Shloka 55
Tīrtha-māhātmya and Rudra’s Samanvaya Teaching
Maṅkaṇaka Episode
सस्मितं प्रेक्ष्य विश्वेशं तिष्ठन्तीममितद्युतिम् / दृष्ट्वा संत्रस्तहृदयो वेपमानो मुनीश्वरः / ननाम शिरसा रुद्रं रुद्राध्यायं जपन् वशी
sasmitaṃ prekṣya viśveśaṃ tiṣṭhantīmamitadyutim / dṛṣṭvā saṃtrastahṛdayo vepamāno munīśvaraḥ / nanāma śirasā rudraṃ rudrādhyāyaṃ japan vaśī
மென்மையான புன்னகையுடன் அளவற்ற ஒளியில் நிற்கும் விஸ்வேஸ்வரனைப் பார்த்ததும், முனிவரின் உள்ளம் அச்சமும் பக்தியும் கலந்து நடுங்கியது. தன்னடக்கத்துடன் ருத்ரனைத் தலைவணங்கி வணங்கி, ருத்ராத்யாயத்தை ஜபிக்கத் தொடங்கினான்.
Narrator (Purāṇic narrator describing the sage’s reaction)
Primary Rasa: bhayanaka
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
By calling the deity “Viśveśa” and depicting overwhelming, immeasurable radiance, the verse points to a transcendent Lord whose presence surpasses ordinary cognition—hinting at the Supreme Reality that inspires reverence and inner stillness in the seeker.
It highlights mantra-japa (recitation) and disciplined self-control (vaśitva): the sage steadies himself and takes refuge in Rudrādhyāya recitation, a devotional-yogic practice aligning mind, speech, and reverence (bhakti) into one-pointed contemplation.
The “Lord of the universe” is beheld, yet the sage bows to Rudra and recites Rudra-hymns—reflecting the Kurma Purana’s non-sectarian theology where supreme divinity is approached through Rudra-upāsanā while maintaining an overarching unity of Hari and Hara.