Adhyaya 173

Verse 1

है अर छा | अ-क्राछ द्विसप्तत्याधिकशततमो< ध्याय: वसिष्ठदजीकी सहायतासे राजा संवरणको तपतीकी प्राप्ति गन्धर्व उवाच एवमुक्त्वा ततस्तूर्ण जगामोर्ध्वमनिन्दिता । सतु राजा पुनर्भूमौ तत्रैव निपपात ह

கந்தர்வன் கூறினான்—இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, குற்றமற்ற தபதி உடனே மேலே வானில் எழுந்துச் சென்றாள். அரசன் ஸம்வரணன் அங்கேயே மீண்டும் பூமியில் விழுந்தான்; மயக்கமுற்றான்.

Verse 2

अन्वेषमाण: सबलस्तं राजानं नृपोत्तमम्‌ | अमात्य: सानुयात्रश्न तं ददर्श महावने

அந்த நரபதிகளில் சிறந்த அரசனைத் தேடி, அமைச்சர் படையுடனும் பரிவாரத்துடனும் வந்தான். அந்த மாபெரும் வனத்தில் அமைச்சர் அரசனை கண்டான்.

Verse 3

क्षितौ निपतितं काले शक्रध्वजमिवोच्छितम्‌ । तं हि दृष्टवा महेष्वासं निरस्तं पतितं भुवि

காலம் வந்தபோது கீழே விழும் உயர்ந்த இந்திரத் த்வஜம்போல் அவர் பூமியில் விழுந்து கிடந்தார். அந்த மாபெரும் வில்லாளன் இவ்வாறு தரையில் வீழ்ந்து கிடப்பதைப் பார்த்தவர்கள் அன்பால் துடித்தனர்—தங்கள் உடலே தீப்பற்றியதுபோல்; நடுங்கும் நெஞ்சுடன் அவர்கள் விரைந்து அவரை அணைந்தனர்.

Verse 4

बभूव सो<स्य सचिव: सम्प्रदीप्त इवाग्निना । त्वरया चोपसंगम्य स्नेहादागतसम्भ्रम:

அவருடைய அமைச்சர் தீயால் எரிந்ததுபோல் ஆனார். உடனே விரைந்து அவரை அணுகினார்; அன்பினால் அவரது நெஞ்சம் கலக்கத்தால் நடுங்கியது, ஏனெனில் அந்த மாபெரும் வில்லாளன் அரசன் பூமியில் வீழ்ந்து கிடப்பதை அவர் கண்டார்—காலம் வந்தபோது கீழே விழும் உயர்ந்த இந்திரத் த்வஜம்போல்.

Verse 5

त॑ समुत्थापयामास नृपतिं काममोहितम्‌ | भूतलाद भूमिपालेशं पितेव पतितं सुतम्‌

அப்போது ஆசையால் மயங்கிய அந்த அரசனை அவர் எழுப்பினார். பூமிபாலர்களின் தலைவனை அவர் தரையிலிருந்து, தந்தை தன் விழுந்த மகனைத் தூக்குவது போலத் தூக்கினார்.

Verse 6

प्रज्ञया वयसा चैव वृद्धः कीर्त्या नयेन च । अमात्यस्तं समुत्थाप्य बभूव विगतज्वर:

அந்த அமைச்சர் வயதில் மட்டுமல்ல, அறிவிலும் புகழிலும் அரசநீதியிலும் முதிர்ந்தவர். அவர் அரசனை எழுப்பினார்; அரசன் மீண்டவுடன் அவரது உள்ளத்தின் காய்ச்சல்—அந்த கலக்கம்—தணிந்தது.

Verse 7

उवाच चैनं कल्याण्या वाचा मधुरयोत्थितम्‌ । मा भैर्मनुजशार्दूल भद्गरमस्तु तवानघ,वे उठकर बैठे हुए महाराजसे कल्याणमयी मधुर वाणीमें बोले--“नरश्रेष्ठ। आप डरें नहीं। अनघ! आपका कल्याण हो”

பின்னர் எழுந்து அமர்ந்த அரசனை நோக்கி அவர் இனிய, மங்களமான குரலில் கூறினார்—“மனிதர்களில் புலியே, அஞ்சாதே. பாவமற்றவனே, உனக்கு நன்மை உண்டாகுக.”

Verse 8

क्षुत्पिपासापरिश्रान्तं तर्कयामास वै नृपम्‌ । पतितं पातनं संख्ये शात्रवाणां महीतले

போரில் பகைவரின் படைகளைத் தரையில் வீழ்த்திய அந்த அரசன் இப்போது தரையில் விழுந்து கிடப்பதைக் கண்ட கந்தர்வன், அவன் பசி-தாகத்தால் மிகுந்த சோர்வுற்றிருக்கிறான் என்று எண்ணினான்।

Verse 9

वारिणा च सुशीतेन शिरस्तस्याभ्यषेचयत्‌ । अस्फुटन्मुकुटं राज्ञ: पुण्डरीकसुगन्धिना

அவன் தாமரையின் மணம் கலந்த மிகக் குளிர்ந்த நீரால் அரசனின் தலையைத் தெளித்தான். அரசனின் கிரீடம் பிளந்து சிதறவில்லை—அதனால் அவர் போரில் காயமடையவில்லை என்பது விளங்கியது।

Verse 10

ततः प्रत्यागतप्राणस्तद्‌ बल॑ बलवान्‌ नृपः । सर्व विसर्जयामास तमेकं॑ सचिवं विना,उससे राजाको चेत हो आया। बलवान नरेशने एकमात्र अपने मन्त्रीके सिवा सारी सेनाको लौटा दिया

பின்னர் உயிர்ச் சுவாசமும் தெளிவும் மீண்டதும், அந்த வலிமைமிக்க அரசன் முழுப் படையையும் விடுத்தான்; ஒரே அமைச்சனை மட்டும் அருகில் வைத்துக் கொண்டு மற்றவர்களை அனுப்பிவிட்டான்।

Verse 11

ततस्तस्याज्ञया राज्ञो विप्रतस्थे महद्‌ बलम्‌ | स तु राजा गिरिप्रस्थे तस्मिन्‌ पुनरुपाविशत्‌,महाराजकी आज्ञासे तुरंत वह विशाल सेना राजधानीकी ओर चल दी; परंतु वे राजा संवरण फिर उसी पर्वत-शिखरपर जा बैठे

பின்னர் அரசனின் ஆணையின்படி அந்தப் பெரும் படை புறப்பட்டது; ஆனால் அரசன் சம்பரணன் தானே கிரிப்ரஸ்தத்தின் அதே மலைச்சிகரத்திற்குத் திரும்பிச் சென்று மீண்டும் அமர்ந்தான்।

Verse 12

ततस्तस्मिन्‌ गिरिवरे शुचिर्भूत्वा कृताउ्जलि: । आरिराधयिषु: सूर्य तस्थावूर्ध्वमुख: क्षितौ

அதன்பின் அந்தச் சிறந்த மலையில் குளித்தல் முதலியவற்றால் தூய்மையடைந்து, கைகூப்பி, மேல்நோக்கி முகம் திருப்பி, சூரியனை வழிபட விரும்பி அவன் நிலத்தில் நின்றான்।

Verse 13

जगाम मनसा चैव वसिष्ठमृषिसत्तमम्‌ | पुरोहितममित्रघ्नस्तदा संवरणो नृप:,उस समय शत्रुओंका नाश करनेवाले राजा संवरणने अपने पुरोहित मुनिवर वसिष्ठका मन-ही-मन स्मरण किया

அப்போது பகைவரை அழிப்பவன் எனப் புகழ்பெற்ற அரசன் ஸம்வரணன், தன் புரோகிதனும் முனிவருள் முதல்வனுமான வசிஷ்டரை மனத்திலேயே நினைத்தான்।

Verse 14

नक्तं दिनमथैकत्र स्थिते तस्मिउजनाधिपे । अथाजगाम विप्रर्षिस्तदा द्वादशमे5हनि,वे रात-दिन एक ही जगह खड़े होकर तपस्यामें लगे रहे। तब बारहवें दिन महर्षि वसिष्ठका (वहाँ) शुभागमन हुआ

அந்த மனிதரின் தலைவன் இரவும் பகலும் ஒரே இடத்தில் நின்று தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்தான்; அப்போது பன்னிரண்டாம் நாளில் மகரிஷி வசிஷ்டர் அங்கே மங்களமாக வந்தடைந்தார்।

Verse 15

स विदित्वैव नृपतिं तपत्या हृतमानसम्‌ | दिव्येन विधिना ज्ञात्वा भावितात्मा महानृषि:,विशुद्ध अन्तःकरणवाले महर्षि वसिष्ठ दिव्यज्ञानसे पहले ही जान गये कि सूर्यकन्या तपतीने राजाका चित्त चुरा लिया है

தூய உள்ளத்தையுடைய மகரிஷி வசிஷ்டர், தெய்வீக ஞானத்தால் முன்பே அறிந்தார்—சூரியனின் மகள் தபதி அரசனின் மனத்தை கவர்ந்து கொண்டாள் என்று।

Verse 16

तथा तु नियतात्मानं त॑ नृपं मुनिसत्तम: | आबभाषे स धर्मात्मा तस्यैवार्थचिकीर्षया

இவ்வாறு மனமும் புலன்களும் அடக்கப்பட்டு தவத்தில் நிலைத்திருந்த அந்த அரசனை நோக்கி, தர்மாத்மாவான முனிவருள் முதல்வன் வசிஷ்டர் அவனுடைய காரியம் நிறைவேறவேண்டும் என்ற ஒரே நோக்கில் உரையாடினார்।

Verse 17

स तस्य मनुजेन्द्रस्य पश्यतो भगवानृषि: । ऊर्ध्वमाचक्रमे द्रष्ट भास्करं भास्करद्युति:,उक्त महाराजके देखते-देखते सूर्यके समान तेजस्वी भगवान्‌ वसिष्ठ मुनि सूर्यदेवसे मिलनेके लिये ऊपरको गये

அந்த மனிதரின் அரசன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடைய பகவான் ரிஷி வசிஷ்டர், பாஸ்கரனாகிய சூரியதேவனை தரிசிக்க மேலே எழுந்துச் சென்றார்।

Verse 18

सहस्रांशुं ततो विप्र: कृताञज्जलिरुपस्थित: । वसिष्ठो5हमिति प्रीत्या स चात्मानं न्यवेदयत्‌

அப்போது பிராமணர் வசிஷ்டர் இருகைகளையும் கூப்பி, ஆயிரம் கதிர்களால் ஒளிரும் பகவான் சூரியதேவனின் அருகே சென்று, ‘நான் வசிஷ்டர்’ என்று மகிழ்ச்சியுடன் தம்மை அறிமுகப்படுத்தினார்।

Verse 19

(वसिष्ठ उवाच अजाय लोकत्रयपावनाय भूतात्मने गोपतये वृषाय । सूर्याय सर्गप्रलयालयाय नमो महाकारुणिकोत्तमाय ।।

வசிஷ்டர் கூறினார்—“பிறப்பிலாதவன், மூவுலகையும் தூய்மைப்படுத்துபவன், எல்லா உயிர்களின் அந்தராத்மா, கதிர்களின் அதிபதி, தர்மத்தின் வடிவம், படைப்பு-அழிவு ஆகியவற்றின் ஆதாரம், தேவர்களில் பரம கருணையுடைய உத்தமன்—அந்த பகவான் சூரியனுக்கு வணக்கம். ஞானிகளின் அந்தராத்மா, உலகின் விளக்கு, உலக நலன் நாடுபவன், சுயம்பு, ஆயிரம் தீப்த கண்களால் ஒளிர்பவன், தேவர்களில் முதன்மை, அளவற்ற தேஜஸுடைய விவஸ்வானுக்கு வணக்கம். உலகின் ஒரே கண், உலகின் பிறப்பு-நிலை-அழிவு ஆகியவற்றின் காரணம், மூன்று வேதங்களின் சாரம், முக்குண இயல்பைத் தாங்கி பிரம்மா, நாராயணன், சங்கரன் எனப் புகழ்பெற்ற—அந்த சவிதாவுக்கு வணக்கம்.” அப்போது மகாதேஜஸுடைய விவஸ்வான் முனிவருள் சிறந்த வசிஷ்டரிடம்—“மகரிஷே, உமக்கு வரவேற்பு. உமக்கு விருப்பமானதைச் சொல்லும்” என்றார்।

Verse 20

यदिच्छसि महाभाग मत्त: प्रवदतां वर । तत्‌ ते दद्यामभिप्रेतं यद्यपि स्यात्‌ सुदुष्करम्‌

மகாபாகனே, பேச்சில் சிறந்தவனே! நீ என்னிடமிருந்து எதை விரும்பினாலும், அது எவ்வளவு அரிதானதாக இருந்தாலும், உன் விருப்பத்தை நான் நிச்சயமாக அளிப்பேன்।

Verse 21

(स्तुतो5स्मि वरदस्ते5हं वरं वरय सुव्रत । स्तुतिस्त्वयोक्ता भक्तानां जप्येयं वरदो<5स्म्यहम्‌ ।।

“நீ என்னைத் துதித்தாய்; ஆகவே உனக்கு வரம் அளிக்க நான் தயாராக இருக்கிறேன். நல்விரதம் கொண்ட முனிவரே, உனக்கு வேண்டிய வரத்தைத் தேர்ந்தெடு. நீ கூறிய இந்த ஸ்துதி பக்தர்கள் இடையறாது ஜபிக்கத் தகுதியானது; நான் வரதன்.” இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், மகாதபஸ்வியான வசிஷ்டர் ஒளிமிக்க விவஸ்வான், பிரகாசமான பானுமான் சூரியதேவனை வணங்கி பதிலளிக்கத் தொடங்கினார்।

Verse 22

वसिष्ठ उवाच यैषा ते तपती नाम सावित्र्यवरजा सुता । तां त्वां संवरणस्यार्थे वरयामि विभावसो

வசிஷ்டர் கூறினார்—“விபாவசோ! உமது ‘தபதி’ என்னும் மகள்—சாவித்ரியின் இளைய சகோதரி—அவளையே நான் அரசன் ஸம்வரணனுக்குத் திருமணமாக வேண்டுகிறேன்.”

Verse 23

स हि राजा बृहत्कीर्तिर्थर्मार्थविदुदारधी: । युक्त: संवरणो भर्ता दुहितुस्ते विहंगम

வசிஷ்டர் கூறினார்—அந்த அரசன் ஸம்வரணன் தூரத் தூரம் வரை புகழ்பெற்றவன். தர்மமும் அர்த்தமும் அறிந்தவன்; உயர்ந்த மனத்துடன் உள்ளவன். ஆகவே, ஆகாயத்தில் உலாவும் சூரியதேவனே, உமது மகளுக்குத் தகுந்த கணவன் ஸம்வரணனே.

Verse 24

इत्युक्त: स तदा तेन ददानीत्येव निश्चित: । प्रत्यभाषत त॑ विप्रं प्रतिनन्द्य दिवाकर:,वसिष्ठजीके यों कहनेपर अपनी कन्या देनेका निश्चय करके भगवान्‌ सूर्यने ब्रह्मर्षिका अभिनन्दन किया और इस प्रकार कहा--

அவர் இவ்வாறு கூறியதும், திவாகரன் “நான் (என் மகளை) அளிப்பேன்” என்று உறுதியாகத் தீர்மானித்து, அந்தப் பிரம்மரிஷியைப் பாராட்டி, அந்த விப்ரருக்கு மறுமொழி கூறினான்.

Verse 25

वर: संवरणो राज्ञां त्वमृषीणां वरो मुने । तपती योषितां श्रेष्ठा किमन्‍न्यदपवर्जनात्‌

“முனிவரே! அரசர்களில் ஸம்வரணன் சிறந்தவன்; ரிஷிகளில் நீர் சிறந்தவர்; இளமகளிரில் தபதி உத்தமம். அவளை மணமாக அளிப்பதைவிட உயர்ந்த தானம் வேறெது?”

Verse 26

ततः सर्वानिवद्याज़ीं तपतीं तपन: स्वयम्‌ । ददौ संवरणस्यार्थ वसिष्ठाय महात्मने,तदनन्तर साक्षात्‌ भगवान्‌ सूर्यने अनिन्द्यसुन्दरी तपतीको राजा संवरणकी पत्नी होनेके लिये महात्मा वसिष्ठको अर्पित कर दिया

பின்னர் தபனன் (சூரியதேவன்) தாமே, எவ்விதக் குற்றமும் அற்ற தபதியை, அரசன் ஸம்வரணனின் மனைவியாக ஆக்குவதற்காக, மகாத்மா வசிஷ்டரிடம் ஒப்படைத்தான்.

Verse 27

प्रतिजग्राह तां कन्यां महर्षिस्तपतीं तदा । वसिष्ठो5थ विसृष्टस्तु पुनरेवाजगाम ह

அப்போது மகரிஷி வசிஷ்டர் அந்தக் கன்னி தபதியை ஏற்றுக் கொண்டார். பின்னர் விடைபெற்று, அவளுடன் மீண்டும் அந்த இடத்திற்கே வந்தார்; அங்கே புகழ்பெற்ற, குருகுலத்தில் முதன்மையான அரசன் ஸம்வரணன், காமவசப்பட்டு, மனத்திற்குள் தபதியையே நினைத்து அமர்ந்திருந்தான்.

Verse 28

यत्र विख्यातकीर्ति: स कुरूणामृषभो5भवत्‌ । स राजा मन्मथाविष्टस्तद्गतेनान्तरात्मना

வசிஷ்டர் கூறினார்—அங்கே புகழ்பெற்ற கீர்த்தியுடைய, குருக்களில் முதன்மையான அரசன் சம்வரணன், காமத்தின் வேகத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, உள்ளம் முழுதும் தபதியிலே ஒன்றி, மனத்திலே அவளையே நினைத்து அமர்ந்திருந்தான்।

Verse 29

दृष्टवा च देवकन्यां तां तपतीं चारुहासिनीम्‌ । वसिष्ठेन सहायान्तीं संहृष्टो 5भ्यधिकं बभौ

இனிய புன்னகையுடைய தேவகன்னி தபதியை, வசிஷ்டருடன் சேர்ந்து வருவதைக் கண்ட சம்வரணன் பேரானந்தம் அடைந்து, மேலும் மேலும் ஒளிவீசினான்।

Verse 30

रुरुचे साधिकं सुभ्रूरापतन्ती नभस्तलात्‌ | सौदामिनीव विजश्रष्टा द्योतयन्ती दिशस्त्विषा

அழகிய புருவங்களுடைய தபதி, வானவெளியிலிருந்து இறங்கும்போது, மேகத்திலிருந்து விழும் மின்னலைப் போலத் தன் ஒளியால் எல்லாத் திசைகளையும் பிரகாசப்படுத்தி, மேலும் மேலும் அழகுறத் தோன்றினாள்।

Verse 31

कृच्छाद्‌ द्वादशरात्रे तु तस्य राज्ञ: समाहिते । आजगाम विशुद्धात्मा वसिष्ठो भगवानृषि:

அரசன் துன்பத்தைத் தாங்கி பன்னிரண்டு இரவுகள் ஒருமனத்துடன் தவநெறியில் நிலைத்திருந்தபின், தூய உள்ளமுடைய பகவான் ரிஷி வசிஷ்டர் அவனிடம் வந்தார்।

Verse 32

तपसाड<<राध्य वरदं देवं गोपतिमी श्वरम्‌ । लेभे संवरणो भार्या वसिष्ठस्यैव तेजसा

வரமளிக்கும், உலகைக் காக்கும் பரமேசுவரனைத் தவத்தால் மகிழ்வித்து, சம்வரணன் வசிஷ்டரின் தெய்வீகத் தேஜஸினாலேயே தபதியை மனைவியாகப் பெற்றான்।

Verse 33

ततस्तस्मिन्‌ गिरिश्रेष्ठे देवगन्धर्वसेविते । जग्राह विधिवत्‌ पार्णिं तपत्या: स नरर्षभ:,तदनन्तर उन नरश्रेष्ठने देवताओं और गन्धर्वोंसे सेवित उस उत्तम पर्वतपर विधिपूर्वक तपतीका पाणिग्रहण किया

பின்னர் தேவர்கள் மற்றும் கந்தர்வர்கள் உலாவும் அந்தச் சிறந்த மலையில், மனிதர்களில் சிறந்தவன் அவன் விதிப்படி தபதியின் கரத்தை மணமுறையில் பற்றினான்.

Verse 34

वसिष्ठेनाभ्यनुज्ञातस्तस्मिन्नेव धराधरे । सो5कामयत राजर्षिविंहतु सह भार्यया,उसके बाद वसिष्ठजीकी आज्ञा लेकर राजर्षि संवरणने उसी पर्वतपर अपनी पत्नीके साथ विहार करनेकी इच्छा की

வசிஷ்டரின் அனுமதி பெற்ற அரசரிஷி சம்பரணன், அதே மலையிலே தன் மனைவியுடன் இன்புற உலாவ விரும்பினான்.

Verse 35

ततः पुरे च राष्ट्र च वनेषूपवनेषु च । आदिदेश महीपालस्तमेव सचिवं तदा,उन दिनों भूपालने नगर, राष्ट्र वन तथा उपवनोंकी देखभाल एवं रक्षाके लिये मन्त्रीको ही आदेश देकर विदा किया

அப்போது அரசன் நகரமும் நாட்டும், காடுகளும் தோட்டவனங்களும் ஆகிய அனைத்தையும் காக்கவும் பராமரிக்கவும் அதே அமைச்சருக்கே ஆணையிட்டான்.

Verse 36

नृपतिं त्वभ्यनुज्ञाप्य वसिष्ठो<थापचक्रमे । सो<थ राजा गिरौ तस्मिन्‌ विजहारामरो यथा,वसिष्ठजी भी राजासे विदा ले अपने स्थानको चले गये। तदनन्तर राजा संवरण उस पर्वतपर देवताकी भाँति विहार करने लगे

அரசனிடம் விடைபெற்று வசிஷ்டர் தம் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார். அதன் பின்னர் அரசன் சம்பரணன் அந்த மலையில் தேவரைப் போல இன்புற உலாவினான்.

Verse 37

ततो द्वादश वर्षाणि काननेषु वनेषु च । रेमे तस्मिन्‌ गिरौ राजा तथैव सह भार्यया,वे उसी पर्वतके वनों और काननोंमें अपनी पत्नीके साथ उसी प्रकार बारह वर्षोंतक रमण करते रहे

பின்னர் அந்த மலையின் தோப்புகளிலும் காடுகளிலும் அரசன் தன் மனைவியுடன் முன்புபோலவே பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் இன்புற வாழ்ந்தான்.

Verse 38

तस्य राज्ञ: पुरे तस्मिन्‌ समा द्वादश सत्तम | न ववर्ष सहस्राक्षो राष्ट्रे चैवास्य भारत,अर्जुन! उन दिनों महाराज संवरणके राज्य और नगरमें इन्द्रने बारह वर्षोतक वर्षा नहीं की

வசிஷ்டர் கூறினார்—அந்த அரசனின் அந்த நகரில் தொடர்ந்து பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் சஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) மழை பொழியவில்லை; ஓ பாரதா—ஓ அர்ஜுனா—அவன் நாட்டெங்கும் மழை இல்லை.

Verse 39

ततस्तस्यामनावृष्ट्यां प्रवृत्तायामरिंदम । प्रजा: क्षयमुपाजग्मु: सर्वा: सस्थाणुजड़मा:,शत्रुसूदन! उस अनावृष्टिके समय प्राय: स्थावर एवं जंगम सभी प्रकारकी प्रजाका क्षय होने लगा

அந்த அனாவৃষ্টি தொடங்கியபோது, ஓ அரிந்தமா, நிலைபெற்றதும் நகர்வதும் ஆகிய அனைத்துப் பிரஜைகளும் அழிவை நோக்கிச் சென்றன; ஜடமாய், மயக்கமாய் ஆனதுபோல் இருந்தன.

Verse 40

तस्मिंस्तथाविधे काले वर्तमाने सुदारुणे । नावश्याय: पपातोर्व्या तत: सस्यानि नारुहन्‌,ऐसे भयंकर समयमें पृथ्वीपर ओसकी एक बूँदतक न गिरी। परिणाम यह हुआ कि खेती उगती ही नहीं थी

வசிஷ்டர் கூறினார்—அத்தகைய மிகக் கொடூரமான காலம் நிலவியபோது, பூமியில் பனித்துளியின் ஒரு துளியும் விழவில்லை; ஆகவே பயிர்கள் முளைக்கவே இல்லை.

Verse 41

ततो विश्रान्तमनसो जना: क्षुद्धयपीडिता: । गृहाणि सम्परित्यज्य बश्रमु: प्रदिशो दिश:,तब सभी लोगोंका चित्त व्याकुल हो उठा। मनुष्य भूखके भयसे पीड़ित हो घरोंको छोड़कर दिशा-विदिशाओंमें मारे-मारे फिरने लगे

அப்போது மக்களின் மனம் அமைதியிழந்தது; பசியால் வாடி, அவர்கள் வீடுகளை விட்டுவிட்டு திசைதிசையாக அலைந்தனர்.

Verse 42

ततस्तस्मिन्‌ पुरे राष्ट्र त्यक्तदारपरिग्रहा: । परस्परममर्यादा: क्षुधार्ता जध्निरे जना:

பின்னர் அந்த நகரிலும் நாட்டிலும் மக்கள் பசியால் துடித்து மனைவி-குடும்பப் பிணைப்புகளைத் துறந்தனர்; எல்லா மரியாதையும் கைவிட்டு, ஒருவர்மேல் ஒருவர் பாய்ந்து கொல்லத் தொடங்கினர்.

Verse 43

तत्‌ क्षुधार्तर्निरासहारै: शवभूतैस्तथा नरैः । अभवत्‌ प्रेतराजस्य पुरं प्रेतेरिवावृतम्‌

அப்போது அந்த நகரம் பசியால் வாடி, உணவின்றி சடலநிலைக்கு தள்ளப்பட்ட மனிதர்களால் நிரம்பியது. உயிருடன் இருக்கும் எலும்புக்கூடுகள் போலிருந்த அவர்களால் நிறைந்த அந்தப் புரி, பேய்களால் சூழப்பட்ட பிரேதராஜன் யமனின் நகரம் போலத் தோன்றியது.

Verse 44

ततस्तत्‌ तादृशं दृष्टवा स एव भगवानृषि: । अभ्यवर्षत धर्मात्मा वसिष्ठो मुनिसत्तम:,प्रजाकी ऐसी दुरवस्था देख धर्मात्मा मुनिश्रेष्ठ भगवान्‌ वसिष्ठने ही (अपने तपोबलसे) उस राज्यमें वर्षा की

மக்களின் இத்தகைய துயரநிலையைப் பார்த்த அந்தத் தர்மாத்மா, முனிவர்களில் சிறந்த பகவான் வசிஷ்டர் தம் தவவலிமையால் அந்த நாட்டில் மழையைப் பொழியச் செய்தார்.

Verse 45

त॑ च पार्थिवशार्टूलमानयामास तत्‌ पुरम्‌ । तपत्या सहित राजन व्युषितं शाश्वती: समा: । ततः प्रवृष्टस्तत्रासीदू्‌ यथापूर्व सुरारिहा

பின்னர், அரசே, பல ஆண்டுகள் நாடு விட்டு வாழ்ந்த அந்த அரசசிங்கமான சம்பரணனைத் தபதியுடன் சேர்த்து அந்த நகரத்திற்குக் கொண்டு வந்தார். அவர் திரும்பியவுடன் தேவர்களின் பகைவரை அழிப்பவன் இந்திரன் அங்கே முன்புபோலவே மழையைப் பொழியச் செய்தான்.

Verse 46

तस्मिन्‌ नृपतिशार्टूले प्रविष्टे नगरं पुनः । प्रववर्ष सहस्राक्ष: सस्यानि जनयन्‌ प्रभु:,उन श्रेष्ठ राजाके नगरमें प्रवेश करनेपर भगवान्‌ इन्द्रने वहाँ अन्नका उत्पादन बढ़ानेके लिये पुनः अच्छी वर्षा की

அந்த அரசசிங்கம் நகரில் மீண்டும் நுழைந்தவுடன், ஆயிரம் கண்களுடைய ஆண்டவன் இந்திரன் மறுபடியும் மழையைப் பொழிந்து, பயிர்களை செழிக்கச் செய்தான்.

Verse 47

ततः सराष्ट्रं मुमुदे तत्‌ पुरं परया मुदा । तेन पार्थिवमुख्येन भावितं भावितात्मना,तबसे शुद्ध अन्तःकरणवाले नृपश्रेष्ठ संवरणके द्वारा पालित सब लोग प्रसन्न रहने लगे। उस राज्य और नगरमें बड़ा आनन्द छा गया

அதன்பின் அந்த முழு நாடும், அந்த நகரமும் பேரானந்தத்தில் திளைத்தன. தவத்தால் சுத்தியும் கட்டுப்பாடும் பெற்ற உள்ளத்தையுடைய அரசர்களில் முதன்மையான சம்பரணன் ஆள, மக்கள் திருப்தியுடன் வாழ்ந்தனர்.

Verse 48

ततो द्वादश वर्षाणि पुनरीजे नराधिप: । तपत्या सहित: पत्न्या यथा शच्या मरुत्पति:,तदनन्तर तपतीके सहित महाराज संवरणने शचीके साथ इन्द्रके समान सुशोभित होते हुए बारह वर्षोतक यज्ञ किया

பின்னர் அந்த நராதிபதி தன் மனைவி தபதியுடன் சேர்ந்து பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் மீண்டும் யாகங்களைச் செய்தான்; சசியுடன் மருத்பதி இந்திரன் ஒளிர்வதுபோல், தபதியின் உடனிருப்பில் அரசனும் பிரகாசித்தான்।

Verse 49

गन्धर्व उवाच एवमासीन्महाभागा तपती नाम पौर्विकी । तव वैवस्वती पार्थ तापत्यस्त्वं यया मत:

கந்தர்வன் கூறினான்—ஓ பார்த்தா! பழம்பெரும் குலத்தைச் சேர்ந்த மகாபாக்யவதி ‘தபதி’ வைவர்ஸ்வான் சூரியனின் மகள்; அவள் உன் முன்னோர் சம்வரணனின் மனைவியாக ஆனாள். ஆகவே, ஓ பிருதாபுத்திரா, நீ ‘தாபத்ய’ எனக் கருதப்படுகிறாய்।

Verse 50

तस्यां संजनयामास कुरुं संवरणो नृपः । तपत्यां तपतां श्रेष्ठ तापत्यस्त्वं ततोडर्जुन

அரசன் சம்வரணன் தபதியின் கர்ப்பத்தில் குருவை உண்டாக்கினான். ஆகவே, தவசிகளில் சிறந்த அர்ஜுனா, அந்த வம்சத்தில் பிறந்ததனால் நீ ‘தாபத்ய’ என அழைக்கப்படுகிறாய்।

Verse 171

इस प्रकार श्रीमहाभारत आदिपव॑के अन्तर्गत चैत्ररथपर्वमें तपती-उपाख्यानविषयक एक सौ इकद्ठत्तरवाँ अध्याय पूरा हुआ

இவ்வாறு ஸ்ரீமகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில் உள்ள சைத்ரரதப் பர்வத்தில் தபதி-உபாக்யானம் பற்றிய நூற்று எழுபத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 172

(कुरूद्धवा यतो यूयं कौरवा: कुरवस्तथा । पौरवा आजमीढाक्ष भारता भरतर्षभ || तापत्यमखिल प्रोक्तं वृत्तान्तं तव पूर्वकम्‌ । पुरोहितमुखा यूय॑ भुड्ग्ध्वं वै पृथिवीमिमाम्‌ ।।

கந்தர்வன் கூறினான்—குருவிலிருந்து தோன்றியதால் நீங்கள் ‘கௌரவர்கள்’ என்றும் ‘குருவம்சத்தினர்’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறீர்கள். புருவின் வழியால் ‘பௌரவர்கள்’; அஜமீடனின் குலத்தில் பிறந்ததால் ‘ஆஜமீடர்கள்’; மேலும், பாரதகுலத்தில் பிறந்ததால், ஓ பாரதர்களில் சிறந்தவனே, ‘பாரதர்கள்’ எனப் பெயர் பெற்றீர்கள். இவ்வாறு உங்கள் முன்னோடி தாயான தபதியின் பழம்பெரும் வரலாற்றை முழுமையாக நான் கூறினேன். இனி குடும்பப் புரோகிதனை முன்னிறுத்தி இந்தப் பூமியைப் பாதுகாத்து, தர்மப்படி அதை அனுபவியுங்கள்।