Adhyaya 35

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे चतुस्त्रिंशो ऽध्यायः सूत उवाच अन्यत् पवित्रं विपुलं तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् / रुद्रकोटिरिति ख्यातं रुद्रस्य परमेष्ठिनः

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பின்பகுதியில் முப்பத்துநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. சூதர் கூறினார்—மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற இன்னொரு புனிதமும் விரிந்ததுமான தீர்த்தம் உண்டு; பரமேஸ்வர ருத்ரனுடையது, ‘ருத்ரகோடி’ எனப் பெயர்பெற்றது.

Verse 2

पुरा पुण्यतमे काले देवदर्शनतत्पराः / कोटिब्रह्मर्षयो दान्तास्तं देशमगमन् परम्

முன்னொரு காலத்தில், மிகப் புண்ணியமான யுகத்தில், தேவர்தரிசனத்தில் ஈடுபட்ட, தமனமும் ஒழுக்கமும் கொண்ட கோடிக்கணக்கான பிரம்மரிஷிகள் அந்த பரம புனித தேசத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 3

अहं द्रक्ष्यामि गिरिशं पूर्वमेव पिनाकिनम् / अन्यो ऽन्यं भक्तियुक्तानां व्याघातो जायते किल

“நான் முதலில் கிரீசன்—பினாகம் தாங்கிய சிவனை—தரிசிப்பேன்; ஏனெனில் பக்தியுடையோரிடையிலும் ஒருவருக்கொருவர் தடையுண்டாகும் என்று சொல்லப்படுகிறது.”

Verse 4

तेषां भक्तिं तदा दृष्ट्वा गिरिशो योगिनां गुरुः / कोटिरूपो ऽभवद् रुद्रो रुद्रकोटिस्ततः स्मृतः

அவர்களின் பக்தியை அப்போது கண்ட யோகிகளின் குருவான கிரீச ருத்ரன் கோடி வடிவங்களாக ஆனான். ஆகவே அவர் ‘ருத்ரகோடி’ என்று நினைவுகூரப்படுகிறார்.

Verse 5

ते स्म सर्वे महादेवं हरं गिरिगुहाशयम् / पश्यन्तः पार्वतीनाथं हृष्टपुष्टधियो ऽभवन्

அப்போது அவர்கள் அனைவரும் மகாதேவன்—ஹரன், மலைக் குகையில் வாசிப்பவன், பார்வதிநாதன்—என்று தரிசித்து அகமகிழ்ந்தனர்; அவர்களின் உள்ளம் உறுதியும் உயர்வும் பெற்றது।

Verse 6

अनाद्यन्तं महादेवं पूर्वमेवाहमीश्वरम् / दृष्टवानिति भक्त्या ते रुद्रन्यस्तधियो ऽभवन्

“நான் முன்பே ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத மகாதேவன்—ஈசுவரன்—என்று தரிசித்தேன்.” இவ்வாறு பக்தியால் அவர்கள் ருத்ரனிடமே முழுமையாக மனம் ஒப்படைத்தனர்।

Verse 7

अथान्तरिक्षे विमलं पश्यन्ति स्म महत्तरम् / ज्योतिस्तत्रैव ते सर्वे ऽभिलषन्तः परं पदम्

பின்னர் அவர்கள் ஆகாய நடுவில் பரந்த, மாசற்ற ஒளியை கண்டனர்; பரமபதத்தை நாடி அங்கேயே அந்த உயர்ந்த தாமத்தில் தங்கள் விருப்பத்தை நிலைநிறுத்தினர்।

Verse 8

एतत् सदेशाध्युषितं तीर्थं पुण्यतमं शुभम् / दृष्ट्वा रुद्रं समभ्यर्च्य रुद्रसामीप्यमाप्नुयात्

இத்தீர்த்தம் சத்புருஷர்கள் வாசிக்கும் மிகப் புனிதமும் மங்களமும் ஆகும். இங்கே ருத்ரனைத் தரிசித்து முறையாக அர்ச்சித்தால் ருத்ர-சாமீப்யம் பெறலாம்।

Verse 9

अन्यच्च तीर्थप्रवरं नाम्ना मधुवनं स्मृतम् / तत्र गत्वा नियमवानिन्द्रस्यार्धासनं लभेत्

மேலும் ‘மதுவனம்’ எனப்படும் இன்னொரு சிறந்த தீர்த்தம் உள்ளது. அங்கே சென்று நியமம் கடைப்பிடிக்கும் யாத்திரிகன் இந்திரனின் அரை ஆசனப் பங்கினைப் பெறுவான்।

Verse 10

अथान्यत्पुष्पनगरी देशः पुण्यतमः शुभः / तत्र गत्वा पितॄन् पूज्य कुलानां तारयेच्छतम्

அடுத்து புஷ்பநகரீ எனப்படும் மிகப் புண்ணியமும் மங்களமும் ஆன ஒரு தேசம் உள்ளது. அங்கே சென்று பித்ருக்களை முறையாகப் பூஜித்தால் தன் குலத்தின் நூறு தலைமுறைகள் உய்வடையும்.

Verse 11

कालञ्जरं महातीर्थं लोके रुद्रो महेश्वरः / कालं जरितवान् देवो यत्र भक्तिप्रियो हरः

காலஞ்சரம் உலகில் மகாதீர்த்தமாகப் புகழ்பெற்றது; அங்கே ருத்ரன் மகேஸ்வரன் தானே காலத்தையே சிதைத்தான். அந்த இடத்தில் பக்திக்கு பிரியமான ஹரன் பக்தர்களிடம் மிகுந்த திருப்தி அடைகிறான்.

Verse 12

श्वेतो नाम शिवे भक्तो राजर्षिप्रवरः पुरा / तदाशीस्तन्नमस्कारः पूजयामास शूलिनम्

பண்டைக் காலத்தில் ஸ்வேதன் எனும் சிறந்த ராஜரிஷி ஒருவர் இருந்தார்; அவர் சிவபக்தன். அவர் ஆசிவாக்குகளும் வணக்கங்களும் செலுத்தி சூலதாரி இறைவனைப் பூஜித்தார்.

Verse 13

संस्थाप्य विधिना लिङ्गं भक्तियोगपुरः सरः / जजाप रुद्रमनिशं तत्र संन्यस्तमानसः

விதிப்படி லிங்கத்தை நிறுவி, பக்தியோகத்தால் சிறப்புற்ற அந்த ஏரிக்கரையில், மனத்தை முழுதும் அர்ப்பணித்து அவர் இடையறாது ருத்ர மந்திரத்தை ஜபித்தார்.

Verse 14

स तं कालो ऽथ दीप्तात्मा शूलमादाय भीषणम् / नेतुमभ्यागतो देशं स राजा यत्र तिष्ठति

அப்போது ஒளிமிக்க வல்லமை கொண்ட காலன் பயங்கரமான சூலத்தை எடுத்துக்கொண்டு, அந்த அரசன் தங்கியிருந்த இடத்திற்கே அவனை அழைத்துச் செல்ல வந்தான்.

Verse 15

वीक्ष्य राजा भयाविष्टः शूलहस्तं समागतम् / कालं कालकरं घोरं भीषणं चण्डदीधितिम्

திரிசூலத்தைத் தாங்கி, காலகரனாய், கொடியும் பயங்கரமும், உக்கிர ஒளியால் எரியும் காலன் வருவதைக் கண்டு அரசன் அச்சத்தில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 16

उबाभ्यामथ हस्ताभ्यां स्पृट्वासौ लिङ्गमैश्वरम् / ननाम शिरसा रुद्रं जजाप शतरुद्रियम्

பின்னர் அவன் இரு கைகளாலும் ஈசுவரனின் அரச லிங்கத்தைத் தொட்டு, தலை வணங்கி ருத்ரனைப் பணிந்து, சதருத்ரியத்தை ஜபித்தான்।

Verse 17

जपन्तमाह राजानं नमन्तमसकृद् भवम् / एह्येहीति पुरः स्थित्वा कृतान्तः प्रहसन्निव

அரசன் ஜபித்துக் கொண்டும், பவனாகிய (சிவனாகிய) அவருக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணங்கிக் கொண்டும் இருந்தபோது, க்ருதாந்தன் (மரணம்) முன்னே நின்று, ஏளனச் சிரிப்புடன் போல “வா, வா!” என்று சொன்னான்।

Verse 18

तमुवाच भयाविष्टो राजा रुद्रपरायणः / एकमीशार्चनरतं विहायान्यं निषूदय

அச்சத்தில் ஆழ்ந்த, ருத்ரனைச் சரணடைந்த அரசன் அவனிடம் கூறினான்—“இறைவன் ஆராதனையில் ஈடுபட்ட ஒருவனை விட்டுவிடு; மற்றவனை அழித்துவிடு।”

Verse 19

इत्युक्तवन्तं भगवानब्रवीद् भीतमानसम् / रुद्रार्चनरतो वान्यो मद्वशे को न तिष्ठति

இவ்வாறு கூறிய அச்சமுற்ற மனத்தையுடைய அரசனிடம் பகவான் சொன்னார்—“ருத்ராராதனையில் ஈடுபட்டவனாக இருந்தாலும், வேறொன்றில் ஈடுபட்டவனாக இருந்தாலும்—என் ஆட்சிக்குள் நில்லாதவன் யார்?”

Verse 20

एवमुक्त्वा स राजानं कालो लोकप्रकालनः / बबन्ध पाशै राजापि जजाप शतरुद्रियम्

இவ்வாறு கூறி உலகங்களை ஒழுங்குபடுத்தும் காலன் அரசனைப் பாசங்களால் கட்டினான்; ஆயினும் அரசன் அப்போதும் சதருத்ரீயத்தை இடையறாது ஜபித்தான்।

Verse 21

अथान्तरिक्षे विमलं दीप्यमानं तेजोराशिं भूतभर्तुः पुराणम् / ज्वालामालासंवृतं व्याप्य विश्वं प्रादुर्भूतं संस्थितं संददर्श

அப்போது ஆகாய நடுவில் அவன் தூய்மையான, ஒளிவீசும் தேஜோராசியை கண்டான்—உயிர்களைத் தாங்கும் ஆதிப் பெருமானின் பழமையான பிரகாசம்—அக்கினி மாலைகளால் சூழப்பட்டு, உலகமெங்கும் பரவி, திடீரென வெளிப்பட்டு நிலைத்து நின்றது।

Verse 22

तन्मध्ये ऽसौ पुरुषं रुक्मवर्णं देव्या देवं चन्द्रलेखोज्ज्वलाङ्गम् / तेजोरूपं पश्यति स्मातिहृष्टो मेने चास्मन्नाथ आगच्छतीति

அந்த ஒளியின் நடுவில் அவன் பொன்னிறப் புருஷனை கண்டான்—தேவியுடன் கூடிய தேவனை—அவரது அங்கங்கள் நிலவின் கோடு போல ஒளிர்ந்தன. அந்த தேஜோமய ரூபத்தைப் பார்த்து மிக மகிழ்ந்து, “நம் நாதன் நிச்சயம் வருகிறார்” என எண்ணினான்।

Verse 23

आगच्छन्तं नातिदूरे ऽथ दृष्ट्वा कालो रुद्रं देवदेव्या महेशम् / व्यपेतभीरखिलेशैकनाथं राजर्षिस्तं नेतुमभ्याजगाम

அப்போது காலன், தேவர்களின் தேவியுடன் கூடிய மகேசன் ருத்ரன் அதிக தூரமின்றி அணுகி வருவதை கண்டான். அச்சமற்ற, எல்லா ஈசர்களுக்கும் ஒரே நாதனைப் பார்த்து, ராஜரிஷி அவரை வரவேற்று அழைத்துச் செல்ல முன்னே சென்றான்।

Verse 24

आलोक्यासौ भगवानुग्रकर्मा देवो रुद्रो भूतभर्ता पुराणः / एकं भक्तं मत्परं मां स्मरन्तं देहीतीमं कालमूचे ममेति

அவனை நோக்கி, அச்சமூட்டும் செயல்களுடைய பகவான்—பழமையான உயிர்தாங்கி ருத்ரன்—அந்தக் கணமே காலனிடம் கூறினான்: “என்னை முழுதும் சார்ந்து என்னை நினைக்கும் இந்த ஒரே பக்தனை எனக்குக் கொடு; இவன் என்னுடையவன்।”

Verse 25

श्रुत्वा वाख्यं गोपतेरुग्रभावः कालात्मासौ मन्यमानः स्वभावम् / बद्ध्वा भक्तं पुनरेवाथ पाशैः क्रुद्धो रुद्रमभिदुद्राव वेगात्

கோபதியின் வாக்கைக் கேட்ட அந்த உக்கிரன், காலாத்மஸ்வரூபன், தன் இயல்பே உச்சமென எண்ணினான். பின்னர் பக்தனை மீண்டும் பாசங்களால் கட்டி, கோபத்துடன் ருத்ரனை நோக்கி வேகமாகப் பாய்ந்தான்.

Verse 26

प्रेक्ष्यायान्तं शैलपुत्रीमथेशः सो ऽन्वीक्ष्यान्ते विश्वमायाविधिज्ञः / सावज्ञं वै वामपादेन मृत्युं श्वेतस्यैनं पश्यतो व्याजघान

அப்போது உலகமாயையின் விதியை அறிந்த ஈசன், ஷைலபுத்ரி (பார்வதி) அணுகி வருவதை கண்டான். ஷ்வேதன் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, மரணத்தையே அவமதித்து இடப்பாதத்தால் அடித்து வீழ்த்தினான்.

Verse 27

ममार सो ऽतिभीषणो महेशपादघातितः / रराज देवतापतिः सहोमया पिनाकधृक्

மகேஷனின் பாதஅடியில் அந்த மிகப் பயங்கரன் அழிந்தான். அப்போது தேவர்களின் அதிபதி, பினாகம் தாங்கிய சிவன், உமையுடன் ஒளிவீசி விளங்கினான்.

Verse 28

निरीक्ष्य देवमीश्वरं प्रहृष्टमानसो हरम् / ननाम साम्बमव्ययं स राजपुङ्गवस्तदा

இறைவனாகிய ஹரனை கண்ட அந்த அரசர்களில் முதன்மையானவன் மனம் மகிழ்ந்தது; அப்போது அவன் அழிவிலா சாம்பனை—உமையுடன் கூடிய சிவனை—வணங்கினான்.

Verse 29

नमो भवाय हेतवे हराय विश्वसंभवे / नमः शिवाय धीमते नमो ऽपवर्गदायिने

காரணமாகிய பவனுக்கு நமஸ்காரம். உலகம் எழும் மூலமான ஹரனுக்கு வணக்கம். ஞானஒளி கொண்ட சிவனுக்கு நமः. அபவர்கம்—மோட்சம்—அளிப்பவனுக்கு நமோ நமः.

Verse 30

नमो नमो नमो ऽस्तु ते महाविभूतये नमः / विभागहीनरूपिणे नमो नराधिपाय ते

உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்—உமது மகாவிபூதிக்கு நமः. பகுப்பற்ற ரூபமுடைய உமக்கு நமः; எல்லா உயிர்களின் அதிபதியே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 31

नमो ऽस्तु ते गणेश्वर प्रपन्नदुः खनाशन / अनादिनित्यभूतये वराहशृङ्गधारिणे

ஓ கணேஸ்வரா, உமக்கு நமஸ்காரம்—சரணடைந்தோரின் துயரை அழிப்பவரே. ஆதியற்ற நித்திய சத்துவத்திற்கு நமः; வராஹச் சிங்கம் தாங்கும் இறைவனுக்கு வணக்கம்.

Verse 32

नमो वृषध्वजाय ते कपालमालिने नमः / नमो महानटाय ते नमो वृषध्वजाय ते

வೃಷத்வஜ இறைவனுக்கு வணக்கம்; கபாலமாலை அணிந்தவருக்கு நமः. மகாநடன்—மகாநர்த்தகருக்கு வணக்கம்; மீண்டும் வृषத்வஜனுக்கே வணக்கம்.

Verse 33

अथानुगृह्य शङ्करः प्रणामतत्परं नृपम् / स्वगाणपत्यमव्ययं सरूपतामथो ददौ

அப்போது அருள்கூர்ந்து சங்கரன், வணக்கத்தில் திளைத்த அந்த அரசனுக்கு தன் கணங்களில் அழியாத பதவியையும், தன் போன்ற ரூப-சாம்யத்தையும் அளித்தான்.

Verse 34

सहोमया सपार्षदः सराजपुङ्गवो हरः / मुनीशसिद्धवन्दितः क्षणाददृश्यतामगात्

உமையுடன், பரிவாரத்தால் சூழப்பட்டு, அரசர்களில் சிறந்த ஹரன்—முனிவரரும் சித்தரும் வணங்கிய பின்—ஒரு கணத்தில் மறைந்தான்.

Verse 35

काले महेशाभिहते लोकनाथः पितामहः / अयाचत वरं रुद्रं सजीवो ऽयं भवत्विति

மகாதேவன் காலனை அழித்தபோது, உலகநாதனான பிதாமகன் பிரம்மா ருத்ரனிடம் வரம் வேண்டினான்—“இவன் மீண்டும் உயிர்பெறுக.”

Verse 36

नास्ति कश्चिदपीशान दोषलेशो वृषध्वज / कृतान्तस्यैव भवता तत्कार्ये विनियोजितः

ஏ ஈசானா, ஏ வृषத்வஜா! உம்மில் குற்றத்தின் சிறுதுளியும் இல்லை; க்ருதாந்தனே தன் காரியத்திற்காக உம்மை நியமித்தான்.

Verse 37

स देवदेववचनाद् देवदेवेश्वरो हरः / तथास्त्वित्याह विश्वात्मा सो ऽपि तादृग्विधो ऽभवत्

தேவர்களின் சொல்லினால் தேவர்களின் தேவேசுவரனான ஹரன் (சிவன்) செயலில் எழுந்தான். விஸ்வாத்மா “ததாஸ்து” என்றான்; அவனும் அதேபோல் ஆனான்.

Verse 38

इत्येतत् परमं तीर्थं कालञ्जरमिति श्रुतम् / गत्वाभ्यर्च्य महादेवं गाणपत्यं स विन्दति

இவ்வாறு இது ‘காலஞ்சர’ எனப்படும் பரம தீர்த்தம் என்று கேள்விப்பட்டோம். அங்கு சென்று மகாதேவனை வழிபட்டால் சிவகணப் பதவி (காணபத்யம்) பெறுவான்.