Adhyaya 33
Prāyaścitta for Theft, Forbidden Foods, Impurity, and Ritual Lapses; Tīrtha–Vrata Remedies; Pativratā Mahātmyam via Sītā and Agni
உத்தரபாகத்தின் தர்மோபதேசத்தைத் தொடர்ந்து வ்யாசர் ப்ராயச்சித்தங்களின் நுண்ணிய ஒழுங்கை விளக்குகிறார்—சாந்த்ராயணம், (மஹா)சாந்தபனம், (அதி)க்ருச்ச்ரம், தப்தக்ருச்ச்ரம், ப்ராஜாபத்யம், பலவகை உபவாசங்கள், பஞ்சகவ்யம், மந்திரஜபம். உரை அபகரணம், நீர்/பொருள் திருட்டு போன்ற சொத்து-குற்றங்களிலிருந்து உணவு-தொடர்பு அசௌசங்களுக்கு நகர்கிறது—அசுத்த மாம்சம், மலம்-மூத்திரத் தொடர்பு, மாசுபட்ட நீர், தடைசெய்யப்பட்ட உணவு, உச்சிஷ்டம், சாண்டாள-ஸ்பரிசம்; பின்னர் சந்த்யா முதலிய நித்யகர்ம லோபம், அக்னிஹோத்ர பராமரிப்பில் குறை, சமிதா-விதி மீறல், பங்க்தி விநியோகத் தவறு, வ்ராத்ய நிலை, அபாங்க்த்ய நிவாரணம் ஆகியனவும் கூறப்படுகின்றன. தொடர்ந்து சட்டவிவரத்திலிருந்து பக்தி சார்ந்த பரிகாரங்களுக்கு மாறுகிறது—தீர்த்தயாத்திரை, தேவபூஜை, திதி-விரதங்கள், தானம்; சரணாகதி மற்றும் நியமமான ஆராதனையால் பெரும் பாவமும் கரையும் என வலியுறுத்துகிறது. முடிவில் பெண்களுக்கு பதி-व்ரதா தர்மம் ப்ராயச்சித்தமாகும் மகிமை போற்றப்படுகிறது; சீதை–அக்னி நிகழ்வு (மாயா-சீதையின் மாற்றீடு, அக்னி சாட்சி) உதாரணமாக வருகிறது. இறுதியில் வ்யாசர்—இந்த தர்மம் ஞானயோகம் மற்றும் மஹேஸ்வர பூஜையுடன் இணைந்தால் மஹாதேவனின் நேரடி தரிசனம் தரும்; அடுத்த ஓட்டம் சுத்திவிதியிலிருந்து ஞானயோகம், ஜப-ஸ்ரவண பரம்பரையை மோட்ச சாதனமாக முன்னெடுக்கிறது என கூறுகிறார்।
Shlokas
Verse 1
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे द्वात्रिशो ऽध्यायः व्यास उवाच मनुष्याणां तु हरणं कृत्वा स्त्रीणां गृहस्य च / वापीकूपजलानां च शुध्येच्चान्द्रायणेन तु
இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையின் பிந்தைய பகுதியில் முப்பத்திமூன்றாம் அதிகாரம். வ்யாசர் கூறினார்—மனிதர், பெண்கள், வீடு, மேலும் குளம்‑கிணறு நீரை அபகரித்தால் ‘சாந்திராயண’ பிராயச்சித்தம் மேற்கொள்வதால் சுத்தி பெறலாம்.
Verse 2
द्रव्याणामल्पसाराणां स्तेयं कृत्वान्यवेश्मतः / चरेत् सांतपनं कृच्छ्रं तन्निर्यात्यात्मशुद्धये
பிறரின் வீட்டிலிருந்து சிறுமதிப்புள்ள பொருட்களைத் திருடினால், ஆத்மசுத்திக்காக ‘சாந்தபன க்ருச்ச்ர’ தவம் மேற்கொள்ள வேண்டும்; அதனால் பாவம் நீங்கும்.
Verse 3
धान्यान्नधनचौर्यं तु कृत्वा कामाद् द्विजोत्तमः / स्वजातीयगृहादेव कृच्छ्रार्धेन विशुद्ध्यति
ஆனால் ஒரு த்விஜோத்தமன் ஆசை காரணமாகத் தன் சமூகத்தவரின் வீட்டிலேயே தானியம், உணவு அல்லது செல்வத்தைத் திருடினால், ‘க்ருச்ச்ர’ தவத்தின் பாதியை மேற்கொண்டாலே சுத்தி பெறுவான்.
Verse 4
भक्षभोज्यापहरणे यानशय्यासनस्य च / पुष्पमूलफलानां च पञ्चगव्यं विशोधनम्
மெல்லவும் உண்ணவும் உரிய உணவுப் பொருட்களை அபகரித்தால், அதுபோல வாகனம், படுக்கை, ஆசனம் ஆகியவற்றை அபகரித்தாலும், மேலும் மலர்‑வேர்‑கனி ஆகியவற்றிலும்—பஞ்சகவ்யம் (பசுவின் ஐந்து பொருட்கள்) தூய்மைப்படுத்தும் வழி ஆகும்।
Verse 5
तृणकाष्ठद्रुमाणां च शुष्कान्नस्य गुडस्य च / चैलचर्मामिषाणां च त्रिरात्रं स्यादभोजनम्
புல், விறகு, மரங்கள், அதுபோல உலர்ந்த அன்னம், வெல்லம், மேலும் துணி, தோல், மாமிசம் ஆகியவற்றின் விஷயத்தில்—மூன்று இரவுகள் உணவு தவிர்த்தல் பிராயச்சித்தம் ஆகும்।
Verse 6
मणिमुक्ताप्रवालानां ताम्रस्य रजतस्य च / अयः कांस्योपलानां च द्वादशाहं कणाशनम्
மணி, முத்து, பவளம், அதுபோல செம்பு, வெள்ளி, மேலும் இரும்பு, காஞ்சம், கல் ஆகியவற்றின் விஷயத்தில்—பன்னிரண்டு நாட்கள் ‘கணாசனம்’ (தானியக் கணுக்கள் மட்டும் உண்ணுதல்) விதியாகும்।
Verse 7
कार्पासकीटजोर्णानां द्विशफैकशफस्य च / पक्षिगन्धौषधीनां च रज्वाश्चैव त्र्यहं पयः
பருத்திப் பூச்சி/பட்டுப்பூச்சி உண்டாக்கிய எச்சங்கள், இருபிளவு குளம்பும் ஒற்றைக் குளம்பும் உடைய விலங்குகளின் சடலம், மேலும் பறவைகள், நறுமணப் பொருட்கள், மூலிகை மருந்துகள், கயிறு ஆகியவற்றின் விஷயத்தில்—மூன்று நாட்கள் பால் மூலம் தூய்மை பெறும்।
Verse 8
नरमांसाशनं कृत्वा चान्द्रायणमथाचरेत् / काकं चैव तथा श्वानं जग्ध्वा हस्तिनमेव च / वराहं कुक्कुटं चाथ तप्तकृच्छ्रेण शुध्यति
மனித மாமிசம் உண்டால் ‘சாந்திராயண’ விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் காகம், நாய், யானை, வராகம் அல்லது சேவல் ஆகியவற்றை உண்டால் ‘தப்தக்ருச்ச்ர’ பிராயச்சித்தத்தால் தூய்மை பெறுவான்।
Verse 9
क्रव्यादानां च मांसानि पुरीषं मूत्रमेव च / गोगोमायुकपीनां च तदेव व्रतमाचरेत् / उपोष्य द्वादशाहं तु कूष्माण्डैर्जुहुयाद् घृतम्
சவபட்சிகள் (க்ரவ்யாத) மாம்சம், அல்லது மலம்–மூத்திரம், மேலும் பசுவுடன் மற்றும் கோமாயுக, பீன முதலியவற்றுடன் தொடர்புடைய அசுசி பொருள்களை உண்டவன், அதே பிராயச்சித்த விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். பன்னிரண்டு நாட்கள் உபவாசமிருந்து, கூஷ்மாண்டம் (பூசணிக்காய்) கொண்டு நெய் ஆஹுதிகளை ஹோமத்தில் செலுத்த வேண்டும்.
Verse 10
नकुलोलूकमार्जारं जग्ध्वा सांतपनं चरेत् / श्वापदोष्ट्रखराञ्जग्ध्वा तप्तकृच्छ्रेण शुद्ध्यति / व्रतवच्चैव संस्कारं पूर्वेण विधिनैव तु
நகுலம், ஆந்தை அல்லது பூனை மாம்சம் உண்டவன் ‘சாந்தபன’ பிராயச்சித்தத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். சுவாபதம் (கொடூர வனவிலங்கு), ஒட்டகம் அல்லது கழுதை உண்டால் ‘தப்தக்ருச்ச்ர’ தவத்தால் சுத்தி பெறுவான். மேலும் விரதம்போல் நிறைவு-சம்ஸ்காரமும் முன் கூறிய விதிப்படியே செய்யப்பட வேண்டும்.
Verse 11
बकं चैव बलाकं च हंसं कारण्डवं तथा / चक्रवाकं प्लवं जग्घ्वा द्वादशाहमभोजनम्
கொக்கு, பலாகா, அன்னம், காரண்டவம், சக்ரவாகம் அல்லது ப்லவம் (நீர்ப்பறவை) உண்டவன் பன்னிரண்டு நாட்கள் உணவின்றி இருப்பதான பிராயச்சித்தத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்.
Verse 12
कपोतं टिट्टिभं चैव शुकं सारसमेव च / उलूकं जालपादं च जग्ध्वाप्येतद् व्रतं चरेत्
புறா, டிட்டிபம், கிளி, சாரசம், ஆந்தை அல்லது ஜாலபாதம் (நீர்ப்பறவை) உண்டபின், இதே பிராயச்சித்த விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.
Verse 13
शिशुमारं तथा चाषं मत्स्यमांसं तथैव च / जग्ध्वा चैव कटाहारमेतदेव चरेद् व्रतम्
சிசுமாரம், சாஷம், மேலும் மீன் மாம்சம் உண்டவன், பின்னர் கடாஹாரம் (மிகக் குறைந்த எளிய உணவு) மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு, இதே பிராயச்சித்த விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்.
Verse 14
कोकिलं चैव मत्स्यांश्च मण्डुकं भुजगं तथा / गोमूत्रयावकाहारो मासेनैकेन शुद्ध्यति
குயில், மீன், தவளை அல்லது பாம்பு ஆகியவற்றை உண்டால், கோமூத்திரம் கலந்த யவக் கஞ்சி மட்டும் கொண்டு ஒரு மாதத்தில் சுத்தி பெறுவான்।
Verse 15
जलेचरांश्च जलजान् प्रत्तुदान्नखविष्किरान् / रक्तपादांस्तथा जग्ध्वा सप्ताहं चैतदाचरेत्
நீரில் நடமாடும் உயிர்கள், நீரிலே பிறந்தவை, அலகால் குத்துவன, நகங்களால் உணவைச் சிதறவிடுவன, மேலும் சிவப்புக் காலுடைய பறவைகள் ஆகியவற்றை உண்டால், பரிகாரமாக இதை ஏழு நாட்கள் அனுஷ்டிக்க வேண்டும்।
Verse 16
शुनो मांसं शुष्कमांसमात्मार्थं च तथा कृतम् / भुक्त्वा मासं चरेदेतत् तत्पापस्यापनुत्तये
நாயின் மாமிசம், உலர்ந்த மாமிசம், அல்லது தன் இன்பத்திற்காகச் செய்த மாமிசம் உண்டால், அந்தப் பாவம் நீங்க ஒரு மாதம் இவ்விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்।
Verse 17
वार्ताकं भुस्तृणं शिग्रुं खुखुण्डं करकं तथा / प्राजापत्यं चरेज्जग्ध्वा शङ्खं कुम्भीकमेव च
கத்தரிக்காய், புஸ்த்ருணப் புல், சிக்ரு (முருங்கை), குகுண்ட, கரக, மேலும் சங்கம், கும்பீக எனும் சில கீரைகள்/காய்கள் உண்டால், பிராஜாபத்யப் பரிகாரம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 18
पलाण्डुं लशुनं चैव भुक्त्वा चान्द्रायणं चरेत् / नालिकां तण्डुलीयं च प्राजापत्येन शुद्ध्यति
வெங்காயம் மற்றும் பூண்டு உண்டால் சாந்திராயண விரதம் செய்ய வேண்டும்; ஆனால் நாலிகா, தண்டுலீயா எனும் கீரைகள் உண்டால் பிராஜாபத்யப் பரிகாரத்தால் சுத்தி பெறலாம்।
Verse 19
अश्मान्तकं तथा पोतं तप्तकृच्छ्रेण शुद्ध्यति / प्राजापत्येन शुद्धिः स्यात् कक्कुभाण्डस्य भक्षणे
அஷ்மாந்தகம் மற்றும் போதம் உண்டால் தப்தக்ருச்சிர விரதத்தால் தூய்மை பெறுவர். ஆனால் கக்குபாண்டம் உண்டால் பிராஜாபத்ய விரதத்தால் சுத்தி அடைவர்.
Verse 20
अलाबुं किंशुकं चैव भुक्त्वा चैतद् व्रतं चरेत् / उदुम्बरं च कामेन तप्तकृच्छ्रेण शुद्ध्यति
அலாபு (சுரைக்காய்) மற்றும் கிம்ஷுக (பலாசப் பூ) உண்டவர் இந்த விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் ஆசையால் உதும்பரம் உண்டால் தப்தக்ருச்சிர தவத்தால் சுத்தி பெறுவர்.
Verse 21
वृथा कृसरसंयावं पायसापूपसंकुलम् / भुक्त्वा चैवं विधं त्वन्नं त्रिरात्रेण विशुद्ध्यति
க்ருசரமும் ஸம்யாவமும், பாயசமும் ஆபூபமும் கலந்த உணவை வீணாக/முறையின்றி உண்டால், அத்தகைய அன்னம் உண்டவர் மூன்று இரவுகளின் நியமத்தால் தூய்மை பெறுவர்.
Verse 22
पीत्वा क्षीराण्यपेयानि ब्रह्मचारी समाहितः / गोमूत्रयावकाहारो मासेनैकेन शुद्ध्यति
தன்னடக்கம் கொண்ட பிரம்மச்சாரி, பாலும் பிற அனுமதிக்கப்பட்ட பானங்களும் அருந்தி, கோமூத்திரமும் யாவகம் (யவக் கஞ்சி) உணவாகக் கொண்டு, ஒரு மாதத்தில் சுத்தி அடைவான்.
Verse 23
अनिर्दशाहं गोक्षीरं माहिषं चाजमेव च / संधिन्याश्च विवत्सायाः पिबन् क्षीरमिदं चरेत्
கன்றுபோட்ட பத்து நாட்களுக்குள் உள்ள பசும்பாலை அருந்தக் கூடாது; எருமை அல்லது ஆட்டுப்பாலும் கூடாது. மேலும் சந்தினி (ஈர்ப்புக் காலம்) அல்லது விவத்ஸா (கன்றை இழந்த) பசுவின் பாலை அருந்தினால், இந்தப் பிராயச்சித்த விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்.
Verse 24
एतेषां च विकाराणि पीत्वा मोहेन मानवः / गोमूत्रयावकाहारः सप्तरात्रेण शुद्ध्यति
இவற்றின் (அசுத்தப் பொருட்களின்) மாற்றங்களை மயக்கத்தால் ஒருவர் குடித்தால், கோமூத்திரமும் யாவகக் கஞ்ஜியும் உணவாகக் கொண்டு ஏழு இரவுகளில் சுத்தி அடைவான்.
Verse 25
भुक्त्वा चैव नवश्राद्धे मृतके सूतके तथा / चान्द्रायणेन शुद्ध्येत ब्राह्मणस्तु समाहितः
ஒன்பது நாள் ஸ்ராத்த காலத்திலோ, மரண அசௌசம் (ம்ருதக) அல்லது பிறப்பு அசௌசம் (ஸூதக) காலத்திலோ பிராமணன் உண்டிருந்தால், தன்னடக்கமும் ஒருமுகமும் கொண்டு சாந்த்ராயணப் பிராயச்சித்தத்தால் சுத்தி பெற வேண்டும்.
Verse 26
यस्याग्नौ हूयते नित्यं न यस्याग्रं न दीयते / चान्द्रायणं चरेत् सम्यक् तस्यान्नप्राशने द्विजः
யாருடைய வீட்டில் தினமும் ஹோமம் நடைபெறினும், உணவின் முதல் பங்கு (அக்ரம்) அர்ப்பணிக்கப்படாதோ, அவருடைய அன்னத்தை இருபிறப்பன் உண்ணக் கூடாது. உண்டால் முறையாக சாந்த்ராயண விரதம் மேற்கொள்ள வேண்டும்.
Verse 27
अभोज्यानां तु सर्वेषां भुक्त्वा चान्नमुपस्कृतम् / अन्तावसायिनां चैव तप्तकृच्छ्रेण शुद्ध्यति
எல்லா உண்ணத் தகாத உணவுகளையோ, அல்லது ‘அந்த்யாவசாயி’ எனக் கருதப்படுவோருடன் தொடர்பாகத் தயாரிக்கப்பட்ட அன்னத்தையோ உண்டால், ‘தப்தக்ருச்ச்ர’ பிராயச்சித்தத்தால் சுத்தி பெறுவான்.
Verse 28
चाण्डालान्नं द्विजो भुक्त्वा सम्यक् चान्द्रायणं चरेत् / बुद्धिपूर्वं तु कृच्छ्राब्दं पुनः संस्कारमेव च
இருபிறப்பன் சாண்டாளனின் அன்னத்தை உண்டால் முறையாக சாந்த்ராயணத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் அறிந்தே உண்டிருந்தால், ஒரு ஆண்டு ‘க்ருச்ச்ர’ தவம் செய்து, பின்னர் மீண்டும் ஸம்ஸ்காரம் (மறுசுத்தி சடங்குகள்) செய்ய வேண்டும்.
Verse 29
असुरामद्यपानेन कुर्याच्चान्द्रायणव्रतम् / अभोज्यान्नं तु भुक्त्वा च प्राजापत्येन शुद्ध्यति
அசுரமதுவை அருந்தினால் சாந்திராயண விரதம் மேற்கொள்ள வேண்டும். உண்ணத் தகாத அன்னத்தை உண்டால் பிராஜாபத்யப் பிராயச்சித்தத்தால் தூய்மை பெறுவான்.
Verse 30
विण्मूत्रपाशनं कृत्वा रेतसश्चैतदाचरेत् / अनादिष्टेषु चैकाहं सर्वत्र तु यथार्थतः
மலம்-மூத்திரம் கழித்த பின்பும், விந்து வெளியேறிய பின்பும் இதே தூய்மை விதியைப் பின்பற்ற வேண்டும். குறிப்பிட்ட விதி சொல்லப்படாத இடங்களில் ஒரு நாள் இதையே கடைப்பிடிப்பதே எல்லாவற்றிற்கும் உரிய நியமம்.
Verse 31
विड्वराहखरोष्ट्राणां गोमायोः कपिकाकयोः / प्राश्य मूत्रपुरीषाणि द्विजश्चान्द्रायणं चरेत्
இருமுறை பிறந்தவன் பன்றி, கழுதை, ஒட்டகம், பசு, நரி, குரங்கு அல்லது காக்கையின் மூத்திரம் அல்லது மலத்தை உண்டால், பிராயச்சித்தமாக சாந்திராயண விரதம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 32
अज्ञानात् प्राश्य विण्मूत्रं सुरासंस्पृष्टमेव च / पुनः संस्कारमर्हन्ति त्रयो वर्णा द्विजातयः
அறியாமையால் இருமுறை பிறந்தவன் மலம்-மூத்திரம் அல்லது மதுவால் தொடப்பட்ட பொருளை உண்டால், மூன்று வர்ணங்களின் த்விஜர்கள் மீண்டும் ஸம்ஸ்காரம் (மறுபுனிதம்) பெறத் தகுதியுடையர் ஆவர்.
Verse 33
क्रव्यादां पक्षिणां चैव प्राश्य मूत्रपुरीषकम् / महासांतपनं मोहात् तथा कुर्याद् द्विजोत्तमः / भासमण्डूककुररे विष्किरे कृच्छ्रमाचरेत्
த்விஜோத்தமன் மயக்கத்தால் மாமிசம் உண்ணும் பறவைகளின் மூத்திரம் அல்லது மலத்தை உண்டால், மகாசாந்தபனப் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும். மேலும் பாசம், தவளை, குரரப் பறவை அல்லது விஷ்கிரப் பறவை ஆகியவற்றை உண்டால், க்ருச்சிர விரதம் மேற்கொள்ள வேண்டும்.
Verse 34
प्राजापत्येन शुद्ध्येत ब्राहामणोच्छिष्टभोजने / क्षत्रिये तप्तकृच्छ्रं स्याद् वैश्ये चैवातिकृच्छ्रकम् / शूद्रोच्छिष्टं द्विजो भुक्त्वा कुर्याच्चान्द्रायणव्रतम्
பிராமணரின் எச்சில் உணவை உண்டால் பிராஜாபத்ய விரதத்தால் தூய்மை அடையலாம். க்ஷத்திரியரின் எச்சிலுக்கு தப்தக்ருச்ரம், வைசியரின் எச்சிலுக்கு அதிக்ருச்ரம் செய்ய வேண்டும். சூத்திரரின் எச்சில் உணவை உண்டால் இருபிறப்பாளர் சாந்திராயண விரதம் இருக்க வேண்டும்.
Verse 35
सुराभाण्डोदरे वारि पीत्वा चान्द्रायणं चरेत् / शुनोच्छिष्टं द्विजो भुक्त्वा त्रिरात्रेण विशुद्ध्यति / गोमूत्रयावकाहारः पीतशेषं च रागवान्
மது பாத்திரத்தில் இருந்த நீரை அருந்தினால் சாந்திராயண விரதம் இருக்க வேண்டும். நாயின் எச்சிலை உண்டால், அந்தணர் மூன்று இரவுகள் கோமியம் கலந்த பார்லிக் கஞ்சியை உண்டு தூய்மை அடைய வேண்டும்.
Verse 36
अपो मूत्रपुरीषाद्यैर्दूषिताः प्राशयेद् यदा / तदा सांतपनं प्रोक्तं व्रतं पापविशोधनम्
சிறுநீர், மலம் போன்றவற்றால் அசுத்தமான நீரை அருந்தினால், பாவத்தைப் போக்கும் சாந்தபன விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது.
Verse 37
चाण्डालकूपभाण्डेषु यदि ज्ञानात् पिबेज्जलम् / चरेत् सांतपनं कृच्छ्रं ब्राह्मणः पापशोधनम्
ஒரு பிராமணர் தெரிந்தே சண்டாளரின் கிணறு அல்லது பாத்திரத்திலிருந்து நீரை அருந்தினால், பாவ நிவர்த்திக்காக சாந்தபன க்ருச்ர விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்.
Verse 38
चाण्डालेन तु संस्पृष्टं पीत्वा वारि द्विजोत्तमः / त्रिरात्रेण विशुद्ध्येत पञ्चगव्येन चैव हि
சண்டாளர் தொட்ட நீரை அருந்தினால், அந்தணர் மூன்று இரவுகள் விரதம் இருந்து பஞ்சகவ்யத்தை உட்கொள்வதன் மூலம் தூய்மை அடைகிறார்.
Verse 39
महापातकिसंस्पर्शे भुङ्क्ते ऽस्नात्वा द्विजो यदि / बुद्धिपूर्वं तु मूढात्मा तप्तकृच्छ्रं समाचरेत्
மகாபாதகியுடன் தொடர்பு ஏற்பட்ட பின் நீராடாமல் ஒரு த்விஜன் உணவு உண்டால், அது அறிந்தே—மயக்கமுற்ற மனத்துடன் செய்ததாக இருந்தாலும்—‘தப்தக்ருச்ச்ர’ எனும் பிராயச்சித்தத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்।
Verse 40
स्पृष्ट्वा महापातकिनं चाण्डालं वा रजस्वलाम् / प्रमादाद् भोजनं कृत्वा त्रिरात्रेण विशुद्ध्यति
கவனக்குறைவால் மகாபாதகி, சாண்டாளன் அல்லது மாதவிடாய் உள்ள பெண்ணைத் தொட்டு, பின்னர் உணவு உண்டால், மூன்று இரவுகள் (விரதநியமம்) கடைப்பிடிப்பதால் தூய்மை பெறுவான்।
Verse 41
स्नानार्हे यदि भुञ्जीत अहोरात्रेण शुद्ध्यति / बुद्धिपूर्वं तु कृच्छ्रेण भगवानाह पद्मजः
நீராட வேண்டிய நேரத்தில் ஒருவர் உணவு உண்டால், ஒரு பகல்-இரவில் தூய்மை பெறுவான்; ஆனால் அறிந்தே செய்தால் ‘க்ருச்ச்ர’ பிராயச்சித்தத்தினாலேயே தூய்மை—என்று பகவான் பத்மஜன் (பிரம்மா) உரைத்தார்।
Verse 42
शुष्कपर्युषितादीनि गवादिप्रतिदूषितम् / भुक्त्वोपवासं कुर्वोत कृच्छ्रपादमथापि वा
உலர்ந்தது, பழையது போன்ற உணவு அல்லது மாடு முதலியவற்றால் மாசடைந்த அன்னம் உண்டால், உபவாசம் செய்ய வேண்டும்; அல்லது ‘க்ருச்ச்ரபாத’ எனும் பிராயச்சித்தத்தையும் மேற்கொள்ளலாம்।
Verse 43
संवत्सरान्ते कृच्छ्रं तु चरेद् विप्रः पुनः पुनः / अज्ञातभुक्तशुद्ध्यर्थं ज्ञातस्य तु विशेषतः
ஒவ்வோர் ஆண்டின் முடிவில் ஒரு பிராமணன் மீண்டும் மீண்டும் ‘க்ருச்ச்ர’ பிராயச்சித்தத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்—அறியாமல் (அசுத்த/அயோக்யமாக) உண்டதற்கான தூய்மைக்காக; குற்றம் தெரிந்திருந்தால் இன்னும் சிறப்பாகவே।
Verse 44
व्रात्यानां यजनं कृत्वा परेषामन्त्यकर्म च / अभिचारमहीनं च त्रिभिः कृच्छ्रैर्विशुद्ध्यति
வ்ராத்யர்களுக்காக யாகம் செய்து, பிறரின் அந்த்யகிரியைகளை நிறைவேற்றி, அபிசாரம் (தீங்கு விளைவிக்கும் மந்திரச் செயல்) செய்தாலும்—மூன்று க்ருச்ச்ர விரதங்களால் தூய்மை பெறுவான்.
Verse 45
ब्राह्मणादिहतानां तु कृत्वा दाहादिकाः क्रियाः / गोमूत्रयावकाहारः प्राजापत्येन शुद्ध्यति
ஆனால் பிராமணனால் கொல்லப்பட்டவர் முதலிய (அசுத்த மரணம்) நிகழ்வில், தகனம் முதலான கிரியைகளைச் செய்து—கோமூத்திரமும் யாவகக் கஞ்சி-ஆஹாரமும் கொண்டு ‘ப்ராஜாபத்ய’ பிராயச்சித்தத்தால் தூய்மை பெறுவான்.
Verse 46
तैलाभ्यक्तो ऽथवा कुर्याद् यदि मूत्रपुरीषके / अहोरात्रेण शुद्ध्येत श्मश्रुकर्म च मैथुनम्
எண்ணெய் பூசப்பட்ட நிலையில் சிறுநீர் அல்லது மலம் கழித்தால், ஒரு பகல்-இரவு முடிவில் தூய்மை பெறுவான்; அதுபோல தாடி-மீசைச் சீர்செய்தல் (ஶ்மஶ்ருகர்மம்) மற்றும் மைதுனத்திற்குப் பின்பும் தூய்மை விதிக்கப்படுகிறது.
Verse 47
एकाहेन विवाहाग्निं परिहार्य द्विजोत्तमः / त्रिरात्रेण विशद्ध्येत त्रिरात्रात् षडहं पुनः
இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவனே! இல்லறத்தின் விவாகஅக்னியை ஒரு நாள் விலக்கினால், மூன்று இரவுகளில் தூய்மை பெறுவான்; அந்த மூன்று இரவுகளுக்குப் பின் மீண்டும் ஆறு நாட்கள் (கட்டுப்பாடு/தூய்மை ஒழுக்கம்) கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
Verse 48
दशाहं द्वादशाहं वा परिहार्य प्रमादतः / कृच्छ्रं चान्द्रायणं कुर्यात् तत्पापस्यापनुत्तये
அவதானமின்மையால் குற்றம் ஏற்பட்டால், முதலில் பத்து அல்லது பன்னிரண்டு நாட்கள் விலகியிருந்து, அந்தப் பாவம் நீங்க க்ருச்ச்ரமும் சாந்திராயணமும் ஆகிய விரதங்களைச் செய்ய வேண்டும்.
Verse 49
पतिताद् द्रव्यमादाय तदुत्सर्गेण शुद्ध्यति / चरेत् सांतपनं कृच्छ्रमित्याह भगवान् प्रभुः
பதிதனிடமிருந்து பெற்ற பொருளைத் துறந்தால் தூய்மை உண்டாகும். மேலும் சாந்தபன க்ருச்சிரத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும் என்று பகவான் பிரபு உரைத்தார்.
Verse 50
अनाशकनिवृत्तास्तु प्रव्रज्यावसितास्तथा / चरेयुस्त्रीणि कृच्छ्राणि त्रीणि चान्द्रायणानि च
உபவாச ஒழுக்கத்தை விட்டவர்களும், பிரவ்ரஜ்யா விரதத்திலிருந்து வழுவியவர்களும், பரிகாரமாக மூன்று க்ருச்சிரங்களையும் மூன்று சாந்திராயணங்களையும் அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.
Verse 51
पुनश्च जातकर्मादिसंकारैः संस्कृता द्विजाः / शुद्ध्येयुस्तद् व्रतं सम्यक् चरेयुर्धर्मवर्धनाः
மீண்டும் ஜாதகர்மம் முதலிய ஸம்ஸ்காரங்களால் பரிசுத்தமடைந்த த்விஜர்கள் தூய்மை பெறுவர்; தர்மத்தை வளர்ப்பவர்களாய் அந்த விரதத்தை முறையாகச் சரியாக அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.
Verse 52
अनुपासितसंध्यस्तु तदहर्यापको वसेत् / अनश्नन् संयतमना रात्रौ चेद् रात्रिमेव हि
சந்த்யா உபாசனையைச் செய்யாதவன் அந்த நாளில் யாபகமாக (அற்ப உணவால்) வாழ வேண்டும். மனத்தை அடக்கி உணவின்றி இருக்க; இரவில் தவறு ஏற்பட்டால் அந்த இரவிலேயே உபவாசம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 53
अकृत्वा समिदाधानं शुचिः स्नात्वा समाहितः / गायत्र्यष्टसहस्रस्य जप्यं कुर्याद् विशुद्धये
சமிதாதானம் செய்யாமல், தூய்மையுடன் நீராடி ஒருமுக மனத்துடன், முழுத் தூய்மைக்காக காயத்ரியை எட்டாயிரம் முறை ஜபம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 54
उपासीत न चेत् संध्यां गृहस्थो ऽपि प्रमादतः / स्नात्वा विशुद्ध्यते सद्यः परिश्रान्तस्तु संयमात्
குடும்பஸ்தனும் அலட்சியத்தால் சந்த்யா-உபாசனை செய்யாவிட்டால், நீராடினால் உடனே தூய்மை பெறுவான்; ஆனால் நியமக் கட்டுப்பாட்டால் களைத்தவன் நிலைபெற்று பின்னர் அதைச் செய்ய வேண்டும்.
Verse 55
वेदोदितानि नित्यानि कर्माणि च विलोप्य तु / स्नातकव्रतलोपं तु कृत्वा चोपवसेद् दिनम्
வேதம் விதித்த நித்திய கர்மங்களை விட்டுவிட்டு, ஸ்நாதக விரதக் கடமைகளிலும் தவறியவன் ஒரு நாள் உபவாசம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 56
संवत्सरं चरेत् कृच्छ्रमग्न्युत्सादी द्विजोत्तमः / चान्द्रायणं चरेद् व्रात्यो गोप्रदानेन शुद्ध्यति
புனித அக்னிகளை அலட்சியப்படுத்திய சிறந்த த்விஜன் ஒரு ஆண்டு க்ருச்ச்ரப் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும். வ்ராத்யனானவன் சாந்திராயண விரதம் செய்ய வேண்டும்; கோதானத்தால் அவன் தூய்மை பெறுவான்.
Verse 57
नास्तिक्यं यदि कुर्वोत प्राजापत्यं चरेद् द्विजः / देवद्रोहं गुरुद्रोहं तप्तकृच्छ्रेण शुद्ध्यति
ஒரு த்விஜன் நாஸ்திக்யம் செய்தால், பிராஜாபத்யப் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும். தேவர்களுக்கு விரோதமும் குருவிற்கு விரோதமும் செய்தால் தப்தக்ருச்ச்ரத் தவத்தால் தூய்மை பெறுவான்.
Verse 58
उष्ट्रयानं समारुह्य खरयानं च कामतः / त्रिरात्रेण विशुद्ध्येत् तु नग्नो वा प्रविशेज्जलम्
ஒருவன் விருப்பத்தால் ஒட்டக வாகனமோ கழுதை வாகனமோ ஏறினால், மூன்று இரவுகளில் தூய்மை பெறுவான்; அல்லது நிர்வாணமாக நீரில் இறங்கி (நீராடி) தூய்மை பெற வேண்டும்.
Verse 59
षष्ठान्नकालतामासं संहिताजप एव च / होमाश्च शाकला नित्यमपाङ्क्तानां विशोधनम्
‘அபாங்க்த்ய’ராக (பங்க்தியில் அமரத் தகாதவராக) ஆனோரின் சுத்திக்காக ஒரு மாதம் ஷஷ்டான்ன-கால நியமம், ஸம்ஹிதா ஜபம், மேலும் நித்தியம் ஷாகல ஹோமம்—இவையே அவர்களின் விசோதன வழிகள் என உரைக்கப்படுகிறது।
Verse 60
नीलं रक्तं वसित्वा च ब्राह्मणो वस्त्रमेव हि / अहोरात्रोषितः स्नातः पञ्चगव्येन शुद्ध्यति
ஒரு பிராமணன் நீலம் அல்லது சிவப்பு ஆடை அணிந்திருந்தால், அவன் ஒரு நாள்-இரவு நியமத்தில் இருந்து, நீராடி, பஞ்சகவ்யத்தால் சுத்தி அடைகிறான்।
Verse 61
वेदधर्मपुराणानां चण्डालस्य तु भाषणे / चान्द्रायणेन शुद्धिः स्यान्न ह्यन्या तस्य निष्कृतिः
சண்டாளன் வேதம், தர்மநூல்கள் அல்லது புராணங்களை உரைத்தாலோ ஓதினாலோ, அவனுக்கு சுத்தி சந்திராயணப் பிராயச்சித்தத்தாலேயே உண்டாகும்; வேறு நிவாரணம் இல்லை।
Verse 62
उद्बन्धनादिनिहतं संस्पृश्य ब्राह्मणः क्वचित् / चान्द्रायणेन शुद्धिः स्यात् प्राजापत्येन वा पुनः
ஒரு பிராமணன் தூக்கிலிடுதல் முதலிய முறையில் கொல்லப்பட்ட ஒருவரை எப்போதாவது தொட்டால், சந்திராயணத்தாலோ அல்லது பிராஜாபத்யப் பிராயச்சித்தத்தாலோ சுத்தி அடைகிறான்।
Verse 63
उच्छिष्टो यद्यनाचान्तश्चाण्डालादीन् स्पृशेद् द्विजः / प्रमादाद् वै जपेत् स्नात्वा गायत्र्यष्टसहस्रकम्
இருமுறை பிறந்தவன் உச்சிஷ்ட நிலையில், ஆச்சமனம் செய்யாமல், தவறுதலாக சண்டாளன் முதலியவர்களைத் தொட்டால், நீராடி, பிராயச்சித்தமாக காயத்ரியை எட்டாயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்।
Verse 64
द्रुपदानां शतं वापि ब्रह्मचारी समाहितः / त्रिरात्रोपोषितः सम्यक् पञ्चगव्येन शुद्ध्यति
ஒழுக்கமுடைய பிரம்மச்சாரி நூறு ‘த்ருபத’ குற்றங்கள் ஏற்பட்டிருந்தாலும், மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி மூன்று இரவுகள் முறையாக உபவாசம் இருந்தால், பஞ்சகவ்ய விதியால் அவர் தூய்மை பெறுகிறார்.
Verse 65
चण्डालपतितादींस्तु कामाद् यः संस्पृशेद् द्विजः / उच्छिष्टस्तत्र कुर्वोत प्राजापत्यं विशुद्धये
ஆசையால் ஒரு த்விஜன் சாண்டாளன், பதிதன் முதலியவர்களைத் தொடினால், அதனால் அவன் அசுத்தனாகிறான்; ஆகவே தூய்மைக்காகப் பிராஜாபத்யப் பிராயச்சித்தத்தைச் செய்ய வேண்டும்.
Verse 66
चाण्डालसूतकशवांस्तथा नारीं रजस्वलाम् / स्पृष्ट्वा स्नायाद् विशुद्ध्यर्थं तत्स्पृष्टं पतितिं तथा
சாண்டாளன், சூதக அசுத்தமுள்ளவர், சடலம், மேலும் மாதவிடாய் நிலையிலுள்ள பெண்ணைத் தொடினால் தூய்மைக்காகக் குளிக்க வேண்டும்; அவர்களால் தொடப்பட்ட பொருளையும் அதேபோல் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்.
Verse 67
चाण्डालसूतकशवैः संस्पृष्टं संस्पृशेद् यदि / प्रमादात् तत आचम्य जपं कुर्यात् समाहितः
கவனக்குறைவால் சாண்டாளன், சூதக அசுத்தமுள்ளவர் அல்லது சடலம் தொடிந்த பொருளை ஒருவர் தொடினால், பின்னர் ஆச்சமனம் செய்து மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி தூய்மைக்காக ஜபம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 68
तत् स्पृष्टस्पर्शिनं स्पृष्ट्वा बुद्धिपूर्वं द्विजोत्तमः / आचमेत् तद् विशुद्ध्यर्थं प्राह देवः पितामहः
அசுத்தரைத் தொடிந்தவரைத் தொடிந்த ஒருவரை அறிந்தே தொடும் த்விஜோத்தமன், தூய்மைக்காக ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்—என்று தேவ பிதாமஹன் பிரம்மா உரைத்தார்.
Verse 69
भुञ्जानस्य तु विप्रस्य कदाचित् संस्त्रवेद् गुदम् / कृत्वा शौचं ततः स्नायादुपोष्य जुहुयाद् घृतम्
உண்ணும் வேளையில் ஒரு பிராமணனுக்கு எப்போதாவது குதத்திலிருந்து சுரப்பு ஏற்பட்டால், சுத்திகரித்து நீராட வேண்டும்; பின்னர் உபவாசம் இருந்து புனித அக்னியில் நெய் ஆஹுதி செய்ய வேண்டும்।
Verse 70
चाण्डालान्त्यशवं स्पृष्ट्वा कृच्छ्रं कुर्याद् विशुद्धये / स्पृष्ट्वाभ्यक्तस्त्वसंस्पृश्यमहोरात्रेण शुद्ध्यति
சாண்டாளன், அந்த்யஜன் அல்லது சவத்தைத் தொடினால் முழு சுத்திக்காக க்ருச்சிரப் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும். ஆனால் நீராடி எண்ணெய் தடவி (அப்யங்கம் செய்து) பிறகு ‘அஸ்ப்ருஷ்ய’னைத் தொடினால் ஒரு பகல்-இரவுக்குள் சுத்தி பெறுவான்।
Verse 71
सुरां स्पृष्ट्वा द्विजः कुर्यात् प्राणायामत्रयं शुचिः / पलाण्डुं लशुनं चैव घृतं प्राश्य ततः शुचिः
மதுவைத் தொடினால் இருமுறை பிறந்தவன் சுத்தமடைந்து மூன்று பிராணாயாமம் செய்ய வேண்டும். மேலும் வெங்காயம், பூண்டு உண்ட பின் நெய் அருந்தினால் அவன் சுத்தி பெறுவான்।
Verse 72
ब्राह्मणस्तु शुना दष्टस्त्र्यहं सायं पयः पिबेत् / नाभेरूर्ध्वं तु दष्टस्य तदेव द्विगुणं भवेत्
ஒரு பிராமணனை நாய் கடித்தால், மூன்று நாட்கள் மாலையில் பால் குடிக்க வேண்டும். ஆனால் நாபிக்குமேல் கடித்திருந்தால் அதே விதி இரட்டிப்பாகும்।
Verse 73
स्यादेतत् त्रिगुणं बाह्वोर्मूर्ध्नि च स्याच्चतुर्गुणम् / स्नात्वा जपेद् वा सावित्रीं श्वभिर्दष्टो द्विजोत्तमः
கைகளில் கடித்தால் இந்தப் பரிகாரம் மூன்று மடங்கு, தலை மீது கடித்தால் நான்கு மடங்கு ஆகும். அல்லது நாய்கள் கடித்த உயர்ந்த த்விஜன் நீராடி சாவித்ரீ (காயத்ரீ) மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்।
Verse 74
अनिर्वर्त्य महायज्ञान् यो भुङ्क्ते तु द्विजोत्तमः / अनातुरः सति धने कृच्छ्रार्धेन स शुद्ध्यति
மஹாயாகங்களை நிறைவேற்றாமலேயே பயன் அனுபவிக்கும் சிறந்த த்விஜன், செல்வம் இருந்து துன்பமின்றி இருந்தால், க்ருச்ச்ர விரதத்தின் பாதியைச் செய்து தூய்மையடைவான்।
Verse 75
आहिताग्निरुपस्थानं न कुर्याद् यस्तु पर्वणि / ऋतौ न गच्छेद् भार्यां वा सो ऽपि कृच्छ्रार्धमाचरेत्
ஆஹிதாக்னி நிறுவியவன் பர்வ நாளில் அக்னி உபஸ்தானம் செய்யாவிட்டால், அல்லது உரிய காலத்தில் மனைவியிடம் செல்லாவிட்டால், அவனும் க்ருச்ச்ரத்தின் பாதியை ஆற்ற வேண்டும்।
Verse 76
विनाद्भिरप्सु नाप्यार्तः शरीरं सन्निवेश्य च / सचैलो जलमाप्लुत्य गामालभ्य विशुद्ध्यति
நியமித்த நீர்விதியைச் செய்ய இயலாத துன்புற்றவன், உடல்-மனத்தை அமைத்து ஆடையுடன் நீரில் மூழ்கி நீராட வேண்டும்; பின்னர் கோதானம் (ஆலம்பம்) செய்து தூய்மையடைவான்।
Verse 77
बुद्धिपूर्वं त्वभ्युदितो जपेदन्तर्जले द्विजः / गायत्र्यष्टसहस्रं तु त्र्यहं चोपवसेद् व्रती
மன உறுதியுடன் சூரியோதயத்திற்கு முன் எழுந்து த்விஜன் நீரில் நின்றபடி ஜபம் செய்ய வேண்டும்; விரதியாய் காயத்ரியை எட்டாயிரம் முறை ஜபித்து மூன்று நாள் உபவாசமும் இருக்க வேண்டும்।
Verse 78
अनुगम्येच्छया शूद्रं प्रेतीभूतं द्विजोत्तमः / गायत्र्यष्टसहस्रं च जप्यं कुर्यान्नदीषु च
ஒரு சூத்ரன் தன் விருப்பத்தால் பிரேத-சம்பந்த அசௌசத்தில் உள்ள சிறந்த த்விஜனைப் பின்தொடர்ந்தால், அந்த த்விஜன் நதிகளில் நின்றபடி காயத்ரியை எட்டாயிரம் முறை ஜபித்து பரிகாரம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 79
कृत्वा तु शपथं विप्रो विप्रस्य वधसंयुतम् / मृषैव यावकान्नेन कुर्याच्चान्द्रायणं व्रतम्
பிராமணன், பிராமண-வதத்துடன் தொடர்புடைய சபதம் செய்து பொய் சொன்னால், யாவக (யவம்) உணவை மட்டும் உண்டு சந்திராயணப் பிராயச்சித்த விரதம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 80
पङ्क्त्यां विषमदानं तु कृत्वा कृच्छ्रेण शुद्ध्यति / छायां श्वपाकस्यारुह्य स्नात्वा संप्राशयेद् घृतम्
பங்க்தி-விருந்தில் சமமற்ற/தவறான தானப் பகிர்வு செய்தால், க்ருச்ச்ர விரதத்தால் தூய்மை பெறலாம். பின்னர் ச்வபாக (சாண்டாளன்) நிழலில் சென்று, நீராடி, நெய்யை விதிப்படி பருக வேண்டும்.
Verse 81
ईक्षेदादित्यमशुचिर्दृष्ट्वाग्निं चन्द्रमेव वा / मानुषं चास्थि संस्पृश्य स्नानं कृत्वा विशुद्ध्यति
அசௌச நிலையில் சூரியனைப் பார்த்தாலோ, அல்லது அக்னி/சந்திரனைப் பார்த்தாலோ, அல்லது மனித எலும்பைத் தொட்டாலோ, நீராடினால் தூய்மை பெறுவான்.
Verse 82
कृत्वा तु मिथ्याध्ययनं चरेद् भैक्षं तु वत्सरम् / कृतघ्नो ब्राह्मणगृहे पञ्च संवत्सरं व्रती
மித்யா-அத்தியயனம் (கபட/அசுத்தப் பாராயணம்) செய்தவன் ஒரு ஆண்டு பிச்சையால் வாழ வேண்டும். நன்றி கெட்டவன் விரதியாக இருந்து, பிராமணன் வீட்டில் ஐந்து ஆண்டுகள் ஒழுக்கச் சேவையுடன் தங்க வேண்டும்.
Verse 83
हुङ्कारं ब्राह्मणस्योक्त्वा त्वङ्कारं च गरीयसः / स्नात्वानश्नन्नहः शेषं प्रणिपत्य प्रसादयेत्
பிராமணனை இகழ்ந்து ‘ஹுங்’ என்று சொன்னாலோ, அல்லது மதிக்கத்தக்க மூத்தவரை ‘நீ’ என்று அநாகரிகமாக அழைத்தாலோ, நீராடி அன்றைய மீதிநேரம் உண்ணாது இருந்து, வணங்கி மன்னிப்பு வேண்ட வேண்டும்.
Verse 84
ताडयित्वा तृणेनापि कण्ठं बद्ध्वापि वाससा / विवादे वापि निर्जित्य प्रणिपत्य प्रसादयेत्
புல்லின் நுனியால்கூட அடித்திருந்தாலும், துணியால் கழுத்தை கட்டியிருந்தாலும், வாதத்தில் வென்றிருந்தாலும்—அவனிடம் வணங்கி அவனை அமைதிப்படுத்த வேண்டும்।
Verse 85
अवगूर्य चरेत् कृच्छ्रमतिकृच्छ्रं निपातने / कृच्छ्रातिकृच्छ्रौ कुर्वोत विप्रस्योत्पाद्य शोणितम्
ஒரு பிராமணனை கொன்றால் க்ருச்சிரம் மற்றும் அதிக்ருச்சிரம் என்ற பிராயச்சித்தங்களை மேற்கொள்ள வேண்டும்; பிராமணரின் இரத்தம் சிந்தினால் க்ருச்சிரம்-அதிக்ருச்சிரம் இரண்டையும் செய்ய வேண்டும்।
Verse 86
गुरोराक्रोशमनृतं कृत्वा कुर्याद् विशोधनम् / एकरात्रं त्रिरात्रं वा तत्पापस्यापनुत्तये
குருவை இகழ்ந்து பொய்வாக்கு கூறியிருந்தால், அந்தப் பாவம் நீங்க ஒரு இரவு அல்லது மூன்று இரவுகள் நோன்பாகச் சுத்திகரிப்பு பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 87
देवर्षोणामभिमुखं ष्ठीवनाक्रोशने कृते / उल्मुकेन दहेज्जिह्वां दातव्यं च हिरण्यकम्
தேவரிஷிகளின் முன்னிலையில் துப்பியோ அல்லது அவமதித்தோ இருந்தால், தீக்குச்சியால் நாவைத் தழுவி எரிப்பது (சின்னமாக) பிராயச்சித்தம் செய்து, மேலும் பொன் தானமும் அளிக்க வேண்டும்।
Verse 88
देवोद्याने तु यः कुर्यान्मूत्रोच्चारं सकृद् द्विजः / छिन्द्याच्छिश्नं तु शुद्ध्यर्थं चरेच्चान्द्रायणं तु वा
தேவோத்யானத்தில் (கோவில் தோட்டத்தில்) ஒரு த்விஜன் ஒருமுறையாவது சிறுநீர் கழித்தால், சுத்திக்காக லிங்கச்சேதனம் செய்ய வேண்டும்—அல்லது சாந்திராயண விரதப் பிராயச்சித்தம் மேற்கொள்ள வேண்டும்।
Verse 89
देवतायतने मूत्रं कृत्वा मोहाद् द्विजोत्तमः / शिश्नस्योत्कर्तनं कृत्वा चान्द्रायणमथाचरेत्
மயக்கத்தால் ஒரு த்விஜோத்தமன் தேவாலயத்தில் சிறுநீர் செய்தால், லிங்கச்சேதனப் பிராயச்சித்தத்தைச் செய்து, பின்னர் சாந்திராயண விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.
Verse 90
देवतानामृषीणां च देवानां चैव कुत्सनम् / कृत्वा सम्यक् प्रकुर्वोत प्राजापत्यं द्विजोत्तमः
தேவர்கள், ரிஷிகள் மற்றும் தேவர்களைக் கண்டித்த பாவத்திற்கான பிராயச்சித்தத்தை முறையாகச் செய்து முடித்த பின், த்விஜோத்தமன் பிராஜாபத்யத் தவத்தைச் சரிவர அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.
Verse 91
तैस्तु संभाषणं कृत्वा स्नात्वा देवान् समर्चयेत् / दृष्ट्वा वीक्षेत भास्वन्तं स्म्वत्वा विशेश्वरं स्मरेत्
அவர்களுடன் உரையாடி, நீராடி, பின்னர் தேவர்களை முறையாக வழிபட வேண்டும். ஒளிமிக்க சூரியனைத் தரிசித்து அதனை நோக்கி, விசேஸ்வரன் (பரமேஸ்வரன்) நினைவைக் மனத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.
Verse 92
यः सर्वभूताधिपतिं विश्वेशानं विनिन्दति / न तस्य निष्कृतिः शक्या कर्तुं वर्षशतैरपि
எல்லா உயிர்களுக்கும் அதிபதியான விஸ்வேஸ்வரனை நிந்திப்பவனுக்கு, நூறு நூறு ஆண்டுகள் சென்றாலும் பிராயச்சித்தம் நிறைவேற இயலாது.
Verse 93
चान्द्रायणं चरेत् पूर्वं कृच्छ्रं चैवातिकृच्छ्रकम् / प्रपन्नः शरणं देवं तस्मात् पापाद् विमुच्यते
முதலில் சாந்திராயண விரதத்தை அனுஷ்டித்து, க்ருச்சிரம் மற்றும் அதிக்ருச்சிரம் தவங்களையும் செய்ய வேண்டும். தேவனிடம் சரணடைந்து ஒப்படைத்தால், அந்தப் பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.
Verse 94
सर्वस्वदानं विधिवत् सर्वपापविशोधनम् / चान्द्रायणं चविधिना कृच्छ्रं चैवातिकृच्छ्रकम्
விதிப்படி தன் அனைத்துச் செல்வத்தையும் தானம் செய்வது எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும்; அதுபோல விதிமுறையுடன் மேற்கொள்ளும் சாந்திராயண விரதம், கிருச்சிரம் மற்றும் அதிகிருச்சிரப் பிராயச்சித்தமும் பாவநாசம் செய்கின்றன।
Verse 95
पुण्यक्षेत्राभिगमनं सर्वपापविनाशनम् / देवताभ्यर्चनं नॄणामशेषाघविनाशनम्
புண்ணியத் தலங்களுக்கு யாத்திரை செல்வது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும்; மேலும் மனிதர்களுக்கு தேவதைகளை அர்ச்சிப்பது எல்லா அக்கிரமத்தையும் முற்றிலும் நீக்கும்।
Verse 96
अमावस्यां तिथिं प्राप्य यः समाराधयेच्छिवम् / ब्राह्मणान् भोजयित्वा तु सर्वपापैः प्रमुच्यते
அமாவாசைத் திதியில் யார் பக்தியுடன் சிவனைச் சமாராதனை செய்து, பின்னர் பிராமணர்களுக்கு அன்னம் அளிக்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறார்।
Verse 97
कृष्णाष्टम्यां महादेवं तथा कृष्णचतुर्दशीम् / संपूज्य ब्राह्मणमुखे सर्वपापैः प्रमुच्यते
கிருஷ்ணாஷ்டமி மற்றும் கிருஷ்ணசதுர்தசி நாள்களில் மகாதேவனை முறையாகப் பூஜித்து, அந்தப் பூஜையை பிராமணன் வாயிலாக (அதாவது பிராமணனை மதிப்புடன் பெறுநராகக் கொண்டு) அர்ப்பணித்தால், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவர்।
Verse 98
त्रयोदश्यां तथा रात्रौ सोपहारं त्रिलोचनम् / दृष्ट्वेशं प्रथमे यामे मुच्यते सर्वपातकैः
திரயோதசி இரவில், காணிக்கைகளுடன் மூன்று கண்களுடைய ஈசனை இரவின் முதல் யாமத்தில் தரிசிப்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।
Verse 99
उपोषितश्चतुर्दश्यां कृष्णपक्षे समाहितः / यमाच धर्मराजाय मृत्यवे चान्तकाय च
கிருஷ்ணபக்ஷ சதுர்தசியன்று மனம் ஒருமித்து நோன்பிருந்து, யமனை தர்மராஜனாகவும், ம்ருத்யுவாகவும் அந்தகனாகவும் விதிப்படி வழிபட வேண்டும்।
Verse 100
वैवस्वताय कालाय सर्वभूतक्षयाय च / प्रत्येकं तिलसंयुक्तान् दद्यात् सप्तोदकाञ्जलीन् / स्नात्वा नद्यां तु पूर्वाह्ने मुच्यते सर्वपातकैः
வைவஸ்வத யமனுக்கும், காலனுக்கும், எல்லா உயிர்களின் க்ஷயத்திற்கும், ஒவ்வொரு முறையும் எள்ளுடன் கலந்த நீரை ஏழு அஞ்சலியாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும். முற்பகலில் நதியில் நீராடினால் எல்லாப் பாவங்களும் நீங்கும்।
Verse 101
ब्रह्मचर्यमधः शय्यामुपवासं द्विजार्चनम् / व्रतेष्वेतेषु कुर्वोत शान्तः संयतमानसः
அவன் பிரம்மச்சரியம் காக்க வேண்டும், தரையில் படுக்க வேண்டும், நோன்பு இருக்க வேண்டும், இருபிறப்பாளர்கள் (வேதபாராயண பிராமணர்கள்) வழிபாடு செய்ய வேண்டும். இவ்விரதங்களில் அமைதியுடன் மனத்தை அடக்கி நடத்த வேண்டும்।
Verse 102
अमावस्यायां ब्रह्माणं समुद्दिश्य पितामहम् / ब्राह्मणांस्त्रीन् समभ्यर्च्य मुच्यते सर्वपातकैः
அமாவாசை நாளில் பிதாமஹனான பிரம்மாவை நோக்கி, மூன்று பிராமணர்களை பக்தியுடன் வழிபட்டால், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।
Verse 103
षष्ठ्यामुपोषितो देवं शुक्लपक्षे समाहितः / सप्तम्यामर्चयेद् भानुं मुच्यते सर्वपातकैः
சுக்லபக்ஷ ஷஷ்டியன்று மனம் ஒருமித்து நோன்பிருந்து, ஸப்தமியன்று பானுவான சூரியதேவனை வழிபட வேண்டும்; அதனால் எல்லாப் பாவங்களும் நீங்கும்।
Verse 104
भरण्यां च चतुर्थ्यां च शनैश्चरदिने यमम् / पूजयेत् सप्तजन्मोत्थैर्मुच्यते पातकैर्नरः
பரணி நட்சத்திர நாளிலும், சதுர்த்தி திதியிலும், சனைச்சரன் (சனிக்கிழமை) நாளிலும் யமனை வழிபட வேண்டும்; அப்படிச் செய்தால் மனிதன் ஏழு பிறவிகளில் சேர்ந்த பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்।
Verse 105
एकादश्यां निराहारः समभ्यर्च्य जनार्दनम् / द्वादश्यां शुक्लपक्षस्य महापापैः प्रमुच्यते
ஏகாதசி நாளில் நிராஹாரமாக இருந்து ஜனார்தனனை முறையாக அர்ச்சித்தால், சுக்லபட்ச த்வாதசி நாளில் அவன் மகாபாபங்களிலிருந்து விடுபடுவான்।
Verse 106
तपो जपस्तीर्थसेवा देवब्राह्मणपूजनम् / ग्रहणादिषु कालेषु महापातकशोधनम्
தபம், ஜபம், தீர்த்தசேவை, தேவர்கள் மற்றும் பிராமணர்களின் பூஜை—கிரகணம் முதலான காலங்களில் செய்யப்படின், அவை மகாபாதகங்களையும் சுத்திகரிக்கும்।
Verse 107
यः सर्वपापयुक्तो ऽपि पुण्यतीर्थेषु मानवः / नियमेन त्यजेत् प्राणान् स मुच्येत् सर्वपातकैः
எல்லாப் பாவங்களும் உடையவனாக இருந்தாலும், புண்ணிய தீர்த்தங்களில் விதிமுறையுடன் உயிர் துறந்தால், அவன் எல்லாப் பாதகங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।
Verse 108
ब्रह्मघ्नं वा कृतघ्नं वा महापातकदूषितम् / भर्तारमुद्धरेन्नारी प्रविष्टा सह पावकम्
கணவன் பிராமணஹந்தகனாக இருந்தாலும், நன்றிக்கெட்டவனாக இருந்தாலும், மகாபாதகங்களால் மாசுபட்டவனாக இருந்தாலும்—மனைவி புனித அக்கினியில் அவனுடன் புகுந்து அவனை மீட்க முடியும்।
Verse 109
एतदेव परं स्त्रीणां प्रायश्चित्तं विदुर्बुधाः / सर्वपापसमुद्भूतौ नात्र कार्या विचारणा
ஞானிகள் இதுவே பெண்களுக்கு உத்தமமான பிராயச்சித்தம் என அறிகின்றனர். இது எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும் மருந்தாக இருப்பதால் இங்கு மேலும் ஆராய்வு வேண்டாம்.
Verse 110
पतिव्रता तु या नारी भर्तृशुश्रूषणोत्सुका / न तस्या विद्यते पापमिह लोके परत्र च
பதிவிரதையாக இருந்து கணவன் சேவையில் ஆர்வமுடைய பெண்ணுக்கு இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் பாவம் இல்லை.
Verse 111
पतिव्रता धर्मरता रुद्राण्येव न संशयः / नास्याः पराभवं कर्तुं शक्नोतीह जनः क्वचित्
பதிவிரதையாக தர்மத்தில் நிலைத்த அவள், ஐயமின்றி ருத்ராணியே. இவ்வுலகில் எவரும் எங்கும் அவளைத் தோற்கடிக்கவோ இழிவுபடுத்தவோ இயலார்.
Verse 112
यथा रामस्य सुभगा सीता त्रैलोक्यविश्रुता / पत्नी दाशरथेर्देवी विजिग्ये राक्षसेश्वरम्
ராமனின் அன்புக்குரியவளும் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றவளுமான சீதை—தசரதன் மகனின் தெய்வீகப் பட்டமகிஷி—ராக்ஷசேஸ்வரனை வென்றதுபோல்.
Verse 113
रामस्य भार्यां विमलां रावणो राक्षसेश्वरः / सीतां विशालनयनां चकमे कालचोदितः
காலத்தின் தூண்டுதலால் ராக்ஷசேஸ்வரன் ராவணன், ராமனின் தூய்மையான மனைவியும் அகன்ற கண்களையுடையவளுமான சீதையை விரும்பினான்.
Verse 114
गृहीत्वा मायया वेषं चरन्तीं विजने वने / समाहर्तुं मतिं चक्रे तापसः किल कामिनीम्
மாயையால் வேடம் ஏற்று அவள் தனிமையான காட்டில் உலாவினாள்; அந்தக் காமினியை அடையத் தவசி மனத்தில் தீர்மானித்தான் என்று சொல்லப்படுகிறது।
Verse 115
विज्ञाय सा च तद्भावं स्मृत्वा दाशरथिं पतिम् / जगाम शरणं वह्निमावसथ्यं शुचिस्मिता
அவன் எண்ணத்தை அறிந்து, தசரதன் புதல்வனான கணவனை நினைத்து, தூய புன்னகையுடைய சீதை யாகசாலையின் புனித அக்னியைச் சரணடைந்தாள்।
Verse 116
उपतस्थे महायोगं सर्वदोषविनाशनम् / कृताञ्जली रामपत्नी शाक्षात् पतिमिवाच्युतम्
கைகூப்பி ராமபத்னி சீதை, எல்லாக் குறைகளையும் அழிக்கும் அந்த மகாயோகத்தை வழிபட்டாள்; அச்யுதனை நேரில் கணவனைப் போல அணுகி.
Verse 117
नमस्यामि महायोगं कृतान्तं गहनं परम् / दाहकं सर्वभूतानामीशानं कालरूपिणम्
நான் மகாயோகத்துக்கு வணங்குகிறேன்—அது க்ருதாந்தம் (மரணம்) எனும் ரூபம், பரமமும் ஆழமுமானது; எல்லா உயிர்களையும் எரிப்பவன், காலரூப ஈசானன்.
Verse 118
नमस्ये पावकं देवं साक्षिणं विश्वतोमुखम् / आत्मानं दीप्तवपुषं सर्वभूतहृदी स्थितम्
நான் பாவக தேவனை வணங்குகிறேன்—எல்லாத் திசைகளிலும் முகமுடைய சாட்சி; ஒளிவீசும் அந்த ஆத்மாவை, எல்லா உயிர்களின் இதயத்தில் உறையும் ஒன்றை.
Verse 119
प्रपद्ये शरणं वह्निं ब्रह्मण्यं ब्रह्मरूपिणम् / भूतेशं कृत्तिवसनं शरण्यं परमं पदम्
நான் அக்னியைச் சரணடைகிறேன்—அவர் பிரம்மநிஷ்டரும் பிரம்மஸ்வரூபரும்; பூதேஸ்வரன், க்ருத்திவஸனதாரி, பரம சரணமும் பரம பதமும் ஆவார்.
Verse 120
ॐ प्रपद्ये जगन्मूर्तिं प्रभवं सर्वतेजसाम् / महायोगेश्वरं वह्निमादित्यं परमेष्ठिनम्
ஓம். உலகமே உருவான, எல்லா ஒளிகளுக்கும் ஆதியான அவரைச் சரணடைகிறேன்—மஹாயோகேஸ்வரன், திவ்ய வஹ்னி, ஆதித்யன், பரமேஷ்டி.
Verse 121
प्रपद्ये शरणं रुद्रं महाग्रासं त्रिशूलिनम् / कालाग्निं योगिनामीशं भोगमोक्षफलप्रदम्
நான் ருத்ரனைச் சரணடைகிறேன்—மஹாக்ராசன், திரிசூலதாரி; காலாக்னி ஸ்வரூபன், யோகிகளின் ஈசன், போகமும் மோக்ஷமும் தருபவன்.
Verse 122
प्रपद्ये त्वां विरूपाक्षं भुर्भुवः स्वः स्वरूपिणम् / हिरण्यमये गृहे गुप्तं महान्तममितौजसम्
விரூபாக்ஷா, உம்மைச் சரணடைகிறேன்—பூḥ, புவḥ, ஸ்வḥ எனும் மூவுலகமும் உமது ஸ்வரூபம்; பொன்னான இல்லத்தில் (ஒளிரும் இதயத்தில்) மறைந்திருக்கும் நீர் மகத்தானவர், அளவற்ற தேஜஸுடையவர்.
Verse 123
वैश्वानरं प्रपद्ये ऽहं सर्वभूतेष्ववस्थितम् / हव्यकव्यवहं देवं प्रपद्ये वह्निमीश्वरम्
எல்லா உயிர்களிலும் உறையும் வைஶ்வானரனை நான் சரணடைகிறேன். தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் ஹவ்ய-கவ்யங்களை ஏந்திச் செல்லும் ஈஸ்வர அக்னியையும் நான் சரணடைகிறேன்.
Verse 124
प्रपद्ये तत्परं तत्त्वं वरेण्यं सवितुः स्वयम् / भर्गमग्निपरं ज्योती रक्ष मां हव्यवाहन
நான் அந்த பரமத் தத்துவத்தைச் சரணடைகிறேன்—அது வரேண்யம், சவிதா தாமே; அதன் புனிதப் பர்கப் பிரகாசம் அக்னியில் நிலைபெற்ற பரம ஜ்யோதி. ஹவ்யவாஹனனே, என்னைக் காப்பாயாக.
Verse 125
इति वह्न्यष्टकं जप्त्वा रामपत्नी यशस्विनी / ध्यायन्ती मनसा तस्थौ राममुन्मीलितेक्षणा
இவ்வாறு வஹ்ன்யஷ்டகத்தை ஜபித்த யசஸ்வினியான ராமபத்னி (சீதா) மனத்தால் தியானித்தபடி உறுதியாக நின்றாள்; ராமன் விரிந்த கண்களுடன் நோக்கினான்.
Verse 126
अथावसथ्याद् भगवान् हव्यवाहो महेश्वरः / आविरासीत् सुदीप्तात्मा तेजसा प्रदहन्निव
அப்போது அந்த வாசஸ்தலத்திலிருந்து பகவான் ஹவ்யவாஹனன்—மஹேஸ்வரன்—வெளிப்பட்டான்; அவன் உள்ளம் மிகத் தீவிரமாக ஒளிர்ந்து, தன் தேஜஸால் அனைத்தையும் எரிப்பதுபோல் தோன்றினான்.
Verse 127
स्वष्ट्वा मायामयीं सीतां स रावणवधेप्सया / सीतामादाय धर्मिष्ठां पावको ऽन्तरधीयत
ராவணவதத்தை நிறைவேற்றும் நோக்கில் அக்னி மாயாமயமான சீதையை உருவாக்கி, தர்மநிஷ்டையான சீதையை எடுத்துக்கொண்டு பாவகன் மறைந்தான்.
Verse 128
तां दृष्ट्वा तादृशीं सीतां रावणो राक्षसेश्वरः / समादाय ययौ लङ्कां सागरान्तरसंस्थिताम्
அவ்வாறான சீதையைப் பார்த்த ராக்ஷசேஸ்வரன் ராவணன் அவளைப் பிடித்து, கடலுக்கு அப்பால் அமைந்த லங்கைக்குச் சென்றான்.
Verse 129
कृत्वाथ रावणवधं रामो लक्ष्मणसंयुतः / मसादायाभवत् सीतां शङ्काकुलितमानसः
பின்பு ராவணனை வதம் செய்து, இலக்குமணனுடன் கூடிய இராமன், ஐயத்தால் கலங்கிய மனத்துடன் சீதையை அணுகினான்।
Verse 130
सा प्रत्ययाय भूतानां सीता मायामीय पुनः / विवेश पावकं दीप्तं ददाह ज्वलनो ऽपि ताम्
அனைத்து உயிர்களுக்கும் உறுதி ஏற்படும்படி, சீதை மீண்டும் தன் மாயாசக்தியை ஏற்று, ஒளிவீசும் தீயில் நுழைந்தாள்; அக்கினிதேவனும் (தோற்றத்தில்) அவளைச் சுட்டான்।
Verse 131
दग्ध्वा मायामयीं सीतां भगवानुग्रदीधितिः / रामायादर्शयत् सीतां पावको ऽभूत् सुरप्रियः
மாயையால் அமைந்த சீதையைச் சுட்டபின், கடும் ஒளியுடைய பகவான் பாவகன் இராமனுக்கு உண்மை சீதையை வெளிப்படுத்தினான்; அக்கினி தேவர்க்கு பிரியமானான்।
Verse 132
प्रगृह्य भर्तुश्चरणौ कराभ्यां सा सुमध्यमा / चकार प्रणतिं भूमौ रामाय जनकात्मजा
அப்போது மெலிந்த இடையுடைய ஜனககுமாரி, இரு கைகளாலும் கணவனின் பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு, தரையில் இராமனுக்கு வணங்கினாள்।
Verse 133
दृष्ट्वा हृष्टमना रामो विस्मयाकुललोचनः / ननाम वह्निं सिरसा तोषयामास राघवः
இதைக் கண்டு மகிழ்ந்த மனத்துடன், வியப்பால் கலங்கிய கண்களுடன் ராகவன் தலைவணங்கி அக்கினியை வணங்கி, அக்கினிதேவனைத் திருப்திப்படுத்தினான்।
Verse 134
उवाच वह्नेर्भगवान् किमेषा वरवर्णिनी / दग्धा भगवता पूर्वं दृष्टा मत्पार्श्वमागता
பகவான் அக்னியிடம் கூறினார்—“இந்த அழகிய நிறமுடைய, மனோகரி யார்? முன்பு பகவானால் தகிக்கப்பட்டவள், இப்போது என் பார்வையில் பட்டு என் அருகே வந்தாள்.”
Verse 135
तमाह देवो लोकानां दाहको हव्यवाहनः / यथावृत्तं दाशरथिं भूतानामेव सन्निधौ
அப்போது ஹவ்யவாஹனன் எனும் தேவர்—உலகங்களைத் தகிப்பவன் அக்னி—அனைத்து உயிர்களும் கூடியிருந்த முன்னிலையில் தாசரதி (ராமன்)ிடம் நடந்ததை அப்படியே விரிவாகச் சொன்னான்।
Verse 136
इयं सा मिथिलेशेन पार्वतीं रुद्रवल्लभाम् / आराध्य लब्धा तपसा देव्याश्चात्यन्तवल्लभा
இவளே அந்தப் பெண்; மிதிலையின் அரசன் தவத்தால் ருத்ரப்ரியையான பார்வதியை ஆராதித்து அவளைப் பெற்றான்; அவள் தேவிக்கு மிகுந்த பிரியமானவளானாள்।
Verse 137
भर्तुः शुश्रूषणोपेता सुशीलेयं पतिव्रता / भवानीपार्श्वमानीता मया रावणकामिता
அவள் கணவனுக்குச் சேவை செய்யும் நற்குணமுடைய, பத்தினி; ஆனால் நான்—காமத்தால் உந்தப்பட்ட ராவணன்—அவளை விரும்பி பவானி (பார்வதி) அருகே கொண்டு வந்தேன்।
Verse 138
या नीता राक्षसेशेन सीता भगवताहृता / मया मायामयी सृष्टा रावणस्य वधाय सा
ராட்சசர்களின் தலைவன் கடத்திச் சென்ற சீதை, உண்மையில் பகவானால் எடுத்துச் செல்லப்பட்டவளே; ராவணனை வதைக்கவே நான் மாயையால் உருவான சீதையைப் படைத்தேன்।
Verse 139
तदर्थं भवता दुष्टो रावणो राक्षसेश्वरः / मयोपसंहृता चैव हतो लोकविनाशनः
அதே நோக்கத்திற்காக நான் தீய ராட்சசேசுவரன் இராவணனை அடக்கி வதைத்தேன்—அவன் உலகங்களை அழிப்பவன்.
Verse 140
गृहाण विमलामेनां जानकीं वचनान्मम / पश्य नारायणं देवं स्वात्मानं प्रभवाव्ययम्
என் சொல்லின்படி இந்தத் தூய்மையான ஜானகியை ஏற்றுக்கொள். நாராயண தேவனைப் பார்—அவனே உன் சொந்த ஆத்மா; எல்லாவற்றின் மூலமும், அழிவற்றவன்.
Verse 141
इत्युक्त्वा भगवांश्चण्डो विश्चार्चिर्विश्वतोमुखः / मानितो राघवेणाग्निर्भूतैश्चान्तरधीयत
இவ்வாறு கூறி, அந்தப் பகவான் அக்னி—கடுமையானவன், எங்கும் பரவி ஒளிர்வவன், எல்லாத் திசைகளிலும் முகமுடையவன்—ராகவனால் போற்றப்பட்டு, பூதகணங்களுடன் மறைந்தான்.
Verse 142
एतते पतिव्रतानां वैं माहात्म्यं कथितं मया / स्त्रीणां सर्वाघशमनं प्रायश्चित्तमिदं स्मृतम्
இதுவே பத்திவிரதைகளின் மகிமை என்று நான் உரைத்தேன். பெண்களுக்கு இது எல்லாப் பாவங்களையும் தணிக்கும் பிராயச்சித்தமாக நினைக்கப்படுகிறது.
Verse 143
अशेषपापयुक्तस्तु पुरुषो ऽपि सुसंयतः / स्वदेहं पुण्यतीर्थेषु त्यक्त्वा मुच्येत किल्बिषात्
எல்லாப் பாவங்களாலும் சூழப்பட்ட ஆணும்—நன்றாகத் தன்னடக்கம் கொண்டிருந்தால்—புண்ணிய தீர்த்தங்களில் உடலைத் துறந்து குற்றக் கலுஷத்திலிருந்து விடுபடுவான்.
Verse 144
पृथिव्यां सर्वतीर्थेषु स्नात्वा पुण्येषु वा द्विजः / मुच्यते पातकैः सर्वैः समस्तैरपि पूरुषः
பூமியிலுள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடினாலும்—அல்லது எந்தப் புண்ணியத் தலத்தில் நீராடினாலும்—இருபிறப்பன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்; மனிதன் சேர்த்துக் கொண்ட அனைத்துக் குற்றங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுகிறான்.
Verse 145
व्यास उवाच इत्येष मानवो धर्मो युष्माकं कथितो मया / महेशाराधनार्थाय ज्ञानयोगं च शाश्वतम्
வியாசர் கூறினார்—இவ்வாறு உங்களுக்கு மனித (சார்வ) தர்மத்தை நான் உரைத்தேன்; மகேசன் (சிவன்) ஆராதனைக்கும் அருள்பெறுதற்கும் நித்தியமான ஞானயோகத்தையும் கூறினேன்.
Verse 146
यो ऽनेन विधिना युक्तं ज्ञानयोगं समाचरेत् / स पश्यति महादेवं नान्यः कल्पशतैरपि
இந்த முறையால் ஒழுங்குபட்டு ஞானயோகத்தைச் சரியாகப் பயில்வான் மகாதேவனை நேரடியாகத் தரிசிக்கிறான்; பிறர் நூறு கல்பங்களிலும் அந்தத் தரிசனத்தை அடையார்.
Verse 147
स्थापयेद् यः परं धर्मं ज्ञानं तत्पारमेश्वरम् / न तस्मादधिको लोके स योगी परमो मतः
உயர்ந்த தர்மத்தை நிறுவுபவன்—அதாவது பரமேஸ்வரனைச் சார்ந்த அந்த ஞானத்தை—உலகில் அவனைவிட உயர்ந்தவர் இல்லை; அவனே பரம யோகி எனக் கருதப்படுகிறான்.
Verse 148
य संस्थापयितुं शक्तो न कुर्यान्मोहितो जनः / स योगयुक्तो ऽपि मुनिर्नात्यर्थं भगवत्प्रियः
நிறுவும் ஆற்றல் இருந்தும் மயக்கத்தால் அதைச் செய்யாதவன், யோகமுடைய முனிவனாக இருந்தாலும், பகவானுக்கு மிகுந்த பிரியனாக மாட்டான்.
Verse 149
तस्मात् सदैव दातव्यं ब्राह्मणेषु विशेषतः / धर्मयुक्तेषु शान्तेषु श्रद्धया चान्वितेषु वै
ஆகையால் எப்போதும் தானம் செய்ய வேண்டும்—சிறப்பாக தர்மத்தில் நிலைத்த, அமைதியான நடத்தை உடைய, ஸ்ரத்தையால் நிறைந்த பிராமணர்களுக்கு।
Verse 150
यः पठेद् भवतां नित्यं संवादं मम चैव हि / सर्वपापविनिर्मुक्तो गच्छेत परमां गतिम्
உங்கள் நலனுக்காக என் இந்த உரையாடலை தினமும் பாராயணம் செய்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பரம நிலையை அடைவான்।
Verse 151
श्राद्धे वा दैविके कार्ये ब्राह्मणानां च सन्निधौ / पठेत नित्यं सुमनाः श्रोतव्यं च द्विजातिभिः
ஸ்ராத்தம் அல்லது தெய்வீகமான தர்மச் செயலில், பிராமணர்கள் முன்னிலையில், மனம் அமைதியுடன் இதை தினமும் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; இருமுறை பிறந்தவர்களும் இதைக் கேட்க வேண்டும்।
Verse 152
योर्ऽथं विचार्य युक्तात्मा श्रावयेद् ब्राह्मणान् शुचीन् / स दोषकञ्चुकं त्यक्त्वा याति देवं महेश्वरम्
இதன் பொருளை ஆராய்ந்து, ஒழுங்குபட்ட மனத்துடன் தூய பிராமணர்களுக்கு இதைச் செவிமடுக்கச் செய்ய வேண்டும்; அவன் குற்றங்களெனும் போர்வையை நீக்கி தேவன் மகேஸ்வரனை அடைவான்।
Verse 153
एतावदुक्त्वा भगवान् व्यासः सत्यवतीसुतः / समाश्वास्य मुनीन् सूतं जगाम च यथागतम्
இவ்வளவையே கூறி, சத்தியவதியின் புதல்வனான பகவான் வியாசர் முனிவர்களை ஆறுதல் கூறி, சூதருக்கு உபதேசம் செய்து, வந்த வழியே மீண்டும் புறப்பட்டார்।
Frequently Asked Questions
It uses a graded mapping: lighter faults receive pañcagavya, short fasts, or three-night restraints; heavier dietary/contact violations prescribe Sāṃtapana/Taptakṛcchra; major breaches (e.g., knowingly eating caṇḍāla food, severe impurities) escalate to Cāndrāyaṇa or year-long Kṛcchra, often paired with re-sanctification and mantra-japa.
Japa functions as a compensatory purifier when ritual conditions are compromised—most explicitly via repeated prescriptions of 8,000 Gāyatrī recitations (often with bathing/standing in water), restoring ritual fitness alongside bodily disciplines like fasting.
It pivots from rule-based expiation to a devotional-ethical exemplar: pativratā-dharma is presented as a uniquely potent purifier for women, and Sītā’s fire-witness episode dramatizes purity, divine protection, and the salvific power of steadfast dharma—integrating ethics, myth, and soteriology.
Dharma and expiation are framed as preparatory purification that enables stable practice of the ‘eternal yoga of knowledge’ directed to Maheśvara; the chapter’s closing verses explicitly link disciplined observance and recitation to direct vision of Mahādeva.