Adhyaya 29

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे ऽष्टाविंशो ऽध्यायः व्यास उवाच एवं स्वाश्रमनिष्ठानां यतीनां नियतात्मनाम् / भैक्षेण वर्तनं प्रोक्तं फलमूलैरथापि वा

இவ்வாறு ஸ்ரீ கூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பிந்தைய பிரிவில் இருபத்தெட்டாம் அதிகாரம். வியாசர் கூறினார்: தம் தம் ஆச்ரமதர்மத்தில் நிலைத்தும் தம்மை அடக்கியும் உள்ள யதிகளுக்கு வாழ்வாதாரம் பிச்சையால் என விதிக்கப்பட்டது; அல்லது பழம்-வேர் முதலியவற்றாலும் ஆகும்.

Verse 2

एककालं चरेद् भैक्षं न प्रसज्येत विस्तरे / भैक्षे प्रसक्तो हि यतिर्विषयेष्वपि सज्जति

யதி நாளில் ஒருமுறை மட்டும் பிச்சை ஏற்க வேண்டும்; நீண்ட தொடர்புகளில் சிக்கிக் கொள்ளக் கூடாது. பிச்சையில் பற்றுடையவன் புலன்விஷயங்களிலும் எளிதில் பற்றுபடுவான்.

Verse 3

सप्तागारं चरेद् भैक्षमलाभात् तु पुनश्चरेत् / प्रक्षाल्य पात्रे भुञ्जीयादद्भिः प्रक्षालयेत् तु तत्

யதி ஏழு வீடுகளுக்கு பிச்சை கேட்கச் செல்ல வேண்டும்; கிடைக்காவிட்டால் மீண்டும் செல்லலாம். பாத்திரத்தை கழுவி அதிலேயே உண்டு, பின்னர் நீரால் மீண்டும் கழுவ வேண்டும்.

Verse 4

अथवान्यदुपादाय पात्रे भुञ्जीत नित्यशः / भुक्त्वा तत् संत्यजेत् पात्रं यात्रामात्रमलोलुपः

அல்லது வேறு (தூய) பாத்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டு தினமும் அதிலேயே உண்ண வேண்டும்; உண்ட பின் அந்தப் பாத்திரத்தை விட்டுவிட வேண்டும்—பேராசையின்றி, வாழ்வுப் பயணத்திற்குத் தேவையான அளவையே ஏற்க வேண்டும்.

Verse 5

विधूमे सन्नमुसले व्यङ्गारे भुक्तवज्जने / वृत्ते शरावसंपाते भिक्षां नित्यं यतिश्चरेत्

அடுப்பு புகையில்லாமல் இருந்து, உலக்கை-உரல் ஒதுக்கப்பட்டு, சாம்பல்-அங்காரங்கள் குளிர்ந்து, மக்கள் உண்டு முடித்து, பாத்திரங்கள் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட பின் தான் யதி தினமும் பிச்சைக்கு செல்ல வேண்டும்.

Verse 6

गोदोहमात्रं तिष्ठेत कालं भिक्षुरधोमुखः / भिक्षेत्युक्त्वा सकृत् तूष्णीमश्नीयाद् वाग्यतः शुचिः

பிச்சைக்காரன் முகம் தாழ்த்தி, பசு பால் கறக்கும் நேர அளவுக்கு மட்டும் நிற்க வேண்டும். ‘பிச்சை’ என்று ஒருமுறை மட்டும் கேட்டுவிட்டு, வாக்கு கட்டுப்பாட்டுடன் உள்ளத் தூய்மையாய் மௌனத்தில் உண்ண வேண்டும்.

Verse 7

प्रक्षाल्य पाणिपादौ च समाचम्य यथाविधि / आदित्ये दर्शयित्वान्नं भुञ्जीत प्राङ्मुखोत्तरः

கைகளும் கால்களும் கழுவி, விதிப்படி ஆசமனம் செய்து, அன்னத்தை ஆதித்ய தேவனுக்கு நிவேதித்து, கிழக்கு அல்லது வடக்கு நோக்கி அமர்ந்து உண்ண வேண்டும்।

Verse 8

हुत्वा प्राणाहुतीः पञ्च ग्रासानष्टौ समाहितः / आचम्य देवं ब्रह्माणं ध्यायीत परमेश्वरम्

ஐந்து பிராணாஹுதிகளை அர்ப்பணித்து, ஒருமனத்துடன் எட்டு கவளங்கள் உண்டு; பின்னர் ஆசமனம் செய்து, தேவஸ்வரூபமான பிரம்மன்—பரமேஸ்வரனைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 9

अलाबुं दारुपात्रं च मृण्मयं वैणवं ततः / चत्वारि यतिपात्राणि मनुराह प्रजापतिः

சுரைக்காய் பாத்திரம், மரப்பாத்திரம், மண்ணுப்பாத்திரம், மேலும் மூங்கில் பாத்திரம்—இவை நான்கு யதியின் பிக்ஷாபாத்திரங்கள் என்று பிரஜாபதி மனு கூறினார்।

Verse 10

प्राग्रात्रे पररात्रे च मध्यरात्रे तथैव च / संध्यास्वह्नि विशेषेण चिन्तयेन्नित्यमीश्वरम्

இரவின் தொடக்கத்தில், இரவின் பிந்தைய பகுதியில், மேலும் நடுநிசியிலும்; குறிப்பாக சந்தியைக் காலங்களில்—எப்போதும் ஈஸ்வரனைச் சிந்திக்க வேண்டும்।

Verse 11

कृत्वा हृत्पद्मनिलये विश्वाख्यं विश्वसंभवम् / आत्मानं सर्वभूतानां परस्तात् तमसः स्थितम्

இதயத் தாமரையின் வாசஸ்தலத்தில் ‘விச்வம்’ எனப் புகழ்பெற்ற, உலகம் தோன்றக் காரணமான அந்த ஆத்மாவை நிறுவி; எல்லா உயிர்களின் பரமாத்மாவாக, தமஸின் அப்பால் நிலைத்தவனாகத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 12

सर्वस्याधारभूतानामानन्दं ज्योतिरव्ययम् / प्रधानपुरुषातीतमाकाशं दहनं शिवम्

அவர் அனைத்திற்கும் ஆதாரம், ஆனந்தமயமான அழிவிலா ஒளி. பிரதானமும் புருஷனும் கடந்தவர்; எங்கும் நிறைந்த ஆகாயமும் எரிக்கும் அக்னியும்—அந்த பரம மங்களமான சிவன்।

Verse 13

तदन्तः सर्वभावानामीश्वरं ब्रह्मरूपिणम् / ध्यायेदनादिमद्वैतमानन्दादिगुणालयम्

அனைத்து நிலைகளின் உள்ளே உறையும், பிரம்மஸ்வரூபமான ஈசுவரனைத் தியானிக்க வேண்டும்—அவர் ஆதியற்றவர், அத்வைதர், ஆனந்தம் முதலான தெய்வீக குணங்களின் ஆலயம்।

Verse 14

महान्तं परमं ब्रह्म पुरुषं सत्यमव्ययम् / सितेतरारुणाकारं महेशं विश्वरूपिणम्

நான் அந்த மகத்தானவரை வணங்குகிறேன்—பரம்பிரம்மம், பரமபுருஷன், சத்தியஸ்வரூபன், அழிவிலான். வெண்மையும் செம்மையும் ஆகிய இரு வடிவில் ஒளிரும், விஸ்வரூப மகேசன்।

Verse 15

ओङ्कारान्ते ऽथ चात्मानं संस्थाप्य परमात्मनि / आकाशे देवमीशानं ध्यायीताकाशमध्यगम्

பின் ஓங்கார உச்சரிப்பின் முடிவில், தன் ஆத்மாவை பரமாத்மாவில் நிலைநிறுத்தி, ஆகாயத்தின் நடுவில் உறையும் தேவன் ஈசானன் (சிவன்) மீது தியானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 16

कारणं सर्वभावानामानन्दैकसमाश्रयम् / पुराणं पुरुषं शंभुं ध्यायन् मुच्येत बन्धनात्

அனைத்து நிலைகளுக்கும் காரணமான, ஆனந்தமே ஒரே சரணமான, ஆதிபுருஷன் சம்புவைத் தியானித்தால் பந்தனத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவான்।

Verse 17

यद्वा गुहायां प्रकृतौ जगत्संमोहनालये / विचिन्त्य परमं व्योम सर्वभूतैककारणम्

அல்லது, உலக மயக்கத்தின் இல்லமான பிரகிருதியின் குகையில் நிலைத்து, எல்லாப் பூதங்களுக்கும் ஒரே காரணமான பரம ‘வ்யோம’ (சர்வவியாபகப் பரவல்) தத்துவத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 18

जीवनं सर्वभूतानां यत्र लोकः प्रलीयते / आनन्दं ब्रह्मणः सूक्ष्मं यत् पश्यन्ति मुमुक्षवः

அதே பரமத் தத்துவமே எல்லா உயிர்களின் உயிர்நிலை; அதிலேயே உலகம் லயமாகிறது. அதுவே பிரம்மத்தின் நுண்ணிய ஆனந்தம்; மோக்ஷம் நாடுவோர் அதைத் தரிசிக்கின்றனர்।

Verse 19

तन्मध्ये निहितं ब्रह्म केवलं ज्ञानलक्षणम् / अनन्तं सत्यमीशानं विचिन्त्यासीत संयतः

அதன் நடுவில் பிரம்மம் பதிந்துள்ளது—அது தூய அறிவுச் சின்னமே. முடிவிலியும் சத்தியமுமான ஈசானனைத் தியானித்து, கட்டுப்பாடுடைய சாதகர் தன்னடக்கத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்।

Verse 20

गुह्याद् गुह्यतमं ज्ञानं यतीनामेतदीरितम् / यो ऽनुतिष्ठेन्महेशेन सो ऽश्नुते योगमैश्वरम्

இது மறைவினும் மறைவான ஞானம்; யதிகளுக்காக உரைக்கப்பட்டது. மகேசன் (சிவன்) அருளிய முறையின்படி இதை அனுஷ்டிப்பவன், ஈச்வரியமிக்க தெய்வீக யோகத்தை அடைகிறான்।

Verse 21

तस्माद् ध्यानरतो नित्यमात्मविद्यापरायणः / ज्ञानं समभ्यसेद् ब्राह्मं येन मुच्येत बन्धनात्

ஆகையால் எப்போதும் தியானத்தில் ஈடுபட்டு, ஆத்மவித்தையில் உறுதியாக இருந்து, பிராஹ்ம ஞானத்தை இடையறாது பயில வேண்டும்—அதனால் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும்।

Verse 22

मत्वा पृथक् स्वमात्मानं सर्वस्मादेव केवलम् / आनन्दमजरं ज्ञानं ध्यायीत च पुनः परम्

தன் ஆத்மாவை அனைத்திலிருந்தும் வேறுபட்ட, தனித்த ஒன்றென உணர்ந்து, மீண்டும் பரமனைத் தியானிக்க வேண்டும்—ஆனந்தமயம், அஜரம், ஞானஸ்வரூபம்।

Verse 23

यस्मात् भवन्ति भूतानि यद् गत्वा नेह जायते / स तस्मादीश्वरो देवः परस्माद् यो ऽधितिष्ठति

யாரிடமிருந்து எல்லா உயிர்களும் தோன்றுகின்றன, யாரை அடைந்தால் இங்கு மீண்டும் பிறப்பு இல்லை—அவரே தேவன் ஈச்வரன்; பரமத்திற்கும் அப்பால் ஆளும் அதிபதி।

Verse 24

यदन्तरे तद् गगनं शाश्वतं शिवमव्ययम् / यदंशस्तत्परो यस्तु स देवः स्यान्महेश्वरः

அனைத்தினுள்ளும் இருப்பது ஆகாயம் போன்ற தத்துவம்—நித்தியம், சிவம், அழிவற்றது. இதன் அம்‌சமே இவ்வுலகம்; அந்தப் பரமத்தில் பராயணமான தேவனே மகேஸ்வரன்।

Verse 25

व्रतानि यानि भिक्षूणां तथैवोपव्रतानि च / एकैकातिक्रमे तेषां प्रायश्चित्तं विधीयते

பிக்ஷுக்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட விரதங்களும் துணை-விரதங்களும் எவற்றாயினும், அவற்றின் ஒவ்வொரு மீறலுக்கும் தனித்தனியாகப் பிராயச்சித்தம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 26

उपेत्य च स्त्रियं कामात् प्रायश्चित्तं समाहितः / प्राणायामसमायुक्तं कुर्यात् सांतपनं शुचिः

காமத்தால் பெண்ணை அணுகினால், மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்; தூய்மையடைந்து பிராணாயாமத்துடன் சாந்தபனத் தவத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 27

ततश्चरेत नियमात् कृच्छ्रं संयतमानसः / पुनराश्रममागम्य चरेद् भिश्रुरतन्द्रितः

பின்னர் மனத்தை அடக்கி, விதிப்படி க்ருச்ச்ர தவத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். அதன் பின் தன் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பி, பக்தியுடன், தன்னடக்கத்துடன், சோர்வின்றி வாழ வேண்டும்.

Verse 28

न धर्मयुक्तमनृतं हिनस्तीति मनीषिणः / तथापि च न कर्तव्यं प्रसङ्गो ह्येष दारुणः

தர்மத்திற்காகச் சொல்லப்படும் பொய் தீங்கு செய்யாது என்று ஞானிகள் கூறினாலும், அதையும் செய்யக் கூடாது; ஏனெனில் அது கொடிய வழி—பெரும் தீமைகளுக்குத் துவாரமாகும்.

Verse 29

एकरात्रोपवासश्च प्राणायामशतं तथा / उक्त्वानृतं प्रकर्तव्यं यतिना धर्मलिप्सुना

தர்மத்தை நாடும் யதி பொய் கூறியிருந்தால், பரிகாரமாக ஒரு இரவு உபவாசமும், மேலும் நூறு முறை பிராணாயாமமும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 30

परमापद्गतेनापि न कार्यं स्तेयमन्यतः / स्तेयादभ्यधिकः कश्चिन्नास्त्यधर्म इति स्मृतिः / हिंसा चैषापरा दिष्टा या चात्मज्ञाननाशिका

மிகுந்த துன்பநிலையில் கூட பிறரிடமிருந்து திருடுதல் செய்யக் கூடாது. ஸ்மிருதி கூறுகிறது—திருட்டை விட பெரிய அதர்மம் இல்லை. இது உயர்ந்த (நுண்ணிய) ஹிம்சை; ஏனெனில் இது ஆத்மஞானத்தை அழிக்கிறது.

Verse 31

यदेतद् द्रविणं नाम प्राण ह्येते बहिश्वराः / स तस्य हरति प्राणान् यो यस्य हरते धनम्

‘செல்வம்’ என்று சொல்லப்படுவது உண்மையில் வெளியில் நிலைக்கும் பிராணனே. ஆகவே பிறருடைய செல்வத்தைப் பறிப்பவன், நிச்சயமாக அவனுடைய உயிரையே பறிக்கிறான்.

Verse 32

एवं कृत्वा स दुष्टात्मा भिन्नवृत्तो व्रताच्च्युतः / भूयो निर्वेदमापन्नश्चरेच्चान्द्रायणव्रतम्

இவ்வாறு செய்து, தீய மனத்துடன் நடத்தை முறிந்தும் விரதத்திலிருந்து வழுவியவனும், மீண்டும் மனவருத்தம் கொண்டு ப்ராயச்சித்தமாக சாந்திராயண விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

Verse 33

विधिना शास्त्रदृष्टेन संवत्सरमिति श्रुतिः / भूयो निर्वेदमापन्नश्चरेद् भिक्षुरतन्द्रितः

சாஸ்திரங்களில் காணப்படும் விதிமுறையின்படி இதை ஒரு வருடம் அனுஷ்டிக்க வேண்டும் என்று ஸ்ருதி கூறுகிறது. அதன் பின் மேலும் வைராக்யம் பெற்று, பிக்ஷு அலட்சியமின்றி இடையறாது வாழ வேண்டும்.

Verse 34

अकस्मादेव हिंसां तु यदि भिक्षुः समाचरेत् / कुर्यात्कृछ्रातिकृच्छ्रं तु चान्द्रायणमथापि वा

பிக்ஷு தற்செயலாக அறியாமையில் ஹிம்சை செய்துவிட்டால், ‘க்ருச்ச்ராதிக்ருச்ச்ர’ எனப்படும் கடுமையான தவத்தைச் செய்ய வேண்டும்; அல்லது ப்ராயச்சித்தமாக சாந்திராயண விரதத்தையும் அனுஷ்டிக்கலாம்.

Verse 35

स्कन्देदिन्द्रियदौर्बल्यात् स्त्रियं दृष्ट्वा यतिर्यदि / तेन धारयितव्या वै प्राणायामास्तु षोडश / दिवास्कन्दे त्रिरात्रं स्यात् प्राणायामशतं तथा

இந்திரிய பலவீனத்தால் யதி ஒரு பெண்ணை நோக்கி கட்டுப்பாடு சிதறினால், அவன் நிச்சயமாக பதினாறு பிராணாயாமங்களால் தன்னை நிலைநிறுத்த வேண்டும். பகலில் இவ்வழுக்கு ஏற்பட்டால் மூன்று இரவுகள் நியமம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; அதுபோல நூறு பிராணாயாமங்களும் விதிக்கப்பட்டுள்ளன.

Verse 36

एकान्ने मधुमांसे च नवश्राद्धे तथैव च / प्रत्यक्षलवणे चोक्तं प्राजापत्यं विशोधनम्

ஒரே உணவு (ஏகான்ன) எடுத்ததிலான குற்றத்திற்கும், தேன் மற்றும் மாம்சம் உண்டதற்கும், புதிய ஸ்ராத்தம் செய்த நிலையிலும், நேரடியாக உப்பு எடுத்ததிலும்—இவற்றிற்கெல்லாம் சுத்திகரிக்கும் ப்ராயச்சித்தமாக ப்ராஜாபத்ய விரதம் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 37

ध्याननिष्ठस्य सततं नश्यते सर्वपातकम् / तस्मान्महेश्वरं ज्ञात्वा तस्य ध्यानपरो भवेत्

தியானத்தில் உறுதியாக நிலைத்திருப்பவனின் எல்லாப் பாவங்களும் இடையறாது அழிகின்றன. ஆகவே மகேஸ்வரனை உண்மையாய் அறிந்து, அவர்தியானத்தில் பரமபக்தியாய் நிலைபெறுக.

Verse 38

यद् ब्रह्म परमं ज्योतिः प्रतिष्ठाक्षरमद्वयम् / यो ऽन्तरात्र परं ब्रह्म स विज्ञेयो महेश्वरः

எது பரம ஜோதி ஆகிய பிரம்மம்—ஆதாரம், அழிவிலி, அத்வைதம்—அதுவே உள்ளார்ந்த ஆத்மாவாகிய பரபிரம்மம்; அவரே மகேஸ்வரன் என அறியப்படவேண்டும்.

Verse 39

एष देवो महादेवः केवलः परमः शिवः / तदेवाक्षरमद्वैतं तदादित्यान्तरं परम्

இவரே தேவன்—மகாதேவன், ஒரே பரம சிவன். இவரே அழிவிலி அத்வைதத் தத்துவம்; இவரே ஆதித்யனுள் விளங்கும் பரம உள்ளொளி.

Verse 40

यस्मान्महीयते देवः स्वधाम्नि ज्ञानसंज्ञिते / आत्मयोगाह्वये तत्त्वे महादेवस्ततः स्मृतः

தேவன் தன் ச்வதாமத்தில்—‘ஞானம்’ என அழைக்கப்படுவதிலும்—‘ஆத்மயோகம்’ எனப்படும் தத்துவத்திலும் மகிமைப்படுவதால், அவர் ‘மகாதேவன்’ என நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 41

नान्यद् देवान्महादेवाद् व्यतिरिक्तं प्रपश्यति / तमेवात्मानमन्वेति यः स याति परं पदम्

மகாதேவனிலிருந்து வேறாக எந்தத் தேவனையும் தனித்ததாகக் காணாதவன், அவரையே ஆத்மாவெனப் பின்பற்றுகிறவன், பரமபதத்தை அடைகிறான்.

Verse 42

मन्यते ये स्वमात्मानं विभिन्नं परमेश्वरात् / न ते पश्यन्ति तं देवं वृथा तेषां परिश्रमः

தம் ஆத்மாவை பரமேஸ்வரனிடமிருந்து வேறென எண்ணுவோர் அந்த தேவனை உண்மையில் காணார்; அவர்களின் முயற்சி அனைத்தும் வீணாகும்।

Verse 43

एकमेव परं ब्रह्म विज्ञेयं तत्त्वमव्ययम् / स देवस्तु महादेवो नैतद् विज्ञाय बध्यते

அழியாத தத்துவமான ஒரே பரம்பிரம்மமே அறியத்தக்கது. அந்த தேவனே மகாதேவன்; இதை அறியாமல் உயிர் பந்தத்தில் தங்கும்।

Verse 44

तस्माद् यतेत नियतं यतिः संयतमानसः / ज्ञानयोगरतः शान्तो महादेवपरायणः

ஆகையால் யதி எப்போதும் ஒழுங்குடன் முயல வேண்டும்—மனத்தை அடக்கி—ஞானயோகத்தில் ஈடுபட்டு, அமைதியுடன், மகாதேவனையே சரணாகக் கொள்ள வேண்டும்।

Verse 45

एष वः कथितो विप्रो यतीनामाश्रमः शुभः / पितामहेन विभुना मुनीनां पूर्वमीरितम्

ஓ விப்ரா, யதிகளின் இந்த நல்வாழ்வழி (ஆச்ரமதர்மம்) உனக்குச் சொல்லப்பட்டது—முன்னொரு காலத்தில் வல்லமைமிகு பிதாமஹன் (பிரம்மா) முனிவர்க்கு உரைத்ததுபோல்।

Verse 46

नापुत्रशिष्ययोगिभ्यो दद्यादिदमनुत्तमम् / ज्ञानं स्वयंभुवा प्रोक्तं यतिधर्माश्रयं शिवम्

இந்த உத்தமமான உபதேசத்தை மகன், சீடன் அல்லது அர்ப்பணித்த யோகி அல்லாதவர்க்கு அளிக்கக் கூடாது. இது ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) உரைத்த, யதிதர்மத்தில் நிலைபெற்று, சிவனில் தங்கிய மங்கள ஞானம்।

Verse 47

इति यतिनियमानामेतदुक्तं विधानं पशुपतिपरितोषे यद् भवेदेकहेतुः / न भवति पुनरेषामुद्भवो वा विनाशः प्रणिहितमनसो ये नित्यमेवाचरन्ति

இவ்வாறு யதி-நியமங்களின் விதி கூறப்பட்டது; பசுபதியைத் திருப்திப்படுத்தும் ஒரே பயனுள்ள காரணம் இதுவே. மனம் எப்போதும் ஈசுவரனில் நிலைத்து, இதனை நித்தம் அனுஷ்டிப்போர்க்கு மீண்டும் பந்தம் எழுவதும் இல்லை; அடைந்த நிலையிலிருந்து வீழ்ச்சியும் இல்லை.