक्रिया हिता । दस्रेन्द्वदितितिष्येषु करादित्रितये तथा ॥ १८० ॥

குழந்தைகளுக்குக் கர்ணவேதச் சடங்கு மிருகசீர்ஷம், ஜ்யேஷ்டா நக்ஷத்திரங்களில் நன்மை தரும்; தனிஷ்டா, ஸ்ரவணம், அதிதி (புனர்வசு), திஷ்யா (புஷ்யம்) ஆகியவற்றிலும், மேலும் ஹஸ்தா தொடங்கும் மூன்று திதிகளிலும் உகந்தது என கூறப்படுகிறது।

Verse 181

गजकर्माखिलं यत्तद्विधेयं स्थिरभेषु च । वाजिकर्माखिलं कार्यं सूर्यवारे विशेषतः ॥ १८१ ॥

யானை தொடர்பான எல்லா செயல்களும் நிலை ராசிகளில் செய்யத்தக்கவை; குதிரை தொடர்பான எல்லா செயல்களும் குறிப்பாக ஞாயிற்றுக்கிழமை செய்ய வேண்டும்।

Verse 182

चित्रावरुणवैरिंचत्र् युत्तरासु गमागमम् । दर्शाष्टम्यां चतुर्दश्यां पशूनां न कदाचन ॥ १८२ ॥

சித்ரா, வருண, வைரிஞ்ச எனும் யோகம்/நட்சத்திரங்களில் மற்றும் உத்தராயண காலத்தில் போக்குவரத்து (செல்வதும் வருவதும்) தவிர்க்க வேண்டும்; அமாவாசை, அஷ்டமி, சதுர்தசி நாட்களில் மிருகங்களை நகர்த்துதல் ஒருபோதும் செய்யக்கூடாது।

Verse 183

मृदुध्रुवक्षिप्रचरविशाखापितृभेषु च । हलप्रवाहं प्रथमं विदध्यान्मूलभे वृषैः ॥ १८३ ॥

மிருது, துருவ, க்ஷிப்ர, சர நட்சத்திரங்களிலும், விசாகா மற்றும் பித்ரு-நட்சத்திரங்களிலும் முதலில் ‘ஹல-ப்ரவாஹ’ (உழுதல்/பள்ளம் இழுத்தல்) செய்ய வேண்டும்; மூல நட்சத்திரத்தில் அதை காளைகளுடன் செய்ய வேண்டும்।

Verse 184

हलादौ वृषनाशाय भत्रयं सूर्यमुक्तभात् । अग्रे वृद्ध्यै त्रयं लक्ष्म्यै सौम्यपार्श्वे च पंचकम् ॥ १८४ ॥

‘ஹ’ எழுத்தில் தொடங்கும் மூன்று (வின்யாசங்கள்) வृष-நாசத்திற்காக விதிக்கப்பட்டுள்ளன; சூரியனின் முக்த-பிரபா விதானத்தில்—முன்புறத்தில் வளர்ச்சிக்காக மூன்று, லக்ஷ்மிக்காக (வின்யாசம்), மேலும் சௌம்யப் பக்கத்தில் ஐந்து (வின்யாசங்கள்) கூறப்பட்டுள்ளன।

Verse 185

शूलत्रयेपि नवकं मरणाय च पंचकम् । श्रियै पुष्ट्यै त्रयं श्रेष्ठं स्याच्चक्रे लांगलाह्वये ॥ १८५ ॥

மூன்று வகை திரிசூலங்களிலும் மரணத்திற்காக நவகம் (ஒன்பது வின்யாசம்) மற்றும் பஞ்சகம் (ஐந்து வின்யாசம்) விதிக்கப்பட்டுள்ளன; ஆனால் ஸ்ரீ மற்றும் புஷ்டிக்காக த்ரயம் (மூன்று வின்யாசம்) சிறந்தது—குறிப்பாக ‘லாங்கல’ எனப்படும் சக்கரத்தில்।

Verse 186

मृदुध्रुवक्षिप्रभेषु पितृवायुवसूडुषु । समूलभेषु बीजोप्तिरत्युत्कृष्टफलप्रदा ॥ १८६ ॥

ம்ருது, த்ருவ, க்ஷிப்ர மற்றும் பேஷ நக்ஷத்திரங்களிலும், பித்ரு, வாயு, வசு தொடர்புடைய நக்ஷத்திரங்களிலும்—சிறப்பாக ‘சமூல’ நக்ஷத்திரத்தில்—விதை விதைத்தல் மிகச் சிறந்த பலனை அளிக்கும்।

Verse 187

भवेद्भत्रितयं मूर्ध्नि धान्यनाशाय राहुभात् । गले त्रयं कज्जलाय वृद्ध्यै च द्वादशोदरे ॥ १८७ ॥

ராகுவின் தாக்கத்தால் தலையில் மூன்று குறிகள் தோன்றினால் தானிய நாசம் என அறிக. கழுத்தில் மூன்று இருந்தால் காஜல் போன்ற கருமை; வயிற்றில் பன்னிரண்டு இருந்தால் வளர்ச்சியும் பெருக்கமும் குறிக்கும்।

Verse 188

निस्तंडुलत्वं लांगूले भवतु ष्टयभीतिदम् । नाभौ वह्निः पचकं यद्बजोप्ताविति चिंतयेत् ॥ १८८ ॥

இவ்வாறு தியானிக்க வேண்டும்—“வாலில் தானியம் இல்லாத நிலை உண்டாகட்டும்; அது தீயோர்க்கு அச்சக் காரணமாகட்டும்; நாபியில் பாசக அக்கினி நிலைத்துள்ளது”—விதை விதைக்கும் போது இப்படி எண்ணுக।

Verse 189

स्थिरेष्वदितिसार्पांत्यपितृमारुतभेषु च । न कुर्याद्रो गमुक्तस्य स्नानमाहींदुशुक्रयोः ॥ १८९ ॥

நிலையான திதிகளிலும், அதிதி, சர்ப்ப, அந்த்ய, பித்ரு, மாருத (வாயு) மற்றும் பேஷ தொடர்புடைய திதிகளிலும் நோயிலிருந்து விடுபட்டவருக்குரிய விதி ஸ்நானம் செய்யக் கூடாது; சந்திரன் மற்றும் சுக்கிரன் நாட்களிலும் கூடாது।

Verse 190

उत्तरात्रयमैतेन्द्र वसुवारुणभेषु च । पुष्यार्कपौष्णधिष्ण्येषु नृत्यारंभः प्रशस्यते ॥ १९० ॥

உத்தராத்ரய நாட்களிலும், ஐதேந்திர, வசு, வாருண, பேஷ நக்ஷத்திரங்களிலும், மேலும் புஷ்ய, அர்க, பௌஷ்ண நக்ஷத்திரங்களிலும் நடனத்தைத் தொடங்குதல் மிகச் சிறப்பாகவும் மங்களமாகவும் கூறப்படுகிறது।

Verse 191

पूर्वार्द्धयुंजि षड्भानि पौष्णभादुदभात्ततः । मध्ययुंजि द्वादशर्क्षाणीन्द्र भान्नवभानि च ॥ १९१ ॥

புஷ்யம் முதலாக முன்னர்த் தொகுதியில் ஆறு நக்ஷத்திரங்கள் நியமிக்கப்பட்டன. நடுத் தொகுதியில் பன்னிரண்டு நக்ஷத்திரங்கள்; இந்திரத் தொகுதியில் அதுபோல ஒன்பது நட்சத்திரக் குழுக்கள் நிர்ணயிக்கப்பட்டன॥

Verse 192

परार्द्धयुंजि क्रमशः संप्रीतिर्दम्पतेर्मिथः । जघन्यास्तोयपाद्रा र्हिपवनांतकनाकपाः ॥ १९२ ॥

வரிசையாக ‘பரார்த்த’ எனும் அளவு நடைமுறைக்கு வருகிறது; கணவன்–மனைவியின் பரஸ்பர அன்பும் அதற்கேற்ப நிகழ்கிறது. மிகக் குறைந்த அளவுகள்—நீர், பாதம் (அடி), ‘த்ரா’, ‘அர்ஹி’, காற்று, அந்தகன் (மரணம்), பொன், ‘காப’॥

Verse 193

क्रमादितिद्विदैवत्या बृहत्ताराः पराः समाः । तासां प्रमाणघटिकास्त्रिंशन्नवतिद्यष्टयः ॥ १९३ ॥

வரிசையாக திதியின் இரு-தெய்வக் கணக்கீட்டின்படி ‘பிருஹத்-தாரா’ ஆண்டுகள் உயர்ந்த ஆண்டுகள் எனக் கூறப்படுகின்றன. அவற்றின் அளவு-கடிகைகள் முப்பது, தொண்ணூறு, மற்றும் எட்டு॥

Verse 194

क्रमादभ्युदिते चंद्रे नयत्यर्घसमानि च । अश्वग्रींद्वीज्यनैरृत्यत्वाष्ट्रजत्त्युराभवाः ॥ १९४ ॥

சந்திரன் வரிசையாக உதயமானால் அதே வரிசையில் அர்க்யம் (அர்க்ய அர்ப்பணம்) செய்ய வேண்டும். இவ்வரிசையில் அஷ்வக்ரீ, த்வீஜ்ய, நைர்ருத்ய, த்வாஷ்ட்ர, ஜத்த்யு, ராபவ முதலிய பிரிவுகள் எண்ணப்படுகின்றன॥

Verse 195

पितृद्विदैववस्वाख्यास्ताराः स्युः कुलसंज्ञिकाः । धातृज्येष्ठादितिस्वातीपौष्णार्कहरिदेवताः ॥ १९५ ॥

பித்ரு, த்வி-தெய்வ, வசு எனப் பெயர்பெற்ற தாரைகள் ‘குல-சஞ்ஞை’ உடையவை என அறிய வேண்டும். அவற்றின் அதிஷ்டாத்ரி தேவதைகள்—ஜ்யேஷ்டைக்கு தாத்ரு, ஸ்வாதிக்கு அதிதி, பௌஷ்ணத்திற்கு பூஷன், ஆர்க்கத்திற்கு அர்க்கன் (சூரியன்), ஹரிதேவதைக்கு ஹரி॥

Verse 196

अजाह्यंत्यकभौजंगताराश्चैवाकुलाह्वयाः । शेषाः कुलाकुलास्तारास्तासां मध्ये कुलोडुषु ॥ १९६ ॥

அஜாஹ்யந்தீ, அகபௌஜங்க எனும் நட்சத்திரங்கள் ‘ஆகுலா’ என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன. மீதமுள்ள நட்சத்திரங்கள் ‘குல’ ‘அகுல’ என இரு பெயர்களால் கூறப்படுகின்றன; அவற்றின் நடுவே ‘குல’ எனப் பெயர்பெற்ற நக்ஷத்திரக் குழுக்கள் உள்ளன.

Verse 197

प्रयाति यदि भूपालस्तदाप्नोति पराजयम् । भेषूपकुलसंज्ञेषु जयमाप्नोति निश्चितम् ॥ १९७ ॥

அரசன் ‘பூபால’ எனப்படும் சகுனத்தில் புறப்பட்டால் தோல்வி அடைவான். ஆனால் ‘பேஷூபகுல’ என்று அழைக்கப்படும் சகுனங்களில் புறப்பட்டால் நிச்சயமாக வெற்றி பெறுவான்.

Verse 198

संधिर्वापि तयोः साम्यं कुलाकुलगणोडुषु । अर्कार्किभौमवारे चेद्भद्रा या विषमांघ्रिभम् ॥ १९८ ॥

குல–அகுல கணங்களிலும் நக்ஷத்திரங்களிலும் இரண்டிற்கும் சந்தி அல்லது சமநிலை ஏற்பட்டால், அது ஞாயிறு, சனி அல்லது செவ்வாய்க்கிழமையில் வந்தால், அந்தப் பத்ராவை ‘விஷமாங்க்ரீ’ (ஒற்றுமையற்ற பாதம் உடையது) என அறிய வேண்டும்—சில செயல்களுக்கு அசுபமாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 199

त्रिपुष्करं त्रिगुणदं द्विगुणं यमलाहिभम् । दद्यात्तद्दोषनाशाय गोत्रयं मूल्यमेव वा ॥ १९९ ॥

அந்த தோஷம் நீங்கத் திரிபுஷ்கர, திரிகுணத, த்விகுண, யமலாஹிபம் ஆகியவற்றை தானமாக அளிக்க வேண்டும். அல்லது மூன்று பசுக்கள், அல்லது அவற்றின் சமமதிப்பைத் தானமாக வழங்க வேண்டும்.

Verse 200

द्विपुष्करे द्वयं दद्यान्न दोषस्त्वृक्षभोऽपि वा । क्रूरविद्धो युतो वापि पुष्यो यदि बलान्विर्तः 1. ॥ २०० ॥

த்விபுஷ்கர காலத்தில் இரட்டித் தானம் அளிக்கலாம்—அதில் தோஷம் இல்லை. நக்ஷத்திரம் வ்ருஷபமாக இருந்தாலும், கொடிய கிரகத்தால் பாதிக்கப்பட்டதாகவோ சேர்ந்ததாகவோ இருந்தாலும்; புஷ்யம் வலிமையுடன் இருந்தால் தானக் கிரியை தோஷமற்றதாகும்.