Adhyaya 44

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे त्रिचत्वारिंशो ऽध्यायः कूर्म उवाच अतः परं प्रवक्ष्यामि प्रतिसर्गमनुत्तमम् / प्राकृतं हि समासेन शृणुध्वं गदतो मम

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பின்வகுப்பில் திரிசத்வாரிம்ஶ அத்தியாயம். கூர்மன் கூறினான்—இனி நான் பிரதிஸர்கம் எனும் இரண்டாம் படைப்பின் உத்தமத் தத்துவத்தை, பிராக்ருத முறையைச் சுருக்கமாக உரைப்பேன்; என் சொற்களை கேளுங்கள்.

Verse 2

गते परार्धद्वितये कालो लोकप्रकालनः / कालाग्निर्भस्मसात् कर्तुं करोति निकिलं मतिम्

இரு பரார்த்தங்கள் கடந்தபின், உலகங்களை ஒழுங்குபடுத்தும் காலமே ‘காலாக்னி’யாய் மாறி, முழு பிரபஞ்சத்தையும் சாம்பலாக்கத் தீர்மானிக்கிறது.

Verse 3

स्वात्मन्यात्मानमावेश्य भूत्वा देवो महेश्वरः / दहेदशेषं ब्रह्माण्डं सदेवासुरमानुषम्

தன் ஆத்மாவில் ஆத்மாவை ஒடுங்கச் செய்து, மகேஸ்வரன் தகிக்கும் சக்தியாய் மாறி, தேவர்–அசுரர்–மனிதர் உட்பட முழு பிரம்மாண்டத்தையும் எரிக்கிறார்.

Verse 4

तमाविश्य महादेवो भगवान्नीललोहितः / करोति लोकसंहारं भीषणं रूपमाश्रितः

அந்த (பிரளயத் தத்துவத்தில்) புகுந்து, பகவான் நீலலோஹித மகாதேவன் பயங்கர ரூபம் ஏற்று உலகங்களின் சங்காரத்தை நிகழ்த்துகிறார்.

Verse 5

प्रविश्य मण्डलं सौरं कृत्वासौ बहुधा पुनः / निर्दहत्यखिलं लोकं सप्तसप्तिस्वरूपधृक्

சூரிய மண்டலத்தில் புகுந்து அவர் மீண்டும் பலவகையாகப் பலரூபமாவார்; ‘சப்த-சப்தி’ (எண்ணிலடங்கா கதிர்-ரூபங்கள்) தாங்கி முழு உலகத்தையும் எரிக்கிறார்.

Verse 6

स दग्ध्वा सकलं सत्त्वमस्त्रं ब्रह्मशिरो महत् / देवतानां शरीरेषु क्षिपत्यखिलदाहकम्

அனைத்து உயிர்களையும் எரித்த பின், ‘பிரஹ்மசிர’ எனும் மாபெரும் அஸ்திரம்—அனைத்தையும் தகிக்கும் தீ—தேவர்களின் உடல்களிலும் எறியப்பட்டு, அவர்களை முழுவதும் சுட்டெரிக்கிறது.

Verse 7

दग्धेष्वशेषदेवेषु देवी गिरिवरात्मजा / एकासा साक्षिणी शंभोस्तिष्ठते वैदिकी श्रुतिः

அனைத்து தேவர்களும் தகைந்து அழிந்தபோது, மலைவரன் மகளான தேவி ஒருத்தியே ஶம்புவின் ஒரே சாட்சியாக நிலைத்தாள்; வேதச் ஸ்ருதியும் ஒரே சான்றாக நிலைபெற்றது.

Verse 8

शिरः कपालैर्देवानां कृतस्त्रग्वरभूषणः / आदित्यचन्द्रादिगणैः पूरयन् व्योममण्डलम्

தேவர்களின் தலைக் கபாலங்களால் செய்யப்பட்ட சிறந்த மாலையும் உயர்ந்த ஆபரணங்களும் அணிந்து, ஆதித்யன், சந்திரன் முதலிய ஒளிக்கூட்டங்களால் வானமண்டலத்தை நிரப்பினான்.

Verse 9

सहस्रनयनो देवः सहस्राकृतिरिश्वरः / सहस्रहस्तचरणः सहस्रार्चिर्महाभुजः

அந்த தேவ-ஈஸ்வரன் ஆயிரம் கண்களும் ஆயிரம் உருவங்களும் உடையவன்; ஆயிரம் கைகள் கால்களுடன், ஆயிரம் தீச்சுடர்களைப் போல் ஒளிரும் மகாபுஜன்.

Verse 10

दंष्ट्राकरालवदनः प्रदीप्तानललोचनः / त्रिशूली कृत्तिवसनो योगमैश्वरमास्थितः

பயங்கரப் பற்களுடன் கொடூர முகம் உடையவன், தீப்போல் எரியும் கண்கள் உடையவன்; திரிசூலம் தாங்கி, தோலாடை அணிந்து, ஈஸ்வரனின் ஐஸ்வர்ய யோகத்தில் நிலைத்திருக்கிறான்.

Verse 11

पीत्वा तत्परमानन्दं प्रभूतममृतं स्वयम् / करोति ताण्डवं देवीमालोक्य परमेश्वरः

அந்த பரமானந்தமயமான பெருமளவு அமிர்தத்தைத் தாமே அருந்தி, பரமேஸ்வரன் தேவியைத் தரிசித்து தாண்டவம் ஆடுகின்றான்.

Verse 12

पीत्वा नृत्तामृतं देवी भर्तुः परममङ्गला / योगमास्थाय देवस्य देहमायाति शूलिनः

இறைவனின் நடனஅமுதத்தை அருந்திய பரமமங்கலமயி, கணவன்பக்தியுடைய தேவி யோகத்தில் லயித்து, சூலதாரி சிவனின் திவ்ய உடலை அடைகிறாள்.

Verse 13

संत्यक्त्वा ताण्डवरसं स्वेच्छयैव पिनाकधृक् / ज्योतिः स्वभावं भगवान् दग्ध्वा ब्रह्माण्डमण्डलम्

தன் சுயஇச்சையால் தாண்டவ ரசத்தை விட்டு, பினாகதாரி பகவான் தன் ஜோதிர்மய இயல்பில் நிலைத்து, பிரம்மாண்ட மண்டலத்தை எரித்து அழித்தார்.

Verse 14

संस्थितेष्वथ देवेषु ब्रह्मविष्णुपिनाकिषु / गुणैरशेषैः पृथिवीविलयं याति वारिषु

பின்னர் பிரம்மா, விஷ்ணு, பினாகதாரி (சிவன்) ஆகிய தேவர்கள் தத்தம் நிலையிலே ஒடுங்கியபோது, பூமி தன் எல்லா குணங்களுடனும் நீரிலே லயித்து பிரளயத்தை அடைகிறது.

Verse 15

स वारितत्त्वं सगुणं ग्रसते हव्यवाहनः / तेजस्तु गुणसंयुक्तं वायौ संयाति संक्षयम्

அப்போது ஹவ்யவாஹனன் எனும் அக்னி, நீர்தத்துவத்தை அதன் குணங்களுடன் விழுங்குகிறது; மேலும் அக்னியின் தேஜஸும் குணங்களுடன் கூடி வாயுவில் கலந்து க்ஷயத்தை (பிரளயத்தை) அடைகிறது.

Verse 16

आकाशे सगुणो वायुः प्रलयं याति विश्वभृत् / भूतादौ च तथाकाशं लीयते गुणसंयुतम्

ஓ உலகைத் தாங்குபவனே! பிரளயத்தில் குணங்களுடன் கூடிய வாயு ஆகாயத்தில் லயிக்கிறது; அதுபோலவே பூதங்களின் ஆதிமூலத்தில் ஆகாயமும் குணங்களுடன் சேர்ந்து லயமடைகிறது.

Verse 17

इन्द्रियाणि च सर्वाणि तैजसे यान्ति संक्षयम् / वैकारिके देवगणाः प्रलंय यान्ति सत्तमाः

பிரளயத்தில் எல்லா இந்திரியங்களும் தைஜஸத் தத்துவத்தில் லயமடைகின்றன; அதுபோல, ஹே சத்தமா, தேவர்கணமும் வைகாரிகத் தத்துவத்தில் கலந்து பிரளயத்தை அடைகின்றனர்।

Verse 18

वैकारिकस्तैजसश्च भूतादिश्चेति सत्तमाः / त्रिविधो ऽयमहङ्कारो महति प्रलंय व्रजेत्

ஹே சத்தமா, இந்த அஹங்காரம் மூவகை—வைகாரிக (சாத்த்விக), தைஜஸ (ராஜஸ), பூதாதி (தாமஸ). பிரளயத்தில் இது மகத் தத்துவத்தில் லயமடைந்து அதிலேயே மீளச் சேர்கிறது।

Verse 19

महान्तमेभिः सहितं ब्रह्माणमतितेजसम् / अव्यक्तं जगतो योनिः संहरेदेकमव्ययम्

இந்த மகத் தத்துவங்களோடு சேர்த்து, அவர் மிகுந்த தேஜஸுடைய பிரம்மாவையும் கூட ஒடுக்குகிறார்; உலகின் யோனியான அவ்யக்தம், முழு பிரபஞ்சத்தையும் ஒரே அவ்யய பரத்தத்துவத்தில் ஒன்றாக்குகிறது।

Verse 20

एवं संहृत्य भूतानि तत्त्वानि च महेश्वरः / वियोजयति चान्योन्यं प्रधानं पुरुषं परम्

இவ்வாறு பூதங்களையும் தத்துவங்களையும் ஒடுக்கிய பின், மகேஸ்வரன் பிரதானம் (பிரகృతి) மற்றும் பரம புருஷனை ஒன்றிலொன்று இருந்து பிரித்துவிடுகிறார்।

Verse 21

प्रधानपुंसोरजयोरेष संहार ईरितः / महेश्वरेच्छाजनितो न स्वयं विद्यते लयः

குணங்களுடன் கூடிய பிரதானம் மற்றும் புருஷன் இவர்களின் இந்தச் சங்காரம் இவ்வாறு கூறப்பட்டது. லயம் தானாக நிகழாது; அது மகேஸ்வரனின் இச்சையால் மட்டுமே உண்டாகிறது।

Verse 22

गुणसाम्यं तदव्यक्तं प्रकृतिः परिगीयते / प्रधानं जगतो योनिर्मायातत्त्वमचेतनम्

குணங்களின் சமநிலை நிலை ‘அவ்யக்தம்’ எனப்படுகிறது. அதுவே பிரக்ருதி—பிரதானம், உலகின் யோனி, மாயா-தத்துவம்; தன்னிலையில் அசேதனம்.

Verse 23

कूटस्थश्चिन्मयो ह्यात्मा केवलः पञ्चविंशकः / गीयते मुनिभिः साक्षी महानेकः पितामहः

மாறாத கூடஸ்தனாகிய சின்மய ஆத்மா தனித்தும் பரமமும்—அதே இருபத்திஐந்தாம் தத்துவம். முனிவர் அவரை ‘சாட்சி’ எனப் பாடுவர்—மகான், ஒருவனாய் பலராய் தோன்றும் ஆதிப் பிதாமகன்.

Verse 24

एवं संहारकरणी शक्तिर्माहेश्वरी ध्रुवा / प्रधानाद्यं विशेषान्तं दहेद् रुद्र इति श्रुतिः

இவ்வாறு சங்காரம் செய்யும் நிலையான மாஹேஸ்வரீ சக்தி, பிரதானம் முதல் விசேஷாந்தம் வரை அனைத்தையும் எரித்தழிக்கிறது—‘ருத்ரன் எரிக்கிறான்’ என ஸ்ருதி கூறுகிறது.

Verse 25

योगिनामथ सर्वेषां ज्ञानविन्यस्तचेतसाम् / आत्यन्तिकं चैव लयं विदधातीह शङ्करः

விடுதலை தரும் ஞானத்தில் மனம் நிலைத்த எல்லா யோகிகளுக்கும், சங்கரன் இங்கே ஆத்தியந்திகமான பரம லயத்தை—பரமத்தில் முழு லீனத்தை—அருள்கிறான்.

Verse 26

इत्येष भगवान् रुद्रः संहारं कुरुते वशी / स्थापिका मोहनी शक्तिर्नारायण इति श्रुतिः

இவ்வாறு ஆளுமை கொண்ட பகவான் ருத்ரன் சங்காரம் செய்கிறான்; ஆனால் நிறுவும், மயக்கும் சக்தியை ஸ்ருதி ‘நாராயணன்’ என அறிவிக்கிறது.

Verse 27

हिरण्यगर्भा भगवान् जगत् सदसदात्मकम् / सृजेदशेषं प्रकृतेस्तन्मयः पञ्चविंशकः

பகவான் ஹிரண்யகர்பராகப் பிரகிருதியிலிருந்து வெளிப்பட்டதும் வெளிப்படாததும் ஆகிய இயல்புடைய முழு உலகையும் படைக்கிறார்; அதில் தன்னையே சாரமாகக் கொண்டு எங்கும் வியாபித்ததால் அவர் இருபத்திஐந்தாம் தத்துவம் எனப் போற்றப்படுகிறார்।

Verse 28

सर्वज्ञाः सर्वगाः शान्ताः स्वात्मन्येवव्यवस्थिताः / शक्तयो ब्रह्मविण्वीशा भुक्तिमुक्तिफलप्रदाः

அந்த தெய்வீக சக்திகள் அனைத்தையும் அறிந்தவை, எங்கும் நிறைந்தவை, அமைதியானவை; தம் ஆத்மஸ்வரூபத்திலேயே நிலைத்தவை. அவை பிரம்மா, விஷ்ணு, ஈசன் (சிவன்) ஆகியோரின் சக்திகளாய், போகம் (புக்தி) மற்றும் விடுதலை (முக்தி) ஆகிய பலன்களை அருளுகின்றன।

Verse 29

सर्वेश्वराः सर्ववन्द्याः शाश्वतानन्तभोगिनः / एकमेवाक्षरं तत्त्वं पुंप्रधानेश्वरात्मकम्

அனைத்து உலகங்களின் ஈச்வரர்கள் அனைவராலும் வணங்கத்தக்கவர்கள்; அவர்கள் நிலையான முடிவற்ற போகங்களை அனுபவிப்பவர்களாயினும், தத்துவம் ஒன்றே—அழியாத அక్షரம்—அது புருஷன், பிரதானம், ஈச்வரன் என்ற மும்மையின் இயல்பாகும்।

Verse 30

अन्याश्च शक्तयो दिव्याः सन्ति तत्र सहस्रशः / इज्यन्ते विविधैर्यज्ञैः शक्रादित्यादयो ऽमराः

அங்கே ஆயிரக்கணக்கான பிற தெய்வீக சக்திகளும் உள்ளன; மேலும் இந்திரன், ஆதித்யர்கள் முதலிய அமர தேவர்கள் பலவகை யாகங்களால் வழிபடப்படுகின்றனர்।

Verse 31

एकैकस्य सहस्राणि देहानां वै शतानि च / कथ्यन्ते चैव माहात्म्याच्छक्तिरेकैव निर्गुणाः

ஒவ்வொருவருக்கும் உடல்கள் ஆயிரங்களாகவும்—மேலும் நூறுகளாகவும்—கூறப்படுகின்றன; ஆனால் பரம மகிமையால் சக்தி ஒன்றே, அது நிர்குணம் (குணாதீதம்) ஆகும்।

Verse 32

तां तां शक्तिं समाधाय स्वयं देवो महेश्वरः / करोति देहान् विविधान् ग्रसते चैव लीलया

அந்த அந்த சக்தியை ஏற்று, தாமே தேவனான மகேஸ்வரர் பலவகை உடல்களை வெளிப்படுத்துகிறார்; அதேபோல் லீலையாலே அவற்றை விழுங்கி ஒடுக்குகிறார்.

Verse 33

इज्यते सर्वयज्ञेषु ब्राह्मणैर्वेदवादिभिः / सर्वकामप्रदो रुद्र इत्येषा वैदिकी श्रुतिः

எல்லா யாகங்களிலும் வேதவாதி பிராமணர்கள் ருத்ரனை வழிபடுகின்றனர். “ருத்ரன் எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வான்”—இதுவே வைதிக ஸ்ருதி.

Verse 34

सर्वासामेव शक्तीनां ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः / प्राधान्येन स्मृता देवाः शक्तयः परमात्मनः

எல்லா சக்திகளிலும் பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரர் முதன்மையென நினைக்கப்படுகின்றனர்; இத்தேவர்கள் பரமாத்மாவின் உயர்ந்த சக்திகளே.

Verse 35

आद्यः परस्ताद् भगवान् परमात्मा सनातनः / गीयते सर्वशक्त्यात्मा शूलपाणिर्महेश्वरः

அவர் ஆதியாய், பரத்திற்கும் பரமான பகவான், பரமாத்மா, சனாதனன். எல்லாச் சக்திகளின் ஆத்மாவாய், சூலபாணி மகேஸ்வரன் எனப் பாடப்படுகிறார்.

Verse 36

एनमेके वदन्त्यग्निं नारायणमथापरे / इन्द्रमेके परे विश्वान् ब्रह्माणमपरे जगुः

சிலர் அவரை அக்னி என்கிறார்கள்; மற்றோர் சிலர் நாராயணன் என்கிறார்கள். சிலர் இந்திரன் எனவும், சிலர் விச்வமெனவும், இன்னோர் சிலர் பிரம்மா எனவும் பாடுகின்றனர்.

Verse 37

ब्रह्मविष्णवग्निवरुणाः सर्वे देवास्तथर्षयः / एकस्यैवाथ रुद्रस्य भेदास्ते परिकीर्तिताः

பிரம்மா, விஷ்ணு, அக்னி, வருணன்—அனைத்து தேவர்களும், அதுபோல ரிஷிகளும்—ஒரே ருத்ரனின் வேறுபட்ட வெளிப்பாடுகளாகவே கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 38

यं यं भेदं समाश्रित्य यजन्ति परमेश्वरम् / तत् तद् रूपं समास्थाय प्रददाति फलं शिवः

மக்கள் எந்த எந்த வேறுபட்ட பாவத்தைக் (உபாசனை முறையைக்) கொண்டு பரமேஸ்வரனை வழிபடுகிறார்களோ, சிவன் அதே அதே ரூபத்தை ஏற்று அதற்கேற்ற பலனை அளிக்கிறார்.

Verse 39

तस्मादेकतरं भेदं समाश्रित्यापि शाश्वतम् / आराधयन्महादेवं याति तत्परमं पदम्

ஆகையால், ஒரே நிலையான வேறுபாட்டை (ஒரே உபாசனை வழியை) ஏற்றுக்கொண்டாலும், மகாதேவனை ஆராதிப்பவன் அந்த பரம பதத்தை அடைகிறான்.

Verse 40

किन्तु देवं महादेवं सर्वशक्तिं सनातनम् / आराधयेद् वै गिरिशं सगुणं वाथ निर्गुणम्

ஆனால் அந்த தேவன்—மகாதேவன், சனாதனமான அனைத்துச் சக்திகளின் நிதியான கிரீசன்—அவரையே சாகுணமாகவோ நிர்குணமாகவோ வழிபட வேண்டும்.

Verse 41

मया प्रोक्तो हि भवतां योगः प्रागेव निर्गुणः / आरुरुक्षुस्तु सगुणं पूजयेत् परमेश्वरम्

நான் உங்களுக்கு முன்பே நிர்குண யோகத்தை உபதேசித்தேன்; ஆனால் இன்னும் உயர ஏற முயல்வோர் பரமேஸ்வரனை சாகுண ரூபத்தில் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 42

पिनाकिनं त्रिनयनं जटिलं कृत्तिवाससम् / पद्मासनस्थं रुक्माभं चिन्तयेद् वैदिकी श्रुतिः

வேதச் சுருதி விதிக்கிறது—பினாகம் தாங்கிய, மும்முகக் கண்களுடைய, ஜடாதரன், தோலாடை அணிந்தவன், பத்மாசனத்தில் அமர்ந்த, பொன்னொளி வீசும் சிவனைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 43

एष योगः समुद्दिष्टः सबीजो मुनिसत्तमाः / तस्मात् सर्वान् परित्यज्य देवान् ब्रह्मपुरोगमान् / आराधयेद् विरूपाक्षमादिमध्यान्तसंस्थितम्

முனிவரே! ஆதாரமுள்ள (பீஜமுடைய) யோகம் இவ்வாறு போதிக்கப்பட்டது. ஆகவே பிரம்மா முதலிய எல்லாத் தேவர்களையும் விட்டு, ஆதியும் நடுவும் முடிவுமாய் நிலைக்கும் விரூபாக்ஷ சிவனை ஆராதிக்க வேண்டும்।

Verse 44

भक्तियोगसमायुक्तः स्वधर्मनिरतः शुचिः / तादृशं रूपमास्थाय समायात्यन्तिकं शिवम्

பக்தியோகத்தில் இணைந்து, தன் தர்மத்தில் நிலைத்து, தூய்மையடைந்து, அதே போன்ற ரூபத்தை ஏற்று, சிவனின் அண்மையை அடைந்து இறுதியில் அவரையே பெறுகிறான்।

Verse 45

एष योगः समुद्दिष्टः सबीजो ऽत्यन्तभावने / यथाविधि प्रकुर्वाणः प्राप्नुयादैश्वरं पदम्

ஆழ்ந்த தியானத்திற்காக இந்த பீஜமுடைய யோகம் போதிக்கப்பட்டது. விதிப்படி பயிற்சி செய்பவன் ஈசுவரனின் ஐஸ்வர்யப் பதத்தை அடைகிறான்।

Verse 46

अत्राप्यशक्तो ऽथ हरं विष्णुं बह्माणमर्चयेत् / अथ चेदसमर्थः स्यात् तत्रापि मुनिपुङ्गवाः / ततो वाय्वग्निशक्रादीन् पूजयेद् भक्तिसंयुतः

இங்கேயும் இயலாதவன் என்றால் ஹரன் (சிவன்), விஷ்ணு, பிரம்மா ஆகியோரைக் அர்ச்சிக்கட்டும். அதற்கும் இயலாவிட்டால், முனிவரே, பக்தியுடன் வாயு, அக்னி, சக்ரன் (இந்திரன்) முதலிய தேவர்களைப் பூஜிக்கட்டும்।

Verse 47

ये चान्ये भावने शुद्धे प्रागुक्ते भवतामिह / अथापि कथितो योगो निर्बोजश्च सबीजकः

இங்கே உங்கள் நன்மைக்காக முன்பு உரைக்கப்பட்ட பிற தூய பாவனைச் சாதனைகளோடு, யோகமும் விளக்கப்பட்டது—நிர்பீஜமும் சபீஜமும் என இரு வகையிலும்।

Verse 48

ज्ञानं तदुक्तं निर्बोजं पूर्वं हि भवतां मया / विष्णुं रुद्रं विरञ्चिं च सबीजं भावयेद् बुधः / सथवाग्न्यादिकान् देवांस्तत्परः संयतेन्द्रियः

நான் முன்பு உங்களுக்குச் ‘நிர்பீஜ’ என உரைத்த அந்த ஞானமே உண்மையில் போதிக்கப்பட்டது. ஆனால் அறிவுடைய சாதகர்—இந்திரியங்களை அடக்கி, அதில் ஒருமுகமாக நிலைத்து—‘சபீஜ’ பாவனையால் விஷ்ணு, ருத்ர, விரஞ்சி (பிரம்மா) மற்றும் அக்னி முதலிய தேவர்களையும் தியான ஆதாரங்களாகக் கொண்டு தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 49

पूजयेत् पुरुषं विष्णुं चतुर्मूर्तिधरं हरिम् / अनादिनिधनं देवं वासुदेवं सनातनम्

பரம புருஷனான விஷ்ணுவை—நான்கு மூர்த்திகளைத் தாங்கும் ஹரியை—ஆதி இல்லாத, அந்தம் இல்லாத, சனாதன தேவனான வாசுதேவனை வழிபட வேண்டும்।

Verse 50

नारायणं जगद्योनिमाकाशं परमं पदम् / तल्लिङ्गधारी नियतं तद्भक्तस्तदपाश्रयः / एष एव विधिर्ब्राह्मे भावने चान्तिके मतः

நாராயணன்—உலகத்தின் யோனி, ஆகாயம்போல் எங்கும் நிறைந்தவன், பரம பதம்—அவனிலேயே பாவனையை நிலைநிறுத்தி, அவனுடைய புனிதச் சின்னங்களைத் தரித்து, ஒழுக்கத்தில் நிலைத்து, அவனுக்கு பக்தனாய் இருந்து, அவனையே ஒரே சரணமாகக் கொள்ள வேண்டும். பிராஹ்ம மரபில், உள்ளார்ந்த பாவனையிலும் இறைவனின் நெருங்கிய அணுகுமுறையிலும் இதுவே விதி எனக் கருதப்படுகிறது।

Verse 51

इत्येतत् कथितं ज्ञानं भावनासंश्रयं परम् / इन्द्रद्युम्नाय मुनये कथितं यन्मया पुरा

இவ்வாறு பாவனையை ஆதாரமாகக் கொண்ட பரம ஞானம் உரைக்கப்பட்டது. இதே உபதேசத்தை நான் முன்பு முனிவர் இந்திரத்யும்னருக்கு கூறினேன்।

Verse 52

अव्यक्तात्मकमेवेदं चेतनाचेतनं जगत् / तदीश्वरः परं ब्रह्म तस्माद् ब्रह्ममयं जगत्

இந்த முழு உலகமும்—சேதனமும் அசேதனமும் உட்பட—அவ்யக்தத்தையே தன் சாரமாகக் கொண்டது. இதன் ஈசன் பரம்பிரம்மம்; ஆகவே உலகம் பிரம்மமயம், பிரம்மவ்யாப்தம்.

Verse 53

सूत उवाच एतावदुक्त्वा भगवान् विरराम जनार्दनः / तुष्टुवुर्मुनयो विष्णुं शक्रेण सह माधवम्

சூதர் கூறினார்: இவ்வளவு உரைத்த பின் பகவான் ஜனார்தனன் மௌனமானான். அப்போது முனிவர்கள் சக்ரன் (இந்திரன்) உடன் விஷ்ணு—மாதவனை—புகழ்ந்து பாடினர்.

Verse 54

मुनय ऊचुः नमस्ते कूर्मरूपाय विष्णवे परमात्मने / नारायणाय विश्वाय वासुदेवाय ते नमः

முனிவர்கள் கூறினர்: கூர்மரூபம் கொண்ட விஷ்ணுவே, பரமாத்மாவே, உமக்கு நமஸ்காரம். நாராயணா, விஸ்வஸ்வரூபா, வாசுதேவா—உமக்கு வணக்கம்.

Verse 55

नमो नमस्ते कृष्णाय गोविन्दाय नमो नमः / माधवाय नमस्तुभ्यं नमो यज्ञेश्वराय च

கிருஷ்ணா, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்; கோவிந்தா, உமக்கு மறுமறுப் பணிவு. மாதவா, உமக்கு வணக்கம்; யஜ்ஞேஸ்வரா, உமக்கும் நமோ நமः.

Verse 56

सहस्रशिरसे तुभ्यं सहस्राक्षाय ते नमः / नमः सहस्रहस्ताय सहस्रचरणाय च

ஆயிரம் தலைகள் உடைய உமக்கு நமஸ்காரம்; ஆயிரம் கண்கள் உடைய உமக்கு வணக்கம். ஆயிரம் கைகள் உடைய உமக்கு நமः; ஆயிரம் பாதங்கள் உடைய உமக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 57

ॐ नमो ज्ञानरूपाय परमात्मस्वरूपिणे / आनन्दाय नमस्तुभ्यं मायातीताय ते नमः

ஓம்—ஞானஸ்வரூபனே, பரமாத்மஸ்வரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஆனந்தஸ்வரூபனே, உமக்கு வணக்கம்; மாயாதீதனே, உமக்கு நமः.

Verse 58

नमो गूढशरीराय निर्गुणाय नमो ऽस्तु ते / पुरुषाय पुराणाय सत्तामात्रस्वरूपिणे

கூட (புலனுக்கு அப்பாற்பட்ட) உடலுடையவனே, நிர்குணப் பெருமானே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஆதிபுருஷனே, புராண புருஷனே, சத்தாமாத்திர ஸ்வரூபனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 59

नमः सांख्याय योगाय केवलाय नमो ऽस्तु ते / धर्मज्ञानाधिगम्याय निष्कलाय नमो नमः

சாங்க்யமாகவும் யோகமாகவும் விளங்கும் உமக்கு நமஸ்காரம்; கேவலன், ஒரே பரம்பொருளே, உமக்கு நமः. தர்மமும் ஞானமும் கொண்டு அறியப்படுபவனே, நிஷ்கலனே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

Verse 60

नमोस्तु व्योमतत्त्वाय महायोगेश्वराय च / परावराणां प्रभवे वेदवेद्याय ते नमः

வ்யோமத்தத்துவமாக (எங்கும் நிறைந்த தத்துவமாக) உள்ள உமக்கு நமஸ்காரம்; மகாயோகேஸ்வரனே, உமக்கு நமஸ்காரம். பரம்-அபரம் இரண்டிற்கும் காரணனே, வேதங்களால் அறியப்படுபவனே, உமக்கு நமः.

Verse 61

नमो बुद्धाय शुद्धाय नमो युक्ताय हेतवे / नमो नमो नमस्तुभ्यं मायिने वेधसे नमः

சுத்த புத்தியாகிய புத்தனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; யுக்தனே, காரணஸ்வரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம். மீண்டும் மீண்டும் உமக்கு வணக்கம்—மாயையை ஆளும் வேதஸ் (விதாதா), உமக்கு நமः.

Verse 62

नमो ऽस्तु ते वराहाय नारसिंहाय ते नमः / वामनाय नमस्तुभ्यं हृषीकेशाय ते नमः

வராஹ ரூபமாகிய உமக்கு நமஸ்காரம்; நரசிம்ஹ ரூபமாகிய உமக்கு நமஸ்காரம். வாமன ரூபமாகிய உமக்கு வணக்கம்; ஹ்ருஷீகேசா, இந்திரியங்களின் ஆண்டவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 63

नमो ऽस्तु कालरुद्राय कालरूपाय ते नमः / स्वर्गापवर्गदात्रे च नमो ऽप्रतिहतात्मने

காலருத்ரனாகிய உமக்கு நமஸ்காரம்; காலமே வடிவான உமக்கு நமஸ்காரம். ஸ்வர்க்கமும் அபவர்க்கமும் (மோட்சமும்) அளிப்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; தடையற்ற ஆத்மாவான அஜேயனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 64

नमो योगाधिगम्याय योगिने योगदायिने / देवानां पतये तुभ्यं देवार्तिशमनाय ते

யோகத்தால் அடையத்தக்க உமக்கு நமஸ்காரம்; பரம யோகியே, யோகத்தை அருள்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். தேவர்களின் ஆண்டவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; தேவர்களின் துயரை நீக்குபவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 65

भगवंस्त्वत्प्रसादेन सर्वसंसारनाशनम् / अस्माभिर्विदितं ज्ञानं यज्ज्ञात्वामृतमश्नुते

ஹே பகவான், உமது அருளால் எங்களுக்கு அந்த ஞானம் அறியப்பட்டது; அது முழு ஸம்ஸாரச் சுழற்சியையும் அழிக்கிறது. அதை அறிந்தவன் அமரத்துவத்தை அடைகிறான்.

Verse 66

श्रुतास्तु विविधा धर्मा वंशा मन्वन्तराणि च / सर्गश्च प्रतिसर्गश्च ब्रह्माण्यस्यास्य विस्तरः

இங்கே பலவகை தர்மங்கள், வம்சப் பரம்பரைகள், மன்வந்தரங்கள் கேட்கப்பட்டன; அதுபோல ஸர்கமும் பிரதிஸர்கமும்—இதுவே இந்த பிரஹ்மாண்டத்தின் விரிவான வருணனை.

Verse 67

त्वं हि सर्वजगत्साक्षी विश्वो नारायणः परः / त्रातुमर्हस्यनन्तात्मंस्त्वमेव शरणं गतिः

நீயே அனைத்துலகிற்கும் சாட்சி, எங்கும் நிறைந்த பரம நாராயணன். ஹே அனந்தாத்மா, நீ காக்க வல்லவன்; நீயே என் சரணம், நீயே இறுதி கதி.

Verse 68

सूत उवाच एतद् वः कथितं विप्रा योगमोक्षप्रदायकम् / कौर्मं पुराणमखिलं यज्जगाद गदाधरः

சூதர் கூறினார்—ஓ விப்ரர்களே, யோகமும் மோட்சமும் அளிக்கும் இந்த முழுக் கூர்ம புராணத்தை, கதாதரர் (திரு விஷ்ணு) உரைத்ததுபோலவே நான் உங்களுக்குச் சொன்னேன்.

Verse 69

अस्मिन् पुराणे लक्ष्म्यास्तु संभवः कथितः पुरा / मोहायाशेषभूतानां वासुदेवेन योजनम्

இந்தப் புராணத்தில் முன்பே ஸ்ரீலட்சுமியின் தோற்றம் கூறப்பட்டுள்ளது; மேலும் வாசுதேவன் செய்த தெய்வீக ஏற்பாடும் கூறப்பட்டுள்ளது; அதனால் எல்லா உயிர்களும் மோகத்தில் மறைக்கப்படுகின்றன.

Verse 70

प्रजापतीनां सर्गस्तु वर्णधर्माश्च वृत्तयः / धर्मार्थकाममोक्षाणां यथावल्लक्षणं शुभम्

இங்கே பிரஜாபதிகளின் படைப்பு, வர்ணதர்மங்களும் அவர்களுக்குரிய வாழ்வொழுக்கங்களும், மேலும் தர்மம்-அர்த்தம்-காமம்-மோட்சம் ஆகியவற்றின் உண்மையான மங்கள லட்சணங்களும் முறையாக விளக்கப்பட்டுள்ளன.

Verse 71

पितामहस्य विष्णोश्च महेशस्य च धीमतः / एकत्वं च पृथक्त्वं च विशेषश्चोपवर्णितः

பிதாமஹன் (பிரம்மா), விஷ்ணு, ஞானமிகு மகேசன் (சிவன்) — இவர்களின் ஒன்றுமை, வேறுபாடு, மேலும் தனித்த சிறப்புப் பேதங்களும் இங்கே விளக்கப்பட்டுள்ளன.

Verse 72

भक्तानां लक्षणं प्रोक्तं समाचारश्च शोभनः / वर्णाश्रमाणां कथितं यथावदिह लक्षणम्

பக்தர்களின் இலக்கணங்கள் கூறப்பட்டன; அவர்களின் அழகிய ஒழுக்கநெறியும் விளக்கப்பட்டது. மேலும் இங்கு வர்ண-ஆசிரமங்களின் இலக்கணங்களும் முறையாகச் சரிவர விவரிக்கப்பட்டன.

Verse 73

आदिसर्गस्ततः पश्चादण्डावरणसप्तकम् / हिरण्यगर्भसर्गश्च कीर्तितो मुनिपुङ्गवाः

அதன்பின் ஆதிசர்க்கம் கூறப்பட்டது; பின்னர் பிரம்மாண்டத்தின் ஏழு ஆவரணங்கள் விளக்கப்பட்டன; மேலும், ஓ முனிவரே, ஹிரண்யகர்ப சர்க்கமும் புகழ்ந்து உரைக்கப்பட்டது.

Verse 74

कालसंख्याप्रकथनं माहात्म्यं चेश्वरस्य च / ब्रह्मणः शयनं चाप्सु नामनिर्वचनं तथा

இங்கு காலக் கணக்கீடு கூறப்படுகிறது; ஈசுவரனின் மகிமையும் விளக்கப்படுகிறது. மேலும் நீர்மேல் பிரம்மாவின் சயனம், பெயர்களின் நிர்வசனமும் (விளக்கமும்) கூறப்படுகிறது.

Verse 75

वराहवपुषा भूयो भूमेरुद्धरणं पुनः / मुख्यादिसर्गकथनं मुनिसर्गस्तथापरः

மீண்டும் வராக வடிவில் பூமியை உயர்த்திய நிகழ்வு கூறப்பட்டது; அதன் பின் முதன்மை முதலிய சர்க்கங்களின் விளக்கம், பின்னர் முனிசர்க்கமும் கூறப்பட்டது.

Verse 76

व्याख्यतो रुद्रसर्गश्च ऋषिसर्गश्च तापसः / धर्मस्य च प्रजासर्गस्तामसात् पूर्वमेव तु

ருத்ரசர்க்கம், ரிஷிசர்க்கம், தாபசசர்க்கம் ஆகியவை விளக்கப்பட்டன; மேலும் தர்மசர்க்கமும் பிரஜாசர்க்கமும் தாமசசர்க்கத்திற்கு முன்பே நிகழ்கின்றன.

Verse 77

ब्रह्मविष्णुविवादः स्यादन्तर्देहप्रवेशनम् / पद्मोद्भवत्वं देवस्य मोहस्तस्य च धीमतः

பிரம்மா மற்றும் விஷ்ணுவுக்கிடையே வாதம் எழுந்தது; பின்னர் உள்ளுடலில் புகுதல் என்ற நிகழ்வு கூறப்படுகிறது. தேவனின் தாமரையிலிருந்து தோன்றுதல் பற்றியும், அந்த ஞானியின்மேல் வந்த மயக்கமும் உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 78

दर्शनं च महेशस्य माहात्म्यं विष्णुनेरितम् / दिव्यदृष्टिप्रदानं च ब्रह्मणः परमेष्ठिनः

மகேசனின் தரிசனம், விஷ்ணு உரைத்த மகிமை, மேலும் பரமேஷ்டி பிரம்மாவுக்கு தெய்வீகக் காட்சி (திவ்யத்ருஷ்டி) அளித்தல்—இவையும் கூறப்படுகின்றன.

Verse 79

संस्तवो देवदेवस्य ब्रह्मणा परमेष्ठिना / प्रसादो गिरिशस्याथ वरदानं तथैव च

பரமேஷ்டி பிரம்மா தேவர்களின் தேவனைப் போற்றி ஸ்தோத்திரம் செய்தார்; அதன் பின் கிரீசன் (சிவன்) அருள் புரிந்து, அதேபோல் வரமும் அளித்தார்.

Verse 80

संवादो विष्णुना सार्धं शङ्करस्य महात्मनः / वरदानं तथापूर्वमन्तर्धानं पिनाकिनः

மகாத்மா சங்கரன் விஷ்ணுவுடன் நிகழ்த்திய உரையாடல், சிவன் அளித்த வரம், மேலும் பினாகியின் அதிசய மறைவு—இவையும் சொல்லப்படுகின்றன.

Verse 81

वधश्च कथितो विप्रा मधुकैटभयोः पुरा / अवतारो ऽथ देवस्य ब्रह्मणो नाभिपङ्कजात्

ஓ விப்ரர்களே, முற்காலத்தில் மது–கைடபர்களின் வதை கூறப்பட்டது; பின்னர் தேவன் பிரம்மாவின் அவதாரம்—பெருமானின் நாபித் தாமரையிலிருந்து பிறந்தவன்—என்று உரைக்கப்பட்டது.

Verse 82

एकीभावश्च देवस्य विष्णुना कथितस्ततः / विमोहो ब्रह्मणश्चाथ संज्ञालाभो हरेस्ततः

அப்போது விஷ்ணு இறைவனின் ஒருமைத் தன்மையை விளக்கினார். அதன் பின் பிரம்மாவின் மயக்கம் நீங்கி, பின்னர் ஹரியின் உண்மை அடையாளம் அறியப்பட்டது.

Verse 83

तपश्चरणमाख्यातं देवदेवस्य धीमतः / प्रादुर्भावो महेशस्य ललाटात् कथितस्ततः

இவ்வாறு ஞானமிகு தேவர்தேவனின் தவச்செயல் கூறப்பட்டது; பின்னர் அவரது நெற்றியிலிருந்து மகேசன் தோன்றிய நிகழ்வும் உரைக்கப்பட்டது.

Verse 84

रुद्राणां कथिता सृष्टिर्ब्रह्मणः प्रतिषेधनम् / भूतिश्च देवदेवस्य वरदानोपदेशकौ

இங்கே ருத்ரர்களின் படைப்பு, பிரம்மாவின் தடை (அடக்கம்) கூறப்பட்டுள்ளது. மேலும் தேவர்தேவன் (சிவன்) மகிமையும் வரம் அளிக்கும் உபதேசமும் விளக்கப்பட்டுள்ளன.

Verse 85

अन्तर्धानं च रुद्रस्य तपश्चर्याण्डजस्य च / दर्शनं देवदेवस्य नरनारीशरीरता

இங்கே ருத்ரனின் மறைவு, தவத்தால் பிறந்தவனின் (அண்டஜன்) மறைவும் கூறப்பட்டுள்ளது; மேலும் தேவர்தேவனின் தரிசனம்—ஆண்-பெண் இரு உடலுருவாக வெளிப்பட்டது—விளக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 86

देव्या विभागकथनं देवदेवात् पिनाकिनः / देव्यास्तु पश्चात् कथितं दक्षपुत्रीत्वमेव च

இவ்வாறு பினாகி தேவர்தேவன் (சிவன்) தேவியின் தெய்வீகப் பகுதிகளின் விளக்கத்தை உரைத்தார்; பின்னர் தேவி தக்ஷனின் மகளாக ஆனதையும் கூறினார்.

Verse 87

हिमवद्दुहितृत्वं च देव्या माहात्म्यमेव च / दर्शनं दिव्यरूपस्य वैश्वरूपस्य दर्शनम्

இதில் தேவி ஹிமவானின் மகளாக இருப்பதும், தேவியின் மஹாத்மியமும் கூறப்படுகிறது; மேலும் அவளது திவ்ய ரூப தரிசனம்—ஆம், அவளது வைஶ்வரூப (பிரபஞ்சமய) தரிசனமும் விளக்கப்படுகிறது।

Verse 88

नाम्नां सहस्रं कथितं पित्रा हिमवता स्वयम् / उपदेशो महादेव्या वरदानं तथैव च

தந்தை ஹிமவான் தாமே ஆயிரம் நாமங்களை உரைத்தார்; அதுபோல மஹாதேவியின் உபதேசமும், வரதானம் (வரப்பிரதானம்) என்பதும் கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 89

भृग्वादीनां प्रजासर्गो राज्ञां वंशस्य विस्तरः / प्राचेतसत्वं दक्षस्य दक्षयज्ञविमर्दनम्

பிருகு முதலிய முனிவர்களிலிருந்து பிரஜா-ஸ்ருஷ்டி, அரசர்களின் வம்ச விரிவான விவரம், தக்ஷனின் பிராசேதஸ வம்சத் தோற்றம், மேலும் தக்ஷ யாகத்தின் நாசம்—இவை கூறப்படுகின்றன।

Verse 90

दधीचस्य च दक्षस्य विवादः कथितस्तदा / ततश्च शापः कथितो मुनीनां मुनिपुङ्गवाः

அப்போது ததீசி மற்றும் தக்ஷன் இடையேயான விவாதம் கூறப்பட்டது; அதன் பின், ஓ முனிவரேந்தர்களே, முனிவர்கள் அளித்த சாபமும் விளக்கப்பட்டது।

Verse 91

रुद्रागतिः प्रसादश्च अन्तर्धानं पिनाकिनः / पितामहस्योपदेशः कीर्त्यते रक्षणाय तु

ருத்ரனின் நடை, அவரது பிரசாதம், மேலும் பினாகதாரியின் அந்தர்தானம் கூறப்படுகிறது; பாதுகாப்பிற்காக பிதாமஹன் (பிரம்மா) உபதேசமும் கீர்த்திக்கப்படுகிறது।

Verse 92

दक्षस्य च प्रजासर्गः कश्यपस्य महात्मनः / हिरण्यकशिपोर्नाशो हिरण्याक्षवधस्तथा

தக்ஷனின் பிரஜாசர்க்கமும், மகாத்மா கஷ்யபரின் சிருஷ்டி விரிவும் கூறப்பட்டன; அதுபோல ஹிரண்யகசிபுவின் நாசமும் ஹிரண்யாக்ஷனின் வதமும் உரைக்கப்பட்டன।

Verse 93

ततश्च शापः कथितो देवदारुवनौकसाम् / निग्रहश्चान्धकस्याथ गाणपत्यमनुत्तमम्

பின்னர் தேவதாரு வனத்தில் வாழும் முனிவர்கள் உரைத்த சாபம் கூறப்பட்டது; அதன் பின் அந்தகனின் அடக்கமும், ஸ்ரீகணபதியைப் பற்றிய ஒப்பற்ற உபதேசமும் சொல்லப்பட்டது।

Verse 94

प्रह्रादनिग्रहश्चाथ बलेः संयमनं ततः / बाणस्य निग्रहश्चाथ प्रसादस्तस्य शूलिनः

பின்பு பிரஹ்லாதனின் அடக்கமும், அதன் பின் பலியின் கட்டுப்பாடும்; அடுத்து பாணனின் தணிப்பும்—இறுதியில் சூலதாரி பரமேஸ்வரன் சிவனின் அருள்பிரசாதமும் கூறப்பட்டது।

Verse 95

ऋषीणां वंशविस्तारो राज्ञां वंशाः प्रकीर्तिताः / वसुदेवात् ततो विष्णोरुत्पत्तिः स्वेच्छया हरेः

முனிவர்களின் வம்ச விரிவும், அரசர்களின் வம்சங்களும் புகழ்ந்து கூறப்பட்டன. அதன் பின் வசுதேவரிடமிருந்து விஷ்ணுவின் அவதாரம் நிகழ்ந்தது—ஹரியின் பிறப்பு தன் சுயஇச்சையாலே ஏற்பட்டது।

Verse 96

दर्शनं चोपमन्योर्वै तपश्चरणमेव च / वरलाभो महादेवं दृष्ट्वा साम्बं त्रिलोचनम्

உபமன்யுவின் புனித தரிசனமும், அவர் மேற்கொண்ட தவச்சரியையும் கூறுகிறது; மேலும் மும்முகக் கண்களையுடைய சாம்ப மகாதேவனைத் தரிசித்து வரம் பெற்றதையும் உரைக்கிறது।

Verse 97

कैलासगमनं चाथ निवासस्तत्र शार्ङ्गिणः / ततश्च कथ्यते भीतिर्द्वारिवत्या निवासिनाम्

அதன்பின் கைலாசம் செல்லும் வரலாறும், சார்ங்கதாரி (விஷ்ணு) அங்கே வாசித்ததும்கூறப்படுகிறது; பின்னர் த்வாரிவதியின் குடிமக்களுக்கு எழுந்த அச்சம் விவரிக்கப்படுகிறது।

Verse 98

रक्षणं गरुडेनाथ जित्वा शत्रून् महाबलान् / नारादागमनं चैव यात्रा चैव गरुत्मतः

ஆண்டவனே! கருடன் மகாபலமுள்ள பகைவர்களை வென்று அளித்த பாதுகாப்பும், நாரதரின் வருகையும், கருத்மான் (கருடன்) மேற்கொண்ட அடுத்த பயணமும் கூறப்படுகிறது।

Verse 99

ततश्च कृष्णागमनं मुनीनामागतिस्ततः / नैत्यकं वासुदेवस्य शिवलिङ्गार्चनं तथा

பின்னர் கிருஷ்ணரின் வருகை, அதன் பின் முனிவர்களின் வருகை; மேலும் வாசுதேவரின் தினசரி அனுஷ்டானம்—அதாவது சிவலிங்க வழிபாடு—கூறப்படுகிறது।

Verse 100

मार्कण्डेयस्य च मुनेः प्रश्नः प्रोक्तस्ततः परम् / लिङ्गार्चननिमित्तं च लिङ्गस्यापि सलिङ्गिनः

அடுத்ததாக மார்கண்டேய முனிவரின் கேள்வி சொல்லப்படுகிறது; பின்னர் லிங்க வழிபாட்டின் காரணம்—லிங்கத்தின் பெருமையும் லிங்கியைத் தாங்கும் சிவனின் (லிங்கியின்) மகிமையும்—விளக்கப்படுகிறது।

Verse 101

यथात्म्यकथनं चाथ लिङ्गाविर्भाव एव च / ब्रह्मविष्णोस्तथा मध्ये कीर्तितो मुनिपुङ्गवाः

பின்னர், முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே! ஆத்மத் தத்துவத்தின் உண்மை விளக்கமும், லிங்கத்தின் அவதாரப் பிரகடனமும் கூறப்படுகிறது; மேலும் பிரம்மா-விஷ்ணுவின் நடுவே நிலைத்ததாகப் புகழப்பட்ட லிங்கமும் விவரிக்கப்படுகிறது।

Verse 102

मोहस्तयोस्तु कथितो गमनं चोर्ध्वतो ऽप्यधः / संस्तवो देवदेवस्य प्रसादः परमेष्ठिनः

அவ்விருவரின் மயக்கமும், மேலேவும் கீழேவும் செல்லும் அவர்களின் இயக்கமும் கூறப்பட்டது; இப்போது தேவர்களின் தேவனுக்கான துதி மற்றும் பரமேஷ்டின் இறைவனின் அருள் விளக்கப்படுகிறது।

Verse 103

अन्तर्धानं च लिङ्गस्य साम्बोत्पत्तिस्ततः परम् / कीर्तिता चानिरुद्धस्य समुत्पत्तिर्द्विजोत्तमाः

லிங்கம் மறைந்ததும், அதன் பின் சாம்பன் பிறப்பும் கூறப்பட்டது; ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, அனிருத்தனின் தோற்றமும் புகழ்ந்து உரைக்கப்பட்டது।

Verse 104

कृष्णस्य गमने बुद्धिरृषीणामागतिस्तथा / अनुवशासितं च कृष्णेन वरदानं महात्मनः

கிருஷ்ணன் புறப்படுவதற்கான தீர்மானமும், முனிவர்களின் வருகையும் நிகழ்ந்தன; மேலும் கிருஷ்ணன் அந்த மகாத்மாவுக்கு உபதேசம் செய்து வரம் அளித்தான்।

Verse 105

गमनं चैव कृष्णस्य पार्थस्यापि च दर्शनम् / कृष्णद्वैपायनस्योक्ता युगधर्माः सनातनाः

கிருஷ்ணன் புறப்பாடும், பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) தரிசனமும் கூறப்பட்டது; மேலும் கிருஷ்ணத்வைபாயனன் (வ்யாசர்) உரைத்த சனாதன யுகதர்மங்களும் விளக்கப்பட்டன।

Verse 106

अनुग्रहो ऽथ पार्थस्य वाराणसीगतिस्ततः / पाराशर्यस्य च मुनेर्व्यासस्याद्भुतकर्मणः

பின்னர் பார்த்தனுக்கு அருள்புரிந்த அனுகிரகமும், அதன் பின் அவன் வாராணசிக்கு சென்ற பயணமும்; மேலும் பராசரரின் புதல்வன் முனி வ்யாசரின் அதிசய செயல்களும் கூறப்பட்டன।

Verse 107

वारणस्याश्च माहात्म्यं तीर्थानां चैव वर्णनम् / तीर्थयात्रा च व्यासस्य देव्याश्चैवाथ दर्शनम् / उद्वासनं च कथितं वरदानं तथैव च

வாரணாசியின் மஹாத்மியம், தீர்த்தங்களின் வருணனை கூறப்பட்டது. வியாசரின் தீர்த்தயாத்திரை, தேவியின் தரிசனம், மேலும் உத்வாசனம் மற்றும் வரதானமும் உரைக்கப்பட்டது.

Verse 108

प्रयागस्य च माहात्म्यं क्षेत्राणामथ कीर्तिनम् / फलं च विपुलं विप्रा मार्कण्डेयस्य निर्गमः

பிரயாகத்தின் மஹாத்மியம், புண்யக்ஷேத்ரங்களின் கீர்த்தி உரை, மேலும் ஓ விப்ரர்களே, அதன் மிகுந்த பலன்; மார்கண்டேயரின் புறப்பாடும் இங்கு கூறப்படுகிறது.

Verse 109

भुवनानां स्वरूपं च ज्योतिषां च निवेशनम् / कीर्त्यन्ते चैव वर्षाणि नदीनां चैव निर्णयः

உலகங்களின் இயல்பும், ஜ்யோதிர்களின் (கிரக-நக்ஷத்திரங்களின்) நிலையிடங்களும் வருணிக்கப்படுகின்றன. மேலும் வர்ஷங்களின் பட்டியலும், நதிகளின் நிர்ணயமும் கூறப்படுகிறது.

Verse 110

पर्वतानां च कथनं स्थानानि च दिवौकसाम् / द्वीपानां प्रविभागश्च श्वेतद्वीपोपवर्णनम्

மலைகளின் விவரமும், திவ்யலோக வாசிகளின் இருப்பிடங்களும், தீவுகளின் பிரிவுகளும், மேலும் ஷ்வேதத்வீபத்தின் உபவருணனையும் இங்கு கூறப்படுகிறது.

Verse 111

शयनं केशवस्याथ माहात्म्यं च महात्मनः / मन्वन्तराणां कथनं विष्णोर्माहात्म्यमेव च

பின்பு கேசவனின் தெய்வீக சயனம், அந்த மகாத்மா ஆண்டவனின் மஹிமை, மன்வந்தரங்களின் விவரம், மேலும் விஷ்ணுவின் மஹாத்மியமும் கூறப்படும்.

Verse 112

वेदशाखाप्रणयनं व्यासानां कथनं ततः / अवेदस्य च वेदानां कथनं मुनिपुङ्गवाः

ஓ முனிவருள் சிறந்தவர்களே, அதன் பின் வேதச் சாகைகளின் அமைத்தலும் ஒழுங்குபடுத்தலும், வ்யாசர்களின் பரம்பரைக் கூறலும், மேலும் வேதத்திற்கு அப்பாற்பட்ட (அவேத) மற்றும் வேதத்திற்குரிய பொருள்களின் விளக்கமும் உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 113

योगेश्वराणां च कथा शिष्याणां चाथ कीर्तनम् / गीताश्च विविधागुह्या ईश्वरस्याथ कीर्तिताः

மகா யோகேஸ்வரர்களின் கதைகளும், அவர்களுடைய சீடர்களின் வரலாறும் பாடப்படுகிறது; அதுபோல ஈஸ்வரனின் பலவகை மறைமையான, ஆழ்ந்த கீத-உபதேசங்களும் அறிவிக்கப்படுகின்றன।

Verse 114

वर्णाश्रमाणामाचाराः प्रायश्चित्तविधिस्ततः / कपालित्वं च रुद्रस्य भिक्षाचरणमेव च

வர்ண-ஆசிரமங்களுக்கு உரிய ஒழுக்கங்கள், அதன் பின் பிராயச்சித்த விதிகள் போதிக்கப்படுகின்றன; மேலும் ருத்ரனின் கபாலம் தாங்கும் (கபாலிக) நிலையும், பிச்சையால் வாழும் நடைமுறையும் கூறப்படுகிறது।

Verse 115

पतिव्रतायाश्चाख्यानं तीर्थानां च विनिर्णयः / तथा मङ्कणकस्याथ निग्रहः कीर्त्यते द्विजाः

ஓ த்விஜர்களே, பதி விரதையான பெண்ணின் வரலாறும், தீர்த்தங்களின் தீர்மானமும், மேலும் மங்கணகனின் அடக்கமும் (நிக்ரஹம்) இங்கே கூறப்படுகிறது।

Verse 116

वधश्च कथितो विप्राः कालस्य च समासतः / देवदारुवने शंभोः प्रवेशो माधवस्य च

ஓ விப்ரர்களே, காலனின் வதம் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது; அதுபோல தேவதாரு வனத்தில் சம்புவின் பிரவேசமும், மாதவனின் பிரவேசமும் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 117

दर्शनं षट्कुलीयानां देवदेवस्य धीमतः / वरदानं च देवस्य नन्दिने तु प्रकीर्तितम्

இங்கே ஆறு குலங்களுக்கு அருளப்பட்ட தேவர்களின் தேவனாகிய ஞானமிகு இறைவனின் புனித தரிசனமும், அந்த ஆண்டவன் நந்திக்கு அளித்த வரமும் கூறப்படுகிறது।

Verse 118

नैमित्तिकस्तु कथितः प्रतिसर्गस्ततः परम् / प्राकृतः प्रलयश्चोर्ध्वं सबीजो योग एव च

இவ்வாறு நைமித்திகப் பிரதிஸர்க்கம் கூறப்பட்டது; அதன் பின் ப்ராக்ருதப் பிரளயம், மேலும் அதற்கு மேல் ஆதாரத்துடன் கூடிய சபீஜ யோகம்—தியான ஒழுக்கமும்—விளக்கப்பட்டது।

Verse 119

एवं ज्ञात्वा पुराणस्य संक्षेपं कीर्तयेत् तु यः / सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्मलोके महीयते

இந்த புராணத்தின் சுருக்கச் சாரத்தை அறிந்து அதை கீர்த்தித்து அறிவிப்பவன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பிரம்மலோகத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுவான்।

Verse 120

एवमुक्त्वा श्रियं देवीमादाय पुरुषोत्तमः / संत्यज्य कूर्मसंस्थानं स्वस्थानं च जगाम ह

இவ்வாறு கூறி புருஷோத்தமன் தேவீ ஸ்ரீயை உடன் எடுத்துக் கொண்டு, கூர்ம வடிவை விட்டு தன் பரம தாமத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 121

देवाश्च सर्वे मुनयः स्वानि स्थानानि भेजिरे / प्रणम्य पुरुषं विष्णुं गृहीत्वा ह्यमृतं द्विजाः

அனைத்து தேவர்களும் முனிவர்களும் தத்தம் இடங்களுக்கு மீண்டனர்; இருபிறப்பினர் புருஷனாகிய விஷ்ணுவை வணங்கி அமிர்தத்தைப் பெற்று புறப்பட்டனர்।

Verse 122

एतत् पुराणं परमं भाषितं कूर्मरूपिणा / साक्षाद् देवादिदेनेन विष्णुना विश्वयोनिना

இந்த பரம புராணத்தை ஆமைவடிவம் கொண்ட சாக்ஷாத் தேவாதிதேவன், உலகின் மூலமான பகவான் விஷ்ணுவே உரைத்தார்।

Verse 123

यः पठेत् सततं मर्त्यो नियमेन समाहितः / सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्मलोके महीयते

ஒழுங்குடன், ஒருமனத்துடன் இதை இடையறாது பாராயணம் செய்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பிரம்மலோகத்தில் போற்றப்படுவான்।

Verse 124

लिखित्वा चैव यो दद्याद् वैशाखे मासि सुव्रतः / विप्राय वेदविदुषे तस्य पुण्यं निबोधत

வைசாக மாதத்தில் நல்விரதனாய் நூலை எழுதச் செய்து, வேதம் அறிந்த பிராமணருக்கு தானம் அளிப்பவனின் புண்ணியத்தை அறிந்துகொள்।

Verse 125

सर्वपापविनिर्मुक्तः सर्वैश्वर्यसमन्वितः / भुक्त्वा च विपुलान्स्वर्गे भोगान्दिव्यान्सुशोभनान्

அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு, எல்லா ஐஸ்வர்யங்களும் பெற்றவனாய், சொர்க்கத்தில் மிகுந்த தெய்வீகமும் அழகும் நிறைந்த இன்பங்களை அனுபவிப்பான்।

Verse 126

ततः स्वर्गात् परिभ्रष्टो विप्राणां जायते कुले / पूर्वसंस्कारमाहात्म्याद् ब्रह्मविद्यामवाप्नुयात्

பின்னர் சொர்க்கத்திலிருந்து மீண்டும் இறங்கி, அவன் பிராமணக் குலத்தில் பிறக்கிறான்; முன்சம்ஸ்காரங்களின் மகிமையால் பிரம்மவித்தையை அடைகிறான்।

Verse 127

पठित्वाध्यायमेवैकं सर्वपापैः प्रमुच्यते / योर्ऽथं विचारयेत् सम्यक् स प्राप्नोति परं पदम्

ஒரே ஒரு அத்தியாயத்தைப் பாராயணம் செய்தாலே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர்; அதன் பொருளை முறையாகத் தியானித்து ஆராய்வோர் பரம பதத்தை அடைவர்.

Verse 128

अध्येतव्यमिदं नित्यं विप्रैः पर्वणि पर्वणि / श्रोतव्यं च द्विजश्रेष्ठा महापातकनाशनम्

ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவரே! பிராமணர்கள் ஒவ்வொரு புனிதப் பர்வ நாளிலும் இதை நித்தம் பயில வேண்டும்; மேலும் இதைச் செவிமடுக்கவும் வேண்டும், ஏனெனில் இது மகாபாதகங்களை அழிப்பதாகும்.

Verse 129

एकतस्तु पुराणानि सेतिहासानि कृत्स्नशः / एकत्र चेदं परममेतदेवातिरिच्यते

ஒருபுறம் எல்லாப் புராணங்களும் இதிஹாசங்களும் முழுமையாக வைக்கப்பட்டாலும், மறுபுறம் இந்தக் கூர்மபுராணம் வைக்கப்பட்டால், இதுவே பரமம்; அந்த முழுத் தொகுப்பையும் இது மீறி நிற்கும்.

Verse 130

धर्मनैपुण्यकामानां ज्ञाननैपुण्यकामिनाम् / इदं पुराणं मुक्त्वैकं नास्त्यन्यत् साधनं परम्

தர்மத்தில் மேன்மை நாடுவோருக்கும், ஞானத்தில் மேன்மை விரும்புவோருக்கும்—இந்த ஒரே புராணத்தைத் தவிர வேறு பரம சாதனம் இல்லை.

Verse 131

यथावदत्र भगवान् देवो नारायणो हरिः / कथ्यते हि यथा विष्णुर्न तथान्येषु सुव्रताः

ஓ சிறந்த விரதம் உடையவரே! இங்கே பகவான் தேவன் நாராயணன் ஹரி யதார்த்தமாக விளக்கப்படுகிறார்; ஏனெனில் இங்கே விஷ்ணு உண்மையான தத்துவமாகச் சொல்லப்படுவது போல மற்ற நூல்களில் இல்லை.

Verse 132

ब्राह्मी पौराणिकी चेयं संहिता पापनाशनी / अत्र तत् परमं ब्रह्म कीर्त्यते हि यथार्थतः

இது பிரம்மா-பிரசூதமான புராணச் சங்கிதை, பாபநாசினி; இதில் பரம்பிரம்மத்தின் உண்மைச் சொரூபம் துல்லியமாகப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 133

तीर्थानां परमं तीर्थं तपसां च परं तपः / ज्ञानानां परमं ज्ञानं व्रतानां परमं व्रतम्

தீர்த்தங்களில் இது பரம தீர்த்தம்; தவங்களில் இது பரம தவம்; ஞானங்களில் இது பரம ஞானம்; விரதங்களில் இது பரம விரதம்.

Verse 134

नाध्येतव्यमिदं शास्त्रं वृषलस्य च सन्निधौ / यो ऽधीते स तु मोहात्मा स याति नरकान् बहून्

தர்ம எல்லைக்கு வெளியுள்ள ‘விருஷலன்’ முன்னிலையில் இந்த சாஸ்திரத்தைப் படிக்கக் கூடாது; அப்படிப் படிப்பவன் மோகமுற்ற மனத்துடன் பல நரகங்களை அடைவான்.

Verse 135

श्राद्धे वा दैविके कार्ये श्रावणीयं द्विजातिभिः / यज्ञान्ते तु विशेषेण सर्वदोषविशोधनम्

ஸ்ராத்தம் அல்லது தெய்விகக் காரியங்களில் த்விஜர்கள் இதைச் செவிமடுக்கத் தக்க புனிதப் பாராயணமாக ஓத வேண்டும்; குறிப்பாக யாக முடிவில் இது எல்லா குறைகளையும் சுத்திகரிக்கும்.

Verse 136

मुमुक्षूणामिदं शास्त्रमध्येतव्यं विशेषतः / श्रोतव्यं चाथ मन्तव्यं वेदार्थपरिबृंहणम्

மோக்ஷத்தை நாடுவோர்க்கு இந்த சாஸ்திரம் சிறப்பாகப் படிக்கத் தக்கது; இதைச் செவிமடுத்து பின்னர் மனனம் செய்ய வேண்டும், ஏனெனில் இது வேதார்த்தத்தை விரிவாக்கி விளக்குகிறது.

Verse 137

ज्ञात्वा यथावद् विप्रेन्द्रान् श्रावयेद् भक्तिसंयुतान् / सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्मसायुज्यमाप्नुयात्

உபதேசத்தை முறையாக அறிந்து, பக்தியுடன் கூடிய உயர்ந்த பிராமணர்களுக்கு அதைச் செவிமடுக்கச் செய்ய வேண்டும். அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பிரம்ம சாயுஜ்யத்தை அடைவான்.

Verse 138

यो ऽश्रद्दधाने पुरुषे दद्याच्चाधार्मिके तथा / स प्रेत्य गत्वा निरयान् शुनां योनिं व्रजत्यधः

நம்பிக்கையற்ற மனிதனுக்கும் அதேபோல் அதர்மனுக்கும் தானம் அளிப்பவன், மரணத்திற்குப் பின் நரகங்களில் சென்று, பின்னர் கீழ்நிலையாக நாய்களின் யோனியில் பிறக்கிறான்.

Verse 139

नमस्कृत्वा हरिं विष्णुं जगद्योनिं सनातनम् / अध्येतव्यमिदं शास्त्रं कृष्णद्वैपायनं तथा

நித்தியமான உலகின் ஆதியாய ஹரி விஷ்ணுவை வணங்கி, பின்னர் இந்த சாஸ்திரத்தைப் படிக்க வேண்டும்—இது கிருஷ்ண த்வைபாயனன் (வ்யாசர்) அருளியதுமாகும்.

Verse 140

इत्याज्ञा देवदेवस्य विष्णोरमिततेजसः / पाराशर्यस्य विप्रर्षेर्व्यासस्य च महात्मनः

இவ்வாறு தேவர்களின் தேவனாகிய அளவற்ற ஒளியுடைய விஷ்ணுவின் ஆணையும், பராசரரின் புதல்வனாகிய பிராமண ரிஷி மகாத்மா வ்யாசரின் ஆணையும் (நிகழ்ந்தது).

Verse 141

श्रुत्वा नारायणाद् दिव्यां नारदो भगवानृषिः / गौतमाय ददौ पूर्वं तस्माच्चैव पराशरः

நாராயணனிடமிருந்து தெய்வீக உபதேசத்தைச் செவிமடுத்த பகவான் ரிஷி நாரதர் முதலில் கௌதமருக்கு அதை அளித்தார்; அவரிடமிருந்து பராசரரும் (பெற்று பரப்பினார்).

Verse 142

पराशरो ऽपि भगवान गङ्गाद्वारे मुनीश्वराः / मुनिभ्यः कथयामास धर्मकामार्थमोक्षदम्

கங்காத்வாரத்தில் பகவான் போல் போற்றத்தக்க பராசர முனிவர், முதன்மை முனிவர்களை நோக்கி, தவசிகளுக்கு தர்மம், காமம், அர்த்தம், மோக்ஷம் அளிக்கும் அந்த உபதேசத்தை உரைத்தார்।

Verse 143

ब्रह्मणा कथितं पूर्वं सनकाय च धीमते / सनत्कुमाराय तथा सर्वपापप्रणाशनम्

இந்த உபதேசத்தை முன்பு பிரம்மா ஞானமிக்க சனகனுக்குச் சொன்னார்; அதுபோல சனத்குமாரனுக்கும்—இது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது।

Verse 144

सनकाद् भगवान् साक्षाद् देवलो योगवित्तमः / अवाप्तवान् पञ्चशिखो देवलादिदमुत्तमम्

சனகனிடமிருந்து பகவான் போல் போற்றத்தக்க, யோகத்தை அறிந்தவர்களில் முதன்மையான தேவலர் இந்த உயர்ந்த உபதேசத்தைப் பெற்றார்; தேவலரிடமிருந்து பஞ்சசிகன் இந்த உத்தமத் தத்துவத்தை அடைந்தான்।

Verse 145

सनत्कुमाराद् भगवान् मुनिः सत्यवतीसुतः / लेभे पुराणं परमं व्यासः सर्वार्थसंचयम्

சனத்குமாரரிடமிருந்து பகவான் போல் போற்றத்தக்க முனிவர், சத்தியவதியின் மகனான வியாசர் இந்த பரம புராணத்தைப் பெற்றார்—அது எல்லா அர்த்தங்களும் இலக்குகளும் சாரமாகத் தொகுக்கப்பட்ட ஒன்று।

Verse 146

तस्माद् व्यासादहं श्रुत्वा भवतां पापनाशनम् / ऊचिवान् वै भवद्भिश्च दातव्यं धार्मिके जने

ஆகவே வியாசரிடமிருந்து உங்கள் பாவங்களை அழிக்கும் இந்த உபதேசத்தை நான் கேட்டுத் தெரிவித்தேன்: நீங்களும் நிச்சயமாக தானம் செய்ய வேண்டும்; தர்மநெறியுள்ளவர்க்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 147

तस्मै व्यासाय गुरवे सर्वज्ञाय महर्षये / पाराशर्याय शान्ताय नमो नारायणात्मने

அந்த வியாச குருவுக்கு—சர்வஞ்ஞ மகரிஷி, பராசரியின் புதல்வன், சாந்தஸ்வரூபன், நாராயணமே ஆத்மாவாக உடையவருக்கு—வணக்கம்।

Verse 148

यस्मात् संजायते कृत्सनं यत्र चैव प्रलीयते / नमस्तस्मै सुरेशाय विष्णवे कूर्मरूपिणे

எவரிடமிருந்து முழு உலகமும் தோன்றுகிறது, எவரிடமே மீண்டும் லயிக்கிறது—தேவேசன், கூர்மரூபம் தாங்கிய விஷ்ணுவுக்கு வணக்கம்।