Adhyaya 27

Verse 2

निक्षिप्य भार्यां पुत्रेषु गच्छेद् वनमथापि वा / दृष्ट्वापत्यस्य चापत्यं जर्जरीकृतविग्रहः

மனைவியை மகன்களிடம் ஒப்படைத்து அவன் வனத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; உடல் சிதைந்து, தன் பிள்ளைகளின் பிள்ளைகளைப் பார்த்தபின் வனவாழ்வான அடுத்த ஆசிரமத்திற்குத் திரும்ப வேண்டும்.

Verse 3

शुक्लपक्षस्य पूर्वाह्ने प्रशस्ते चोत्तरायणे / गत्वारण्यं नियमवांस्तपः कुर्यात् समाहितः

சுக்லபட்சத்தில், முற்பகலில், நல்வேளையில், சூரியன் வடதிசை பயணிக்கும் உத்தராயணத்தில், வனத்திற்குச் சென்று விரதநியமங்களுடன் மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி தவம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 4

फलमूलानि पूतानि नित्यमाहारमाहरेत् / यताहारो भवेत् तेन पूजयेत् पितृदेवताः

தூய்மையாக்கப்பட்ட பழங்களும் கிழங்குகளும் தினமும் உணவாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். கட்டுப்படுத்தப்பட்ட அந்தத் தூய உணவினாலேயே பித்ரு தேவதைகளை வழிபட வேண்டும்.

Verse 5

पूजयित्वातिथिं नित्यं स्नात्वा चाभ्यर्चयेत् सुरान् / गृहादाहृत्य चाश्नीयादष्टौ ग्रासान् समाहितः

நாள்தோறும் அதிதியைப் போற்றி, நீராடி தேவர்களை முறையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும். பின்னர் தன் இல்லத்திலிருந்து கொண்டுவந்த அன்னத்தை, மனம் ஒருமித்து, எட்டு கவளங்கள் உண்ண வேண்டும்.

Verse 6

जटाश्च बिभृयान्नित्यं नखरोमाणि नोत्सृजेत् / स्वाध्यायं सर्वदा कुर्यान्नियच्छेद् वाचमन्यतः

அவன் எப்போதும் ஜடைகளைத் தரித்து, நகங்களும் உடல் ரோமங்களும் அலட்சியப்படுத்தாமல் பராமரிக்க வேண்டும். எந்நேரமும் ஸ்வாத்யாயத்தில் ஈடுபட்டு, வீணான உலகியலான பேச்சிலிருந்து வாக்கை அடக்க வேண்டும்.

Verse 7

अग्निहोत्रं च जुहुयात् पञ्चयज्ञान् समाचरेत् / मुन्यन्नैंर्विविधैर्मेध्यैः शाकमूलफलेन वा

அவன் அக்னிஹோத்ரத்தில் ஆஹுதி செலுத்தி, பஞ்சமஹாயஜ்ஞங்களை முறையாக நடத்த வேண்டும். மேலும் முனிவர்க்குத் தகுந்த பலவகைத் தூய அன்னத்தால், அல்லது கீரை, வேர், கனிகளால் வாழ வேண்டும்.

Verse 8

चीरवासा भवेन्नित्यं स्नायात् त्रिषवणं शुचिः / सर्वभूतानुकम्पी स्यात् प्रतिग्रहविवर्जितः

அவன் எப்போதும் எளிய சீர்/ஆடை அணிந்து, தூய்மையுடன் மூன்று சந்திகளிலும் நீராட வேண்டும். எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையுடன் இருந்து, பிணைக்கும் பரிசு ஏற்றலைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 9

दर्शेन पौर्णमासेन यजेत् नियतं द्विजः / ऋक्षेष्वाग्रयणे चैव चातुर्मास्यानि चाहरेत् / उत्तरायणं च क्रमशो दक्षस्यायनमेव च

ஒழுக்கம் கொண்ட த்விஜன் அமாவாசைத் தர்ஷ யாகமும், பௌர்ணமாச யாகமும் முறையாகச் செய்ய வேண்டும். உரிய நக்ஷத்திரங்களில் ஆக்ரயணக் கிரியையையும், சாத்துர்மாஸ்ய யாகங்களையும் நடத்த வேண்டும். அதேபோல் வரிசையாக உத்தராயணமும் தக்ஷிணாயனமும் சார்ந்த விதிகளையும் நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 10

वासन्तैः शारदैर्मेध्यैर्मुन्यन्नैः स्वयमाहृतैः / पुरोडाशांश्चरूंश्चैव विधिवन्निर्वपेत् पृथक्

வசந்தமும் சரத்காலமும் தரும் தூய, யாகத்திற்குத் தகுந்த முனிவர் உணவைத் தானே சேகரித்து, விதிப்படி தனித்தனியாக புரோடாசமும் சருவும் (சமைத்த ஹவிஸ்) அர்ப்பணிக்கத் தயார்செய்ய வேண்டும்।

Verse 11

देवताभ्यश्च तद् हुत्वा वन्यं मेध्यतरं हविः / शेषं समुपभुञ्जीत लवणं च स्वयं कृतम्

அந்த ஹவிஸை தேவதைகளுக்கு அர்ப்பணித்த பின், வனத்தில் பிறந்த மேலும் தூய ஹவிஸையே யாக உணவாகக் கொள்ள வேண்டும்; பின்னர் மீதமுள்ளதைத் தானே செய்த உப்புடன் உண்ண வேண்டும்।

Verse 12

वर्जयेन्मधुमांसानि भौमानि कवकानि च / भूस्तृणं शिग्रुकं चैव श्लेष्मातकफलानि च

தேன் மற்றும் மாமிசத்தை விலக்க வேண்டும்; மேலும் மண்ணில் பிறக்கும் உணவுகள்—கவகம் (காளான்/பூஞ்சை) முதலியன—தவிர்க்கப்பட வேண்டும். பூஸ்த்ருணம், சிக்ரு (முருங்கை) மற்றும் ஷ்லேஷ்மாதக மரத்தின் கனிகளும் விலக்கத்தக்கவை।

Verse 13

न फालकृष्टमश्नीयादुत्सृष्टमपि केनचित् / न ग्रामजातान्यार्तो ऽपि पुष्पाणि च फलानि च

உழுதுபயிரிட்ட (வேளாண்மை) உணவை உண்ணக்கூடாது; யாராலும் கைவிடப்பட்டதையும் ஏற்கக்கூடாது. துன்பநிலையில் இருந்தாலும் கிராமத்தில் விளைந்த மலர்களையும் கனிகளையும் எடுக்கக்கூடாது।

Verse 14

श्रावणेनैव विधिना वह्निं परिचरेत् सदा / न द्रुह्येत् सर्वभूतानि निर्द्वन्द्वो निर्भयो भवेत्

ஸ்ரவணத்தில் கூறப்பட்ட அதே விதிப்படி எப்போதும் அக்னியைப் பராமரிக்க வேண்டும். எந்த உயிரிடத்தும் பகை கொள்ளாமல், இரட்டையுணர்வுகளிலிருந்து விடுபட்டு அச்சமற்றவனாக வேண்டும்।

Verse 15

न नक्तं किञ्चिदश्नीयाद् रात्रौ ध्यानपरो भवेत् / जितेन्द्रियो जितक्रोधस्तत्त्वज्ञानविचिन्तकः / ब्रह्मचारी भवेन्नित्यं न पत्नीमपि संश्रयेत्

இரவில் எதையும் உண்ணாதிருப்பான்; இரவில் தியானத்தில் நிலைத்திருப்பான். இந்திரியங்களை வென்று, கோபத்தை அடக்கி, தத்துவஞானத்தைச் சிந்திப்பான். எப்போதும் பிரம்மச்சாரியாக இருந்து, மனைவியையும் சாராதிருப்பான்.

Verse 16

यस्तु पत्न्या वनं गत्वा मैथुनं कामतश्चरेत् / तद् व्रतं तस्य लुप्येत प्रायश्चित्तीयते द्विजः

ஆனால் இருபிறப்பன் மனைவியுடன் காட்டிற்குச் சென்று காமவசத்தால் மைதுனம் செய்தால், அவனுடைய விரதம் முறிந்ததாகும்; அந்தப் பிராமணன் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 17

तत्र यो जायते गर्भो न संस्पृश्यो द्विजातिभिः / न हि वेदे ऽधिकारो ऽस्य तद्वंशेप्येवमेव हि

அங்கே உருவான கருவிலிருந்து பிறந்த பிள்ளையை இருபிறப்போர் தொடக்கூடாது; ஏனெனில் அவனுக்கு வேத அதிகாரம் இல்லை—அவனுடைய வம்சத்திற்கும் இதே விதி பொருந்தும்.

Verse 18

अधः शयीत सततं सावित्रीजाप्यतत्परः / शरण्यः सर्वभूतानां संविभागपरः सदा

அவன் எப்போதும் தாழ்ந்த படுக்கையில் உறங்க வேண்டும்; சாவித்ரீ (காயத்ரீ) ஜபத்தில் முழுமையாக ஈடுபட வேண்டும். எல்லா உயிர்களுக்கும் அடைக்கலமாக இருந்து, எந்நேரமும் நியாயமான பகிர்விலும் பங்கிடுதலிலும் உறுதியாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 19

परिवादं मृषावादं निद्रालस्यं विवर्जयेत् / एकाग्निरनिकेतः स्यात् प्रोक्षितां भूमिमाश्रयेत्

அவன் பழிச்சொல், பொய்வாக்கு, மிகுநித்திரை மற்றும் சோம்பலை விலக்க வேண்டும். ஒரே புனித அக்னியைப் பேணி, நிலையான இல்லமின்றி வாழ்ந்து, சடங்கால் தெளித்து தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட நிலத்தில் தங்க வேண்டும்.

Verse 20

मृगैः सह चरेद् वासं तैः सहैव च संवसेत् / शिलायां शर्करायां वा शयीत सुसमाहितः

அவன் காட்டில் மான்களுடன் சேர்ந்து உலாவி, அவர்களோடு வாழ்வான். நன்கு ஒருமித்த மனத்துடன் பாறையிலோ கற்களிலோ படுத்து ஓய்வெடுப்பான்.

Verse 21

सद्यः प्रक्षालको वा स्यान्माससंचयिको ऽपि वा / षण्मासनिचयो वा स्यात् समानिचय एव वा

அவன் உடனே சுத்திகரிப்பவன் ஆகலாம்; அல்லது ஒரு மாதம் வரைச் சேர்த்து வைத்துப் பின் சுத்திகரிப்பவன் ஆகலாம்; அல்லது ஆறு மாதம், அல்லது ஒரு ஆண்டு வரைச் சேர்ப்பவனாகவும் இருக்கலாம்.

Verse 22

त्यजेदाश्वयुजे मासि संपन्नं पूर्वसंचितम् / जीर्णानि चैव वासांसि शाकमूलफलानि च

ஆச்வயுஜ மாதத்தில் முன் சேமித்திருந்த கையிருப்பைத் துறக்க வேண்டும்; பழுதடைந்த ஆடைகளையும், கீரை, வேர், கனிகளையும் கூட விலக்க வேண்டும்.

Verse 23

दन्तोलूखलिको वास्यात् कापोतीं वृत्तिमाश्रयेत् / अश्मकुट्टो भवेद् वापि कालपक्वभुगेव वा

அவன் ‘தந்தோலூகலிக’ முறையில் (மிகக் குறைவாகக் கிடைப்பதையே கொண்டு வாழ்தல்) இருக்கலாம்; அல்லது ‘கபோதி’ வாழ்வை ஏற்கலாம்; அல்லது ‘அஷ்மகுட்ட’ ஆகி கல்லால் இடித்து உணவு செய்வான்; அல்லது காலத்தில் பழுத்ததையே மட்டும் உண்ணலாம்.

Verse 24

नक्तं चान्न समश्नीयाद् दिवा चाहृत्य शक्तितः / चतुर्थकालिको वा स्यात् स्याद्वाप्यष्टमकालिकः

அவன் இரவில் அன்னம் உண்ணக்கூடாது; பகலில் தன் வல்லமைக்கேற்ப உணவைச் சேர்த்து, நாளின் நான்காம் காலத்தில் உண்ணலாம்; அல்லது எட்டாம் காலத்தில் உண்ணும் விரதியாகவும் இருக்கலாம்.

Verse 25

चान्द्रायणविधानैर्वा शुक्ले कृष्णे च वर्तयेत् / पक्षे पक्षे समश्नीयाद् यवागूं क्वथितां सकृत्

அல்லது சாந்திராயண விரத விதிகளின்படி சுக்ல‑கிருஷ்ண பக்ஷங்களில் கட்டுப்பாட்டுடன் நடந்து, ஒவ்வொரு பக்ஷத்திலும் ஒருமுறை மட்டும் சம அளவு வேகவைத்த யவாகூ (யவக் கஞ்சி) உண்ண வேண்டும்.

Verse 26

पुष्पमूलफलैर्वापि केवलैर्वर्तयेत् सदा / स्वाभाविकैः स्वयं शीर्णैर्वैखानसमते स्थितः

வைகானஸ ஒழுக்கத்தில் நிலைத்து, எப்போதும் மலர், வேர், கனி ஆகியவற்றால் மட்டும் வாழ்வை நடத்த வேண்டும்—இயல்பாகக் கிடைத்து தானே உதிர்ந்தவற்றையே எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 27

भूमौ वा परिवर्तेत तिष्ठेद् वा प्रपदैर्दिनम् / स्थानासनाभ्यां विहरेन्न क्वचिद् धैर्यमुत्सृजेत्

அவன் தரையில் உருண்டாடலாம், அல்லது நாள் முழுதும் பாத விரல்களின் முனையில் நின்றிருக்கலாம்; நின்றும் அமர்ந்தும் மாறிமாறி காலம் கழிக்கலாம்—ஆயினும் எந்நிலையிலும் தைரியத்தை விடக்கூடாது.

Verse 28

ग्रीष्मे पञ्चतपाश्च स्याद् वर्षास्वभ्रावकाशकः / आर्द्रवासास्तु हेमन्ते क्रमशो वर्धयंस्तपः

கோடையில் பஞ்சதபம் மேற்கொள்ள வேண்டும்; மழைக்காலத்தில் மேகங்களின் கீழ் திறந்த வெளியில் இருக்க வேண்டும்; குளிர்காலத்தில் ஈர ஆடைகள் அணிய வேண்டும்—இவ்வாறு பருவம் தோறும் தவத்தை படிப்படியாக உயர்த்த வேண்டும்.

Verse 29

उपस्पृश्य त्रिषवणं पितृदेवांश्च तर्पयेत् / एकपादेन तिष्ठेत मरीचीन् वा पिबेत् तदा

ஆசமனம் செய்து திரிஷவணம் (மூன்று சந்த்யா கர்மங்கள்) நிறைவேற்றி, பித்ரு மற்றும் தேவர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் நியமமாக ஒரு காலில் நின்றிருக்கலாம், அல்லது அந்நேரம் சூரியக் கதிர்களை ‘பானம்’ செய்வதுபோல் விரதம் கொள்ளலாம்.

Verse 30

पञ्चाग्निर्धूमपो वा स्यादुष्मपः सोमपो ऽपि वा / पयः पिबेच्छुक्लपक्षे कृष्णापक्षे तु गोमयम् / शीर्णपर्णाशनो वा स्यात् कृच्छ्रैर् वा वर्तयेत् सदा

ஒருவன் பஞ்சாக்னி தவம் செய்யலாம்; அல்லது புகை அருந்தி, அல்லது சூடான ஆவி அருந்தி, அல்லது சோமம் அருந்தியும் வாழலாம். சுக்லபட்சத்தில் பால் அருந்த வேண்டும்; கிருஷ்ணபட்சத்தில் கோமயம் (மாட்டுச் சாணம்) எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அல்லது உதிர்ந்து உலர்ந்த இலைகளை உண்டு வாழலாம்; இவ்வாறு எப்போதும் கடுமையான க்ருச்ச்ரப் பிராயச்சித்தங்களால் வாழ்வை நடத்த வேண்டும்.

Verse 31

योगाभ्यासरतश्च स्याद् रुद्राध्यायी भवेत् सदा / अथर्वशिरसो ऽध्येता वेदान्ताभ्यासतत्परः

அவன் யோகப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டு, எப்போதும் ருத்ரனின் ஜப-தியானத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும். அவன் அதர்வசிரஸ் உபநிஷத்தைப் பயின்று, வேதாந்தத்தின் தொடர்ந்த சாதனையில் உறுதியாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 32

यमान् सेवेत सततं नियमांश्चाप्यतन्द्रितः / कृष्णाजिनी सोत्तरीयः शुक्लयज्ञोपवीतवान्

அவன் யமங்களை எப்போதும் கடைப்பிடித்து, அலட்சியமின்றி நியமங்களையும் பயில வேண்டும். கருப்புக் கலைமான் தோல் (கிருஷ்ணாஜினம்) உடன் மேலாடை அணிந்து, வெண்மையான யஜ்ஞோபவீதத்தைத் தரிக்க வேண்டும்.

Verse 33

अथ चाग्नीन् समारोप्य स्वात्मनि ध्यानतत्परः / अनग्निरनिकेतः स्यान्मुनिर्मोक्षपरो भवेत्

பின்னர் அவன் புனித அக்கினிகளைத் தன் ஆத்மத்திலேயே நிறுவி, ஆத்ம தியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட வேண்டும். வெளிப்புற அக்கினியின்றியும் நிலையான இல்லமின்றியும் வாழ வேண்டும்; அத்தகைய முனி முக்தியையே நோக்கமாகக் கொள்கிறான்.

Verse 34

तापसेष्वेव विप्रेषु यात्रिकं भैक्षमाहरेत् / गृहमेधिषु चान्येषु द्विजेषु वनवासिषु

தீர்த்தயாத்திரை செய்யும் பயணி பிச்சையைத் தவசிகள் ஆகிய பிராமணர்களிடமிருந்தே பெற வேண்டும்; அதுபோல மற்ற த்விஜர்களிடமிருந்தும்—அவர்கள் இல்லறத்தாராக இருந்தாலும், வனவாசிகளாக இருந்தாலும்—பெறலாம்.

Verse 35

ग्रामादाहृत्य वाश्नीयादष्टौ ग्रासान् वने वसन् / प्रतिगृह्य पुटेनैव पाणिना शकलेन वा

வனத்தில் வாழ்ந்து, ஊரிலிருந்து பிச்சை கொண்டு வந்து எட்டு கவளங்கள் மட்டுமே உண்ண வேண்டும். அதை ஏற்று, குவித்த உள்ளங்கைகளில் அல்லது கையால், அல்லது சிறு துண்டால் (கரண்டிபோல்) எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 36

विविधाश्चोपनिषद आत्मसंसिद्धये जपेत् / विद्याविशेषान् सावित्रीं रुद्राध्यायं तथैव च

ஆத்மசித்திக்காக பல உபநிஷத்துகளை ஜபிக்க வேண்டும். அதுபோலவே விசேஷ வித்யைகள்—சாவித்ரீ (காயத்ரீ) மற்றும் ருத்ராத்யாயம்—இவற்றையும் முறையாகப் பயில வேண்டும்.

Verse 37

महाप्रास्थानिकं चासौ कुर्यादनशनं तु वा / अग्निप्रवेशमन्यद् वा ब्रर्ह्मार्पणविधौ स्थितः

பிரஹ்மார்ப்பண விதியில் நிலைத்திருந்து, அவன் மகாப்ரஸ்தானம் செய்யலாம்; அல்லது அனசனம் (உயிர் விடும் வரை உண்ணாவிரதம்) மேற்கொள்ளலாம். அல்லது அக்னிப்ரவேசம் முதலிய வேறு இறுதி செயலைச் செய்யலாம்—ஆனால் அந்த பிரஹ்மார்ப்பண நியமத்தில் அசையாமல் நிலைக்க வேண்டும்.

Verse 38

यस्तु सम्यगिममाश्रमं शिवं संश्रयेदशिवपुञ्जनाशनम् / तापसः स परमैश्वरं पदं याति यत्र जगतो ऽस्य संस्थितिः

முறையாக இந்த சிவாஶ்ரமத்தைச் சரணடையும் தபஸ்வி—அசுபத்தின் சேர்க்கையை அழிப்பது இதுவே—பரமைஸ்வர பதத்தை, அந்த பரமேஸ்வர தாமத்தை அடைகிறான்; அங்கேயே இவ்வுலகின் நிலைமை நிலைத்துள்ளது.