Shloka 37
Adhyaya 22 — Kuvalayashva’s Death through Daitya-Deceit and Madalasa’s Self-Immolation
नासौ शोच्यो न चैवेयं नाहं तज्जननी न च ।
त्यजता ब्राह्मणार्त्थाय प्राणान् सर्वे स्म तारिताः ॥
nāsau śocyo na caiv eyaṃ nāhaṃ taj-jananī na ca |
tyajatā brāhmaṇārthāya prāṇān sarve sma tāritāḥ ||
அவன் புலம்பத்தக்கவன் அல்ல; அவளும் அல்ல; நானும் புலம்பத்தக்கவள் அல்ல; துயரத்தின் பொருளில் நான் அவனுடைய தாயும் அல்ல. பிராமணனின் நலனுக்காக அவன் உயிர் துறந்ததால் நாமெல்லாம் மீட்கப்பட்டோம்.
{ "primaryRasa": "vira", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The verse teaches that death aligned with dharma—specifically, sacrifice for the protection/service of a brāhmaṇa—transmutes grief into a sense of collective uplift and merit.
Not pañcalakṣaṇa; it is dharma-ācāra and narrative exemplum.
‘Saving all’ points to the radiating effect of a single dharmic act: inner renunciation (tyāga) is portrayed as redeeming not only the agent but also the relational field around them.