Adhyaya 43

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे द्विचत्वारिंशो ऽध्यायः सूत उवाच एतदाकर्ण्य विज्ञानं नारायणमुखेरितम् / कूर्मरूपधरं देवं पप्रच्छुर्मुनयः प्रभुम्

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் உத்தரவிபாகத்தில் நாற்பத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. சூதர் கூறினார்—நாராயணன் வாய்மொழியாக வெளிப்பட்ட இத்தத்துவஞானத்தை கேட்ட முனிவர்கள், கூர்மரூபம் தாங்கிய பரம்பொருளை வினவினர்।

Verse 2

मुनय ऊचुः कथिता भवता धर्मा मोक्षज्ञानं सविस्तरम् / लोकानां सर्गविस्तारं वंशमन्वन्तराणि च

முனிவர்கள் கூறினர்—நீங்கள் எங்களுக்கு தர்மத்தையும் மோட்சஞானத்தையும் விரிவாக உரைத்தீர்கள்; மேலும் உலகங்களின் ஸர்கவிஸ்தாரம், வம்சப் பரம்பரைகள், மன்வந்தரங்களின் தொடரையும் விளக்கியீர்கள்।

Verse 3

प्रतिसर्गमिदानीं नो वक्तुमर्हसी माधव / भूतानां भूतभव्येश यथा पूर्वं त्वयोदितम्

ஓ மாதவா! இப்போது எங்களுக்கு பிரதிஸர்கம்—இரண்டாம் படைப்பு—பற்றி உரைக்கத் தகுதியுடையீர். உயிர்களின் அதிபதியே, கடந்த-எதிர்காலத்தின் ஈசனே! முன்பு நீங்கள் கூறியதுபோலவே விளக்குங்கள்।

Verse 4

सूत उवाच श्रुत्वा तेषां तदा वाक्यं भगवान् कूर्मरूपधृक् / व्याजहार महायोगी भूतानां प्रतिसंचरम्

சூதர் கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை அப்போது கேட்ட கூர்மரூபம் தாங்கிய பகவான், மகாயோகி, எல்லா உயிர்களும் பிரதிஸஞ்சாரம்—லயத்திற்குத் திரும்புதல்—பற்றி உரைத்தார்।

Verse 5

कूर्म उवाच नित्यो नैमित्तिकश्चैव प्राकृतात्यन्तिकौ तथा / चतुर्धायं पुराणे ऽस्मिन् प्रोच्यते प्रतिसंचरः

கூர்ம பகவான் கூறினார்—இந்த புராணத்தில் பிரதிஸஞ்சாரம் (ப்ரளயம்) நான்கு வகையாகப் போதிக்கப்படுகிறது: நித்யம், நைமித்திகம், ப்ராக்ருதம், ஆத்யந்திகம்।

Verse 6

यो ऽयं संदृश्यते नित्यं लोके भूतक्षयस्त्विह / नित्यः संकीर्त्यते नाम्ना मुनिभिः प्रतिसंचरः

உலகில் எப்போதும் காணப்படும் உயிர்களின் அழிவே முனிவர்களால் நித்தியமானதாகப் போற்றப்படுகிறது; அதற்கு ‘ப்ரதிஸஞ்சர’ என்ற பெயர்—மீண்டும் மீண்டும் லயத்திற்குத் திரும்புதல்।

Verse 7

ब्राह्मो नैमित्तिको नाम कल्पान्ते यो भविष्यति / त्रैलोक्यस्यास्य कथितः प्रतिसर्गो मनीषिभिः

கல்ப முடிவில் நிகழும் பிராஹ்ம நைமித்திகப் பிரளயம் கூறப்பட்டது; அதன் பின் இந்தத் திரிலோகத்தின் ‘ப்ரதிஸர்கம்’—மீள வெளிப்பாடு—என்று ஞானிகள் விளக்கினர்।

Verse 8

महादाद्यां विशेषान्तं यदा संयाति संक्षयम् / प्राकृतः प्रतिसर्गो ऽयं प्रोच्यते कालचिन्तकैः

மஹத் முதலாக விசேஷாந்தம் வரை உள்ள தத்துவத் தொடர் அழிவை அடைந்தால், இதை காலத்தைத் தியானிப்போர் ‘ப்ராக்ருத ப்ரதிஸர்கம்’ எனக் கூறுவர்।

Verse 9

ज्ञानादात्यन्तिकः प्रोक्तो योगिनः परमात्मनि / प्रलयः प्रतिसर्गो ऽयं कालचिन्तापरैर्द्विजैः

ஞானத்தால் யோகியின் பரமாத்மாவில் ஆத்தியந்திகப் பிரளயம் போதிக்கப்பட்டது; இந்தப் பிரளயமும் (அதன்) ப்ரதிஸர்கமும் காலத்தைத் தியானிக்கும் த்விஜர்களால் விளக்கப்பட்டது।

Verse 10

आत्यन्तिकश्च कथितः प्रलयो ऽत्र ससाधनः / नैमित्तिकमिदानीं वः कथयिष्ये समासतः

இங்கே ஆத்தியந்திகப் பிரளயம் அதன் சாதனங்களுடன் கூறப்பட்டது; இப்போது உங்களுக்கு நைமித்திகப் பிரளயத்தைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்।

Verse 11

चतुर्युगसहस्रान्ते संप्राप्ते प्रतिसंचरे / स्वात्मसंस्थाः प्रजाः कर्तुं प्रतिपेदे प्रजापतिः

ஆயிரம் சதுர்யுகங்களின் முடிவில் பிரதிசஞ்சாரம் வந்தபோது, பிரஜாபதி உயிர்களைத் தன் ஆத்மத்தில் நிலைபெறச் செய்து மீண்டும் படைப்பைத் தொடங்கினார்.

Verse 12

ततो भवत्यनावृष्टिस्तीव्रा सा शतवार्षिकी / भूतक्षयकरी घोरा सर्वभूतक्षयङ्करी

அப்போது கொடிய மழையின்மை எழுகிறது—மிகத் தீவிரமாக, நூறு ஆண்டுகள் நீடித்து—உயிர்களைச் சிதைக்கும், பயங்கரமான, எல்லாப் பூதங்களையும் அழிக்கும் ஒன்றாகிறது.

Verse 13

ततो यान्यल्पसाराणि सत्त्वानि पृथिवीतले / तानि चाग्रे प्रलीयन्ते भूमित्वमुपयान्ति च

அப்போது பூமியின் மேற்பரப்பில் உள்ள சாரம் குறைந்த, உயிர்வலிமை தளர்ந்த உயிர்கள் முதலில் கரைந்து, மண்-தத்துவத்தில் கலந்து ‘பூமி’ நிலையை அடைகின்றன.

Verse 14

सप्तरश्मिरथो भूत्वा समुत्तिष्ठन् दिवाकरः / असह्यरश्मिर्भवति पिबन्नम्भो गभस्तिभिः

அப்போது திவாகரன் ஏழு கதிர்களுடைய ரதமாகி எழுகின்றான்; தன் கதிர்களால் நீரை அருந்தி, தாங்கமுடியாத ஒளித்தேஜஸுடன் விளங்குகிறான்.

Verse 15

तस्य ते रश्मयः सप्त पिबन्त्यम्बु महार्णवे / तेनाहारेण ता दीप्ताः सूर्याः सप्त भवन्त्युत

அவனுடைய ஏழு கதிர்கள் மகாசமுத்திரத்தின் நீரை அருந்துகின்றன; அந்த ஆஹாரத்தால் ஊட்டமடைந்து அவை தீப்தியடைந்து, உண்மையிலேயே ஏழு சூரியர்களாகின்றன.

Verse 16

ततस्ते रश्मयः सप्त सूर्या भूत्वा चतुर्दिशम् / चतुर्लोकमिदं सर्वं दहन्ति शिखिनस्तथा

அப்போது அந்தக் கதிர்கள் ஏழு சூரியர்களாகி நான்கு திசைகளிலும் பளிச்சென்று எழுந்தன; தீநாவுகள் போல இந்த முழு சதுர்லோகத்தையும் எரித்தன।

Verse 17

व्याप्नुवन्तश्च ते विप्रास्तूर्ध्वं चाधश्च रश्मिभिः / दीप्यन्ते भास्कराः सप्त युगान्ताग्निप्रतापिनः

ஓ விப்ரர்களே, அந்த ஏழு பாஸ்கரர்கள் தம் கதிர்களால் மேலும்கீழுமாக எங்கும் பரவி நிறைந்தனர்; யுகாந்தத் தீயின் தகிக்கும் வல்லமையால் ஒளிர்ந்தனர்।

Verse 18

ते सूर्या वारिणा दीप्ता बहुसाहस्त्ररश्मयः / खं समावृत्य तिष्ठन्ति निर्दहन्तो वसुंधराम्

அந்த சூரியர்கள் நீரின் ஈரத்தால் ஒளிர்ந்து, ஆயிரமாயிரம் கதிர்களுடன் வானத்தை மூடி நின்று, பூமியைச் சுட்டெரித்தனர்।

Verse 19

ततस्तेषां प्रतापेन दह्यमाना वसुंधरा / साद्रिनद्यर्णवद्वीपा निस्नेहा समपद्यत

பின்னர் அவர்களின் தீவிரத் தாபத்தால் சுட்டெரிக்கப்பட்ட பூமி—மலைகள், நதிகள், கடல்கள், தீவுகள் உடனே—எல்லா ஈரத்தையும் இழந்து முற்றிலும் வறண்ட நிலை அடைந்தது।

Verse 20

दीप्ताभिः संतताभिश्च रश्मिभिर्वै समन्ततः / अधश्चोर्ध्वं च लग्नाभिस्तिर्यक् चैव समावृतम्

அது எங்கும் ஒளிமிக்க, இடைவிடாத கதிர்களால் முழுவதும் மூடப்பட்டது—கீழும் மேலும் ஒட்டிக்கொண்டு, குறுக்குத் திசைகளிலும் பரவி।

Verse 21

सूर्याग्निना प्रमृष्टानां संसृष्टानां परस्परम् / एकत्वमुपयातानामेकज्वालं भवत्युत

சூரியஅக்னியால் தீண்டப்பட்டு ஒன்றோடொன்று கலந்தவை, ஒருமையை அடைந்தபோது நிச்சயமாக ஒரே ஜ்வாலையாகவே ஆகின்றன.

Verse 22

सर्वलोकप्रणाशश्च सो ऽग्निर्भूत्वा सुकुण्डली / चतुर्लोकमिदं सर्वं निर्दहत्यात्मतेजसा

அவன் எல்லா உலகங்களின் அழிவை உண்டாக்கும் அந்த அக்னியாகி, பெருங்குண்டலிபோல் சுழன்று, தன் ஆத்மதேஜஸால் இந்நான்கு உலகங்களையும் கொண்ட முழு ஜகத்தையும் எரித்தழிக்கிறான்.

Verse 23

ततः प्रलीने सर्वस्मिञ् जङ्गमे स्थावरे तथा / निर्वृक्षा निस्तृणा भूमिः कूर्मपृष्ठा प्रकाशते

பின்னர் அசையும் உயிர்களும் அசையாத உலகமும் அனைத்தும் லயமானபோது, மரமும் புல்லும் அற்ற பூமி கூர்மனின் முதுகில் தங்கி வெளிப்படுகிறது.

Verse 24

अम्बरीषमिवाभाति सर्वमापूरितं जगत् / सर्वमेव तदर्चिर्भिः पूर्णं जाज्वल्यते पुनः

முழுவதும் நிரம்பிய இந்த ஜகம் எரியும் உலைபோல் ஒளிர்கிறது; அந்த ஜ்வாலைகளால் நிறைந்து அனைத்தும் மீண்டும் முழுமையாக எரிகிறது.

Verse 25

पाताले यानि सत्त्वानि महोदधिगतानि च / ततस्तानि प्रलीयन्ते भूमित्वमुपयान्ति च

பாதாளத்தில் உள்ள உயிர்களும், மகாசமுத்திரத்தில் புகுந்தவையும், அப்போது லயமடைந்து பூமித்தத்துவத்தில் கலந்து ‘பூமி’ நிலையை அடைகின்றன.

Verse 26

द्वीपांश्च पर्वतांश्चैव वर्षाण्यथ महोदधीन् / तान् सर्वान् भस्मसात् कृत्वा सप्तात्मा पावकः प्रभुः

தீவுகள், மலைகள், வர்ஷப் பகுதிகள், பேர்கடல்கள் அனைத்தையும் சாம்பலாக்கி, ஏழு இயல்புடைய ஆண்டவன் பாவகன் பிரளய வேளையில் ஆளும் சக்தியாக நிலைகொள்கிறான்।

Verse 27

समुद्रेभ्यो नदीभ्यश्च पातालेभ्यश्च सर्वशः / पिबन्नपः समिद्धो ऽग्निः पृथिवीमाश्रितो ज्वलन्

பூமியைத் தழுவி எரிந்த அந்தத் தீ, கடல்கள், நதிகள், பாதாளங்கள் என எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் நீரைப் பருகி உலர்த்தியது।

Verse 28

ततः संवर्तकः शैलानतिक्रम्य महांस्तथा / लोकान् दहति दीप्तात्मा रुद्रतेजोविजॄम्भितः

பின்பு ருத்ரத் தேஜஸால் விரிந்த ஒளிமிகு ஸம்வர்த்தகத் தீ, பெருமலைகளையும் தாண்டி உலகங்களைச் சுட்டெரிக்கிறது।

Verse 29

स दग्ध्वा पृथिवीं देवो रसातलमशोषयत् / अधस्तात् पृथिवीं दग्ध्वा दिवमूर्ध्वं दहिष्यति

அந்த தேவன் பூமியை எரித்த பின் ரசாதலத்தையும் உலரச் செய்தான்; கீழிருந்து பூமியைச் சுட்டெரித்து, பின்னர் மேலே விண்ணுலகையும் எரிப்பான்।

Verse 30

योजनानां शतानीह सहस्राण्ययुतानि च / उत्तिष्ठन्ति शिखास्तस्य वह्नेः संवर्तकस्य तु

இங்கே அந்த ஸம்வர்த்தகத் தீயின் நாவுகள் நூறு யோஜனங்கள், ஆயிரங்கள், பத்தாயிரங்கள் யோஜனங்கள் வரை உயர்ந்து எழுகின்றன।

Verse 31

गन्धर्वांश्च पिशाचांश्च सयक्षोरगराक्षसान् / तदा दहत्यसौ दीप्तः कालरुद्रप्रचोदितः

அப்போது காலருத்ரன் தூண்ட, அந்தத் தீவிர ஜ்வாலை கந்தர்வர், பிசாசர், யக்ஷர், உரகர் (நாகர்) மற்றும் ராக்ஷசரை எரித்தழிக்கிறது।

Verse 32

भूर्लोकं च भुवर्लोकं स्वर्लोकं च तथा महः / दहेदशेषं कालाग्निः कालो विश्वतनुः स्वयम्

பூலோகம், புவர்லோகம், ஸ்வர்லோகம், மகர்லோகம்—இவற்றை, முழு பிரபஞ்சமே தன் உடலான காலன் தானே காலாக்னியாகி எஞ்சாமல் எரித்தழிக்கிறான்।

Verse 33

व्याप्तेष्वेतेषु लोकेषु तिर्यगूर्ध्वमथाग्निना / तत् तेजः समनुप्राप्य कृत्स्नं जगदिदं शनैः / अयोगुडनिभं सर्वं तदा चैकं प्रकाशते

இந்த உலகங்கள் அக்கினியால் அகலமாகவும் மேல்நோக்கியும் பரவி நிறைந்தபோது, அந்தத் தேஜஸில் கலந்து இவ்வுலகம் முழுதும் மெதுவாகச் செம்மையாகக் காய்ந்த இரும்புக் கோள்போல் ஆகிறது; அப்போது அது ஒரே பிளவில்லா ஒளியாகத் தோன்றுகிறது।

Verse 34

ततो गजकुलोन्नादास्तडिद्भिः समलङ्कृताः / उत्तिष्ठन्ति तदा व्योम्नि घोराः संवर्तका घनाः

பின்னர் வானில் பயங்கரமான ஸம்வர்தக மேகங்கள் எழுகின்றன—மின்னலால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, யானைக் கூட்டம் போல முழங்குகின்றன।

Verse 35

केचिन्नीलोत्पलश्यामाः केचित् कुमुदसन्निभाः / धूम्रवर्णास्तथा केचित् केचित् पीताः पयोधराः

சில (மேகங்கள்) நீலத் தாமரைபோல் கருமையாக, சில குமுத மலர்போல் வெளிர்வாக; சில புகைநிறமாக, சில மேகஸ்தனங்கள் பொன்னிற மஞ்சளாக இருந்தன।

Verse 36

केचिद् रासभवर्णास्तु लाक्षारसनिभास्तथा / शङ्खकुन्दनिभाश्चान्ये जात्यञ्जननिभाः परे

சில மேகங்கள் கழுதை நிறம்போல், சில லாக்ஷாரச நிறம்போல் தோன்றின. சில சங்கு மற்றும் குந்துமலர் போல வெண்மையாக, சில ஜாதிமலருடன் அஞ்சனம் கலந்ததுபோல் கருமைச் சாயலுடன் இருந்தன.

Verse 37

मनः शिलाभास्त्वन्ये च कपोतसदृशाः परे / इन्द्रगोपनिभाः केचिद्धरितालनिभास्तथा / इन्द्रचापनिभाः केचिदुत्तिष्ठन्ति घना दिवि

சில மேகங்கள் மனஃஷிலைக் கல் போல கருமையாக, சில புறா போலத் தோன்றின. சில இந்திரகோபப் பூச்சி போலச் செம்மையாக, சில ஹரிதாலம் போல மஞ்சளாக; மேலும் சில அடர்ந்த மேகங்கள் வானில் எழுந்து இந்திரவில்லின் (வானவில்) வடிவம் கொண்டன.

Verse 38

केचित् पर्वतसंकाशाः केचिद् गजकुलोपमाः / कूटाङ्गारनिभाश्चान्ये केचिन्मीनकुलोद्वहाः / बहूरूपा घोरूपा घोरस्वरनिनादिनः

சில மேகங்கள் மலைபோல் பெரிதாய், சில யானைக் கூட்டம் போல இருந்தன. சில எரியும் அங்காரக் குவியல் போல, சில மீன் கூட்டங்களில் தலைசிறந்தவை போல. அவை பல வடிவங்களாய், பயங்கரத் தோற்றமாய், கொடிய இடிமுழக்கத்துடன் கர்ஜித்தன.

Verse 39

तदा जलधराः सर्वे पूरयन्ति नभः स्थलम् / ततस्ते जलदा घोरा राविणो भास्करात्मजाः / सप्तधा संवृतात्मानस्तमग्निं शमयन्त्युत

அப்போது எல்லா ஜலதர மேகங்களும் வானவெளியை நிரப்பின. பின்னர் சூரியனில் பிறந்த, கொடிய கர்ஜனை உடைய அந்த மழைமேகங்கள் ஏழு வகையாகக் குழுமி, அந்த அக்கினியையும் தணித்தன.

Verse 40

ततस्ते जलदा वर्षं मुञ्चन्तीह महौघवत् / सुघोरमशिवं सर्वं नाशयन्ति च पावकम्

பின்னர் அந்த ஜலத மேகங்கள் இங்கு பெருவெள்ளம் போல மழையைப் பொழிந்தன. அந்த மிகக் கொடிய, அமங்கலமான பெருந்தாரையால் அனைத்தையும் அழித்து, அக்கினியையும் அணைத்தன.

Verse 41

प्रवृष्टे च तदात्यर्थमम्भसा पूर्यते जगत् / अद्भिस्तेजोभिभूतत्वात् तदाग्निः प्रविशत्यपः

மகா மழை பொழியத் தொடங்கினால், உலகமெங்கும் நீரால் முற்றிலும் நிரம்பும். நீரால் தேஜஸ் தத்துவம் அடக்கப்பட்டபோது, அக் அக்‌னி தத்துவம் அந்நீரிலேயே புகுந்து லயமாகும்॥

Verse 42

नष्टे चाग्नौ वर्षशतैः पयोदाः क्षयसंभवाः / प्लावयन्तो ऽथ भुवनं महाजलपरिस्त्रवैः

அக்‌னி அணைந்தபின், லயத்திலிருந்து தோன்றிய மேகங்கள் நூற்றாண்டுகளாகப் பெரும் நீர்வீழ்ச்சிகளால் உலகங்களைப் பிளாவித்து, பூமியை வெள்ளத்தில் மூழ்கடிக்கின்றன॥

Verse 43

धाराभिः पूरयन्तीदं चोद्यमानाः स्वयंभुवा / अत्यन्तसलिलौघैश्च वेला इव महोदधिः

ஸ்வயம்பூ இறைவன் தூண்டுதலால் நீர்த் தாரைகள் இவ்வுலகமெங்கும் நிரப்புகின்றன; பேரளவு நீர்வெள்ளத்தில், மகாசமுத்திரம் கரையை மீறி எழுவது போல அது பொங்குகிறது॥

Verse 44

साद्रिद्वीपा तथा पृथ्वी जलैः संच्छाद्यते शनैः / आदित्यरश्मिभिः पीतं जलमभ्रेषु तिष्ठति / पुनः पतति तद् भूमौ पूर्यन्ते तेन चार्णवाः

மலைகளும் தீவுகளும் உடைய பூமி மெதுவாக நீரால் மூடப்படுகிறது. சூரியக் கதிர்கள் உறிஞ்சிய நீர் மேகங்களில் தங்குகிறது; பின்னர் அது மீண்டும் நிலத்தில் விழ, அதனால் கடல்கள் நிரம்புகின்றன॥

Verse 45

ततः समुद्राः स्वां वेलामतिक्रान्तास्तु कृत्स्नशः / पर्वताश्च विलीयन्ते मही चाप्सु निमज्जति

அப்போது எல்லாக் கடல்களும் தத்தம் கரைகளை முற்றிலும் மீறுகின்றன; மலைகள் லயமாகின்றன; பூமியும் நீரில் மூழ்குகிறது॥

Verse 46

तस्मिन्नेकार्णवे घोरे नष्टे स्थावरजङ्गमे / योगनिन्द्रां समास्थाय शेते देवः प्रजापतिः

அந்தப் பயங்கரமான ஏகார்ணவத்தில் நிலைபெற்றதும் நகர்வதும் அனைத்தும் அழிந்தபோது, தேவனாகிய பிரஜாபதி யோகநித்திரையை ஏற்று அமைதியாய் சயனித்தான்।

Verse 47

चतुर्युगसहस्रान्तं कल्पमाहुर्महर्षयः / वाराहो वर्तते कल्पो यस्य विस्तार ईरितः

மகर्षிகள் கூறுவர்: நான்கு யுகங்களின் ஆயிரம் சுழற்சிகள் நிறைவடையும் அளவு ஒரு கல்பம். இப்போது நடைபெறுவது வராஹ-கல்பம்; அதன் விரிவுரை கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 48

असंख्यातास्तथा कल्पा ब्रह्मविष्णुशिवात्मकाः / कथिता हि पुराणेषु मुनिभिः कालचिन्तकैः

அவ்வாறே கல்பங்கள் எண்ணற்றவை—பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் ஆகியோரின் இயல்பை உடையவை. காலத்தைத் தியானிக்கும் முனிவர்கள் புராணங்களில் அவற்றை உரைத்துள்ளனர்।

Verse 49

सात्त्विकेष्वथ कल्पेषु माहात्म्यमधिकं हरेः / तामसेषु हरस्योक्तं राजसेषु प्रजापतेः

சாத்த்விக கல்பங்களில் ஹரி (விஷ்ணு) மகிமை மிகுதியென; தாமச கல்பங்களில் ஹர (சிவன்) மகிமையென; ராஜச கல்பங்களில் பிரஜாபதி (பிரம்மா) மகிமையென கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 50

यो ऽयं प्रवर्तते कल्पो वाराहः सात्त्विको मतः / अन्ये च सात्त्विकाः कल्पा मम तेषु परिग्रहः

இப்போது நடைபெறும் இந்தக் கல்பம் வராஹ-கல்பம்; இது சாத்த்விகம் எனக் கருதப்படுகிறது. மற்ற சாத்த்விக கல்பங்களும் உள்ளன; அவற்றில் எனக்கு சிறப்பு பற்றும் ஏற்றுக்கொள்ளுதலும் உண்டு।

Verse 51

ध्यानं तपस्तथा ज्ञानं लब्ध्वा तेष्वेव योगिनः / आराध्य गिरिशं मां च यान्ति तत् परमं पदम्

தியானம், தவம், மெய்ஞ்ஞானம் ஆகியவற்றைப் பெற்று அவற்றிலேயே நிலைபெறும் யோகிகள்—கிரீசன் (சிவன்) மற்றும் என்னையும் வழிபட்டு—அந்த பரம பதத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 52

सो ऽहं सत्त्वं समास्थाय मायी मायामयीं स्वयम् / एकार्णवे जगत्यस्मिन् योगनिद्रां व्रजामि तु

நான்—சத்த்வ குணத்தை ஏற்று—மாயையின் அதிபதியாகவும், தானே மாயாமயனாகவும் இருந்து, இவ்வுலகம் ஒரே பெருங்கடலாகும் போது யோகநித்திரையில் புகுகின்றேன்.

Verse 53

मां पश्यन्ति महात्मानः सुप्तं कालं महर्षयः / जनलोके वर्तमानास्तपसा योगचक्षुषा

மகாத்மா மகரிஷிகள் (பொதுமக்களின்) உறக்கக் காலத்திலும் என்னைத் தரிசிக்கின்றனர்; மனிதலோகத்தில் இருந்தபடியே தவமும் யோகக் கண்களாலும் காண்கிறார்கள்.

Verse 54

अहं पुराणपुरुषो भूर्भुवः प्रभवो विभुः / सहस्रचरणः श्रीमान् सहस्रांशुः सहस्रदृक्

நான் புராண புருஷன்—பூவும் புவவும் ஆகியவற்றின் தோற்றமும் அனைத்திலும் பரவிய ஆண்டவன்; ஆயிரம் பாதங்களும், திருவும், ஆயிரம் கதிர்களும், ஆயிரம் கண்களும் உடையவன்.

Verse 55

मन्त्रो ऽग्निर्ब्राह्मिणा गावः कुशाश्च समिधो ह्यहम् / प्रोक्षणी च श्रुवश्चैव सोमो घृतमथास्म्यहम्

நானே மந்திரம், நானே யாக அக்கினி; நானே பிராமணர்கள், நானே பசுக்கள்; நானே குசப்புல், நானே சமித்து; நானே ப்ரோக்ஷணீ, நானே ஸ்ருவா; நானே சோமம், நானே நெய்யும்.

Verse 56

संवर्तको महानात्मा पवित्रं परमं यशः / वेदो वेद्यं प्रभुर्गोप्ता गोपतिर्ब्रह्मणो मुखम्

அவரே ஸம்வர்த்தகன், மகாத்மா—தூய்மையின் உருவமும் பரம யசஸும். அவரே வேதமும் வேதத்தின் அறியத்தக்க பொருளும்; அவரே பிரபு, காவலன், கோபதி, பிரம்மாவின் வாயும் ஆவார்.

Verse 57

अनन्तस्तारको योगी गतिर्गतिमतां वरः / हंसः प्राणो ऽथ कपिलो विश्वमूर्तिः सनातनः

நீ அனந்தன், தாரகன், யோகி; நீயே பரமகதி, கதியை நாடுவோர்க்கு சிறந்த அடைக்கலம். நீ ஹம்ஸன்—உள்ளே இயங்கும் ஆத்மசொரூபம்; நீ பிராணன்; நீ கபிலன்; நீ விஸ்வமூர்த்தி, சனாதனன்.

Verse 58

क्षेत्रज्ञः प्रकृतिः कालो जगद्बीजमथामृतम् / माता पिता महादेवो मत्तो ह्यन्यन्न विद्यते

நானே க்ஷேத்ரஜ்ஞன், பிரக்ருதி, காலம்; நானே உலகின் விதையும் அம்ருதமும். நானே தாய், நானே தந்தை; நானே மகாதேவன். என்னைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை.

Verse 59

आदित्यवर्णो भुवनस्य गोप्ता नारायणः पुरुषो योगमूर्तिः / मां पश्यन्ति यतयो योगनिष्ठा ज्ञात्वात्मानममृतत्वं व्रजन्ति

நான் ஆதித்யவர்ணன், உலகங்களின் காவலன், நாராயணன்—புருஷன், யோகமூர்த்தி. யோகத்தில் நிலைத்த யதிகள் என்னைத் தரிசிக்கின்றனர்; ஆத்மாவை அறிந்து அமரத்துவம் அடைகின்றனர்.