Adhyaya 28

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे सप्तविशो ऽध्याय व्यास उवाच एवं वनाश्रमे स्थित्वा तृतीयं भागमायुषः / चतुर्थमायुषो भागं संन्यासेन नयेत् क्रमात्

வ்யாசர் கூறினார்—இவ்வாறு வானப்ரஸ்த ஆச்ரமத்தில் இருந்து வாழ்நாளின் மூன்றாம் பகுதியை கழித்து, பின்னர் முறையாக நான்காம் பகுதியை ஸன்னியாசத்தில் செலுத்த வேண்டும்.

Verse 2

अग्नीनात्मनी संस्थाप्य द्विजः प्रव्रजितो भवेत् / योगाभ्यासरतः शान्तो ब्रह्मविद्यापरायणः

புனித அக்னிகளைத் தன் ஆத்மாவிலே நிறுவி, இருமுறை பிறந்தவன் (த்விஜன்) பிரவ்ரஜ்யை ஏற்று துறவியாக வேண்டும்—யோகப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டு, மனம் அமைதியுடன், பிரம்மவித்தையில் முழுமையாகப் பற்றுடையவனாய்।

Verse 3

यदा मनसि संजातं वैतृष्ण्यं सर्ववस्तुषु / तदा संन्यासमिच्छेच्च पतितः स्याद् विपर्यये

மனத்தில் எல்லாப் பொருட்களிடத்தும் உண்மையான வைத்ருஷ்ண்யம் (விராகம்) எழும்பினால் அப்பொழுதே சந்நியாசத்தை விரும்ப வேண்டும்; அதற்கு மாறாக—உள் விராகமின்றி துறவை நாடினால்—அவன் வீழ்ச்சியடைவான்।

Verse 4

प्राजापत्यां निरूप्येष्टिमाग्नेयीमथवा पुनः / दान्तः पक्वकषायो ऽसौ ब्रह्माश्रममुपाश्रयेत्

பிராஜாபத்ய யாகத்தையோ, அல்லது ஆக்நேய இஷ்டியையோ விதிப்படி நிறைவேற்றி, தாந்தனாய் ‘பக்வகஷாயன்’ (களங்கக் கசாயங்கள் அடங்கியவன்) ஆனவன் பிரம்மாஶ்ரமம், அதாவது பிரம்மச்சரிய ஒழுக்கத்தைச் சார வேண்டும்।

Verse 5

ज्ञानसंन्यासिनः केचिद् वेदसंन्यासिनः परे / कर्मसंन्यासिनस्त्वन्ये त्रिविधाः परिकीर्तिताः

சிலர் ஞான-சந்நியாசிகள்; சிலர் வேதச் சடங்குகளைத் துறந்த வேத-சந்நியாசிகள்; மற்றோர் சிலர் கர்ம-சந்நியாசிகள்—இவ்வாறு சந்நியாசம் மூன்று வகையெனப் போற்றப்படுகிறது।

Verse 6

यः सर्वसङ्गनिर्मुक्तो निर्द्वन्द्वश्चैव निर्भयः / प्रोच्यते ज्ञानसंन्यासी स्वात्मन्येव व्यवस्थितः

எல்லாப் பற்றுகளிலிருந்தும் விடுபட்டு, இருமைத் துவந்தங்களைத் தாண்டி, அச்சமற்றவனாய் இருப்பவன்—அவனே ஞான-சந்நியாசி எனப் புகழப்படுகிறான்; அவன் தன் ஆத்மாவிலேயே உறுதியாக நிலைத்திருப்பான்।

Verse 7

वेदमेवाभ्यसेन्नित्यं निराशी निष्परिग्रहः / प्रोच्यते वेदसंन्यासी मुमुक्षुर्विजितेन्द्रियः

அவன் எப்போதும் வேதத்தையே பயில வேண்டும்; ஆசையற்றவனாகவும் பற்றற்றவனாகவும் இருக்க வேண்டும். இந்திரியங்களை வென்று முக்தியை நாடுபவன் ‘வேத-ஸந்ந்யாசி’ எனப் போற்றப்படுகிறான்.

Verse 8

यस्त्वग्नीनात्मसात्कृत्वा ब्रह्मार्पणपरो द्विजः / ज्ञेयः स कर्मसंन्यासी महायज्ञपरायणः

யார் அந்தத் த்விஜன் யாகஅக்னிகளைத் தன்னுள் உள்ளாக்கி, பிரஹ்மனுக்கே அனைத்தையும் அர்ப்பணிப்பதில் நிலைத்திருக்கிறானோ, அவனை ‘கர்ம-ஸந்ந்யாசி’ என அறிக; அவன் மகாயஜ்ஞத்தில் பராயணன்.

Verse 9

त्रयाणामपि चैतेषां ज्ञानी त्वभ्यधिको मतः / न तस्य विद्यते कार्यं न लिङ्गं वा विपश्चितः

இந்த மூவரிலும் தத்துவத்தை அறிந்த ஞானியே உயர்ந்தவன் எனக் கருதப்படுகிறான். அந்த விவேகிக்கு செய்ய வேண்டிய கட்டாயக் கடமையும் இல்லை; அடையாளப்படுத்த வேண்டிய வெளிப்புற லிங்கமும் இல்லை.

Verse 10

निर्ममो निर्भयः शान्तो निर्द्वन्द्वः पर्णभोजनः / जीर्णकौपीनवासाः स्यान्नग्नो वा ध्यानतत्परः

பற்றற்றவனாக, அச்சமற்றவனாக, அமைதியுடன், இரட்டைகளைக் கடந்தவனாக அவன் இலை-உணவை ஏற்க வேண்டும். பழுதடைந்த கௌபீனம் அணியலாம்—அல்லது நிர்வஸ்திரனாகவும் இருக்கலாம்—தியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட வேண்டும்.

Verse 11

ब्रह्मचारी मिताहारो ग्रामादन्नं समाहरेत् / अध्यात्ममतिरासीत निरपेक्षो निरामिषः

பிரம்மச்சாரியாக, அளவோடு உண்பவனாக அவன் கிராமத்திலிருந்து பிக்ஷை-உணவைச் சேகரிக்க வேண்டும். அவன் மனம் ஆத்மவிசாரத்தில் நிலைத்திருக்கட்டும்; எதிர்பார்ப்பற்றவனாகவும் நிராமிஷனாகவும் இருக்கட்டும்.

Verse 12

आत्मनैव सहायेन सुखार्थं विचरेदिह / नाभिनन्देत मरणं नाभिनन्देत जीवितम्

இந்த உலகில் ஆத்மாவையே துணையாகக் கொண்டு உண்மையான நலனுக்காக நடமாடுக; மரணத்திலும் மகிழாதே, வாழ்விலும் மகிழாதே।

Verse 13

कालमेव प्रतीक्षेत निदेशं भृतको यथा / नाध्येतव्यं न वक्तव्यं श्रोतव्यं न कदाचन / एवं ज्ञात्वा परो योगी ब्रह्मभूयाय कल्पते

காலத்தையே மட்டும் எதிர்நோக்குக; கூலியாள் கட்டளையை எதிர்பார்ப்பதுபோல். படிக்கவும் வேண்டாம், பேசவும் வேண்டாம், எப்போதும் கேட்கவும் வேண்டாம். இவ்வாறு அறிந்த பரம யோகி பிரம்மநிலைக்கு தகுதியடைகிறான்।

Verse 14

एकवासाथवा विद्वान् कौपीनाच्छादनस्तथा / मुण्डी शिखी वाथ भवेत् त्रिदण्डी निष्परिग्रहः / काषायवासाः सततं ध्यानयोगपरायणः

அறிஞர் துறவி ஒரே ஆடை அணியலாம் அல்லது கௌபீனம் மட்டும் கொண்டு மூடப்பட்டிருக்கலாம். மொட்டையடித்தவனாகவோ சிகையுடையவனாகவோ இருந்து, திரிதண்டம் தாங்கி, பற்றற்றவனாக இருக்க வேண்டும். காவி ஆடை அணிந்து எப்போதும் தியானயோகத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்।

Verse 15

ग्रामान्ते वृक्षमूले वा वसेद् देवालये ऽपि वा / समः शत्रौ च मित्रे च तथा मानापमानयोः / भैक्ष्येण वर्तयेन्नित्यं नैकान्नादी भवेत् क्वचित्

கிராமத்தின் புறத்தில், மரத்தின் அடியில், அல்லது ஆலயத்திலும் வாழலாம். பகைவரும் நண்பரும், மரியாதையும் அவமதிப்பும்—இவற்றில் சமநிலையாய் இருக்க வேண்டும். பிச்சையால் எப்போதும் வாழ்ந்து, பலவகை உணவு உண்ணுபவனாக ஒருபோதும் ஆகாதிருக்க வேண்டும்।

Verse 16

यस्तु मोहेन वालस्यादेकान्नादी भवेद् यतिः / न तस्य निष्कृतिः काचिद् धर्मशास्त्रेषु कथ्यते

ஆனால் மயக்கத்தால் ஒரு யதி குழந்தைத்தனமும் சோம்பலும் கொண்டு—பெயருக்கே ஒருவேளை உண்பவன் (ஏகான்னாதி) ஆகிவிட்டால்—அவனுக்குத் தர்மசாஸ்திரங்களில் எந்தப் பிராயச்சித்தமும் கூறப்படவில்லை।

Verse 17

रागद्वेषविमुक्तात्मा समलोष्टाश्मकाञ्चनः / प्राणिहंसानिवृत्तश्च मौनी स्यात् सर्वनिस्पृहः

ராக-த்வேஷம் அற்ற உள்ளத்துடன், மண் கட்டி, கல், பொன் ஆகியவற்றை சமமாகக் கருதி; உயிர்களுக்கு தீங்கு செய்யாமல் விலகி; மௌனமும் வாக்கியக் கட்டுப்பாடும் கொண்டு—முழுமையாக ஆசையற்றவனாகிறான்.

Verse 18

दृष्टिपूतं न्यसेत् पादं वस्त्रपूतं जलं पिबेत् / सत्यपूतां वदेद् वाणीं मनः पूतं समाचरेत्

கவனமான பார்வையால் தூய்மைப்படுத்தி அடி வைக்க வேண்டும்; துணியால் வடிகட்டி தூய்மையான நீரை அருந்த வேண்டும்; சத்தியத்தால் தூய்மையான சொற்களைப் பேச வேண்டும்; தூய்மையான மனத்துடன் நடக்க வேண்டும்.

Verse 19

नैकत्र निवसेद् देशे वर्षाभ्यो ऽन्यत्र भिक्षुकः / स्नानशौचरतो नित्यं कमण्डलुकरः शुचिः

பிச்சைக்காரத் துறவி மழைக்காலத்தைத் தவிர ஒரே இடத்தில் தங்கக் கூடாது; பிற காலங்களில் வேறு இடங்களில் வாழ வேண்டும். அவன் எப்போதும் நீராடலும் தூய்மையும் கடைப்பிடித்து, கமண்டலுவை ஏந்தி, பரிசுத்தனாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 20

ब्रह्मचर्यरतो नित्यं वनवासरतो भवेत् / मोक्षशास्त्रेषु निरतो ब्रह्मसूत्री जितेन्द्रियः

அவன் எப்போதும் பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்து, வனவாசத்தில் விருப்பமுடையவனாக இருக்க வேண்டும்; மோட்ச சாஸ்திரங்களில் ஈடுபட்டு, யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்து, இந்திரியங்களை வென்றவனாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 21

दम्भाहङ्कारनिर्मुक्तो निन्दापैशुन्यवर्जितः / आत्मज्ञानगुणोपेतो यतिर्मोक्षमवाप्नुयात्

பாசாங்கும் அகந்தையும் அற்றவனாக, பழிப்பும் தீய புறங்கூறலும் இல்லாதவனாக, ஆத்மஞானத்தின் நற்குணம் உடைய யதி—மோட்சத்தை அடைகிறான்.

Verse 22

अभ्यसेत् सततं वेदं प्रणवाख्यं सनातनम् / स्नात्वाचम्य विधानेन शुचिर्देवालयादिषु

சனாதனமான பிரணவம் எனப்படும் வேதம் (ஓம்) என்பதை இடையறாது பயில வேண்டும். நீராடி விதிப்படி ஆச்சமனம் செய்து, குறிப்பாக தேவாலயம் முதலிய புனித இடங்களில் தூய்மையுடன் இருக்க வேண்டும்.

Verse 23

यज्ञोपवीती शान्तात्मा कुशपाणिः समाहितः / धौतकाषायवसनो भस्मच्छन्नतनूरहः

யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்து, உள்ளம் அமைதியுடன், கையில் குசா புல் கொண்டு, ஒருமுகமாக நிலைத்து—துவைத்த காவி ஆடை அணிந்து, உடலும் தலைமயிரும் விபூதியால் மூடப்பட்டிருப்பான்.

Verse 24

अधियज्ञं ब्रह्म जपेदाधिदैविकमेव च / आध्यात्मिकं च सततं वेदान्ताभिहितं च यत्

யாகத்தில் உறையும் ஈசன் (அதியஜ்ஞ), தேவர்களையும் சக்திகளையும் ஆளும் தெய்வத் தத்துவம் (அதிதைவ), உள்ளுறையும் ஆத்மா (அத்தியாத்ம) என—வேதாந்தம் உரைக்கும் அந்தப் பிரம்மத்தை இடையறாது ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 25

पुत्रेषु वाथ निवसन् ब्रह्मचारी यतिर्मुनिः / वेदमेवाभ्यसेन्नित्यं स याति परमां गतिम्

மக்களுடன் வாழ்ந்தாலும், பிரம்மச்சாரி, யதி, முனி என எவராயினும்—நித்தமும் வேதத்தையே பயில வேண்டும்; அதனால் அவன் பரமகதியை அடைகிறான்.

Verse 26

अहिंसा सत्यमस्तेयं ब्रह्मचर्यं तपः परम् / क्षमा दया च सतोषो व्रतान्यस्य विशेषतः

அஹிம்சை, சத்தியம், அஸ்தேயம், பிரம்மச்சரியம், உன்னத தவம்; மேலும் பொறுமை, கருணை, திருப்தி—இவையே குறிப்பாக அவனுடைய முதன்மை விரதங்கள் என அறிவிக்கப்படுகின்றன.

Verse 27

वेदान्तज्ञाननिष्ठो वा पञ्च यज्ञान् समाहितः / कुर्यादहरहः स्नात्वा भिक्षान्नेनैव तेन हि

வேதாந்த ஞானத்தில் நிலைத்தும் மனம் ஒருமித்தும் இருந்து, தினமும் நீராடி பஞ்சமஹாயஜ்ஞங்களைச் செய்ய வேண்டும்; பிச்சையால் கிடைத்த அன்னத்தினாலேயே அவற்றை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 28

होममन्त्राञ्जपेन्नित्यं काले काले समाहितः / स्वाध्यायं चान्वहं कुर्यात् सावित्रीं संध्ययोर्जपेत्

சரியான நேரங்களில் மனம் ஒருமித்தவனாய் தினமும் ஹோம மந்திரங்களை ஜபிக்க வேண்டும். தினமும் ஸ்வாத்யாயம் செய்ய வேண்டும்; காலை-மாலை இரு சந்த்யைகளிலும் சாவித்ரீ (காயத்ரீ) ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 29

ध्यायीत सततं देवमेकान्ते परमेश्वरम् / एकान्नं वर्जयेन्नित्यं कामं क्रोधं परिग्रहम्

தனிமையில் பரமேஸ்வரனாகிய தேவனை இடையறாது தியானிக்க வேண்டும்; தினமும் ஒரே வகை அன்னம் மட்டும் உண்ணுதலைத் தவிர்த்து, காமம், கோபம், பற்றுதல் (பரிக்ரஹம்) ஆகியவற்றை விட்டு விட வேண்டும்.

Verse 30

एकवासा द्विवासा वा शिखी यज्ञोपवीतवान् / कमण्डलुकरो विद्वान् त्रिदण्डी याति तत्परम्

ஒரே ஆடை அல்லது இரண்டு ஆடைகள் அணிந்து, சிகையையும் யஜ்ஞோபவீதத்தையும் தரித்து, கையில் கமண்டலுவுடன்—பண்டிதனாய், திரிதண்டம் ஏந்தி—அந்த பரம இலக்கை நோக்கி ஒருமனத்துடன் செல்கிறான்.