Adhyaya 24

Verse 1

हि ही बक। हि मा मी - दोनों हाथोंसे शत्रुका कंधा पकड़कर खींचने और उसे नीचे मुख गिरानेकी चेष्टाका नाम “निग्रह” है तथा शत्रुको उत्तान गिरा देनेके लिये उसके पैरोंको पकड़कर खींचना “प्रग्रह” कहलाता है। चतुर्विशो$ध्याय: भीमके द्वारा जरासंधका वध

வைசம்பாயனர் கூறினார்—பின்னர் ஜராசந்தனை வதம் செய்யும் விருப்பத்துடன், பரந்த உறுதியான புத்தியை ஆதாரமாகக் கொண்டு, யதுநந்தனன் கிருஷ்ணனைப் பார்த்து பீமசேனன் உரைத்தான்।

Verse 2

नायं पापो मया कृष्ण युक्त: स्यादनुरोधितुम्‌ । प्राणेन यदुशार्टूल बद्धकक्षेण वाससा,“यदुश्रेष्ठ श्रीकृष्ण! जरासंधने लंगोटसे अपनी कमर खूब कस ली है। यह पापी प्राण रहते मेरे वशमें आनेवाला नहीं जान पड़ता”

கிருஷ்ணா! இந்தப் பாபி என்னால் கட்டுப்படுத்தப்படவும், சமாதானப்படுத்தப்படவும் இயலாதவன் போலத் தோன்றுகிறான். யதுசார்தூலா! உயிர் உள்ளவரை போரிடத் தீர்மானித்து, இடுப்புத் துணியை இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டான்—உயிரோடு இருக்கையில் அவன் என் வசப்பட மாட்டான்.

Verse 3

एवमुक्तस्तत: कृष्ण: प्रत्युवाच वृकोदरम्‌ । त्वरयन्‌ पुरुषव्याप्रो जरासंधवधेप्सया,उनके ऐसा कहनेपर पुरुषोत्तम श्रीकृष्णने जरासंधके वधके लिये भीमसेनको उत्तेजित करते हुए कहा--

பீமன் இவ்வாறு கூறியதும், மனிதர்களில் புலியான கிருஷ்ணன், ஜராசந்த வதத்தில் உறுதியுடன், வ்ருகோதரனை விரைந்து செயல்படத் தூண்டி பதிலுரைத்தான்।

Verse 4

यत्‌ ते दैवं परं सत्त्वं यच्च ते मातरिश्वन: । बल॑ भीम जरासंधे दर्शयाशु तदद्य न:

பீமா! உன்னிடம் உள்ள உச்சமான தெய்வீக வலிமையையும், மாதரிஷ்வன் (வாயுதேவன்) அளித்த சக்தியையும்—இன்றே உடனடியாக எங்கள் முன்னிலையில் ஜராசந்தன் மீது வெளிப்படுத்து.

Verse 5

(तवैष वध्यो दुर्बुद्धि: जरासंधो महारथ: । इत्यन्तरिक्षे त्वश्ौषं यदा वायुरपोह॒ते ।।

“இந்த தீய புத்தியுடைய மகாரதன் ஜராசந்தன் உன் கையாலேயே வதம் செய்யப்பட வேண்டியவன். பலராமன் அவன் உயிரை எடுக்க முயன்ற வேளையில், வாயுதேவன் தன் துணையை விலக்கிக் கொண்டபோது, ஆகாயத்தில் இந்த அறிவிப்பை நான் கேட்டேன். அதனால்தான் மலைச்சிறந்த கோமந்தத்தில் பலராமன் அவனை விடுவித்தான்; ஏனெனில் பலதேவனின் பிடியில் அகப்பட்டபின், இந்த மகத அரசனைத் தவிர வேறு யார் உயிரோடு தப்பியிருப்பார்? ஆகவே, ஓ மகாபலனே! உன்னைத் தவிர அவன் மரணம் யாராலும் நிகழாது என்று விதிக்கப்பட்டுள்ளது. ஓ மகாபாஹுவே! வாயுதேவனை நினைத்து இந்த மகதாதிபதியை வதம் செய்।” இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், பகைவரை அடக்கும் மகாபலன் பீமன், வலிமைமிக்க ஜராசந்தனைத் தூக்கி, பெரும் வேகத்துடன் சுழற்றத் தொடங்கினான்।

Verse 6

(ततस्तु भगवान्‌ कृष्णो जरासंधजिघांसया । भीमसेनं समालोक्य नलं॑ जग्राह पाणिना ।।

Then Bhagavān Kṛṣṇa, intent on bringing about Jarāsandha’s death, looked toward Bhīmasena and took a reed in his hand. He deliberately split it into two, offering Bhīma a wordless sign: Jarāsandha is to be slain by being torn apart. The episode underscores Kṛṣṇa’s strategic guidance—directing force toward a dharmic end through intelligence rather than mere rage.

Verse 7

करे गृहीत्वा चरणं द्वेधा चक्रे महाबल:,इसके बाद अपने एक हाथसे उसका एक पैर पकड़कर और दूसरे पैरपर अपना पैर रखकर महाबली भीमने उसे दो खण्डोंमें चीर डाला

Vaiśaṃpāyana said: Seizing his opponent’s leg with his hand, the mighty Bhīma—planting his foot upon the other leg—tore him apart into two pieces. The scene underscores the brutal, bodily extremity of conflict when restraint collapses and strength is used purely to annihilate an enemy.

Verse 8

(पुन: संधाय तु तदा जरासंध: प्रतापवान्‌ ।।

Vaiśaṃpāyana said: Then the mighty Jarāsandha, having once again rejoined his body, closed with Bhīma and engaged him in a wrestling-fight of sheer arms. Between those two heroes there arose a tumultuous, hair-raising combat—so dreadful that it seemed capable of destroying the whole world, and it struck fear into all beings. At that moment Kṛṣṇa (Mādhava), seeking Jarāsandha’s death, again split a reed into two and cast the pieces in opposite directions—giving the same signal as before. Understanding the sign, Bhīmasena tore the king of Magadha into two, and with his foot flung the halves apart in contrary directions, roaring aloud.

Verse 9

वित्रेसुर्मागधा: सर्वे स्त्रीणां गर्भाश्व सुख्रुवुः । भीमसेनस्य नादेन जरासंधस्य चैव ह

Vaiśampāyana said: All the Magadhas trembled in fear, and even the women miscarried. For the dreadful uproar that arose from Bhīmasena’s roaring and Jarāsandha’s cries—while Jarāsandha was being crushed in the grapple—terrified all living beings.

Verse 10

कि नु स्याद्धिमवान्‌ भिन्न: कि नु स्विद्‌ दीर्यते मही । इति वै मागधा जज्ञुर्भीमसेनस्य नि:स्वनात्‌

Vaiśampāyana said: Hearing Bhīmasena’s thunderous roar, the people of Magadha were struck with fear and wondered, “Has the Himālaya split apart? Or is the earth itself being torn asunder?” The cry is portrayed as so overwhelming that it makes ordinary listeners imagine cosmic rupture, underscoring Bhīma’s formidable presence and the panic it inspires.

Verse 11

ततो राज्ञ: कुलद्वारि प्रसुप्तमिव त॑ नृपम्‌ । रात्रौ गतासुमुत्सृज्य निश्चक्रमुररिंदमा:

பின்னர் இரவில், பகைவரை அடக்கும் அந்த மூன்று வீரரும், அரசமாளிகை வாயிலில் அரசனின் உயிரற்ற உடலை அவன் உறங்குவது போல விட்டுவிட்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டனர்।

Verse 12

जरासंधरथं कृष्णो योजयित्वा पताकिनम्‌ | आरोप्य भ्रातरौ चैव मोक्षयामास बान्धवान्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்: கண்ணன் ஜராசந்தனின் கொடி-பதாகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ரதத்தை இணைத்து, அதில் இரு சகோதரர்களான பீமசேனனும் அர்ஜுனனும் அமரச் செய்து, மலைக் குகை அருகே சென்று சிறைப்பட்டிருந்த தம் உறவினர்போன்ற அரசர்களை விடுவித்தான்।

Verse 13

ते वै रत्नभुजं कृष्णं रत्नाह: पृथिवीश्वरा: । राजानकश्षक्रुरासाद्य मोक्षिता महतो भयात्‌,उस महान्‌ भयसे छूटे हुए रत्नभोगी नरेशोंने भगवान्‌ श्रीकृष्णसे मिलकर उन्हें विविध रत्नोंसे युक्त कर दिया

வைசம்பாயனர் கூறினார்: பெரும் அச்சத்திலிருந்து விடுபட்ட அந்த மன்னர்கள், ரத்தினங்களை அனுபவிப்பவனும் அருள்பவனுமாகப் புகழ்பெற்ற கண்ணனை அணுகி, நன்றியுடனும் மரியாதையுடனும் பலவகை ரத்தினங்களை அளித்தனர்।

Verse 14

अक्षत: शस्त्रसम्पन्नो जितारि: सह राजभि: । रथमास्थाय तं दिव्यं निर्जगाम गिरिव्रजात्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்: காயமின்றி, ஆயுதங்களால் முழுமையாகச் சீரமைந்தவனாய், பகைவரை அடக்கி வென்ற பகவான் ஸ்ரீகண்ணன் அந்தத் தெய்வீக ரதத்தில் ஏறி, விடுதலை பெற்ற அரசர்களுடன் கிரிவ்ரஜ நகரை விட்டு புறப்பட்டான்।

Verse 15

यः स सोदर्यवान्‌ नाम द्वियोधी कृष्णसारथि: । अभ्यासघाती संदृश्यो दुर्जय: सर्वराजभि:

வைசம்பாயனர் கூறினார்: அந்த ரதத்தின் பெயர் ‘சோதர்யவான்’. இரு மகாரதிகள் ஒன்றாக அமர்ந்து போரிடத் தக்கதாக அது அமைந்தது; அப்போது ஸ்ரீகண்ணனே அதன் சாரதியாக இருந்தான். மீண்டும் மீண்டும் பயிற்சியோடு தாக்குவதற்கேற்ற அமைப்புடன், பார்ப்பதற்கு அழகாகவும், எல்லா அரசர்களுக்கும் வெல்ல முடியாததாகவும் அது விளங்கியது.

Verse 16

भीमार्जुना भ्यां योधाभ्यामास्थित: कृष्णसारथि: । शुशुभे रथवर्योडसौ दुर्जय: सर्वधन्विभि:

பீமன், அர்ஜுனன் எனும் இரு வீரர்களின் காவலில், கிருஷ்ணன் சாரதியாக இருந்த அந்தச் சிறந்த ரதம் பேரொளியுடன் விளங்கியது. அத்தகைய சாம்பியன்களின் பாதுகாப்பால் அது எல்லா வில்லாளர்களுக்கும் அஜேயமாகத் தோன்றியது.

Verse 17

रथेन तेन वै कृष्ण उपारुह्मु ययौ तदा

அப்போது ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அந்த ரதத்தில் ஏறி புறப்பட்டார். அது காய்ந்த பொன்னினைப் போல ஒளிவீசியது; சிறுசிறு மணிகளுடன் கூடிய அலங்காரத் தொங்கல்கள் அதில் இருந்தன. அதன் உருளும் முழக்கம் மேகங்களின் ஆழ்ந்த கர்ஜனை போல் தோன்றியது. அது பகைவரை நசுக்கும், வெற்றியை அளிக்கும் புகழ்பெற்ற ரதம். அதிலே அமர்ந்து ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அந்நேரம் பயணமானார்.

Verse 18

तप्तचामीकराभेण किड्किणीजालमालिना । मेघनिर्घोषनादेन जैत्रेणामित्रधातिना

அந்த ரதம் காய்ந்த பொன்னைப் போல ஒளிவீசி, சிறுமணிகளின் வலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. அதன் ஆழ்ந்த ஒலி மேகங்களின் கர்ஜனை போல் இருந்தது. அது வெற்றியைத் தரும், பகைவரை நசுக்கும் ரதம். அதிலே ஏறி ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அந்நேரம் பயணத்தைத் தொடங்கினார்.

Verse 19

येन शक्रो दानवानां जघान नवतीर्नव । त॑ प्राप्प समहृष्यन्त रथं ते पुरुषर्षभा:,यह वही रथ था, जिसके द्वारा इन्द्रने निन्‍्यानबे दानवोंका वध किया था। उस रथको पाकर वे तीनों नरश्रेष्ठ बहुत प्रसन्न हुए

சக்ரன் (இந்திரன்) தொண்ணூற்றொன்பது தானவர்களை வதைத்த ரதம் இதுவே. அந்த ரதத்தைப் பெற்றதும் அந்த நரசிறந்தோர் பேரானந்தத்தில் மகிழ்ந்தனர்.

Verse 20

ततः कृष्णं महाबाहुं भ्रातृभ्यां सहितं तदा । रथस्थं मागधा दृष्टवा समपद्यन्त विस्मिता:,तदनन्तर दोनों फुफेरे भाइयोंके साथ रथपर बैठे हुए महाबाहु श्रीकृष्णको देखकर मगधके निवासी बड़े विस्मित हुए

பின்னர், தன் இரு உறவுச் சகோதரர்களுடன் ரதத்தில் அமர்ந்திருந்த மகாபாகு ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பார்த்த மகத மக்கள் பெரும் வியப்பில் திகைத்து நின்றனர்.

Verse 21

हयैर्दिव्यै: समायुक्तो रथो वायुसमो जवे । अधिष्तित: स शुशुभे कृष्णेनातीव भारत,वह रथ वायुके समान वेगशाली था, उसमें दिव्य घोड़े जुते हुए थे। भारत! श्रीकृष्णके बैठ जानेसे उस दिव्य रथकी बड़ी शोभा हो रही थी

தெய்வீகக் குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட அந்தத் தேரு காற்றைப் போலவே வேகமுடையது. ஓ பாரதா! கிருஷ்ணன் அதில் ஏறி அமர்ந்தவுடன் அந்தத் திவ்யத் தேரு இன்னும் அதிகமாக ஒளிர்ந்து அழகுற்றது.

Verse 22

असज़्े देवविहितस्तस्मिन्‌ रथवरे ध्वज: । योजनाद्‌ ददृशे श्रीमानिन्द्रायुधसमप्रभ:

அந்தச் சிறந்தத் தேரின் மீது தேவர்களால் அமைக்கப்பட்ட கொடி ஒன்று இருந்தது; அது தேருடன் பற்றில்லாததுபோல், ஆதாரமின்றியே அலைந்தாடுவது போலத் தோன்றியது. இந்திரவில்லின் ஒளிபோல் பல நிறங்களுடன் பிரகாசித்து, ஒரு யோஜனை தூரத்திலிருந்தே கண்கவர்ந்து தெரிந்தது.

Verse 23

चिन्तयामास कृष्णो5थ गरुत्मन्तं स चाभ्ययात्‌ | क्षणे तस्मिन्‌ स तेनासीच्चैत्यवृक्ष इवोत्थित:

அப்போது கிருஷ்ணன் கருடனை நினைத்தான்; அவன் அதே கணத்தில் வந்து சேர்ந்தான். அந்தக் கணமே அவன் கொடியில் நிலைபெற்றவுடன், அந்தக் கொடி உயர்ந்து எழுந்த புனிதச் சைத்யவிருட்சம் போலச் சிறந்து விளங்கியது.

Verse 24

व्यादितास्यैर्महानादैः सह भूतैर्ध्वजालयै: । तस्मिन्‌ रथवरे तस्थौ गरुत्मान्‌ पन्नगाशन:

அந்தச் சிறந்தத் தேரில், கொடியில் வாசம் செய்யும் பயங்கரப் பூதங்கள் வாய்திறந்து பேரொலியுடன் கர்ஜித்துக் கொண்டிருந்தன; அவர்களுடன் பாம்புண்ணும் கருட்மான் (கருடன்) அந்த உயர்ந்தத் தேரில் நிலை கொண்டான்.

Verse 25

दुर्निरीक्ष्यो हि भूतानां तेजसा भ्यधिकं॑ बभौ । आदित्य इव मध्याह्ले सहस्रकिरणावृत:

அந்தக் கொடி உயிரினங்கள் நோக்க இயலாததாயிற்று; ஏனெனில் அது தன் தேஜஸால் மிகையாகப் பிரகாசித்தது—ஆயிரம் கதிர்களால் சூழப்பட்ட மதியச் சூரியனைப் போல.

Verse 26

न स सज्ज ति वृक्षेषु शस्त्रैश्वापि न रिष्यते । दिव्यो ध्वजवरो राजन दृश्यते चेह मानुषै:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அந்த கொடி மரங்களில் எங்கும் சிக்காது; ஆயுதங்களாலும் அது சேதமடையாது. அரசே! அந்த தெய்வீகமும் சிறப்புமிக்க கொடி இவ்வுலக மனிதர்க்கு இங்கே கண்ணுக்குப் புலப்படுவதற்கே உரியது.

Verse 27

तमास्थाय रथं दिव्यं पर्जन्यसमनि:स्वनम्‌ । निर्ययौ पुरुषव्यात्र: पाण्डवाभ्यां सहाच्युत:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—இடிமேகத்தின் முழக்கத்தை ஒத்த கனத்த ஒலியால் நிறைந்த அந்த தெய்வீகத் தேரில் ஏறி, மனிதர்களில் புலியான அச்யுதன் (ஸ்ரீகிருஷ்ணன்) இரு பாண்டவர்களுடன் நகரை விட்டு புறப்பட்டான்.

Verse 28

यं लेभे वासवाद्‌ राजा वसुस्तस्माद्‌ बृहद्रथ: । बृहद्रथात्‌ क्रमेणैव प्राप्तो बार्हद्रथं नूप

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே! வாசவனாகிய இந்திரனிடமிருந்து அரசன் வசு பெற்ற அந்தத் தேரு, வசுவிடமிருந்து பிருஹத்ரதனிடம் சென்றது; பிருஹத்ரதனிடமிருந்து முறையே அது பார்ஹத்ரதனாகிய (ஜராசந்தன்) கைக்கு வந்தது.

Verse 29

स निर्याय महाबाहु: पुण्डरीकेक्षणस्ततः । गिरिव्रजाद्‌ बहिस्तस्थौ समदेशे महायशा:,महायशस्वी कमलनयन महाबाहु श्रीकृष्ण गिरिव्रजसे बाहर आ समतल भूमिपर खड़े हुए

அப்போது பெரும் புகழுடைய, தாமரை கண்களையுடைய, வலிமிகு தோள்களையுடைய ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கிரிவ்ரஜத்தை விட்டு வெளியே சென்று சமநிலப் பகுதியில் நின்றான்.

Verse 30

तत्रैनं नागरा: सर्वे सत्कारेणाभ्ययुस्तदा । ब्राह्मणप्रमुखा राजन विधिदृष्टेन कर्मणा,जनमेजय! वहाँ ब्राह्मण आदि सभी नागरिकोंने शास्त्रीय विधिसे उनका सत्कार एवं पूजन किया

அரசே! அங்கே பிராமணர்களை முன்னணியாகக் கொண்டு நகரமக்கள் அனைவரும், சாஸ்திரம் விதித்த முறையின்படி அவரை அணுகி மரியாதையுடன் வரவேற்று வழிபட்டனர்.

Verse 31

बन्धनाद्‌ विप्रमुक्ताश्न राजानो मधुसूदनम्‌ | पूजयामासुरूचुश्न स्तुतिपूर्वमिदं वच:,कैदसे छूटे हुए राजाओंने भी मधुसूदनकी पूजा की और उनकी स्तुति करते हुए इस प्रकार कहा--

பந்தனத்திலிருந்து விடுபட்ட அரசர்களும் மதுசூதனனைப் போற்றி வணங்கி, புகழ்ச்சியுடன் இவ்வாறு கூறினர்—

Verse 32

"0१ 3 कह डर ब् ९" । ४ नैतच्चित्र॑ं महाबाहो त्वयि देवकिनन्दने । भीमार्जुनबलोपेते धर्मस्य प्रतिपालनम्‌

மகாபாஹோ, தேவகீநந்தனே! பீமன், அர்ஜுனன் ஆகியோரின் வலத்துடன் நீ தர்மத்தைப் பாதுகாப்பது வியப்பல்ல.

Verse 33

जरासंधदह्दे घोरे दुःखपड्के निमज्जताम्‌ | राज्ञां समभ्युद्धरणं यदिदं कृतमद्य वै

பிரபுவே! துயரெனும் சேற்றில் சிக்கி, ஜராசந்தன் எனும் கொடிய ஏரியில் நாங்கள் மூழ்கிக் கொண்டிருந்தோம்; இன்று நீங்கள் செய்த மீட்பு உமக்கே உரியது.

Verse 34

विष्णो समवसतन्नानां गिरिदुर्गे सुदारुणे । दिष्ट्या मोक्षाद्‌ यशो दीप्तमाप्तं॑ ते यदुनन्दन

விஷ்ணுவே! மிகக் கொடிய மலைக்கோட்டையில் சிறைப்பட்டு நாங்கள் பெருந்துயரில் நாட்களை கழித்தோம். யதுநந்தனே! இப்பெரும் அபாயத்திலிருந்து விடுவித்து நீ ஒளிவீசும் புகழைப் பெற்றாய்; இது பெரும் நல்வாழ்வு.

Verse 35

कि कुर्म: पुरुषव्याप्र शाधि न: प्रणतिस्थितान्‌ । कृतमित्येव तद्‌ विद्धि नृपैर्यद्यपि दुष्करम्‌

புருஷவ்யாக்ரா! உமது பாதங்களில் நாங்கள் பணிந்திருக்கிறோம்; ஆணையிடுங்கள்—என்ன சேவை செய்ய வேண்டும்? அரசர்களுக்கே கடினமான காரியமாயினும், அதை நிறைவேற்றியதாகவே கருதுங்கள்—நாங்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி அதை செய்ததுபோல்.

Verse 36

तानुवाच हृषीकेश: समाश्वास्य महामना: । युधिष्ठिरो राजसूयं क्रतुमाहर्तुमिच्छति,तब महामना भगवान्‌ हृषीकेशने उन सबको आश्वासन देकर कहा--'राजाओ! धर्मराज युधिष्ठिर राजसूययज्ञ करना चाहते हैं

அப்போது மகாமனத்தையுடைய ஹ்ருஷீகேசன் (கிருஷ்ணன்) அவர்களை ஆறுதல் கூறி உரைத்தான்—“அரசர்களே! தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரன் ராஜசூய யாகத்தை நடத்த விரும்புகிறான்.”

Verse 37

तस्य धर्मप्रवृत्तस्य पार्थिवत्वं चिकीर्षत: । सर्वेर्भवद्धिर्विज्ञाय साहाय्यं क्रियतामिति

“அவன் தர்மத்தில் நிலைத்தவன்; பேரரசுப் பதவியை அடைய விரும்புகிறான்—இதை அறிந்து நீங்கள் அனைவரும் இக்காரியத்தில் அவனுக்கு துணைபுரியுங்கள்.”

Verse 38

ततः सुप्रीतमनसस्ते नृपा नृपसत्तम । तथेत्येवाब्रुवन्‌ सर्वे प्रतिगृह्मास्य तां गिरम्‌,नृपश्रेष्ठ जनमेजय! तब उन सभी राजाओंने प्रसन्नचित्त हो “तथास्तु' कहकर भगवानकी वह आज्ञा शिरोधार्य कर ली

அப்போது அந்த அரசர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று கூறி, அவன் கட்டளையைத் தலைமேல் ஏற்றுக் கொண்டனர்.

Verse 39

रत्नभाजं च दाशारहईं चक्रुस्ते पृथिवी श्वरा: । कृच्छाज्जग्राह गोविन्दस्तेषां तदनुकम्पया

மேலும் அந்த பூமியரசர்கள் தாசார்ஹன் (கிருஷ்ணன்) அவர்க்கு ரத்தினங்களை அளித்தனர். கோவிந்தன் அவர்கள்மீது கருணையால் மட்டுமே தயக்கத்துடன் அதை ஏற்றுக் கொண்டான்.

Verse 40

जरासंधात्मजश्नैव सहदेवो महामना: । निर्ययौ सजनामात्य: पुरस्कृत्य पुरोहितम्‌,तदनन्तर जरासंधका पुत्र महामना सहदेव पुरोहितको आगे करके सेवकों और मन्त्रियोंके साथ नगरसे बाहर निकला

அதன்பின் ஜராசந்தனின் மகனான மகாமனத்தையுடைய சகதேவன், குடும்பப் புரோகிதனை முன்னிறுத்தி, பணியாளர்களும் அமைச்சர்களும் உடன் நகரை விட்டு வெளியே சென்றான்.

Verse 41

स नीचै: प्रणतो भूत्वा बहुरत्नपुरोगम: । सहदेवो नृणां देवं वासुदेवमुपस्थित:,उसके आगे रत्नोंका बहुत बड़ा भण्डार आ रहा था। सहदेव अत्यन्त विनीतभावसे चरणोंमें पड़कर नरदेव भगवान्‌ वासुदेवकी शरणमें आया था

பல ரத்தினங்களின் பெரும் களஞ்சியத்தை முன்னே கொண்டு வந்து, அவன் ஆழ்ந்த பணிவுடன் தாழ்ந்து வணங்கினான். சகதேவன் நரதேவனாகிய வாசுதேவனின் திருவடிகளில் சரணடைந்து அணுகினான்.

Verse 42

(सहदेव उवाच यत्‌ कृतं पुरुषव्यात्र मम पित्रा जनार्दन | तत्‌ ते हृदि महाबाहो न कार्य पुरुषोत्तम ।।

சகதேவன் கூறினான்— “மனிதர்களில் புலியே, ஜனார்த்தனனே! மகாபாகு புருஷோத்தமனே! என் தந்தை செய்த குற்றத்தை உங்கள் உள்ளத்தில் வைத்துக் கொள்ளாதீர்; அதை நீக்கி அருள்வீர். கோவிந்தா! நான் உம்மிடம் சரணடைந்தேன்; ஆண்டவனே, என்மேல் அருள் புரிவீர். தேவகீநந்தனனே! என் தந்தையின் இறுதிச்சடங்குகளைச் செய்ய விரும்புகிறேன். உங்களிடமும், பீமசேனனிடமும், அர்ஜுனனிடமும் அனுமதி பெற்று, நான் இந்தக் கடமையை அச்சமின்றி நிறைவேற்றுவேன்; பின்னர் உங்கள் அருளால் விருப்பத்திற்கேற்ப அமைதியுடன் சுகமாக வாழ்வேன்.” வைசம்பாயனர் சொன்னார்—ஜனமேஜயா! இவ்வாறு சகதேவன் விண்ணப்பித்தபோது, தேவகீபுத்திரன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும், மகாரதர்கள் பீமனும் அர்ஜுனனும் மகிழ்ந்தனர். அவர்கள் ஒரே குரலில்—“அரசே, உன் தந்தையின் சடங்குகளைச் செய்” என்று கூறினர். வாசுதேவனும் இரு பார்த்தர்களும் கூறியதை கேட்ட மகத இளவரசன் அமைச்சர்களுடன் விரைந்து நகரில் புகுந்தான். சந்தனம், தேவதாரு, குங்குமப்பூ-கேசரம், கரிய அகுரு போன்ற நறுமண மரங்களால் சிதை அமைத்து மகதாதிபதியின் உடலை அதில் வைத்தான். எரியும் போது பலவகை நறுமண எண்ணெய்களும் நெய் தாரைகளும் ஊற்றப்பட்டன; எல்லாத் திசைகளிலும் அக்ஷதமும் மலர்களும் தூவப்பட்டன. தகனம் முடிந்தபின் சகதேவன் தன் இளைய சகோதரனுடன் தந்தைக்காக நீர்க்கடன் (ஜலாஞ்சலி) செய்தான். பரலோகச் சடங்குகளை நிறைவேற்றி, கேசவனும் பீமசேனன், அர்ஜுனன் ஆகியோர் இருந்த இடத்திற்குச் சென்று, கைகூப்பி மாதவனை நோக்கி கூறினான்— “பிரபுவே! இங்கே பல ரத்தினங்கள், மாடுகள், ஆடுகள், செம்மறியாடுகள், எருமைகள் முதலியன, யானைகள், குதிரைகள், பலவகை ஆடைகள்—உங்கள் சேவைக்காக அர்ப்பணம். கோவிந்தா! இவற்றை தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரனுக்குக் கொடுங்கள்; அல்லது உமக்கு விருப்பமானபடி எனக்கு ஆணையிடுங்கள்.” அப்போது அச்சத்தால் கலங்கிய அவனுக்கு புருஷோத்தமன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அபயம் அளித்து, அவன் கொண்டு வந்த விலைமதிப்பற்ற ரத்தினங்களை ஏற்றுக் கொண்டான்.

Verse 43

अभ्यषिज्चत तत्रैव जरासंधात्मजं मुदा । गत्वैकत्वं च कृष्णेन पार्थाभ्यां चैव सत्कृत:

பின்னர் அங்கேயே மகிழ்ச்சியுடன் ஜராசந்தனின் மகனுக்கு அரசாபிஷேகம் செய்யப்பட்டது. கிருஷ்ணன் அவனை நெருங்கிய நண்பனாக ஏற்றுக் கொண்டதால், பீமனும் அர்ஜுனனும் அவனை மிகுந்த மரியாதையுடன் போற்றினர்.

Verse 44

विवेश राजा द्युतिमान्‌ बार्हद्रथपुरं नृप । अभिषिक्तो महाबाहुर्जारासंधिर्महात्मभि:,राजन! उन महात्माओंद्वारा अभिषिक्त हो महाबाहु जरासंधपुत्र तेजस्वी राजा सहदेव अपने पिताके नगरमें लौट गया

அரசே! மகாத்மர்களால் முறையாக அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட ஒளிமிக்க, மகாபாகு ஜராசந்தி (ஜராசந்தனின் மகன் சகதேவன்) பார்ஹத்ரதபுரத்தில் நுழைந்து தந்தையின் தலைநகருக்கு மீண்டான்.

Verse 45

कृष्णस्तु सह पार्थाभ्यां श्रिया परमया युत: । रत्नान्यादाय भूरीणि प्रययौ पुरुषर्षभ:

அப்போது பரம ஒளியால் விளங்கிய மனிதர்களில் சிறந்தவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பல ரத்தினங்களைப் பரிசாக ஏற்று, இரு பார்த்தர்களுடன் அங்கிருந்து புறப்பட்டான்.

Verse 46

इन्द्रप्रस्थमुपागम्य पाण्डवा भ्यां सहाच्युत: । समेत्य धर्मराजानं प्रीयमाणो5भ्यभाषत,भीमसेन और अर्जुनके साथ इन्द्रप्रस्थमें आकर भगवान्‌ श्रीकृष्ण धर्मराज युधिष्ठिरसे मिले और अत्यन्त प्रसन्न होकर बोले--

பீமசேனனும் அர்ஜுனனும் உடன் இந்திரப்ரஸ்தத்துக்கு வந்த அச்யுதன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தர்மராஜ யுதிஷ்டிரனைச் சந்தித்து, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அவரை நோக்கி உரைத்தான்—

Verse 47

दिष्ट्या भीमेन बलवाञ्जरासंधो निपातित: । राजानो मोक्षिताश्वैव बन्धनान्नपसत्तम,“नृपश्रेष्ठ सौभाग्यकी बात है कि महाबली भीमसेनने जरासंधको मार गिराया और समस्त राजाओंको उसकी कैदसे छुड़ा दिया

நரபசிறந்தவரே! நல்வாழ்த்தால் மாபெரும் வலிமையுடைய பீமசேனன் ஜராசந்தனை வீழ்த்தினான்; அரசர்களையும் அவன் சிறையிலிருந்து விடுவித்தான்.

Verse 48

दिष्ट्या कुशलिनौ चेमौ भीमसेनधनंजयौ । पुन: स्वनगरं प्राप्तावक्षताविति भारत,“भारत! भाग्यसे ही ये दोनों भाई भीमसेन और अर्जुन अपने नगरमें पुन: सकुशल लौट आये और इन्हें कोई क्षति नहीं पहुँची”

பாரதா! நல்வாழ்த்தால் இவ்விருவரும்—பீமசேனனும் தனஞ்சயனும்—மீண்டும் தங்கள் நகரத்துக்கு நலமுடன் வந்துள்ளனர்; அவர்களுக்கு எவ்வித சேதமும் இல்லை.

Verse 49

ततो युधिष्ठिर: कृष्णं पूजयित्वा यथाहत: । भीमसेनार्जुनौ चैव प्रहृष्टः परिषस्वजे,तब युधिष्ठिरने श्रीकृष्णका यथायोग्य सत्कार करके भीमसेन और अर्जुनको भी प्रसन्नतापूर्वक गले लगाया

அப்போது யுதிஷ்டிரன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தகுந்த முறையில் போற்றி வணங்கி, மகிழ்ச்சியுடன் பீமசேனனையும் அர்ஜுனனையும் அணைத்துக் கொண்டான்.

Verse 50

तत: क्षीणे जरासंधे भ्रातृभ्यां विहितं जयम्‌ । अजातशत्रुरासाद्य मुमुदे भ्रातृभि: सह

பின்னர் ஜராசந்தன் அழிந்தபோது, தன் இரு சகோதரர்கள் செய்தெடுத்த வெற்றியைப் பெற்ற அஜாதசத்ரு யுதிஷ்டிரன் சகோதரர்களுடன் பேரானந்தம் கொண்டான்.

Verse 51

(हृष्टश्न धर्मराड्‌ वाक्‍्यं जनार्दनमभाषत । फिर धर्मराजने हर्षमें भरकर भगवान्‌ श्रीकृष्णसे कहा। युधिछिर उवाच त्वां प्राप्प पुरुषव्याप्र भीमसेनेन पातित: । मागधोडसौ बलोन्मत्तो जरासंध: प्रतापवान्‌ ।।

வைசம்பாயனர் கூறினார்—மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரன் ஜனார்தனன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை நோக்கி உரைத்தான். யுதிஷ்டிரன் சொன்னான்—“மனிதர்களில் புலியே, ஜனார்தனா! உமது ஆதரவைப் பெற்றதாலேயே பீமசேனன் வலிமையின் அகந்தையால் மயங்கிய, வீரப்புகழ் கொண்ட மகத அரசன் ஜராசந்தனை வீழ்த்தினான். இப்போது நான் கவலையின்றி யாகங்களில் சிறந்த ராஜசூயத்தின் மங்கள வாய்ப்பை அடைவேன். ஜனார்தனா! உமது அறிவும் வலிமையும் துணையாக நான் யாகம் செய்யத் தகுதியானவன் ஆனேன். புருஷோத்தமா! இந்தப் போரால் பூமியெங்கும் உமது புகழ் பரவியது; ஜராசந்தவதத்தினாலேயே உமக்கு பெருஞ்செல்வம் கிடைத்தது.” வைசம்பாயனர் தொடர்ந்தார்—இவ்வாறு கூறி குந்தியின் புதல்வன் இறைவனுக்கு சிறந்த ரதத்தை அளித்தான். கோவிந்தன் ஜராசந்தனுடைய அந்த ரதத்தை ஏற்று மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டான்; பால்குனன் (அர்ஜுனன்) உடன் அதில் அமர்ந்து ஜனார்தனன் பேரானந்தம் அடைந்தான். தர்மராஜன் அளித்த காணிக்கையை மதித்து கிருஷ்ணன் ஆழ்ந்த திருப்தி பெற்றான். பின்னர் பாண்டவன் யுதிஷ்டிரன் சகோதரர்களுடன் வயதும் பதவியும் ஒத்தவாறு கூடியிருந்த அரசர்களைச் சந்தித்து, முறையாக வரவேற்று பூஜித்து, அனைவரையும் விடைபெறச் செய்தான்.

Verse 52

युधिष्ठिरा भ्यनुज्ञातास्ते नृपा हृष्टमानसा: । जग्मुः स्वदेशांस्त्वरिता यानैरुच्चावचैस्तत:

யுதிஷ்டிரனின் அனுமதியைப் பெற்ற அந்த அரசர்கள் மனமகிழ்ந்து, பலவகை வாகனங்களில் விரைந்து தத்தம் நாடுகளுக்குப் புறப்பட்டனர்.

Verse 53

एवं पुरुषशार्दूलो महाबुद्धिर्जनार्दन: । पाण्डवैर्घातयामास जरासंधमरिं तदा,जनमेजय! इस प्रकार महाबुद्धिमान्‌ पुरुषसिंह जनार्दनने उस समय पाण्डवोंद्वारा अपने शत्रु जरासंधका वध करवाया

ஓ ஜனமேஜயா! இவ்வாறு மகாபுத்தியுடைய மனிதசிங்கமான ஜனார்தனன், அந்நேரத்தில் பாண்டவர்களால் தன் பகைவன் ஜராசந்தனை வதம் செய்யச் செய்தான்.

Verse 54

घातयित्वा जरासंध॑ बुद्धिपूर्वमरिंदम: । धर्मराजमनुज्ञाप्य पृथां कृष्णां च भारत

ஓ பாரதா! அறிவோடு ஜராசந்தனை வதம் செய்யச் செய்து, பகைவரை அடக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரனிடமும், ப்ருதா (குந்தி) மற்றும் கிருஷ்ணா (த்ரௌபதி) இடமும் அனுமதி பெற்றான்.

Verse 55

सुभद्रां भीमसेनं च फाल्गुनं यमजौ तथा । धौम्यमामन्त्रयित्वा च प्रययौ स्वां पुरी प्रति

ஓ பாரதா! சுபத்ரை, பீமசேனன், பால்குனன் (அர்ஜுனன்), இரட்டையர் (நகுலன்-சகதேவன்) மற்றும் தௌம்யரிடம் விடைபெற்று, அவர் தன் நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

Verse 56

तेनैव रथमुख्येन मनसस्तुल्यगामिना । धर्मराजविसूष्टेन दिव्येनानादयन्‌ दिश:

வைசம்பாயனர் கூறினார்— அப்போது தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரன் அளித்த அந்தத் தெய்வீகமான, மனத்தைப் போல வேகமுடைய சிறந்த ரதத்தில் ஏறி, ஓ பாரதா, திசைகள் முழுதும் ஒலிக்கச் செய்து அவர் தமது துவாரகாபுரிக்குப் புறப்பட்டார்।

Verse 57

ततो युधिष्ठटिरमुखा: पाण्डवा भरतर्षभ | प्रदक्षिणमकुर्वन्त कृष्णमक्लिष्टकारिणम्‌,भरतश्रेष्ठ) जाते समय युधिष्ठिर आदि समस्त पाण्डवोंने अनायास ही सब कार्य करनेवाले भगवान्‌ श्रीकृष्णकी परिक्रमा की

பின்னர், ஓ பாரதகுலச் சிறந்தவனே, யுதிஷ்டிரன் தலைமையில் பாண்டவர்கள், முயற்சியின்றியே செயல்களை நிறைவேற்றும் கிருஷ்ணனை வலம் வந்தனர் (பிரதட்சிணம் செய்தனர்)।

Verse 58

ततो गते भगवति कृष्णे देवकिनन्दने । जयं लब्ध्वा सुविपुल राज्ञां दत्त्वाभयं तदा

ஓ பாரதா, தேவகியின் நந்தனனாகிய பகவான் கிருஷ்ணன் புறப்பட்ட பின், பாண்டவர்கள் பெரும் வெற்றியைப் பெற்று, ஜராசந்தன் சிறைபிடித்திருந்த பல அரசர்களுக்கு அபயம் (பாதுகாப்பு) அளித்து, அந்தச் செயலால் தங்கள் புகழை மேலும் விரிவாக்கினர்; த்ரௌபதியின் அன்பும் மகிழ்ச்சியும் கூட வளரச் செய்தனர்।

Verse 59

संवर्धितं यशो भूय: कर्मणा तेन भारत । द्रौपद्या: पाण्डवा राजन्‌ परां प्रीतिमवर्धयन्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்— ஓ பாரதா, அந்தச் செயலால் அவர்களின் புகழ் மேலும் உயர்ந்தது. ஓ அரசே, பாண்டவர்கள் த்ரௌபதியின் பேரன்பும் மகிழ்ச்சியும் அதிகரிக்கச் செய்தனர்।

Verse 60

तस्मिन्‌ काले तु यद्‌ युक्त धर्मकामार्थसंहितम्‌ । तद्‌ राजा धर्मतश्नक्रे प्रजापालनकीर्तनम्‌

அக்காலத்தில் தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவற்றின் நிறைவேற்றத்திற்குத் தக்க நடத்தை எதுவோ, அதை அரசன் யுதிஷ்டிரன் நீதியோடு மேற்கொண்டான். குடிகளைப் பாதுகாப்பதோடு, அவர்களுக்கு தர்மத்தை இடையறாது போதித்தும் வந்தான்।

Verse 163

शक्रविष्णू हि संग्रामे चेरतुस्तारकामये । भीम और अर्जुन--से दो योद्धा उस रथपर बैठे थे

அந்த நட்சத்திரமயமான போர்க்களத்தில், ரதத்தில் இருந்த அந்த இரு மகாபலர்கள், சக்கிரன் (இந்திரன்) மற்றும் விஷ்ணு இருவரும் ஒன்றாகச் சுற்றிவந்ததுபோல் அலைந்தனர். அந்த ரதத்தில் பீமனும் அர்ஜுனனும் அமர்ந்திருந்தனர்; ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சாரதியாக ரதப் பணிகளை உறுதியாகக் கையாண்டார். அந்த ரதம் மிகப் பெரிய வில்லாளர்களுக்குக் கூட வெல்ல இயலாததாய் இருந்தது; அந்த இரு சிறந்த ரதிகளின் ஒளியால் அந்த உத்தம ரதம் இவ்வாறு பொலிந்தது—இந்திரனும் விஷ்ணுவும் ஒன்றாக அமர்ந்து நட்சத்திர ஒளி நிறைந்த போரில் உலாவுவது போல।