Adhyaya 26

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे पञ्चविंशो ऽध्यायः इन् रेए निछ्त् ज़ुल्äस्सिगे ज़ेइछेन्: व्यास उवाच अथातः संप्रवक्ष्यामि दानधर्ममनुत्तमम् / ब्रह्मणाभिहितं पूर्वमृषीणां ब्रह्मवादिनाम्

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையின் உத்தரவிபாகத்தில் இருபத்திஐந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. வ்யாசர் கூறினார்—இப்போது நான் தானத்தின் அனுத்தம தர்மத்தை உரைப்பேன்; அதை முன்பு பிரஹ்மா பிரஹ்மவாதி ரிஷிகளுக்கு அறிவித்தார்।

Verse 2

अर्थानामुदिते पात्रे श्रद्धया प्रतिपादनम् / दानमित्यभिनिर्दिष्टं भुक्तिमुक्तिफलप्रदम्

நம்பிக்கையுடன் தகுதியான பாத்திரத்திற்கு தன் செல்வத்தை அர்ப்பணிப்பதே ‘தானம்’ எனக் கூறப்படுகிறது; அது போகமும் முக்தியும் ஆகிய இரு பலன்களையும் அளிக்கும்।

Verse 3

यद् ददाति विशिष्टेभ्यः श्रद्धया परया युतः / तद् वै वित्तमहं मन्ये शेषं कस्यापि रक्षति

பரம பக்தி-நம்பிக்கையுடன் தகுதியானவர்களுக்கு ஒருவர் அளிக்கும் தானமே உண்மையான செல்வம் என நான் கருதுகிறேன்; மீதமுள்ளது பிறருக்காக நம்பிக்கையாய் காக்கப்படும் வைப்பு மட்டுமே.

Verse 4

नित्यं नैमित्तिकं काम्यं त्रिविधं दानमुच्यते / चतुर्थं विमलं प्रोक्तं सर्वदानोत्तमोत्तमम्

தானம் மூன்று வகை என்று கூறப்படுகிறது—நித்திய, நைமித்திக, காம்ய. நான்காவது ‘விமல’ தானம் எனப் புகழப்படுகிறது; அது எல்லாத் தானங்களிலும் மிகச் சிறந்தது.

Verse 5

अहन्यहनि यत् किञ्चिद् दीयते ऽनुपकारिणे / अनुद्दिश्य फलं तस्माद् ब्राह्मणाय तु नित्यकम्

நாள்தோறும், எந்தப் பிரதியுதவி செய்யாதவர்க்கு பலன் நோக்கமின்றி சிறிதளவு அளிக்கப்படுவது, பிராமணருக்கு நித்திய தினத் தானமாக அர்ப்பணிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 6

यत् तु पापोपशान्त्यर्थं दीयते विदुषां करे / नैमित्तिकं तदुद्दिष्टं दानं सद्भिरनुष्ठितम्

பாவ நிவாரணத்திற்காக அறிஞர்களின் கைகளில் அளிக்கப்படும் தானம் ‘நைமித்திக’ தானம் எனக் கூறப்படுகிறது; அது சத்புருஷர்களால் முறையாக அனுஷ்டிக்கப்படுகிறது.

Verse 7

अपत्यविजयैश्वर्यस्वर्गार्थं यत् प्रदीयते / दानं तत् काम्यमाख्यातमृषिभिर्धर्मचिन्तकैः

சந்ததி, வெற்றி, ஐஸ்வரியம் அல்லது ஸ்வர்கப் பெறுதல் ஆகியவற்றை நோக்கி அளிக்கப்படும் தானம், தர்மத்தை ஆராயும் ரிஷிகளால் ‘காம்ய’ தானம் என அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 8

यदीश्वरप्रीणनार्थं ब्रह्मवित्सु प्रदीयते / चेतसा धर्मयुक्तेन दानं तद् विमलं शिवम्

ஈசுவரனைப் பிரீதிப்படுத்தும் பொருட்டு, தர்மமயமான மனத்துடன் பிரம்மவித்தர்க்கு தானம் அளிக்கப்படின், அந்தத் தானம் களங்கமற்றதும் மங்களகரமும்—சிவச்வரூபமான தூய்மையுடனும் விளங்கும்.

Verse 9

दानधर्मं निषेवेत पात्रमासाद्य शक्तितः / उत्पत्स्यते हि तत्पात्रं यत् तारयति सर्वतः

தகுதியான பாத்திரத்தை அடைந்து, தன் ஆற்றலுக்கேற்ப தானதர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும்; ஏனெனில் அந்தப் பாத்திரமே எல்லாவிதத்திலும் தானம் செய்தவனைத் தரிக்கும் சாதனமாகிறது.

Verse 10

कुटुम्बभक्तवसनाद् देयं यदतिरिच्यते / अन्यथा दीयते यद्धि न तद् दानं फलप्रदम्

குடும்பத்தின் உணவு, உடை முதலியவற்றைச் செய்து முடித்த பின் மீதமிருப்பதையே தானமாக அளிக்க வேண்டும்; இல்லையெனில் (கடமையைப் புறக்கணித்து) அளிப்பது பலன் தரும் தானமல்ல.

Verse 11

श्रोत्रियाय कुलीनाय विनीताय तपस्विने / वृत्तस्थाय दरिद्राय प्रदेयं भक्तिपूर्वकम्

வேதம் கற்ற ஶ்ரோத்ரியருக்கும், நற்குலத்தாருக்கும், பணிவுடையவருக்கும், தவசிகளுக்கும், நல்வழியில் வாழும் ஏழைக்கும்—பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும்—தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 12

यस्तु दद्यान्महीं भक्त्या ब्राह्मणायाहिताग्नये / स याति परमं स्थानं यत्र गत्वा न शोचति

பக்தியுடன் ஆஹிதாக்னி பிராமணருக்கு நிலத்தைத் தானமாக அளிப்பவன் பரம நிலையைக் அடைகிறான்—அங்கு சென்ற பின் துயரம் இல்லை.

Verse 13

इक्षुभिः संततां भुमिं यवगोधूमशलिनीम् / ददाति वेदविदुषे यः स भूयो न जायते

வேதம் அறிந்தவர்க்கு கரும்பு அடர்ந்தும், யவம், கோதுமை, நெல் செழித்தும் உள்ள நிலத்தை தானம் செய்பவன் மீண்டும் பிறவியடையான்; முக்தி பெறுவான்।

Verse 14

गोचर्ममात्रामपि वा यो भूमिं संप्रयच्छति / ब्राह्मणाय दरिद्राय सर्वपापैः प्रमुच्यते

ஏழை பிராமணனுக்கு பசுத்தோல் அளவு மட்டுமே ஆனாலும் நிலத்தை தானம் செய்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 15

भूमिदानात् परं दानं विद्यते नेह किञ्चन / अन्नदानं तेन तुल्यं विद्यादानं ततो ऽधिकम्

இந்த உலகில் நிலதானத்தை விட உயர்ந்த தானம் இல்லை. அன்னதானம் அதற்கு சமம்; வித்யாதானம் அதைவிட மேலானது।

Verse 16

यो ब्राह्मणाय शान्ताय शुचये धर्मशालिने / ददाति विद्यां विधिना ब्रह्मलोके महीयते

அமைதியான, தூய, தர்மநிஷ்டை கொண்ட பிராமணனுக்கு முறையாக வித்யையை அளிப்பவன் பிரம்மலோகத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுவான்।

Verse 17

दद्यादहरहस्त्वन्नं श्रद्धया ब्रह्मचारिणे / सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्मणः स्थानमाप्नुयात्

நம்பிக்கையுடன் பிரம்மச்சாரிக்கு தினந்தோறும் அன்னம் அளிப்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு பிரம்மாவின் இருப்பிடத்தை அடைவான்।

Verse 18

गृहस्थायान्नदानेन फलं प्राप्नोति मानवः / आममेवास्य दातव्यं दत्त्वाप्नोति परां गतिम्

இல்லறத்தார் அன்னதானம் செய்வதால் மனிதன் புண்ணியப் பயன் பெறுகிறான். புதிதாகச் சமைத்த அன்னமே அளிக்க வேண்டும்; அதைத் தந்தால் பரமகதி அடைகிறான்.

Verse 19

वैशाख्यां पौर्णमास्यां तु ब्राह्मणान् सप्त पञ्च वा / उपोष्य विधिना शान्तः शुचिः प्रयतमानसः

வைசாகப் பௌர்ணமியில் விதிப்படி உபவாசம் இருந்து, அமைதியுடன், தூய்மையுடன், கட்டுப்பட்ட மனத்துடன், ஏழு—அல்லது குறைந்தது ஐந்து—பிராமணர்களை முறையாகப் போற்ற வேண்டும்.

Verse 20

पूजयित्वा तिलैः कृष्णैर्मधुना न विशेषतः / गन्धादिभिः समभ्यर्च्य वाचयेद् वा स्व्यं वदेत्

கருந்திலங்களாலும்—அதேபோல் தேனாலும், எந்தச் சிறப்பு வேறுபாடும் இன்றி—பூஜை செய்து, நறுமணப் பொருட்கள் முதலியவற்றால் முறையாக அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்; பின்னர் சாஸ்திரத்தை ஓதச் செய்யவோ அல்லது தானே ஓதவோ வேண்டும்.

Verse 21

प्रीयतां धर्मराजेति यद् वा मनसि वर्तते / यावज्जीवकृतं पापं तत्क्षणादेव नश्यति

‘தர்மராஜன் திருப்தியடையட்டும்’ என்ற எண்ணம் மனத்தில் எழுந்தாலே, வாழ்நாள் முழுதும் செய்த பாவம் அந்தக் கணமே அழிகிறது.

Verse 22

कृष्णाजिने तिलान् कृत्त्वा हिरण्यं मधुसर्पिषी / ददाति यस्तु विप्राय सर्वं तरति दुष्कृतम्

கரிய மான் தோலில் திலங்களை வைத்து, பொன், தேன், நெய் ஆகியவற்றுடன் அந்தத் தானத்தைப் பிராமணருக்கு அளிப்பவன், எல்லா தீவினையையும் (பாவத்தையும்) கடந்து விடுகிறான்.

Verse 23

कृतान्नमुदकुम्भं च वैशाख्यां च विशेषतः / निर्दिश्य धर्मराजाय विप्रेभ्यो मुच्यते भयात्

வைகாசி மாதத்தில் சிறப்பாக சமைத்த அன்னமும் நீர்க்குடமும் தானமாக அளித்து, அதை தர்மராஜன் (யமன்) நிமித்தமாக அர்ப்பணித்து பிராமணர்களுக்கு வழங்கினால், அச்சம் நீங்கி விடுதலை பெறுவர்।

Verse 24

सुवर्णतिलयुक्तैस्तु ब्राह्मणान् सप्त पञ्च वा / तर्पयेदुदपात्रैस्तु ब्रह्महत्यां व्यपोहति

தங்கம் கலந்த எள்ளுடன் கூடிய நீர்பாத்திரங்களால் ஏழு—அல்லது குறைந்தது ஐந்து—பிராமணர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்தால், பிரம்மஹத்த்யா பாவம் நீங்கும்।

Verse 25

माघमासे तु विप्रस्तु द्वादश्यां समुपोषितः / शुक्लाम्वरधरः कृष्णैस्तिलैर्हुत्वा हुताशनम्

மாசி (மாஹ) மாதத்தில் த்வாதசி நாளில் பிராமணன் முறையாக உபவாசம் இருக்க வேண்டும்; வெண்வஸ்திரம் அணிந்து, நன்றாக ஏற்றிய அக்னியில் கரிய எள்ளை ஆஹுதியாக இட வேண்டும்।

Verse 26

प्रदद्याद् ब्राह्मणेभ्यस्तु तिलानेव समाहितः / जन्मप्रभृति यत्पापं सर्वं तरति वै द्विजः

மனம் ஒருமைப்படுத்தி பிராமணர்களுக்கு எள்ளை தானமாக அளிக்க வேண்டும்; அதனால் இருபிறப்பன் பிறப்பிலிருந்து சேர்ந்த எல்லாப் பாவங்களையும் நிச்சயமாகக் கடந்து விடுவான்।

Verse 27

अमावस्यामनुप्राप्य ब्राह्मणाय तपस्विने / यत्किचिद् देवदेवेशं दद्याच्चोद्दिश्य शङ्करम्

அமாவாசை வந்தபோது, தவமுடைய பிராமணருக்கு இயன்றதை எதையும் தேவர்களின் தேவனாகிய சங்கரனை நிமித்தமாக அர்ப்பணித்து தானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 28

प्रीयतामीश्वरः सोमो महादेवः सनातनः / सप्तजन्मकृतं पापं तत्क्षणादेव नश्यति

சனாதன மகாதேவனாகிய சோமேஸ்வரன் பிரியமடையட்டும். ஏழு பிறவிகளின் பாவம் அந்தக் கணமே அழியும்.

Verse 29

यस्तु कृष्णचतुर्दश्यां स्नात्वा देवं पिनाकिनम् / आराधयेद् द्विजमुखे न तस्यास्ति पुनर्भवः

கிருஷ்ண சதுர்தசியன்று நீராடி, இருபிறப்பான் (பிராமணன்) வாயிலாக விதிப்படி பினாகி தேவன் (சிவன்) வழிபடுவோர்க்கு மீண்டும் பிறவி இல்லை.

Verse 30

कृष्णाष्टम्यां विशेषेण धार्मिकाय द्विजातये / स्नात्वाभ्यर्च्य यथान्यायं पादप्रक्षालनादिभिः

சிறப்பாக கிருஷ்ணாஷ்டமியன்று தர்மநிஷ்டையுடைய இருபிறப்பான் நீராடி, பாதப் பிரக்ஷாலனம் முதலிய சேவைகளுடன் விதிப்படி அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 31

प्रीयतां मे महादेवो दद्याद् द्रव्यं स्वकीयकम् / सर्वपापविनिर्मुक्तः प्राप्नोति परमां गतिम्

“மகாதேவன் என்மேல் பிரியமடையட்டும்; எனக்குரிய சொந்த செல்வத்தை அருளட்டும். எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு பரமகதியை அடைவான்.”

Verse 32

द्विजैः कृष्णचतुर्दश्यां कृष्णाष्टम्यां विशेषतः / अमावास्यायां भक्तैस्तु पूजनीयस्त्रिलोचनः

இருபிறப்போர் கிருஷ்ண சதுர்தசியிலும், சிறப்பாக கிருஷ்ணாஷ்டமியிலும், திரிலோசனன் (சிவன்) வழிபட வேண்டும்; அமாவாசையிலும் பக்தர்கள் அவரை வழிபட வேண்டும்.

Verse 33

एकादश्यां निराहारो द्वादश्यां पुरुषोत्तमम् / अर्चयेद् बाह्मणमुखे स गच्छेत् परमं पदम्

ஏகாதசியில் நிராஹார விரதம் இருந்து, த்வாதசியில் பிராமணமுகமாகப் புருஷோத்தமனை அர்ச்சிப்பவன் பரம பதத்தை அடைவான்.

Verse 34

एषा तिथिर्वैष्णवीं स्याद् द्वादशी शुक्लपक्षके / तस्यामाराधयेद् देवं प्रयत्नेन जनार्दनम्

சுக்லபக்ஷ த்வாதசி வைஷ்ணவீ திதி எனப்படும்; அந்நாளில் முயற்சியுடன் பகவான் ஜனார்தனனை ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 35

यत्किञ्चिद् देवमीशानमुद्दिश्य ब्राह्मणे शुचौ / दीयते विष्णवे वापि तदनन्तफलप्रदम्

தூய பிராமணருக்கு ஈசானனை நோக்கியும் அல்லது விஷ்ணுவை நோக்கியும் எதையாயினும்—even சிறிதாயினும்—அர்ப்பணித்தால் அது அளவற்ற பலன் தரும்.

Verse 36

यो हि यां देवतामिच्छेत् समाराधयितुं नरः / ब्राह्मणान् पूजयेद् यत्नात् सतस्यां तोषयेत् ततः

மனிதன் எந்த தேவதையை ஆராதிக்க விரும்பினாலும், முதலில் முயற்சியுடன் பிராமணர்களை பூஜிக்க வேண்டும்; பின்னர் அந்த தேவதையையே திருப்திப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 37

द्विजानां वपुरास्थाय नित्यं तिष्ठन्ति देवताः / पूज्यन्ते ब्राह्मणालाभे प्रतिमादिष्वपि क्वचित्

இருபிறப்போரின் உடலை ஆதாரமாகக் கொண்டு தேவர்கள் எப்போதும் தங்குகின்றனர்; பிராமணர் கிடைக்காவிடில் சில வேளைகளில் விக்ரகம் முதலியவற்றிலும் பூஜிக்கப்படுவர்.

Verse 38

तस्मात् सर्वप्रयत्नेन तत् तत् फलमभीप्सता / द्विजेषु देवता नित्यं पूजनीया विशेषतः

ஆகையால் எந்த எந்த பலனை விரும்புகிறானோ, அவன் முழு முயற்சியுடன் இருமுறை பிறந்தோரிடத்தில் உறையும் தெய்வத்தை நித்தமும் சிறப்பாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 39

विभूतिकामः सततं पूजयेद् वै पुरन्दरम् / ब्रह्मवर्चसकामस्तु ब्रह्माणं ब्रह्मकामुकः

செல்வச் சிறப்பும் அரசாட்சிப் பெருமையும் விரும்புவான் எப்போதும் புரந்தரன் (இந்திரன்)னைப் பூஜிக்கட்டும்; வேதத் தேஜஸ் எனும் பிரம்மவர்ச்சம் விரும்புவான் பிரம்மாவை நித்தம் ஆராதிக்கட்டும்।

Verse 40

आरोग्यकामो ऽथ रविं धनकामो हुताशनम् / कर्मणां सिद्धिकामस्तु पूजयेद् वै विनायकम्

ஆரோக்கியம் நாடுவான் ரவி (சூரியன்)னைப் பூஜிக்க வேண்டும்; செல்வம் நாடுவான் ஹுதாசனன் (அக்னி)னை; செயல்களிலும் யாகாதிகளிலும் சித்தி நாடுவான் விநாயகன் (கணேசன்)னை வழிபட வேண்டும்।

Verse 41

भोगकामस्तु शशिनं बलकामः समीरणम् / मुमुक्षुः सर्वसंसारात् प्रयत्नेनार्चयेद्धरिम्

இன்பங்களை நாடுவான் சசி (சந்திரன்)னைப் பூஜிக்கட்டும்; வலிமை நாடுவான் சமீரணன் (வாயு)னை; ஆனால் முழுச் சம்சாரத்திலிருந்து விடுதலை நாடும் முமுக்ஷு முயற்சியுடன் ஹரியை அர்ச்சிக்கட்டும்।

Verse 42

यस्तु योगं तथा मोक्षमन्विच्छेज्ज्ञानमैश्वरम् / सोर्ऽचयेद् वै विरूपाक्षं प्रयत्नेनेश्वरेश्वरम्

யோகம், மோட்சம், மேலும் ஐஸ்வர்யமான ஞானத்தை நாடுவான் முயற்சியுடன் விரூபாக்ஷன்—ஈசுவரேசுவரன் மகேசுவரன்—னைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 43

ये वाञ्छन्ति महायोगान् ज्ञानानि च महेश्वरम् / ते पूजयन्ति भूतेशं केशवं चापि भोगिनः

மஹாயோகம், முக்தி அளிக்கும் ஞானம், மகேஸ்வரனை நாடுவோர்—போகங்களை அனுபவிப்பவராயினும்—பூதேசனையும் கேசவனையும் பக்தியுடன் வழிபடுவர்।

Verse 44

वारिदस्तृप्तिमाप्नोति सुखमक्षय्यमन्नदः / तिलप्रदः प्रजामिष्टां दीपदश्चक्षुरुत्तमम्

நீர்தானம் செய்பவன் திருப்தி அடைவான்; அன்னதானம் செய்பவன் அழியாத இன்பம் பெறுவான். எள்ளுதானம் விரும்பிய சந்ததியை அளிக்கும்; தீபதானம் சிறந்த பார்வை (ஒளி) தரும்।

Verse 45

भूमिदः सर्वमाप्नोति दीर्घमायुर्हिरण्यदः / गृहदो ऽग्र्याणि वेश्मानि रूप्यदो रूपमुत्तमम्

நிலதானம் செய்பவன் அனைத்தையும் பெறுவான்; பொன்னுதவி செய்பவன் நீண்ட ஆயுள் பெறுவான். இல்லதானம் செய்பவன் சிறந்த இல்லங்களைப் பெறுவான்; வெள்ளிதானம் செய்பவன் உயர்ந்த அழகு (காந்தி) பெறுவான்।

Verse 46

वासोदश्चन्द्रसालोक्यमश्विसालोक्यमश्वदः / अनडुदः श्रियं पुष्टां गोदो व्रध्नस्य विष्टपम्

ஆடைதானம் செய்பவன் சந்திரலோகத்தை அடைவான்; குதிரைதானம் செய்பவன் அஸ்வின்களுடைய லோகத்தை அடைவான். காளைதானம் செய்பவன் செழித்த செல்வம் பெறுவான்; கோதானம் செய்பவன் வ்ரத்னனின் விண்ணுலகத்தை அடைவான்।

Verse 47

यानशय्याप्रदो भार्यामैश्वर्यमभयप्रदः / धान्यदः शाश्वतं सौख्यं ब्रह्मदो ब्रह्मसात्म्यताम्

வாகனமும் படுக்கையும் தானம் செய்பவன் நல்ல மனைவியைப் பெறுவான்; அபயதானம் செய்பவன் ஐஸ்வர்யமும் பாதுகாப்பும் பெறுவான். தானியதானம் செய்பவன் நிலையான இன்பம் பெறுவான்; பிரம்மஞான தானம் செய்பவன் பிரம்மத்துடன் ஒன்றுபடுவான்।

Verse 48

धान्यान्यपि यथाशक्ति विप्रेषु प्रतिपादयेत् / वेदवित्सु विशिष्टेषु प्रेत्य स्वर्गं समश्नुते

தன் ஆற்றலுக்கேற்ப விப்ரர்களுக்கு, குறிப்பாக வேதம் அறிந்த சிறந்த பிராமணர்களுக்கு, தானியத் தானம் செய்ய வேண்டும்; மரணத்திற்குப் பின் ஸ்வர்கத்தை அடைவான்.

Verse 49

गवां घासप्रदानेन सर्वपापैः प्रमुच्यते / इन्धनानां प्रदानेन दीप्ताग्निर्जायते नरः

மாடுகளுக்கு புல் தானம் செய்தால் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்; எரிவிறகு தானம் செய்தால் அவனுள் தீப்தமான, மங்கள அக்னி எழும்.

Verse 50

फलमूलानि शाकानि भोज्यानि विविधानि च / प्रदद्याद् ब्राह्मणेभ्यस्तु मुदा युक्तः सदा भवेत्

பழங்கள், கிழங்குகள், கீரைகள் மற்றும் பலவகை உணவுப் பொருட்களைப் பிராமணர்களுக்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும்; தானத்தில் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன், மனம் களிப்புடன் இருக்க வேண்டும்.

Verse 51

औषधं स्नेहमाहारं रोगिणे रोगशान्तये / ददानो रोगरहितः सुखी दीर्घायुरेव च

நோயாளியின் நோய் தணிவதற்காக மருந்து, நெய்/எண்ணெய் போன்ற ச்நேகம், மற்றும் ஊட்டமுள்ள உணவு அளிப்பவன் நோயற்றவனாக, மகிழ்வுடன், நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ்வான்.

Verse 52

असिपत्रवनं मार्गं क्षुरधारासमन्वितम् / तीव्रितापं च तरति छत्रोपानत्प्रदो नरः

குடை மற்றும் பாதரட்சை (செருப்பு) தானம் செய்பவன், கத்தி இலைகள் நிறைந்த—கத்தரிக்கோல் धारை போன்ற கூர்மையுடைய—அசிபத்ரவனப் பாதையையும் அதன் கடும் வெப்ப வேதனையையும் கடந்து விடுவான்.

Verse 53

यद् यदिष्टतमं लोके यच्चापि दयितं गृहे / तत्तद् गुणवते देयं तदेवाक्ष्यमिच्छता

உலகில் எது மிக விருப்பமோ, வீட்டில் எது மிக அன்பானதோ—அக்ஷய புண்ணியம் விரும்புவோர் அவற்றையே குணமுள்ள தகுதியானவர்க்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 54

अपने विषुवे चैव ग्रहणे चन्द्रसूर्ययोः / संक्रान्त्यादिषु कालेषु दत्तं भवति चाक्षयम्

அயனம், விஷுவம், சந்திர-சூரிய கிரகணம், மேலும் சங்கிராந்தி முதலிய புனித காலங்களில் அளிக்கப்படும் தானம் நிச்சயமாக அக்ஷய பலனாகிறது.

Verse 55

प्रयागादिषु तीर्थेषु पुण्येष्वायतनेषु च / दत्त्वा चाक्षयमाप्नोति नदीषु च वनेषु च

பிரயாகம் முதலிய தீர்த்தங்களில், புண்ணிய ஆலயங்களிலும்—நதிக்கரைகளிலும் காடுகளிலும் தானம் செய்தால் மனிதன் அக்ஷய புண்ணியத்தை அடைகிறான்.

Verse 56

दानधर्मात् परो धर्मो भूतानां नेह विद्यते / तस्माद् विप्राय दातव्यं श्रोत्रियाय द्विजातिभिः

உயிர்களுக்காக இவ்வுலகில் தானதர்மத்தை விட உயர்ந்த தர்மம் இல்லை. ஆகையால் இருமுறை பிறந்தோர் வேதநிஷ்டையான ஶ்ரோத்ரிய பிராமணர்க்கு தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 57

स्वगायुर्भूतिकामेन तथा पापोपशान्तये / मुमुक्षुणा च दातव्यं ब्राह्मणेभ्यस्तथान्वहम्

தன் ஆயுள் மற்றும் செழிப்பு வேண்டியும், பாவநிவாரணத்திற்கும், மேலும் மோட்சம் விரும்பும் முமுக்ஷுவும்—பிராமணர்களுக்கு நாள்தோறும் தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 58

दीयमानं तु यो मोहाद् गोविप्राग्निसुरेषु च / निवारयति पापात्मा तिर्यग्योनिं व्रजेत् तु सः

மயக்கத்தால் பசுக்கள், பிராமணர்கள், புனித அக்னி, தேவர்கள் ஆகியோருக்குக் கொடுக்கப்படும் தானத்தைத் தடுக்கும்வன் பாபமனத்தவன்; அவன் நிச்சயமாகத் திர்யக்-யோனியில் பிறப்பான்।

Verse 59

यस्तु द्रव्यार्जनं कृत्वा नार्चयेद् ब्राह्मणान् सुरान् / सर्वस्वमपहृत्यैनं राजा राष्ट्रात् प्रवासयेत्

செல்வம் ஈட்டியபின்பும் பிராமணர்களையும் தேவர்களையும் வணங்கி மதிக்காதவனின் அனைத்தையும் பறிமுதல் செய்து அரசன் அவனை நாட்டிலிருந்து நாடுகடத்த வேண்டும்।

Verse 60

यस्तु दुर्भिक्षवेलायामन्नाद्यं न प्रयच्छति / म्रियमाणेषु विप्रेषु ब्राह्मणः स तु गर्हितः

பஞ்சகாலத்தில், அறிஞர் பிராமணர்கள் உயிர் துறக்கும்போது, உணவும் ஆதாரமும் அளிக்காத அந்தப் பிராமணன் நிச்சயமாகக் கண்டிக்கத்தக்கவன்।

Verse 61

न तस्मात् प्रतिगृह्णीयुर्न विशेयुश्च तेन हि / अङ्कयित्वा स्वकाद् राष्ट्रात् तं राजा विप्रवासयेत्

அவனிடமிருந்து எவரும் தானம் ஏற்கக் கூடாது; அவனுடன் எவரும் பழகவும் கூடாது. அவனை அவமானச் சின்னத்தால் குறியிட்டு அரசன் தன் நாட்டிலிருந்து நாடுகடத்த வேண்டும்।

Verse 62

यस्त्वसद्भ्यो ददातीह स्वद्रव्यं धर्मसाधनम् / स पूर्वाभ्यधिकः पापी नरके पच्यते नरः

தகுதியற்றவர்களுக்கு தன் செல்வத்தை ‘தர்ம சாதனம்’ என எண்ணித் தருபவன் முன்பைவிட அதிகப் பாவி; அந்த மனிதன் நரகத்தில் வெந்து துன்புறுவான்।

Verse 63

स्वाध्यायवन्तो ये विप्रा विद्यावन्तो जितेन्द्रियाः / सत्यसंयमसंयुक्तास्तेभ्यो दद्याद् द्विजोत्तमाः

வேத-ஸ்வாத்யாயத்தில் ஈடுபட்டு, உண்மையான கல்வியால் நிறைந்தும், இந்திரியங்களை வென்று, சத்தியமும் தமமும் உடைய பிராமணர்களுக்கே சிறந்த த்விஜன் தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 64

सुभुक्तमपि विद्वांसं धार्मिकं भोजयेद् द्विजम् / न तु मूर्खमवृत्तस्थं दशरात्रमुपोषितम्

அவன் முன்பே நன்றாக உண்டிருந்தாலும், கல்வியுள்ள தர்மநிஷ்ட த்விஜனை உணவளிக்க வேண்டும்; ஆனால் தீய ஒழுக்கமுள்ள மூடனை—பத்து இரவுகள் உபவாசமிருந்தாலும்—உணவளிக்கக் கூடாது.

Verse 65

सन्निकृष्टमतिक्रम्य श्रोत्रियं यः प्रयच्छति / स तेन कर्मणा पापी दहत्यासप्तमं कुलम्

அருகில் உள்ள தகுதியான ஶ்ரோத்ரியனைத் தாண்டி வேறிடத்தில் தானம் செய்பவன், அந்தச் செயலால் பாவியாகி, தன் குலத்தை ஏழாம் தலைமுறை வரை எரியச் செய்கிறான்.

Verse 66

यदिस्यादधिको विप्रः शीलविद्यादिभिः स्वयम् / तस्मै यत्नेन दातव्यं अतिक्रम्यापि सन्निधिम्

ஒழுக்கம், கல்வி முதலிய நற்குணங்களால் ஒரு பிராமணன் உண்மையில் மேன்மையுடையவனாக இருந்தால், அருகிலுள்ளவர்களையும் கடந்து, சிறப்பு முயற்சியுடன் அவனுக்கே தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 67

यो ऽर्चितं प्रतिगृह्णीयाद् दद्यादर्चितमेव च / तावुभौ गच्छतः स्वर्गं नरकं तु विपर्यये

மரியாதையுடன் பூஜிக்கப்பட்ட/ஸம்ஸ்கரிக்கப்பட்ட தானத்தை ஏற்றுக்கொள்வோனும், அதேபோல் பூஜிக்கப்பட்ட தானமே அளிப்போனும்—இருவரும் ஸ்வர்க்கம் அடைவர்; மாறாகச் செய்தால் (பூஜையில்லாததை கொடுக்க/எடுக்க) நரகம் உண்டாகும்.

Verse 68

न वार्यपि प्रयच्छेत नास्तिके हैतुके ऽपि च / पाषण्डेषु च सर्वेषु नावेदविदि धर्मवित्

தர்மத்தை அறிந்தவன் நாத்திகனுக்கு—அவன் வாதத்தில் திறமையுடையவனாயினும்—நீர்கூட அளிக்கக் கூடாது; எல்லாப் பாஷண்டருக்கும், வேதம் அறியாதவனுக்கும் அளிக்க வேண்டாம்.

Verse 69

अपूपं च हिरण्यं च गामश्वं पृथिवीं तिलान् / अविद्वान् प्रतिगृह्णानो भस्मी भवति काष्ठवत्

அறிவில்லாத, தகுதியற்றவன் அப்பூபம், பொன், மாடு-குதிரை, நிலம் அல்லது எள்ளு போன்ற தானங்களை ஏற்றுக்கொண்டால், மரக்கட்டைப் போலச் சாம்பலாகி அழிவான்.

Verse 70

द्विजातिभ्यो धनं लिप्सेत् प्रशस्तेभ्यो द्विजोत्तमः / अपि वा जातिमात्रेभ्यो न तु शूद्रात् कथञ्चन

உத்தமத் த்விஜன் செல்வத்தைப் புகழ்பெற்ற த்விஜர்களிடமிருந்து நாட வேண்டும்; தேவைப்பட்டால் பிறப்பால் மட்டும் த்விஜரிடமிருந்தும், ஆனால் எந்நிலையிலும் சூத்ரனிடமிருந்து அல்ல.

Verse 71

वृत्तिसङ्कोचमन्विच्छेन्नेहेत धनविस्तरम् / धनलोभे प्रसक्तस्तु ब्राह्मण्यादेव हीयते

வாழ்வாதாரத்தில் கட்டுப்பாடும் எளிமையும் நாட வேண்டும்; செல்வ விரிவை இங்கு நாடி அலைக்கூடாது. செல்வ ஆசையில் மூழ்கினவன் பிராமண்யத்திலிருந்தே வீழ்வான்.

Verse 72

वेदानधीत्य सकलान् यज्ञांश्चावाप्य सर्वशः / न तां गतिमवाप्नोति सङ्कोचाद् यामवाप्नुयात्

அனைத்து வேதங்களையும் கற்று, எல்லா முறையிலும் யாகப் பலன்களைப் பெற்றாலும், உள்ளத்தின் சுருக்கம் காரணமாக பெறக்கூடிய அந்த உன்னத நிலையை அவன் அடையமாட்டான்.

Verse 73

प्रतिग्रहरुचिर्न स्यात् यात्रार्थं तु समाहरेत् / स्थित्यर्थादधिकं गृह्णन् ब्राह्मणो यात्यधोगतिम्

பிராமணன் தானம் பெறுவதில் ஆசை கொள்ளக் கூடாது; வாழ்க்கைப் பயணத்திற்குத் தேவையான அளவையே மட்டும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். வாழ்வாதாரத்திற்கும் மேலாக எடுத்தால் பிராமணன் தாழ்ந்த நிலைக்குச் செல்கிறான்.

Verse 74

यस्तु याचनको नित्यं न स स्वर्गस्य भाजनम् / उद्वेजयति भूतानि यथा चौरस्तथैव सः

எவன் எப்போதும் யாசிப்பவனாக இருக்கிறானோ, அவன் சொர்க்கத்திற்குத் தகுதியானவன் அல்ல. அவன் உயிர்களை அச்சுறுத்துகிறான்; அவன் திருடனைப் போலவே.

Verse 75

गुरून् भृत्यांश्चोज्जिहीर्षुरर्चिष्यन् देवतातिथीन् / सर्वतः प्रतिगृह्णीयान्न तु तृप्येत् स्वयं ततः

ஆசிரியர்களையும் சார்ந்தவர்களையும் உயர்த்தவும், தேவதைகளையும் விருந்தினர்களையும் போற்றவும் விரும்பி, எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் தானம் ஏற்றுக்கொள்ளலாம்; ஆனால் அதனால் தனக்கே இன்பத் திருப்தி கொள்ளக் கூடாது.

Verse 76

एवं गृहस्थो युक्तात्मा देवतातिथिपूजकः / वर्तमानः संयातात्मा याति तत् परमं पदम्

இவ்வாறு யோகத்தில் ஒழுங்குபட்ட மனத்துடன், தேவதைகளையும் விருந்தினர்களையும் போற்றும் இல்லறத்தான், கட்டுப்பட்ட உள்ளத்துடன் வாழ்ந்தால் அந்த பரம பதத்தை அடைகிறான்.

Verse 77

पुत्रे निधाय वा सर्वं गत्वारण्यं तु तत्त्ववित् / एकाकी विचरेन्नित्यमुदासीनः समाहितः

அல்லது அனைத்தையும் மகனிடம் ஒப்படைத்து, தத்துவத்தை அறிந்தவன் காட்டிற்குச் செல்ல வேண்டும். அவன் எப்போதும் தனியே உலாவ வேண்டும்—பற்றற்றவனாய், சமநிலையாய், ஒருமுகப்பட்ட உள்ளத்துடன்.

Verse 78

एष वः कथितो धर्मो गृहस्थानां द्विजोत्तमाः / ज्ञात्वानुतिष्ठेन्नियतं तथानुष्ठापयेद् द्विजान्

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே! இல்லறத்தாரின் தர்மம் உங்களுக்குக் கூறப்பட்டது. இதை அறிந்து தினமும் ஒழுங்குடன் கடைப்பிடித்து, அதேபோல் பிற இருமுறை பிறந்தவர்களையும் கடைப்பிடிக்கச் செய்யுங்கள்.

Verse 79

इति देवमनादिमेकमीशं गृहधर्मेण समर्चयेदजस्त्रम् / समतीत्य स सर्वभूतयोनिं प्रकृतिं याति परं न याति जन्म

இவ்வாறு இல்லறத் தர்மத்தினால் ஆதியற்ற ஒரே ஈசன்-தேவனை இடையறாது வழிபட வேண்டும். அவன் எல்லாப் பிறவிகளின் கருவான பிரகிருதியைத் தாண்டி பரம்பதத்தை அடைந்து, மீண்டும் பிறப்பை அடையான்.