Adhyaya 34

Verse 1

इती श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे त्रयस्त्रिशो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः तीर्थानि यानि लोके ऽस्मिन् विश्रुतानि माहन्ति च / तानि त्वं कथयास्माकं रोमहर्षण सांप्रतम्

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையின் உத்தரவிபாகத்தில் முப்பத்திமூன்றாம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. ரிஷிகள் கூறினர்— ஓ ரோமஹர்ஷணா! இவ்வுலகில் புகழ்பெற்றும் மிகப் போற்றத்தக்கதுமான தீர்த்தங்களை எங்களுக்கு இப்போது உரைத்தருள்வாயாக।

Verse 2

रोमहर्षण उवाच शृणुध्वं कथयिष्ये ऽहं तीर्थानि विविधानि च / कथितानि पुराणेषु मुनिभिर्ब्रह्मवादिभिः

ரோமஹர்ஷணன் கூறினான்— கேளுங்கள்; பலவகை தீர்த்தங்களை நான் உரைப்பேன். அவை புராணங்களில் பரப்ரஹ்மத்தைப் போதிக்கும் முனிவர்களால் கூறப்பட்டவை.

Verse 3

यत्र स्नानं जपो होमः श्राद्धदानादिकं कृतम् / एकैकशो मुनिश्रेष्ठाः पुनात्यासप्तमं कुलम्

முனிவரே! எங்கு ஸ்நானம், ஜபம், ஹோமம், ஸ்ராத்தம், தானம் முதலியவை செய்யப்படுகின்றனவோ—அவற்றில் ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாகச் செய்தாலும்—குலத்தை ஏழாம் தலைமுறை வரை தூய்மைப்படுத்தும்.

Verse 4

पञ्चयोजनविस्तीर्णं ब्रह्मणः परमेष्ठिनः / प्रयागं प्रथितं तीर्थं तस्य माहात्म्यमीरितम्

பரமேஷ்டி பிரஹ்மாவின் புகழ்பெற்ற தீர்த்தமான பிரயாகம் ஐந்து யோஜனை பரப்பளவு கொண்டது; அதன் மஹாத்மியம் இப்போது உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 5

अन्यच्च तीर्थप्रवरं कुरूणां देववन्दितम् / ऋषीणामाश्रमैर्जुष्टं सर्वपापविशोधनम्

மேலும், குருக்களின் மிகச் சிறந்த தீர்த்தம் ஒன்று உள்ளது; அதை தேவர்களும் வணங்குகின்றனர். அது ரிஷிகளின் ஆசிரமங்களால் நிறைந்ததும், எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும் தூய்மையளிப்பதும் ஆகும்.

Verse 6

तत्र स्नात्वा विशुद्धात्मा दम्भमात्सर्यवर्जितः / ददाति यत्किञ्चिदपि पुनात्युभयतः कुलम्

அங்கே நீராடி மனம் தூய்மையடைந்து, தம்பமும் பொறாமையும் அற்றவன், சிறிதளவாவது தானம் செய்தால், பிறப்புக் குலமும் திருமணக் குலமும்—இரண்டையும் புனிதமாக்குவான்.

Verse 7

गयातीर्थं परं गुह्यं पितॄणां चाति वल्लभम् / कृत्वा पिण्डप्रदानं तु न भूयो जायते नरः

கயா தீர்த்தம் மிக உயர்ந்த புனிதமும், ஆழ்ந்த மறைபொருளும் உடையது; பித்ருக்களுக்கு மிகப் பிரியமானது. அங்கே பிண்ட தானம் செய்தால் மனிதன் மீண்டும் பிறவியடையான்.

Verse 8

सकृद् गयाभिगमनं कृत्वा पिण्डं ददाति यः / तारिताः पितरस्तेन यास्यन्ति परमां गतिम्

ஒருமுறை கூட கயாவிற்கு சென்று அங்கே பிண்டம் அர்ப்பணிப்பவன் மூலம் பித்ருக்கள் மீட்கப்பட்டு, பரம நிலையைக் அடைவார்கள்.

Verse 9

तत्र लोकहितार्थाय रुद्रेण परमात्मना / शिलातले पदं न्यस्तं तत्र पितॄन् प्रसादयेत्

அங்கே உலக நலனுக்காக பரமாத்மா ருத்ரன் கல்லின் மேற்பரப்பில் தன் பாதச்சுவடினை வைத்தான்; அந்த இடத்திலேயே பித்ருக்களைப் பிரசன்னப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 10

गयाभिगमनं कर्तुं यः शक्तो नाभिगच्छति / शोचन्ति पितरस्तं वै वृथा तस्य परिश्रमः

கயா யாத்திரை செய்யத் திறன் இருந்தும் செல்லாதவனைப் பித்ருக்கள் வருந்துவர்; அவனுடைய பிற முயற்சிகள் அனைத்தும் வீணாகும்.

Verse 11

गायन्ति पितरो गाथाः कीर्तयन्ति महर्षयः / गयांयास्यतियः कश्चित् सो ऽस्मान् संतारयिष्यति

பித்ருக்கள் புகழ்க் கீதங்களைப் பாடுகின்றனர்; மகரிஷிகளும் அதனைப் போற்றிக் கூறுகின்றனர்—‘யார் கயா தாமத்திற்குச் செல்கிறாரோ, அவர் எங்களை (பித்ருக்களை) இந்தப் பந்தத்திலிருந்து கரை சேர்ப்பார்।’

Verse 12

यदि स्यात् पातकोपेतः स्वधर्मरतिवर्जितः / गयां यास्यति वंश्यो यः सो ऽस्मान् संतारयिष्यति

ஒரு சந்ததி பாவப் பாரம் கொண்டவனாகவும், தன் ஸ்வதர்மத்தில் ஈடுபாடு இழந்தவனாகவும் இருந்தாலும், அவன் கயாவிற்குச் சென்றால், அவனே எங்களை (பித்ருக்களை) துயரக் கடலிலிருந்து கரை சேர்ப்பான்।

Verse 13

एष्टव्या बहवः पुत्राः शीलवन्तो गुणान्विताः / तेषां तु समवेतानां यद्येको ऽपि गयां व्रजेत्

நல்லொழுக்கமும் நற்குணங்களும் உடைய பல புதல்வர்களை விரும்ப வேண்டும்; ஏனெனில் அவர்களில் ஒருவன் கூட கயாவிற்குச் சென்றால் (பித்ருக் காரியம்) நிறைவேறும்।

Verse 14

तस्मात् सर्वप्रयत्नेन ब्राह्मणस्तु विशेषतः / प्रदद्याद् विधिवत् पिण्डान् गयां गत्वा समाहितः

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும்—சிறப்பாகப் பிராமணன்—கயாவிற்குச் சென்று, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, விதிப்படி பிண்டங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 15

धन्यास्तु खलु ते मर्त्या गयायां पिण्डदायिनः / कुलान्युभयतः सप्त समुद्धृत्याप्नुयात् परम्

கயாவில் பிண்டதானம் செய்பவர்கள் நிச்சயமாகப் பாக்கியசாலிகள்; அவர்கள் தந்தை வழி, தாய் வழி—இருபுறமும் ஏழு குலங்களை உயர்த்தி, பரமபதத்தை அடைவார்கள்।

Verse 16

अन्यच्च तीर्थप्रवरं सिद्धावासमुदाहृतम् / प्रभासमिति विख्यातं यत्रास्ते भगवान् भवः

மேலும் ஒரு சிறந்த தீர்த்தம் கூறப்படுகிறது; அது சித்தர்கள் வாசஸ்தலம். அது ‘பிரபாசம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; அங்கே பகவான் பவ (சிவன்) உறைகிறார்.

Verse 17

तत्र स्नानं तपः श्राद्धं ब्राह्मणानां च पूजनम् / कृत्वा लोकमवाप्नोति ब्रह्मणो ऽक्षय्यमुत्तमम्

அங்கே நீராடல், தவம், சிராத்தம், மேலும் பிராமணர்களை வணங்கி பூஜித்தல் ஆகியவற்றைச் செய்தால், ஒருவர் பிரம்மனுடைய உன்னதமான அழிவிலா உலகை அடைவார்.

Verse 18

तीर्थं त्रैयम्बकं नाम सर्वदेवनमस्कृतम् / पूजयित्वा तत्र रुद्रं ज्योतिष्टोमफलं लभेत्

‘த்ரயம்பகம்’ எனும் தீர்த்தம் எல்லாத் தேவர்களாலும் வணங்கப்படுவது. அங்கே ருத்ரனைப் பூஜித்தால் ஜ்யோதிஷ்டோம யாகத்தின் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 19

सुवर्णाक्षं महादेवं समभ्यर्च्य कपर्दिनम् / ब्राह्मणान् पूजयित्वा तु गाणपत्यं लभेद् ध्रुवम्

பொன்னொளி கண்களையுடைய மகாதேவன், கபர்தி (ஜடாதாரி)யை முறையாக அர்ச்சித்து, பின்னர் பிராமணர்களை வணங்கி பூஜித்தால், ஒருவர் உறுதியாக கணபத்ய நிலை—சிவகணங்களில் உறுப்பினர் நிலை—அடைவார்.

Verse 20

सोमेश्वरं तीर्थवरं रुद्रस्य परमेष्ठिनः / सर्वव्याधिहरं पुण्यं रुद्रसालोक्यकारणम्

சோமேஸ்வரம் என்பது பரமேஷ்டியான ருத்ரனுக்குரிய மிகச் சிறந்த தீர்த்தம். இது புனிதம்; எல்லா நோய்களையும் துன்பங்களையும் நீக்கும்; ருத்ர-சாலோக்யம் (ருத்ரலோகத்தில் வாசம்) பெறக் காரணமாகும்.

Verse 21

तीर्थानां परमं तीर्थं विजयं नाम शोभनम् / तत्र लिङ्गं महेशस्य विजयं नाम विश्रुतम्

எல்லா தீர்த்தங்களிலும் உன்னதமும் அழகுமாயது ‘விஜய’ எனப்படும் தீர்த்தம். அங்கே மகேசனின் லிங்கம் ‘விஜய’ என்ற நாமத்தால் உலகில் புகழ்பெற்றது.

Verse 22

षण्मासान् नियताहारो ब्रह्मचारी समाहितः / उषित्वा तत्र विप्रेन्द्रा यास्यन्ति परमं पदम्

ஆறு மாதங்கள் அங்கே தங்கி—உணவில் கட்டுப்பாடு கொண்டு, பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்து, உள்ளம் ஒருமுகப்படுத்தி—விப்ரசிரேஷ்டர்கள் பரம பதத்தை அடைவார்கள்.

Verse 23

अन्यच्च तीर्थप्रवरं पूर्वदेशे सुशोभनम् / एकाम्रं देवदेवस्य गाणपत्यफलप्रदम्

மேலும் கிழக்குத் திசையில் ஒரு சிறந்த, மிக அழகிய தீர்த்தம் உள்ளது—தேவதேவனுக்குரிய ‘ஏகாம்ரம்’; அது கணபத்ய மார்க்கத்தின் பலன்களை அருளும்.

Verse 24

दत्त्वात्र शिवभक्तानां किञ्चिच्छश्वन्महीं शुभाम् / सार्वभौमो भवेद् राजा मुमुक्षुर्मोक्षमाप्नुयात्

இங்கே சிவபக்தர்களுக்கு நல்வளமான நிலத்தின் சிறு பகுதியையாவது நிலையான தானமாக அளித்தால் அரசன் சாவர்பௌமன் ஆவான்; முக்தி நாடுபவன் மோட்சம் அடைவான்.

Verse 25

महानदीजलं पुण्यं सर्वपापविनाशनम् / ग्रहणे समुपस्पृश्य मुच्यते सर्वपातकैः

மகாநதியின் நீர் புனிதமானது; எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும். கிரகண நேரத்தில் அதில் ஸ்நானம் செய்து ஆச்சமனம் செய்தால் எல்லா பாதகங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 26

अन्या च विरजा नाम नदी त्रैलोक्यविश्रुता / तस्यां स्नात्वा नरो विप्रा ब्रह्मलोके महीयते

மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற ‘விரஜா’ என்னும் இன்னொரு நதி உள்ளது. ஓ விப்ரர்களே, அதில் நீராடும் மனிதன் பிரம்மலோகத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுவான்.

Verse 27

तीर्थं नारायणस्यान्यन्नाम्ना तु पुरुषोत्तमम् / तत्र नारायणः श्रीमानास्ते परमपूरुषः

நாராயணனுக்குரிய இன்னொரு தீர்த்தம் ‘புருஷோத்தமம்’ என்ற பெயரால் அறியப்படுகிறது. அங்கே ஸ்ரீமான் நாராயணன் பரமபுருஷனாகத் தங்கியிருக்கிறார்.

Verse 28

पूजयित्वा परं विष्णुं स्नात्वा तत्र द्विजोत्तमः / ब्राह्मणान् पूजयित्वा तु विष्णुलोकमवाप्नुयात्

பரம விஷ்ணுவை வழிபட்டு அங்கே நீராடிய சிறந்த த்விஜன்—பிராமணர்களை மரியாதை செய்து—உறுதியாக விஷ்ணுலோகத்தை அடைவான்.

Verse 29

तीर्थानां परमं तीर्थं गोकर्णं नाम विश्रुतम् / सर्वपापहरं शंभोर्निवासः परमेष्ठिनः

தீர்த்தங்களில் உச்ச தீர்த்தம் ‘கோகರ್ಣம்’ எனப் புகழ்பெற்றது—அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்கும், பரமேஷ்வரன் சம்பு (சிவன்) உறையும் தலம்.

Verse 30

दृष्ट्वा लिंङ्गं तु देवस्य गोकर्णेश्वरमुत्तमम् / ईप्सितांल्लभते कामान् रुद्रस्य दयितो भवेत्

தேவனின் உயர்ந்த ‘கோகರ್ಣேஸ்வர’ லிங்கத்தை தரிசித்தால், விரும்பிய ஆசைகள் கிடைக்கும்; மேலும் ருத்ரன் (சிவன்) அருளில் பிரியனாவான்.

Verse 31

उत्तरं चापि गोकर्णं लिङ्गं देवस्य शूलिनः / महादेवस्यार्चयित्वा शिवसायुज्यमाप्नुयात्

உத்தர-கோகರ್ಣத்தில் திரிசூலதாரி தேவனின் லிங்கம் நிறுவப்பட்டுள்ளது. அங்கு மகாதேவனை வழிபட்டால் பக்தன் சிவசாயுஜ்யம்—சிவனுடன் முழு ஒன்றுபாடு—அடைவான்.

Verse 32

तत्र देवो महादेवः स्थाणुरित्यभिविश्रुतः / तं दृष्ट्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते तत्क्षणान्नरः

அங்கே தேவன் மகாதேவன் ‘ஸ்தாணு’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றவன். அவனை தரிசித்த மாத்திரத்தில் மனிதன் அந்தக் கணமே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 33

अन्यत् कुब्जाम्रमतुलं स्थानं विष्णोर्महात्मनः / संपूज्य पुरुषं विष्णुं श्वेतद्वीपे महीयते

மகாத்மா விஷ்ணுவின் இன்னொரு ஒப்பற்ற திருத்தலம் ‘குப்ஜாம்ர’. அங்கு புருஷ விஷ்ணுவை முறையாக வழிபட்டால், ஸ்வேதத்வீபத்தில் மதிப்புடன் உயர்ந்த நிலை பெறுவான்.

Verse 34

यत्र नारायणो देवो रुद्रेण त्रिपुरारिणा / कृत्वा यज्ञस्य मथनं दक्षस्य तु विसर्जितः

எங்கே தானே நாராயணன், திரிபுராரியான ருத்ரனுடன் சேர்ந்து தக்ஷனின் யாகத்தை மத்தனம்/சிதைவு செய்து ஒழுங்குபடுத்தி, பின்னர் அங்கிருந்து விலகிச் சென்றான்.

Verse 35

समन्ताद् योजनं क्षेत्रं सिद्धर्षिगणवन्दितम् / पुण्यमायतनं विष्णोस्तत्रास्ते पुरुषोत्तमः

சுற்றிலும் ஒரு யோஜனை அளவு விரிந்த அந்தக் க்ஷேத்திரம் சித்தர்-ரிஷிகள் கூட்டத்தால் வணங்கப்படுகிறது. அது விஷ்ணுவின் புனித ஆலயம்; அங்கே புருஷோத்தமன் தாமே வாசம் செய்கிறான்.

Verse 36

अन्यत् कोकामुखं विष्णोस्तीर्थमद्भुतकर्मणः / मृतो ऽत्र पातकैर्मुक्तो विष्णुसारूप्यमाप्नुयात्

விஷ்ணுவின் ‘கோகாமுகம்’ எனப் பெயர்பெற்ற இன்னொரு தீர்த்தம் உண்டு; அது அதிசயப் பெருமையால் விளங்கும். அங்கே உடலை விடுபவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு விஷ்ணுவின் சாரூப்ய முக்தியை அடைவான்.

Verse 37

शालग्रामं महातीर्थं विष्णोः प्रीतिविवर्धनम् / प्राणांस्तत्र नरस्त्यक्त्वा हृषीकेषं प्रपश्यति

சாலகிராமம் மகாதீர்த்தம்; அது விஷ்ணுவின் பிரீதியை வளர்க்கும். அங்கே உயிர் விடுபவன் ஹ்ருஷீகேசனை (இந்திரியங்களின் ஆண்டவன்) நேரில் தரிசிப்பான்.

Verse 38

अश्वतीर्थमिति ख्यातं सिद्धावासं सुपावनम् / आस्ते हयशिरा नित्यं तत्र नारायणः स्वयम्

இது ‘அஷ்வதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; சித்தர்கள் வாழும் மிகப் புனிதத் தலம். அங்கே நாராயணன் தாமே எப்போதும் ‘ஹயஷிரா’ (குதிரைத் தலை) ரூபத்தில் உறைகின்றான்.

Verse 39

तीर्थं त्रैलोक्यविख्यातं ब्रह्मणः परमेष्ठिनः / पुष्करं सर्वपापघ्नं मृतानां ब्रह्मलोकदम्

புஷ்கரம் பரமேஷ்டி பிரம்மாவின் தீர்த்தம்; அது மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது. அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழித்து, அங்கே இறப்போர்க்கு பிரம்மலோகப் பேற்றை அளிக்கும்.

Verse 40

मनसा संस्मरेद् यस्तु पुष्करं वै द्विजोत्तमः / पूयते पातकैः सर्वैः शक्रेण सह मोदते

ஓ த்விஜோத்தமா! மனத்தால் புஷ்கரத்தை நினைப்பவனும் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து தூய்மையடைந்து, சக்ரன் (இந்திரன்) உடன் மகிழ்வான்.

Verse 41

तत्र देवाः सगन्धर्वाः सयक्षोरगराक्षसाः / उपासते सिद्धसङ्घा ब्रह्मणं पद्मसंभवम्

அங்கே தேவர்கள் கந்தர்வர், யக்ஷர், நாகர், ராக்ஷசர் ஆகியோருடன், சித்தர்களின் கூட்டத்தோடு சேர்ந்து தாமரையில் பிறந்த படைப்பாளி பிரம்மனை பக்தியுடன் வழிபடுகின்றனர்।

Verse 42

तत्र स्त्रात्वा भवेच्छुद्धो ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् / पूजयित्वा द्विजवरान् ब्रह्माणं संप्रपष्यति

அங்கே நீராடி தூய்மையடைந்து, பரமேஷ்டி பிரம்மனை வழிபட்டு, சிறந்த பிராமணர்களை மரியாதை செய்து, பிரம்மனை நேரடியாக தரிசிக்கிறான்।

Verse 43

तत्राभिगम्य देवेशं पुरुहूतमनिन्दितम् / सुरूपो जायते मर्त्यः सर्वान् कामानवाप्नुयात्

அங்கே சென்று தேவர்களின் ஈசன் புருஹூதன்—குற்றமற்ற இறைவன்—அருகில் அணுகினால், மனிதன் ஒளிமிக்க அழகுருவாகி, விரும்பிய அனைத்தையும் பெறுவான்।

Verse 44

सप्तसारस्वतं तीर्थं ब्रह्माद्यैः सेवितं परम् / पूजयित्वा तत्र रुद्रमश्वमेधफलं लभेत्

பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் சேவிக்கும் மிகப் பரிசுத்தமான சப்தசாரஸ்வத தீர்த்தத்தில் ருத்ரனை வழிபட்டால், அச்வமேத யாகத்திற்குச் சமமான புண்ணியப் பலன் கிடைக்கும்।

Verse 45

यत्र मङ्कणको रुद्रं प्रपन्नः परमेश्वरम् / आराधयामास हरं पञ्चक्षरपरायणः

அங்கே மங்கணகன் பரமேஸ்வரன் ருத்ரனைச் சரணடைந்து, பஞ்சாக்ஷர மந்திரத்தில் முழுமையாக நிலைத்து, ஹரனை ஒருமுக பக்தியுடன் ஆராதித்தான்।

Verse 46

नमः शिवायेति मुनिः जपन् पञ्चाक्षरं परम् / आराधयामास शिवं तपसा गोवृषध्वजम्

முனிவர் ‘நமः சிவாய’ எனும் பரம பஞ்சாக்ஷர மந்திரத்தை ஜபித்தவாறே, தவத்தால் கோவೃಷத்வஜனாகிய பகவான் சிவனை ஆராதித்தார்।

Verse 47

प्रजज्वालाथ तपसा मुनिर्मङ्कणकस्तदा / ननर्त हर्षवेगेन ज्ञात्वा रुद्रं समागतम्

அப்போது மங்கணக முனிவர் தவத்தின் தீவிரத் தாபத்தால் ஜ்வலித்தார்; ருத்ரர் வந்தடைந்தார் என அறிந்து பேரானந்த வேகத்தில் நடனமாடினார்।

Verse 48

तं प्राह भगवान् रुद्रः किमर्थं नर्तितं त्वया / दृष्ट्वापि देवमीशानं नृत्यति स्म पुनः पुनः

அப்போது பகவான் ருத்ரர் அவனை நோக்கி—“எதற்காக நீ நடனமாடினாய்? தேவாதிதேவனான ஈசானனை கண்டபின்பும் நீ மீண்டும் மீண்டும் நடனமாடுகிறாய்” என்றார்।

Verse 49

सो ऽन्वीक्ष्य भगवानीशः सगर्वं गर्वशान्तये / स्वकं देहं विदार्यास्मै भस्मराशिमदर्शयत्

அவனை அகந்தையால் நிறைந்தவனெனக் கண்டு, பகவான் ஈசன் அந்த அகந்தையை அடக்குவதற்காகத் தமது உடலைப் பிளந்து அவனுக்கு சாம்பல் குவியலைக் காட்டினார்।

Verse 50

पश्येमं मच्छरीरोत्थं भस्मराशिं द्विजोत्तम / माहात्म्यमेतत् तपसस्त्वादृशो ऽन्यो ऽपि विद्यते

ஓ த்விஜோத்தமா! என் உடலிலிருந்தே தோன்றிய இந்தச் சாம்பல் குவியலைப் பார். இதுவே தவத்தின் மகிமை; உன்னைப் போன்றவர் இன்னொருவரும் உள்ளார்।

Verse 51

यत् सगर्वं हि भवता नर्तितं मुनिपुङ्गव / न युक्तं तापसस्यैतत् त्वत्तोप्यत्राधिको ह्यहम्

முனிவரே! நீ இங்கே அகந்தையுடன் ஆடிய நடனம் தவசிக்கு ஏற்றதல்ல. இவ்விஷயத்தில் நான் உன்னைவிடவும் மேலானவன்.

Verse 52

इत्याभाष्य मुनिश्रेष्ठं स रुद्रः किल विश्वदृक् / आस्थाय परमं भावं ननर्त जगतो हरः

இவ்வாறு முனிசிறந்தவரை உரைத்த பின், அனைத்தையும் காணும் ருத்ரன் பரம தெய்வீக நிலையைக் கொண்டு, உலகின் ஹரனாகிய ஹரராக நடனம் ஆடினான்.

Verse 53

सहस्रशीर्षा भूत्वा सहस्राक्षः सहस्रपात् / दंष्ट्राकरालवदनो ज्वालामाली भयङ्करः

அவன் ஆயிரம் தலைகளும், ஆயிரம் கண்களும், ஆயிரம் பாதங்களும் உடையவனாய்; நீண்ட பற்களால் பயங்கர முகத்துடன், தீச்சுடர் மாலையணிந்து, அச்சமூட்டினான்.

Verse 54

सो ऽन्वपश्यदशेषस्य पार्श्वे तस्य त्रिशूलिनः / विशाललोचनमेकां देवीं चारुविलासिनीम् / सूर्यायुतसमप्रख्यां प्रसन्नवदनां शिवाम्

அப்போது அவன், அனைத்தையும் தாங்கும் திரிசூலதாரியின் அருகில் ஒரே தேவியை கண்டான்—பெரிய கண்களுடன், அழகிய லீலைவிளையாட்டில் நயமுடையவள்; பத்தாயிரம் சூரியர்களைப் போன்ற ஒளியுடன், அமைதியான முகத்துடன், சிவா—மங்களகரி.

Verse 55

सस्मितं प्रेक्ष्य विश्वेशं तिष्ठन्तीममितद्युतिम् / दृष्ट्वा संत्रस्तहृदयो वेपमानो मुनीश्वरः / ननाम शिरसा रुद्रं रुद्राध्यायं जपन् वशी

மென்மையான புன்னகையுடன் அளவற்ற ஒளியில் நிற்கும் விஸ்வேஸ்வரனைப் பார்த்ததும், முனிவரின் உள்ளம் அச்சமும் பக்தியும் கலந்து நடுங்கியது. தன்னடக்கத்துடன் ருத்ரனைத் தலைவணங்கி வணங்கி, ருத்ராத்யாயத்தை ஜபிக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 56

प्रसन्नो भगवानीशस्त्र्यम्बको भक्तवत्सलः / पूर्ववेषं स जग्राह देवी चान्तर्हिताभवत्

பக்தவத்ஸலனான மும்முகக் கண்களையுடைய ஈசன் மகிழ்ந்து தன் முன்னைய உருவை ஏற்றான்; தேவியும் கண்முன்னே மறைந்தாள்.

Verse 57

आलिङ्ग्य भक्तं प्रणतं देवदेवः स्वयंशिवः / न भेतव्यं त्वया वत्स प्राह किं ते ददाम्यहम्

வணங்கிய பக்தனைத் தழுவி, தேவர்களின் தேவனாகிய ஸ்வயம்பு சிவன் கூறினான்—“குழந்தையே, அஞ்சாதே; உனக்கு நான் என்ன வரம் அளிக்க வேண்டும்?”

Verse 58

प्रणम्य मूर्ध्ना गिरिशं हरं त्रिपुरसूदनम् / विज्ञापयामास तदा हृष्टः प्रष्टुमना मुनिः

முனிவர் மகிழ்ச்சியுடன் கேட்க விரும்பி, தலை வணங்கி கிரீசன்—ஹரன், திரிபுரசூதனன்—அவருக்கு நமஸ்கரித்து, பின்னர் பணிவுடன் விண்ணப்பித்தார்.

Verse 59

नमो ऽस्तु ते महादेव महेश्वर नमो ऽस्तु ते / किमेतद् भगवद्रूपं सुघोरं विश्वतोमुखम्

மகாதேவா, உமக்கு நமஸ்காரம்; மகேஸ்வரா, உமக்கு நமஸ்காரம். இது எத்தகைய பகவத்ரூபம்—மிகக் கடுமையானது, எல்லாத் திசைகளிலும் முகங்களுடையது?

Verse 60

का च सा भगवत्पार्श्वे राजमाना व्यवस्थिता / अन्तर्हितेव सहसा सर्वमिच्छामि वेदितुम्

பகவானின் அருகில் ஒளிவீசி நின்ற அந்தப் பிரகாசமானவள் யார்? அவள் திடீரென மறைந்ததுபோல் ஆனாள்—எல்லாவற்றையும் நான் அறிய விரும்புகிறேன்.

Verse 61

इत्युक्ते व्याजहारमं तथा मङ्कणकं हरः / महेशः स्वात्मनो योगं देवीं च त्रिपुरानलः

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது ஹரன்—மகேசன், திரிபுரதாஹகன்—மங்கணகனை நோக்கி உரைத்து, தன் ஆத்மயோகத்தையும் தேவியின் தத்துவத்தையும் உபதேசித்தான்।

Verse 62

अहं सहस्रनयनः सर्वात्मा सर्वतोमुखः / दाहकः सर्वपापानां कालः कालकरो हरः

நான் ஆயிரக் கண்களுடையவன், அனைத்தின் ஆத்மா, எல்லாத் திசைகளிலும் முகமுடையவன்; எல்லாப் பாவங்களையும் எரிப்பவன், காலன், காலத்தை உருவாக்குபவன், ஹரன்.

Verse 63

मयैव प्रेर्यते कृत्स्नं चेतनाचेतनात्मकम् / सो ऽन्तर्यामी स पुरुषो ह्यहं वै पुरुषोत्तमः

என்னாலேயே இந்த முழு உலகமும்—சேதனமும் அசேதனமும்—இயக்கப்படுகிறது. அவனே அந்தர்யாமி, அவனே புருஷன்; நானே அந்த புருஷோத்தமன்.

Verse 64

तस्य सा परमा माया प्रकृतिस्त्रिगुणात्मिका / प्रोच्यते मुनिर्भिशक्तिर्जगद्योनिः सनातनी

அவனுடைய அந்த பரம மாயை—மூன்று குணங்களால் ஆன பிரக்ருதி—முனிவர்களால் சனாதன சக்தி, உலகின் யோனி என அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 65

स एष मायया विश्वं व्यामोहयति विश्ववित् / नारायणः परो ऽव्यक्तो मायारूप इति श्रुतिः

அனைத்தையும் அறிந்த அவன் தன் மாயையால் உலகை மயக்குகிறான். ஸ்ருதி கூறுகிறது—நாராயணன் பரமன், அவ்யக்தன், மாயாரூபன் (மாயையின் அதிபதி) என்று.

Verse 66

एवमेतज्जगत् सर्वं सर्वदा स्थापयाम्यहम् / योजयामि प्रकृत्याहं पुरुषं पञ्चविंशकम्

இவ்வாறு நான் எப்போதும் இந்த முழு உலகையும் தாங்குகிறேன்; மேலும் பிரகிருதியின் மூலம் இருபத்தைந்தாம் தத்துவமான புருஷனைச் செயல்படுத்துகிறேன்.

Verse 67

तथा वै संगतो देवः कूटस्थः सर्वगो ऽमलः / सृजत्यशेषमेवेदं स्वमूर्तेः प्रकृतेरजः

இவ்வாறே இறைவன்—வெளிப்பாட்டுடன் தொடர்புடையவனாகத் தோன்றினாலும்—மாறாதவன், எங்கும் நிறைந்தவன், மாசற்றவன்; பிறவியற்றவனாய் தன் சொரூபமான பிரகிருதியிலிருந்து இந்த முழு உலகையும் படைக்கிறான்.

Verse 68

स देवो भगवान् ब्रह्मा विश्वरूपः पितामहः / तवैतत् कथितं सम्यक् स्त्रष्ट्वत्वं परमात्मनः

அதே தெய்வமே—பகவான் பிரம்மா, பிரபஞ்சமே வடிவான பிதாமகன்—உன்னால் பரமாத்மாவின் படைப்பாற்றலாகச் சரியாக விளக்கப்பட்டது.

Verse 69

एको ऽहं भगवान् कलो ह्यनादिश्चान्तकृद् विभुः / समास्थाय परं भावं प्रोक्तो रुद्रो मनीषिभिः

நான் ஒருவனே பகவான்—காலமே எனது வடிவு: ஆதியற்றவன், எங்கும் நிறைந்தவன், லயத்தை நிகழ்த்துபவன். பரம நிலையிலிருந்து, ஞானிகள் என்னை ருத்ரன் எனப் புகழ்ந்தனர்.

Verse 70

मम वै सापरा शक्तिर्देवी विद्येति विश्रुता / दृष्टा हि भवता नूनं विद्यादेहस्त्वहं ततः

என் பராசக்தி ‘வித்யா’ எனும் தேவியாகப் புகழ்பெற்றாள். நீ அவளை நிச்சயமாகக் கண்டாய்; ஆகவே நான் அந்த வித்யையின் உடல்வடிவமே.

Verse 71

एवमेतानि तत्त्वानि प्रधानपुरुषेश्वराः / विष्णुर्ब्रह्मा च भगवान् रुद्रः काल इति श्रुतिः

இவ்வாறு தத்துவங்கள் உரைக்கப்பட்டன—பிரதானம், புருஷன், ஈச்வரன். மேலும் ஸ்ருதி விஷ்ணு, பிரம்மா, பகவான் ருத்ரன் மற்றும் காலம் என்பதையும் கூறுகிறது.

Verse 72

त्रयमेतदनाद्यन्तं ब्रह्मण्येव व्यवस्थितम् / तदात्मकं तदव्यक्तं तदक्षरमिति श्रुतिः

இந்த மும்மை—ஆதி-அந்தமற்றது—பிரம்மனிலேயே நிலைபெற்றுள்ளது. ஸ்ருதி கூறுகிறது: அதுவே அதன் சாரம்; அதுவே அவ்யக்தம், அதுவே அக்ஷரம்.

Verse 73

आत्मानन्दपरं तत्त्वं चिन्मात्रं परमं पदम् / आकाशं निष्कलं ब्रह्म तस्मादन्यन्न विद्यते

ஆத்மானந்தத்தில் நிலைபெற்ற பரமத் தத்துவமே உயர்ந்த பதம்—அது சுத்த சைதன்யமே. அது ஆகாயம்போல் எங்கும் நிறைந்த, நிஷ்கல பிரம்மம்; அதற்கு அப்பால் எதுவும் இல்லை.

Verse 74

एवं विज्ञाय भवता भक्तियोगाश्रयेण तु / संपूज्यो वन्दनीयो ऽहं ततस्तं पश्य शाश्वतम्

இவ்வாறு பக்தியோகத்தைச் சார்ந்து உண்மையை அறிந்து என்னை முறையாகப் பூஜித்து வணங்கு; பின்னர் அந்த சாச்வதனை தரிசி.

Verse 75

एतावदुक्त्वा भगवाञ्जगामादर्शनं हरः / तत्रैव भक्तियोगेन रुद्रामाराधयन्मुनिः

இவ்வளவே சொல்லி பகவான் ஹரன் கண்முன்னிருந்து மறைந்தார். அங்கேயே முனிவர் பக்தியோகத்தால் ருத்ரனை ஆராதித்துக் கொண்டிருந்தார்.

Verse 76

एतत् पवित्रमतुलं तीर्थं ब्रह्मर्षिसेवितम् / संसेव्य ब्राह्मणो विद्वान् मुच्यते सर्वपातकैः

இது ஒப்பற்ற, மிகப் புனிதமான தீர்த்தம்; பிரம்மரிஷிகள் சேவித்தது. இதனை முறையாகச் சாரும் பண்டித பிராமணன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.