Shloka 29
Adhyaya 22 — Kuvalayashva’s Death through Daitya-Deceit and Madalasa’s Self-Immolation
किंनु शोचामि तनयं किंनु शोचाम्यहं स्नुषाम् ।
विमृश्य कृतकृत्यत्वाम्नम्येऽशोच्यावुभावपि ॥
kinnu śocāmi tanayaṃ kinnu śocāmy ahaṃ snuṣām /
vimṛśya kṛtakṛtyatvām namye 'śocyāv ubhāv api
நான் யாருக்காகத் துயரப்பட வேண்டும்—மகனுக்காகவா, மருமகளுக்காகவா? சிந்தித்து உண்மைக்கு வணங்குகிறேன்; இருவரும் செய்யவேண்டியதை செய்து முடித்ததால் துயரத்திற்குரியோர் அல்லர்।
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "karuna", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Death is not automatically a cause for debilitating grief when a life has been lived in dharma. The ‘kṛtakṛtya’ standard reframes mourning into reverence and acceptance.
Moral instruction within narrative (vaṃśānucarita-type usage).
Calling them ‘aśocya’ echoes the Gītā-like insight: the wise do not collapse over inevitable transitions. It points to stabilizing buddhi in the face of saṃsāra’s churn.