Adhyaya 11

Verse 1

इती श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे (ईश्वरगीतासु) दशमो ऽध्यायः ईश्वर उवाच अतः परं प्रवक्ष्यामि योगं परमदुर्लभम् / येनात्मानं प्रपश्यन्ति भानुमन्तमिवेश्वरम्

ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஈஸ்வரகீதையில் ஈஸ்வரன் கூறினான்—இனி நான் மிக அரிதான யோகத்தை உரைப்பேன்; அதனால் சாதகர்கள் ஆத்மாவை சூரியனைப் போல ஒளிமிக்கதாக, ஈஸ்வர-ஸ்வரூபமாக நேரடியாகக் காண்கிறார்கள்.

Verse 2

योगाग्निर्दहति क्षिप्रमशेषं पापपञ्जरम् / प्रसन्नं जायते ज्ञानं साक्षान्निर्वाणसिद्धिदम्

யோகத்தின் அக்கினி பாவம் எனும் முழுக் கூண்டையும் விரைவில் எரித்தழிக்கிறது. அப்போது தெளிவும் அமைதியும் நிறைந்த ஞானம் எழுகிறது—அது நேரடியாக நிர்வாண-சித்தியை அளிக்கிறது.

Verse 3

योगात्संजायते ज्ञानं ज्ञानाद् योगः प्रवर्तते / योगज्ञानाभियुक्तस्य प्रसीदति महेश्वरः

யோகத்தால் ஞானம் பிறக்கிறது; ஞானத்தால் யோகம் இயக்கம் பெறுகிறது. யோகம்-ஞானம் இரண்டிலும் நிலையாக ஈடுபட்டவருக்கு மகேஸ்வரன் அருள்புரிகிறான்.

Verse 4

एककालं द्विकालं वा त्रिकालं नित्यमेव वा / ये युञ्जन्तीह मद्योगं ते विज्ञेया महेश्वराः

இங்கே ஒருமுறை, இருமுறை, மும்முறை அல்லது எப்போதும் என் யோகத்தைப் பயில்வோர் ‘மஹேஸ்வரர்’ என அறியப்படுவர்.

Verse 5

योगस्तु द्विविधो ज्ञेयो ह्यभावः प्रथमो मतः / अपरस्तु महायोगः सर्वयोगोत्तमोत्तमः

யோகம் இருவகை என அறியப்பட வேண்டும். முதலாவது ‘அபாவம்’ எனக் கருதப்படுகிறது; மற்றது ‘மஹாயோகம்’, எல்லா யோகங்களிலும் உத்தமத்தில் உத்தமம்.

Verse 6

शून्यं सर्वनिराभासं स्वरूपं यत्र चिन्त्यते / अभावयोगः स प्रोक्तो येनात्मानं प्रपश्यति

எங்கு தன் சொரூபத்தை ‘சூன்யம்’—எல்லா தோற்றங்களும் அற்றது—என்று தியானிக்கிறாரோ, அதுவே ‘அபாவ-யோகம்’; அதனால் ஆத்மாவை நேரில் காண்கிறான்.

Verse 7

यत्र पश्यति चात्मानं नित्यानन्दं निरञ्जनम् / मयैक्यं स महायोगो भाषितः परमेश्वरः

எங்கு ஆத்மாவை நித்தியானந்தமும் நிரஞ்சனமும் எனக் கண்டு, என்னோடு ஐக்கியத்தை உணர்கிறானோ—அதுவே பரமேஸ்வரன் உரைத்த ‘மஹாயோகம்’.

Verse 8

ये चान्ये योगिनां योगाः श्रूयन्ते ग्रन्थविस्तरे / सर्वे ते ब्रह्मयोगस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्

நூல்களின் விரிவில் யோகிகளின் பிற யோகங்கள் எவ்வளவு கேட்டாலும், அவை அனைத்தும் பிரம்ம-யோகத்தின் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் தகுதியல்ல.

Verse 9

यत्र साक्षात् प्रपश्यन्ति विमुक्ता विश्वमीश्वरम् / सर्वेषामेव योगानां स योगः परमो मतः

முக்தர்கள் சாட்சாத் அனைத்துலகையும் வியாபித்த ஈசுவரனை தரிசிக்கும் நிலை எதுவோ, அதுவே எல்லா யோகங்களிலும் பரம யோகம் எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 10

सहस्रशो ऽथ शतशो ये चेश्वरबहिष्कृताः / न ते पश्यन्ति मामेकं योगिनो यतमानसाः

ஆயிரமோ நூறோ இருந்தாலும், ஈசுவரனை விலக்கி நிற்பவர்கள் என்னை—ஒருவனை—காணார்; முயற்சியுடன் மனத்தை அடக்கி நிற்கும் யோகிகளே உண்மையில் (என்னை) காண்கிறார்கள்.

Verse 11

प्राणायामस्तथा ध्यानं प्रत्याहारो ऽथ धारणा / समाधिश्च मुनिश्रेष्ठा यमो नियम आसनम्

பிராணாயாமம், தியானம், பிரத்யாஹாரம், பின்னர் தாரணை; மேலும் சமாதி—முனிவரே—யமம், நியமம், ஆசனம் ஆகியவையும் (அங்கங்கள்).

Verse 12

मय्येकचित्ततायोगो वृत्त्यन्तरनिरोधतः / तत्साधनान्यष्टधा तु युष्माकं कथितानि तु

என்னில் ஒருமுனைச் சித்தத்தின் யோகம், பிற மனவிருத்திகளை அடக்குவதால் உண்டாகிறது; அதன் சாதனங்கள் எட்டுவகை—உங்களுக்கு சொல்லப்பட்டுள்ளன.

Verse 13

अहिंसा सत्यमस्तेयं ब्रह्मचर्यापरिग्रहौ / यमाः संक्षेपतः प्रोक्ताश्चित्तशुद्धिप्रदा नृणाम्

அஹிம்சை, சத்தியம், அஸ்தேயம், பிரம்மச்சரியம், அபரிக்ரஹம்—இவையே சுருக்கமாக யமங்கள் எனக் கூறப்பட்டவை; இவை மனிதர்க்கு சித்தசுத்தியை அளிக்கின்றன.

Verse 14

कर्मणा मनसा वाचा सर्वभूतेषु सर्वदा / अक्लेशजननं प्रोक्तं त्वहिंसा परमर्षिभिः

செயலால், மனத்தால், சொல்லால்—எல்லா உயிர்களிடமும் எப்போதும்—துன்பம் உண்டாக்காததே பரமரிஷிகள் கூறிய ‘அஹிம்சை’ ஆகும்।

Verse 15

अहिंसायाः परो धर्मो नास्त्यहिंसा परं सुखम् / विधिना या भवेद्धिंसा त्वहिंसैव प्रकीर्तिता

அஹிம்சையை விட உயர்ந்த தர்மம் இல்லை; அஹிம்சையை விட உயர்ந்த இன்பமும் இல்லை. சாஸ்திர விதி, நியாய முறையின்படி செய்யப்படும், வெளிப்படையில் வன்முறையாகத் தோன்றினாலும், அது அஹிம்சையே எனப் புகழப்பட்டது।

Verse 16

सत्येन सर्वमाप्नोति सत्ये सर्वं प्रतिष्ठितम् / यथार्थकथनाचारः सत्यं प्रोक्तं द्विजातिभिः

சத்தியத்தால் அனைத்தும் பெறப்படுகிறது; சத்தியத்திலேயே அனைத்தும் நிலைபெற்றுள்ளது. உள்ளதை உள்ளபடியே சொல்லும் ஒழுங்கான பழக்கம்—இதுவே ‘சத்தியம்’ என்று த்விஜர்கள் கூறினர்।

Verse 17

परद्रव्यापहरणं चौर्याद् वाथ बलेन वा / स्तेयं तस्यानाचरणादस्तेयं धर्मसाधनम्

பிறருடைய செல்வத்தை அபகரித்தல்—திருட்டாகவோ வலுக்கட்டாயமாகவோ—அது ‘ஸ்தேயம்’ எனப்படும். அதைச் செய்யாமை ‘அஸ்தேயம்’; அது தர்ம சாதனைக்கு வழி.

Verse 18

कर्मणा मनसा वाचा सर्वावस्थासु सर्वदा / सर्वत्र मैथुनत्यागं ब्रह्मचर्यं प्रचक्षते

செயலால், மனத்தால், சொல்லால்—எல்லா நிலையிலும் எப்போதும்—எங்கும் மைதுனத்தைத் துறப்பதே ‘பிரம்மச்சரியம்’ என அறிவிக்கப்படுகிறது।

Verse 19

द्रव्याणामप्यनादानमापद्यपि यथेच्छया / अपरिग्रह इत्याहुस्तं प्रयत्नेन पालयेत्

பொருட்களையும் தன் விருப்பப்படி, துன்பநேரத்திலும் ஏற்காதிருத்தலே ‘அபரிக்ரஹம்’ என உரைக்கப்படுகிறது. அதை முயற்சியுடன் காத்து நடத்த வேண்டும்.

Verse 20

तपः स्वाध्यायसंतोषाः शौचमीश्वरपूजनम् / समासान्नियमाः प्रोक्ता योगसिद्धिप्रदायिनः

தபஸ், ஸ்வாத்யாயம், சந்தோஷம், சௌசம், ஈஸ்வர-பூஜை—இவையே சுருக்கமாக ‘நியமங்கள்’ எனக் கூறப்பட்டு, யோகசித்தியை அளிப்பவை.

Verse 21

उपवासपराकादिकृच्छ्रचान्द्रायणादिभिः / शरीरशोषणं प्राहुस्तापसास्तप उत्तमम्

உபவாசம், பராகம், க்ருச்சிரம், சாந்த்ராயணம் முதலிய விரதங்களால் உடலை உலர்த்தும் (காயக்லேசம்) தபஸ்விகள் ‘உத்தம தபஸ்’ எனக் கூறுகின்றனர்.

Verse 22

वेदान्तशतरुद्रीयप्रणवादिजपं बुधाः / सत्त्वशुद्धिकरं पुंसां स्वाध्यायं परिचक्षते

வேதாந்தம், சதருத்ரீயம், பிரணவம் (ஓம்) முதலியவற்றின் ஜபம்—மனிதரின் சத்த்வத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும் ‘ஸ்வாத்யாயம்’ என ஞானிகள் கூறுகின்றனர்.

Verse 23

स्वाध्यायस्य त्रयो भेदा वाचिकोपांशुमानसाः / उत्तरोत्तरवैशिष्ट्यं प्राहुर्वेदार्थवेदिनः

ஸ்வாத்யாயத்திற்கு மூன்று வகைகள்—வாசிகம், உபாம்சு, மானசம். வேதார்த்தம் அறிந்தோர், அடுத்த அடுத்த வகை முன்பதைவிட மேன்மை எனக் கூறுவர்.

Verse 24

यः शब्दबोधजननः परेषां शृण्वतां स्फुटम् / स्वाध्यायो वाचिकः प्रोक्त उपांशोरथ लक्षणम्

பிறர் கேட்கும்படி தெளிவான ஒலியால் உணர்வை உண்டாக்கும் ஸ்வாத்யாயம் ‘வாசிக’ம் எனக் கூறப்படுகிறது; இதற்கு மாறான ‘உபாஂஶு’வின் இலக்கணம் பின்னர் விளக்கப்படுகிறது।

Verse 25

ओष्ठयोः स्पन्दमात्रेण परस्याशब्दबोधकः / उपांशुरेष निर्दिष्टः साहस्रो वाचिकाज्जपः

உதடுகளின் மிகச் சிறிய அசைவால், கேட்கும் ஒலி இன்றியே மந்திரம் உணரப்படுவது ‘உபாஂஶு’ எனக் கூறப்படுகிறது; இவ்வுபாஂஶு-ஜபம் வாசிக ஜபத்தை விட ஆயிரமடங்கு பலன் தரும் என அறிவிக்கப்பட்டது।

Verse 26

यत्पदाक्षरसङ्गत्या परिस्पन्दनवर्जितम् / चिन्तनं सर्वशब्दानां मानसं तं जपं विदुः

மந்திரப் பதங்களின் எழுத்துகளுடன் உள்ளார்ந்த இணைவு கொண்டு, வெளிப்புற அசைவு இன்றி, மந்திரச் சொற்களின் பொருள்களை மனத்தில் தியானிப்பது—அதையே ஞானிகள் ‘மானஸ ஜபம்’ என அறிவர்।

Verse 27

यदृच्छालाभतो नित्यमलं पुंसो भवेदिति / या धीस्तामृषयः प्राहुः संतोषं सुखलक्षणम्

‘தானாகக் கிடைப்பதே எனக்கு எப்போதும் போதும்’ என்று நிலைத்த அறிவு ஒருவனில் உண்டாகுமாயின்—அந்த மனநிலையையே ரிஷிகள் ‘ஸந்தோஷம்’ எனக் கூறினர்; அதுவே உண்மையான இன்பத்தின் இலக்கணம்।

Verse 28

बाह्यमाभ्यन्तरं शौचं द्विधा प्रोक्तं द्विजोत्तमाः / मृज्जलाभ्यां स्मृतं बाह्यं मनःशुद्धिरथान्तरम्

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, சௌசம் இரண்டு வகை—வெளிப்புறமும் உள்ளுறமும். மண் மற்றும் நீரால் சுத்தம் செய்வது வெளிச் சௌசம்; மனத்தின் தூய்மையே உள்ள்ச் சௌசம்।

Verse 29

स्तुतिस्मरणपूजाभिर्वाङ्मनःकायकर्मभिः / सुनिश्चला शिवे भक्तिरेतदीश्वरपूजनम्

புகழ்ச்சி, நினைவு, பூஜை ஆகியவற்றை வாக்கு, மனம், உடல் செயல்களால் செய்து, சிவனிடத்து பக்தி அசையாததாக நிலைத்தால் அதுவே உண்மையான ஈசுவரப் பூஜை.

Verse 30

यमाः सनियमाः प्रोक्ताः प्राणायामं निबोधत / प्राणः स्वदेहजो वायुरायामस्तन्निरोधनम्

யமம், நியமம் கூறப்பட்டன; இப்போது பிராணாயாமத்தை அறிக. பிராணன் என்பது தன் உடலிலே பிறக்கும் உயிர்வாயு; ‘ஆயாமம்’ என்பது அதன் அடக்கம்—ஆகவே பிராணாயாமம் அந்த உயிர்வாயுவை கட்டுப்படுத்துதல்.

Verse 31

उत्तमाधममध्यत्वात् त्रिधायं प्रतिपादितः / स एव द्विविधः प्रोक्तः सगर्भो ऽगर्भ एव च

உத்தமம், அதமம், மத்திமம் என்ற வேறுபாட்டால் இது மும்மடங்காகக் கூறப்பட்டது. அதே வகை இருமடங்காகவும் சொல்லப்படுகிறது—சகர்பம் (கர்ப்பஜம்) மற்றும் அகர்பம் (அகர்ப்பஜம்) என.

Verse 32

मात्राद्वादशको मन्दश्चतुर्विंशतिमात्रिकः / मध्यमः प्राणसंरोधः षट्त्रिंशन्मात्रिकोत्तमः

பிராணசம்ரோதம் (பிராணாயாமம்) மூன்று நிலை: மந்தம் பன்னிரண்டு மாத்திரை, மத்திமம் இருபத்துநான்கு மாத்திரை, உத்தமம் முப்பத்தாறு மாத்திரை அளவு.

Verse 33

प्रस्वेदकम्पनोत्थानजनकत्वं यथाक्रमम् / मन्दमध्यममुख्यानामानन्दादुत्तमोत्तमः

வரிசையாக ஆனந்தத்தால் வியர்வு, நடுக்கம், எழுந்து நிற்றல் ஆகிய நிலைகள் உண்டாகும். மந்தம், மத்திமம், முக்யம் ஆகியவற்றில் உத்தம ஆனந்தமே மிகச் சிறந்தது.

Verse 34

सगर्भमाहुः सजपमगर्भं विजपं बुधाः / एतद् वै योगिनामुक्तं प्राणायामस्य लक्षणम्

மந்திரஜபத்துடன் செய்யப்படும் பிராணாயாமத்தை அறிஞர்கள் ‘சகர்பம்’ எனவும், ஜபமின்றி செய்யப்படுவதை ‘அகர்பம்’ (விஜபம்) எனவும் கூறுவர். இதுவே யோகிகள் சொன்ன பிராணாயாமத்தின் இலக்கணம்।

Verse 35

सव्याहृतिं सप्रणवां गायत्रीं शिरसा सह / त्रिर्जपेदायतप्राणः प्राणायामः स उच्यते

வ்யாஹ்ருதிகள், பிரணவம் (ஓம்) உடன், மேலும் ‘சிரஸ்’ மந்திரத்தையும் சேர்த்து, மூச்சை நீட்டிக் கட்டுப்படுத்தி காயத்ரியை மூன்று முறை ஜபிக்க வேண்டும்—இதுவே பிராணாயாமம் எனப்படுகிறது।

Verse 36

रेचकः पूरकश्चैव प्राणायामो ऽथ कुम्भकः / प्रोच्यते सर्वशास्त्रेषु योगिभिर्यतमानसैः

ரேசகம் (மூச்சை வெளியே விடுதல்), பூரகம் (மூச்சை உள்ளே இழுத்தல்), பின்னர் கும்பகம் (மூச்சைத் தடுத்து நிறுத்தல்)—இதுவே பிராணாயாமம் என்று எல்லா சாஸ்திரங்களிலும், கட்டுப்பட்ட மனம் கொண்ட யோகிகள் உரைத்துள்ளனர்।

Verse 37

रेचको ऽजस्त्रनिश्वासात् पूरकस्तन्निरोधतः / साम्येन संस्थितिर्या सा कुम्भकः परिगीयते

தொடர்ந்து வெளியே செல்லும் மூச்சோட்டத்தால் நிகழும் வெளியேற்றம் ரேசகம்; அதையே கட்டுப்படுத்துவதால் உள்ளே நுழையும் இழுத்தல் பூரகம். சமநிலையில் நிலைத்திருக்கும் அமைதி நிலை கும்பகம் எனப் போற்றப்படுகிறது।

Verse 38

इन्द्रियाणां विचरतां विषयेषु स्वभावतः / निग्रहः प्रोच्यते सद्भिः प्रत्याहारस्तु सत्तमाः

ஹே சத்தமா! இந்திரியங்கள் இயல்பாகவே விஷயங்களில் அலைகின்றன; அவற்றை அடக்கி உள்ளே திருப்புதல் என்பதே சான்றோர் கூறும் ‘பிரத்யாஹாரம்’ ஆகும்।

Verse 39

हृत्पुण्डरीके नाभ्यां वा मूर्ध्नि पर्वतमस्तके / एवमादिषु देशेषु धारणा चित्तबन्धनम्

இதயத் தாமரையில் அல்லது நாபியில் அல்லது தலைச்சிகரத்தில், அல்லது மலைச் சிகரத்தில் மனத்தை நிலைநிறுத்துதல்—இவ்வாறான இடங்களில் சித்தத்தைப் பிணைத்து உறுதிப்படுத்துதலே தாரணை.

Verse 40

देशावस्थितिमालम्ब्य बुद्धेर्या वृत्तिसंततिः / वृत्त्यन्तरैरसंसृष्टा तद्ध्यानं सूरयो विदुः

ஒரே இட-நிலையை ஆதாரமாகக் கொண்டு புத்தியின் வ்ருத்திகள் இடையறாத ஓட்டமாக இருந்து, பிற மனஅலைகளுடன் கலக்காமல் இருந்தால்—அதையே ஞானிகள் தியானம் என அறிவர்.

Verse 41

एकाकारः समाधिः स्याद् देशालम्बनवर्जितः / प्रत्ययो ह्यर्थमात्रेण योगसाधनमुत्तमम्

சமாதி என்பது ஒரே-வடிவ லயம்; அது இட-ஆலம்பனமின்றி நிற்கும். பொருள்-மாத்திரத்தில் நிலைக்கும் அறிவுணர்வே யோக சாதனையின் உத்தம வழி.

Verse 42

धारणा द्वादशायामा ध्यानं द्वादशधारणाः / ध्यानं द्वादशकं यावत् समाधिरभिधीयते

தாரணை பன்னிரண்டு யாமம் எனக் கூறப்படுகிறது; பன்னிரண்டு தாரணைகள் சேர்ந்ததே தியானம். தியானம் பன்னிரண்டு தொகுதியாக நிறைவேறினால் அது சமாதி என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 43

आसनं स्वस्तिकं प्रोक्तं पद्ममर्धासनं तथा / साधनानां च सर्वेषामेतत्साधनमुत्तमम्

ஸ்வஸ்திக ஆசனம் எனப் புகழப்படுகிறது; அதுபோல பத்மாசனம், அர்த்தாசனமும். எல்லா சாதனங்களிலும் இதுவே உத்தம சாதனம் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 44

ऊर्वोरुपरि विप्रेन्द्राः कृत्वा पादतले उभे / समासीतात्मनः पद्ममेतदासनमुत्तमम्

ஓ விப்ரேந்திரர்களே, இரு பாதத்தளங்களையும் தொடைகளின் மேல் வைத்து, மனத்தை அடக்கி நிலையாக அமர்வது—இதுவே பத்மாசனம்; தியானத்திற்குப் பரம ஆசனம்.

Verse 45

एकं पादमथैकस्मिन् विन्यस्योरुणि सत्तमाः / आसीतार्धासनमिदं योगसाधनमुत्तमम्

ஓ சத்தமர்களே, ஒரு பாதத்தை எதிர்த் தொடையின் மேல் வைத்து அமர்வது—இதுவே அர்த்தாசனம்; யோக சாதனைக்கு சிறந்த துணை.

Verse 46

उभे कृत्वा पादतले जानूर्वोरन्तरेण हि / समासीतात्मनः प्रोक्तमासनं स्वस्तिकं परम्

இரு பாதத்தளங்களையும் முழங்கால்-தொடை இடையில் வைத்து, மனத்தை அடக்கி நிலையாக அமர்வது—இதுவே பரம ஸ்வஸ்திகாசனம் என்று போதிக்கப்பட்டது.

Verse 47

अदेशकाले योगस्य दर्शनं हि न विद्यते / अग्न्यभ्यासे जले वापि शुष्कपर्णचये तथा

தகாத இடமும் காலமும் இருந்தால் யோகத்தின் தரிசனம் இல்லை; நீரில் தீயை வளர்க்க முயல்வதுபோலவும், உலர்ந்த இலைக் குவியலில் (தீப் பயிற்சி) செய்வதுபோலவும் அது வீண்.

Verse 48

जन्तुव्याप्ते श्मशाने च जीर्णगोष्ठे चतुष्पथे / सशब्दे सभये वापि चैत्यवल्मीकसंचये

உயிரினங்கள் நிறைந்த இடத்தில், சுடுகாட்டில், சிதைந்த கோசாலையில், நால்வழிச் சந்திப்பில், சத்தமோ பயமோ தரும் இடத்தில், மேலும் சைத்யங்களும் எறும்புப் புற்றுகளும் கூடிய இடத்தில்—அங்கே (தியானம்) செய்யக் கூடாது.

Verse 49

अशुभे दुर्जनाक्रान्ते मशकादिसमन्विते / नाचरेद् देहबाधे वा दौर्मनस्यादिसंभवे

அசுபமான இடத்தில்—துஷ்டர்கள் நிறைந்தும் கொசு முதலிய தொல்லைகள் உள்ள இடத்திலும்—அல்லது உடல் வேதனை, மனச்சோர்வு முதலிய கலக்கம் ஏற்பட்டாலும், விரதம்/சாதனையை மேற்கொள்ளக் கூடாது।

Verse 50

सुगुप्ते सुशुभे देशे गुहायां पर्वतस्य तु / नद्यास्तीरे पुण्यदेशे देवतायतने तथा

நன்றாகக் காக்கப்பட்ட சுபமான இடத்தில்—மலைக் குகையில், நதிக்கரையில், புண்ணியப் பகுதியில், மேலும் தேவாலயம்/கோவிலிலும்—வசித்து சாதனை செய்ய வேண்டும்।

Verse 51

गृहे वा सुशुभे रम्ये विजने जन्तुवर्जिते / युञ्जीत योगी सततमात्मानं मत्परायणः

நன்றாகப் பராமரிக்கப்பட்ட அழகிய இல்லத்திலோ, அல்லது உயிரினத் தொல்லையற்ற தனிமையான இடத்திலோ—என்னைப் பரம இலக்காகச் சரணடைந்த யோகி—எப்போதும் ஆத்மாவை யோகத்தில் இணைக்க வேண்டும்।

Verse 52

नमस्कृत्य तु योगीन्द्रान् सशिष्यांश्च विनायकम् / गुरुं चैवाथ मां योगी युञ्जीत सुसमाहितः

யோகீந்திரர்களையும் அவர்களின் சீடர்களையும், விநாயகரையும், குருவையும் வணங்கி—பின் மனத்தை நன்கு ஒருமுகப்படுத்தி—யோகி என்னைத் தியான இலக்காகக் கொண்டு யோகத்தில் ஈடுபட வேண்டும்।

Verse 53

आसनं स्वस्तिकं बद्ध्वा पद्ममर्धमथापि वा / नासिकाग्रे समां दृष्टिमीषदुन्मीलितेक्षणः

ஸ்வஸ்திக ஆசனமோ அல்லது அரை பத்மாசனமோ அமைத்து, கண்களை சிறிது திறந்தவாறே வைத்து, மூக்கின் நுனியில் சமமான பார்வையை நிலைநிறுத்த வேண்டும்।

Verse 54

कृत्वाथ निर्भयः शान्तस्त्यक्त्वा मायामयं जगत् / स्वात्मन्यवस्थितं देवं चिन्तयेत् परमेश्वरम्

அவ்வாறு செய்து, அச்சமின்றி அமைதியடைந்து, மாயாமயமான உலகைத் துறந்து, தன் ஆத்மாவில் நிலைபெற்ற தேவன் பரமேசுவரனைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 55

शिखाग्रे द्वादशाङ्गुल्ये कल्पयित्वाथ पङ्कजम् / धर्मकन्दसमुद्भूतं ज्ञाननालं सुशोभनम्

பின்பு தலைச்சிகரத்தின் உச்சியில்—பன்னிரண்டு விரல் அளவு மேலே—தர்மக் கந்தத்திலிருந்து எழும், ஞான நாழியுடன் அழகுற விளங்கும் தாமரையை கற்பனை செய்ய வேண்டும்।

Verse 56

ऐश्वर्याष्टदलं श्वेतं परं वैराग्यकर्णिकम् / चिन्तयेत् परमं कोशं कर्णिकायां हिरण्मयम्

அந்த பரம தாமரையைத் தியானிக்க வேண்டும்—அதன் எட்டு இதழ்கள் தெய்வீக ஐஸ்வரியத்தால் வெண்மையாய், அதன் கர்ணிகை உன்னத வைராக்யம்; அந்த கர்ணிகையில் பொன்னிற பரம கோசத்தைச் சிந்திக்க வேண்டும்।

Verse 57

सर्वशक्तिमयं साक्षाद् यं प्राहुर्दिव्यमव्ययम् / ओङ्कारवाच्यमव्यक्तं रश्मिजालसमाकुलम्

முனிவர்கள் நேரடியாக எல்லாச் சக்திகளின் நிறைவு, தெய்வீகமும் அழிவற்றதுமென கூறும் அவரை—ஓங்காரத்தால் சொல்லப்படுபவனாக, அவ்யக்தனாக, கதிர்களின் வலையால் நிறைந்தவனாக—தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 58

चिन्तयेत् तत्र विमलं परं ज्योतिर्यदक्षरम् / तस्मिन् ज्योतिषि विन्यस्यस्वात्मानं तदभेदतः

அங்கே அந்த மாசற்ற, உன்னத, அழிவற்ற பேரொளியைத் தியானிக்க வேண்டும்; அந்த ஒளியில் தன் ஆத்மாவை நிலைநிறுத்தி, அதனுடன் வேறுபாடின்றி நிலைத்திருக்க வேண்டும்।

Verse 59

ध्यायीताकाशमध्यस्थमीशं परमकारणम् / तदात्मा सर्वगो भूत्वा न किञ्चिदपि चिन्तयेत्

ஆகாயத்தின் நடுவில் நிலைபெறும் பரமகாரணமான ஈசனைத் தியானிக்க. அந்த ஆத்மாவுடன் ஒன்றாய், அனைத்திலும் பரவி, எதையும் எண்ணாதிருப்பாயாக.

Verse 60

एतद् गुह्यतमं ध्यानं ध्यानान्तरमथोच्यते / चिन्तयित्वा तु पूर्वोक्तं हृदये पद्ममुत्तमम्

இது மிக இரகசியமான தியானம்; இப்போது மற்றொரு தியான முறையும் கூறப்படுகிறது. முன் கூறியபடி இதயத்தின் உத்தம தாமரையைத் தியானித்து,

Verse 61

आत्मानमथ कर्तारं तत्रानलसमत्विषम् / मध्ये वह्निशिखाकारं पुरुषं पञ्चविंशकम्

பின்னர் அங்கே ஆத்மாவை உள்ளார்ந்த செயற்பாட்டாளனாக, தீயைப் போல் ஒளிர்வதாகத் தியானிக்க; நடுவில் தீச்சுடர்-முனை வடிவான இருபத்தைந்தாம் தத்துவமான புருஷனைப் பாவிக்க.

Verse 62

चिन्तयेत् परमात्मानं तन्मध्ये गगनं परम् / ओङ्करबोधितं तत्त्वं शाश्वतं शिवमच्युतम्

பரமாத்மாவைத் தியானிக்க; அதன் உள்ளே பரம ஆகாயம் போன்ற தூய சைதன்யத்தையும் தியானிக்க. ஓங்காரத்தால் வெளிப்படும் அந்தத் தத்துவம் நித்தியம்—சிவமெனும் மங்களம், அச்யுதன் எனும் நிலைபேறு.

Verse 63

अव्यक्तं प्रकृतौ लीनं परं ज्योतिरनुत्तमम् / तदन्तः परमं तत्त्वमात्माधारं निरञ्जनम्

அவ்யக்தம் பிரகிருதியில் லயித்திருந்தாலும் அது ஒப்பற்ற பரம ஜோதி. அதன் உள்ளே உன்னத தத்துவம் உள்ளது—மாசற்றது, ஆத்மாவின் ஆதாரம்.

Verse 64

ध्यायीत तन्मयो नित्यमेकरूपं महेश्वरम् / विशोध्य सर्वतत्त्वानि प्रणवेनाथवा पुनः

அவரில் தன்னை ஒன்றாக்கி, நித்தமும் ஒரே ரூபமுடைய மகேஸ்வரனைத் தியானிக்க வேண்டும். எல்லாத் தத்துவங்களையும் சுத்திகரித்து, மீண்டும் பிரணவம் ‘ஓம்’ மூலம் தன்னை நிலைநிறுத்தி தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 65

संस्थाप्य मयि चात्मानं निर्मले परमे पदे / प्लावयित्वात्मनो देहं तेनैव ज्ञानवारिणा

களங்கமற்ற பரம நிலையிலே—என்னுள்—ஆத்மாவை நிறுவி, அதே ஞானநீரால் தன் தேகபாவத்தைப் பெருக்கி சுத்திகரிக்க வேண்டும்.

Verse 66

मदात्मा मन्मयो भस्म गृहीत्वा ह्यग्निहोत्रजम् / तेनोद्धृत्य तु सर्वाङ्गमग्निरित्यादिमन्त्रतः / चिन्तयेत् स्वात्मनीशानं परं ज्योतिः स्वरूपिणम्

‘நான் அவரின் ஆத்மா; நான் அவரால் நிறைந்தவன்’ என்ற பாவத்துடன் அக்னிஹோத்ரத்தில் உண்டான பஸ்மத்தை எடுத்துக்கொள். ‘அக்னி…’ முதலான மந்திரங்களை உச்சரித்து அதை எடுத்து முழு உடலிலும் பூசு. பின்னர் தன் ஆத்மாவிலே ஈசானனை பரம ஜ்யோதி-ஸ்வரூபமாகத் தியானி.

Verse 67

एष पाशुपतो योगः पशुपाशविमुक्तये / सर्ववेदान्तसारो ऽयमत्याश्रममिति श्रुतिः

இது பாசுபத யோகம்; பசு (ஜீவன்) பாசம் (கட்டுப்பாடு) ஆகியவற்றிலிருந்து விடுதலை பெறுவதற்காக உபதேசிக்கப்பட்டது. இதுவே எல்லா வேதாந்தத்தின் சாரம்; ஸ்ருதி இதை எல்லா ஆச்ரமங்களையும் கடந்தது என அறிவிக்கிறது.

Verse 68

एतत् परतरं गुह्यं मत्सायुज्योपपादकम् / द्विजातीनां तु कथितं भक्तानां ब्रह्मचारिणाम्

இது மிக உயர்ந்ததும் மிக ரகசியமானதும்; என்னுடன் சாயுஜ்யம் (ஒன்றாதல்) அளிக்கும் உபதேசம். இது இருமுறை பிறந்தவர்களில் பக்தியும் பிரம்மச்சரிய ஒழுக்கமும் உடையோருக்குச் சொல்லப்பட்டது.

Verse 69

ब्रह्मचर्यमहिंसा च क्षमा शौचं तपो दमः / संतोषः सत्यमास्तिक्यं व्रताङ्गानि विशेषतः

பிரம்மச்சரியம், அஹிம்சை, க்ஷமா, சௌசம், தபஸ், தமம்—மேலும் சந்தோஷம், சத்தியம், ஆஸ்திக்யம்—இவையே விசேஷமாக விரதங்களின் முதன்மை அங்கங்கள் என உரைக்கப்படுகின்றன.

Verse 70

एकेनाप्यथ हीनेन व्रतमस्य तु लुप्यते / तस्मादात्मगुणोपेतो मद्व्रतं वोढुमर्हति

இவற்றில் ஒன்றேனும் குறைந்தால் இந்த விரதம் கெடுகிறது. ஆகவே ஆத்மக் கட்டுப்பாடும் உள்ளார்ந்த நற்குணங்களும் உடையவனே என் விரதத்தை ஏற்று காத்திடத் தகுதியானவன்.

Verse 71

वीतरागभयक्रोधा मन्मया मामुपाश्रिताः / बहवो ऽनेन योगेन पूता मद्भावमागताः

பற்று, பயம், கோபம் அற்றவர்களாய், என்னில் திளைத்து, என்னையே சரணடைந்தவர்களாய்—பலர் இவ்வியோகத்தால் தூய்மையடைந்து என் பாவத்தை (என் நிலையை) அடைந்தனர்.

Verse 72

ये यथा मां प्रपद्यन्ते तांस्तथैव भजाम्यहम् / ज्ञानयोगेन मां तस्माद् यजेत परमेश्वरम्

யார் எந்த முறையில் என்னைச் சரணடைகிறார்களோ, அவர்களை அதே முறையில் நான் அருள்கிறேன். ஆகவே ஞானயோகத்தால் என்னை—பரமேஸ்வரனை—வழிபட வேண்டும்.

Verse 73

अथवा भक्तियोगेन वैराग्येण परेण तु / चेतसा बोधयुक्तेन पूजयेन्मां सदा शुचिः

அல்லது பரம வைராக்யம் துணை நிற்கும் பக்தியோகத்தால், விழிப்புணர்வு நிறைந்த மனத்துடன், எப்போதும் தூய்மையாய் இருந்து என்னை இடையறாது பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 74

सर्वकर्माणि संन्यस्य भिक्षाशी निष्परिग्रहः / प्राप्नोति मम सायुज्यं गुह्यमेतन्मयोदितम्

அனைத்து கர்மங்களையும் துறந்து, பிச்சையால் வாழ்ந்து, பற்றற்றவனாய் இருப்பவன் என்னோடு சாயுஜ்யம் (ஏகத்துவம்) அடைகிறான். இது நான் உரைத்த இரகசிய உபதேசம்.

Verse 75

अद्वेष्टा सर्वभूतानां मैत्रः करुण एव च / निर्ममो निरहङ्कारो यो मद्भक्तः स मे प्रियः

எல்லா உயிர்களிடமும் வெறுப்பு இல்லாதவன், நட்பும் கருணையும் உடையவன்; மமதை அற்றவன், அகங்காரம் அற்றவன்—அத்தகைய என் பக்தன் எனக்கு பிரியன்.

Verse 76

संतुष्टः सततं योगी यतात्मा दृढनिश्चयः / मय्यर्पितमनो बुद्धिर्यो मद्भक्तः स मे प्रियः

எப்போதும் திருப்தியுடன் இருக்கும் யோகி, தன்னடக்கம் உடையவன், உறுதியான தீர்மானம் கொண்டவன்; மனமும் புத்தியும் என்னில் அர்ப்பணித்தவன்—அத்தகைய என் பக்தன் எனக்கு பிரியன்.

Verse 77

यस्मान्नोद्विजते लोको लोकान्नोद्विजते च यः / हर्षामर्षभयोद्वेगैर्मुक्तो यः स हि मे प्रियः

யாரால் உலகம் கலங்காதோ, யார் உலகால் கலங்காதோ; மகிழ்ச்சி, கோபம், பயம், கலக்கம் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டவன்—அவனே எனக்கு நிச்சயமாக பிரியன்.

Verse 78

अनपेक्षः शुचिर्दक्ष उदासीनो गतव्यथः / सर्वारम्भपरित्यागी भक्तिमान् यः स मे प्रियः

எதிர்பார்ப்பற்றவன், தூயவன், திறமையுடையவன், சமநிலையுடையவன், துயரமற்றவன்; சுயநலத் தொடக்கங்களை எல்லாம் துறந்து பக்தியுடன் இருப்பவன்—அவனே எனக்கு பிரியன்.

Verse 79

तुल्यनिन्दास्तुतिर्मौनी संतुष्टो येन केनचित् / अनिकेतः स्थिरमतिर्मद्भक्तो मामुपैष्यति

பழியும் புகழும் ஒன்றெனக் கருதி, வாக்கை அடக்கி மௌனியாக இருந்து, தானாகக் கிடைப்பதில் திருப்தியடைந்து, நிலையான வாசஸ்தலம் இன்றி, உறுதியான புத்தியுடன் இருப்பவன்—என் பக்தன் என்னை அடைவான்.

Verse 80

सर्वकर्माण्यपि सदा कुर्वाणो मत्परायणः / मत्प्रसादादवाप्नोति शाश्वतं परमं पदम्

எல்லாக் கர்மங்களையும் எப்போதும் செய்து கொண்டிருந்தாலும், என்னையே சரணமாகக் கொண்டவன்—என் அருளால் நித்தியமான பரம பதத்தை அடைவான்.

Verse 81

चेतसा सर्वकर्माणि मयि संन्यस्य मत्परः / निराशीर्निर्ममो भूत्वा मामेकं शरणं व्रजेत्

மனத்தால் எல்லாக் கர்மங்களையும் என்னிடமே ஒப்படைத்து, என்னையே பரம இலக்காகக் கொண்டு, ஆசையும் மமதையும் நீங்கி, என்னை ஒருவனையே சரணடைய வேண்டும்.

Verse 82

त्यक्त्वा कर्मफलासङ्गं नित्यतृप्तो निराश्रयः / कर्मण्यभिप्रवृत्तो ऽपि नैव तेन निबध्यते

கர்மத்தின் பலனில் பற்றை விட்டுவிட்டு, எப்போதும் திருப்தியுடன், எதையும் சாராதவனாய், கர்மத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்தாலும், அதனால் கட்டுப்படான்.

Verse 83

निराशीर्यतचित्तात्मा त्यक्तसर्वपरिग्रहः / शारीरं केवलं कर्म कुर्वन्नाप्नोति तत्पदम्

பலன் வேண்டாமென, மனமும் ஆத்மாவும் கட்டுப்பாட்டில் வைத்து, எல்லாப் பற்றுகளையும் துறந்து, உடல் நிலைபேறுக்குத் தேவையான கர்மங்களை மட்டும் செய்பவன்—அந்த பரம பதத்தை அடைவான்.

Verse 84

यदृच्छालाभतुष्टस्य द्वन्द्वातीतस्य चैव हि / कुर्वतो मत्प्रसादार्थं कर्म संसारनाशनम्

தானாகக் கிடைப்பதிலே திருப்தியுற்று, இரட்டைகளைக் கடந்தவனாய், என் அருளைப் பெறுவதற்காகவே செயல் செய்பவனின் அந்தக் கர்மமே சம்சாரப் பந்தத்தை அழிக்கிறது.

Verse 85

मन्मना मन्नमस्कारो मद्याजी मत्परायणः / मामुपैष्यति योगीशं ज्ञात्वा मां परमेश्वरम्

மனம் என்னில் நிலைத்து, எனக்கு வணக்கம் செலுத்தி, யாக-பூஜையில் என்னையே ஆராதித்து, என்னையே சரணடைபவன்—என்னை பரமேஸ்வரன் என அறிந்து, யோகேஸ்வரனாகிய என்னை அடைவான்.

Verse 86

मद्बुद्धयो मां सततं बोधयन्तः परस्परम् / कथयन्तश्च मां नित्यं मम सायुज्यमाप्नुयुः

என் மீது புத்தி நிலைத்து, ஒருவரொருவர் என் தத்துவத்தை எப்போதும் விழிப்பூட்டிக் கொண்டு, தினமும் என்னைப் பற்றியே உரைப்போர்—என் சாயுஜ்யத்தை அடைவர்.

Verse 87

एवं नित्याभियुक्तानां मायेयं कर्मसान्वगम् / नाशयामि तमः कृत्स्नं ज्ञानदीपेन भास्वता

இவ்வாறு எப்போதும் உறுதியான பக்தியில் நிலைத்தவர்களுக்காக, மாயையால் உண்டான கர்மத்துடன் கூடிய முழு இருளையும் ஒளிவீசும் ஞானத் தீபத்தால் நான் அழிக்கிறேன்.

Verse 88

मद्बुद्धयो मां सततं पूजयन्तीह ये जनाः / तेषां नित्याभियुक्तानां योगक्षेमं वहाम्यहम्

இங்கே என் மீது புத்தி நிலைத்து எப்போதும் என்னை வழிபடுவோரின்—அந்த நிரந்தர அர்ப்பணித்த பக்தர்களின் யோக-க்ஷேமத்தை நான் தானே ஏற்றுக் கொள்கிறேன்: பெறாததை அளித்து, பெற்றதைக் காக்கிறேன்.

Verse 89

ये ऽन्ये च कामभोगार्थं यजन्ते ह्यन्यदेवताः / तेषां तदन्तं विज्ञेयं देवतानुगतं फलम्

காம-போக இன்பங்களை நாடி பிற தெய்வங்களை வழிபடுவோரின் பலன் அந்த அளவிற்கே என்று அறிய வேண்டும்; அது வழிபட்ட தெய்வத்தைத் தொடர்ந்து வந்து அதனோடு முடிவடையும் பலனே।

Verse 90

ये चान्यदेवताभक्ताः पूजयन्तीह देवताः / मद्भावनासमायुक्ता मुच्यन्ते ते ऽपि भावतः

பிற தெய்வங்களுக்கு பக்தியுடன் இங்கு அவற்றை வழிபடுவோரும்—என்னைத் தியானிக்கும் என்-பாவனையுடன் இணைந்திருந்தால்—அவர்களும் தம் உள்ளார்ந்த பாவத்திற்கேற்ப விடுதலை அடைவர்।

Verse 91

तस्मादनीश्वरानन्यांस्त्यक्त्वा देवानशेषतः / मामेव संश्रयेदीशं स याति परमं पदम्

ஆகையால் பரமேசுவரன் அல்லாத பிற தேவர்களை முற்றிலும் விட்டு, என்னையே ஈசுவரனாகச் சரணடைய வேண்டும்; அவன் பரமப் பதத்தை அடைவான்।

Verse 92

त्यक्त्वा पुत्रादिषु स्नेहं निः शोको निष्परिग्रहः / यजेच्चामरणाल्लिङ्गे विरक्तः परमेश्वरम्

மகன் முதலியோரின் பற்றை விட்டு, துயரமற்றவனாய் உரிமை-மமதை அற்றவனாய், வைராக்யத்துடன் அமர லிங்கத்தில் பரமேசுவரனை வழிபட வேண்டும்—மரணத்தைத் தாண்டியவரை।

Verse 93

ये ऽर्चयन्ति सदा लिङ्गं त्यक्त्वा भोगानशेषतः / एकेन जन्मना तेषां ददामि परमैश्वरम्

உலகப் போகங்களை முற்றிலும் துறந்து எப்போதும் லிங்கத்தை அர்ச்சிப்பவர்களுக்கு, நான் ஒரே பிறவியிலேயே பரம ஐசுவரியம்—ஈசுவர நிலை—அருள்கிறேன்।

Verse 94

परानन्दात्मकं लिङ्गं केवलं सन्निरञ्जनम् / ज्ञानात्मकं सर्वगतं योगिनां हृदि संस्थितम्

அந்த லிங்கம் பரமானந்தச் சொரூபம்—ஒன்றே, தூய சத், நிரஞ்சனம். அது ஞான-சைதன்யச் சொரூபம், அனைத்திலும் நிறைந்தது; யோகிகளின் இதயத்தில் நிலைபெற்றது.

Verse 95

ये चान्ये नियता भक्ता भावयित्वा विधानतः / यत्र क्वचन तल्लिङ्गमर्चयन्ति महेश्वरम्

மற்ற ஒழுக்கநெறி கொண்ட பக்தர்களும்—விதிப்படி தம்மைத் தயார்செய்து—எங்கு இருந்தாலும் அந்த லிங்கத்தையே கொண்டு மகேஸ்வரனை வழிபடுகின்றனர்.

Verse 96

जले वा वह्निमध्ये वाव्योम्नि सूर्ये ऽथवान्यतः / रत्नादौ भावयित्वेशमर्चयेल्लिङ्गमैश्वरम्

நீரில் அல்லது தீயின் நடுவில், வானில், சூரியனில் அல்லது வேறெங்கும்—எங்காயினும்—அங்கே ஈசன் இருப்பதாகத் தியானித்து, ஈஸ்வரனின் அரச லிங்கத்தை வழிபட வேண்டும்.

Verse 97

सर्वं लिङ्गमयं ह्येतत् सर्वं लिङ्गे प्रतिष्ठितम् / तस्माल्लिङ्गे ऽर्चयेदीशं यत्र क्वचन शाश्वतम्

உண்மையாகவே இதெல்லாம் லிங்கமயம்; அனைத்தும் லிங்கத்தில் நிலைபெற்றது. ஆகையால் எங்காயினும், லிங்கத்தில் நித்திய ஈசனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 98

अग्नौ क्रियावतामप्सु व्योम्नि सूर्ये मनीषिणाम् / काष्ठादिष्वेव मूर्खाणां हृदि लिङ्गन्तुयोगिनाम्

கிரியையில் ஈடுபடுவோர்க்கு (தெய்வம்) அக்னியில்; பிறர்க்கு நீரில்; மநீஷிகளுக்குக் வானிலும் சூரியனிலும். மூடர்கள் மரம் முதலியவற்றிலேயே தேடுவர்; ஆனால் யோகிகளுக்கு உண்மையான லிங்கம் இதயத்திலே உள்ளது.

Verse 99

यद्यनुत्पन्नविज्ञानो विरक्तः प्रीतिसंयुतः / यावज्जीवं जपेद् युक्तः प्रणवं ब्रह्मणो वपुः

உண்மை ஞானம் இன்னும் உதிக்காவிட்டாலும், பற்றின்மை உடையவனும் அன்புப் பக்தியால் நிறைந்தவனும், ஒழுங்கான ஒருமுகத்துடன் வாழ்நாள் முழுதும் பிரம்மத்தின் உருவான பிரணவம் ‘ஓம்’ என்பதை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 100

अथवा शतरुद्रीयं जपेदामरणाद् द्विजः / एकाकी यतचित्तात्मा स याति परमं पदम्

அல்லது இருபிறப்பன் மரணம்வரை சதருத்ரீயத்தை ஜபிக்கட்டும்; தனிமையில், மனமும் ஆத்மாவும் கட்டுப்பாட்டில் இருந்து, அவன் பரம பதத்தை அடைகிறான்.

Verse 101

वसेद् वामरणाद् विप्रो वाराणस्यां समाहितः / सो ऽपीश्वरप्रसादेन याति तत् परमं पदम्

அல்லது பிராமணன் ஒருமுகத் தியானத்தில் நிலைத்து, வாராணசியில் மரணம்வரை வாழட்டும்; அவனும் ஈசுவரன் அருளால் அந்த பரம பதத்தை அடைகிறான்.

Verse 102

तत्रोत्क्रमणकाले हि सर्वेषामेव देहिनाम् / ददाति तत् परं ज्ञानं येन मुच्येत बन्धनात्

அங்கே உடலை விட்டு நீங்கும் வேளையில், எல்லா உடலுடையோருக்கும் அவர் அந்த பரம ஞானத்தை அளிக்கிறார்; அதனால் பந்தனத்திலிருந்து விடுதலை கிடைக்கிறது.

Verse 103

वर्णाश्रमविधिं कृत्स्नं कुर्वाणो मत्परायणः / तेनैव जन्मना ज्ञानं लब्ध्वा याति शिवं पदम्

முழுமையான வர்ணாஶ்ரம விதியை முறையாகக் கடைப்பிடித்து, என்னையே பரம சரணமாகக் கொண்டவன், இவ்வாழ்விலேயே ஞானம் பெற்று சிவனின் பரம பதம் (மோட்சம்) அடைகிறான்.

Verse 104

ये ऽपि तत्र वसन्तीह नीचा वा पापयोनयः / सर्वे तरन्ति संसारमीश्वरानुग्रहाद् द्विजाः

அங்கே வாழ்பவர்கள்—தாழ்ந்த நிலையினராயினும் அல்லது பாபயோனியில் பிறந்தவராயினும்—ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களே, ஈசுவரன் அருளால் அவர்கள் அனைவரும் சம்சாரக் கடலைக் கடக்கின்றனர்।

Verse 105

किन्तु विघ्ना भविष्यन्ति पापोपहतचेतसाम् / धर्मं समाश्रयेत् तस्मान्मुक्तये नियतं द्विजाः

ஆனால் பாவத்தால் காயமுற்ற மனத்தவர்க்கு இடையூறுகள் நிச்சயம் எழும். ஆகவே, ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களே, விடுதலைக்காக உறுதியாக தர்மத்தைச் சார்ந்திருங்கள்।

Verse 106

एतद् रहस्यं वेदानां न देयं यस्य कस्य चित् / धार्मिकायैव दातव्यं भक्ताय ब्रह्मचारिणे

வேதங்களின் இவ்விரகசியம் யார்க்கும் வழங்கப்படக் கூடாது. தர்மநிஷ்டையுடன் பக்தியுடைய, பிரஹ்மச்சரியத்தில் நிலைத்தவர்க்கே இதை அளிக்க வேண்டும்।

Verse 107

व्यास उवाच इत्येतदुक्त्वा भगवानात्मयोगमनुत्तमम् / व्याजहार समासीनं नारायणमनामयम्

வியாசர் கூறினார்—இவ்வாறு உன்னதமான ஆத்மயோகத்தை உரைத்த பின், பகவான் அங்கே அமைதியுடன் அமர்ந்திருந்த, நோயற்ற நாராயணனை நோக்கி உரையாடினார்।

Verse 108

मयैतद् भाषितं ज्ञानं हितार्थं ब्रह्मवादिनाम् / दातव्यं शान्तचित्तेभ्यः शिष्येभ्यो भवता शिवम्

பிரம்மவாதிகளின் நலனுக்காக இஞ்ஞானத்தை நான் உரைத்தேன். ஓ சிவமயமான மங்களனே, அமைதியான மனமுடைய சீடர்களுக்கு இதை நீ வழங்குவாயாக।

Verse 109

उक्त्वैवमथ योगीन्द्रानब्रवीद् भगवानजः / हिताय सर्वभक्तानां द्विजातीनां द्विजोत्तमाः

இவ்வாறு உரைத்த பின், அஜனான பகவான் ஈசுவரன் யோகீந்திரர்களை நோக்கி உரைத்தான்—அனைத்து பக்தர்களின் நலனுக்காகவும், குறிப்பாக இருமுறை பிறந்தோரின் நன்மைக்காகவும், ஓ த்விஜோத்தமர்களே।

Verse 110

भवन्तो ऽपि हि मज्ज्ञानं शिष्याणां विधिपूर्वकम् / उपदेक्ष्यन्ति भक्तानां सर्वेषां वचनान्मम

நீங்களும் என் ஆணைப்படி, விதிமுறையுடன், உங்கள் சீடர்களுக்கும்—அனைத்து பக்தர்களுக்கும்—என் ஞானத்தை உபதேசிப்பீர்கள்।

Verse 111

अयं नारायणो यो ऽहमीश्वरो नात्र संशयः / नान्तरं ये प्रपश्यन्ति तेषां देयमिदं परम्

இந்த நாராயணன் நானே; நானே ஈசுவரன்—இதில் ஐயமில்லை. இவர்களிடையே வேறுபாடு காணாதவர்களுக்கு இந்த உயர்ந்த அருளை அளிக்க வேண்டும்।

Verse 112

ममैषा परमा मूर्तिर्नारायणसमाह्वया / सर्वभूतात्मभूतस्था शान्ता चाक्षरसंज्ञिता

இது என் பரம வடிவம்; ‘நாராயண’ என அழைக்கப்படுகிறது—அனைத்து உயிர்களின் ஆத்மாவாக நிலைத்து, எல்லா இருப்புகளிலும் உள்ளுறையாகத் தங்கியுள்ளது; அமைதியானது, ‘அக்ஷர’ம் எனப் பெயர்பெற்றது।

Verse 113

ये त्वन्यथा प्रपश्यन्ति लोके भेददृशो जनाः / न ते मां संप्रपश्यन्ति जायन्ते च पुनः पुनः

ஆனால் உலகில் வேறுபடக் காண்போர்—பேத நோக்கில் நிலைத்தோர்—என்னை உண்மையாகக் காணார்; மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பெடுப்பர்।

Verse 114

ये त्विमं विष्णुमव्यक्तं मां वा देवं महेश्वरम् / एकीभावेन पश्यन्ति न तेषां पुनरुद्भवः

இந்த அவ்யக்த விஷ்ணுவை—அல்லது என்னை, தேவ மகேஸ்வரனை—தத்துவ ஒருமை நோக்கில் காண்போர்க்கு மீண்டும் பிறவி இல்லை।

Verse 115

तस्मादनादिनिधनं विष्णुमात्मानमव्ययम् / मामेव संप्रपश्यध्वं पूजयध्वं तथैव हि

ஆகையால் ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத, அழிவிலா ஆத்மஸ்வரூப விஷ்ணு—என்னையே—நன்கு தரிசித்து, அதே முறையில் என்னை வழிபடுங்கள்।

Verse 116

ये ऽन्यथा मां प्रपश्यन्ति मत्वेमं देवतान्तरम् / ते यान्ति नरकान् घोरान् नाहं तेषुव्यवस्थितः

என்னை வேறுபடக் கருதி—என்னை வெறும் வேறு ஒரு தெய்வமாக எண்ணுபோர்—கொடுமையான நரகங்களுக்கு செல்கின்றனர்; நான் அவர்களில் நிலைபெறவில்லை।

Verse 117

मूर्खं वा पण्डितं वापि ब्राह्मणं वा मदाश्रयम् / मोचयामि श्वपाकं वा न नारायणनिन्दकम्

மூடனாயினும் பண்டிதனாயினும், என்னைச் சரணடைந்த பிராமணனாயினும்—நான் விடுதலை அளிப்பேன்; ச்வபாகன் (சண்டாளன்) ஆனாலும் மீட்பேன்; ஆனால் நாராயணனை நிந்திப்பவனை அல்ல।

Verse 118

तस्मादेष महायोगी मद्भक्तैः पुरुषोत्तमः / अर्चनीयो नमस्कार्यो मत्प्रीतिजननाय हि

ஆகையால், ஓ புருஷோத்தமா, இந்த மகாயோகி என் பக்தர்களால் ஆராதிக்கப்படவும் வணங்கப்படவும் தகுதியானவர்—என் பிரீதியை (அருளை) உண்டாக்குவதற்காகவே.

Verse 119

एवमुक्त्वा समालिङ्ग्य वासुदेवं पिनाकधृक् / अन्तर्हितो ऽभवत् तेषां सर्वेषामेव पश्यताम्

இவ்வாறு கூறி பினாகதாரி சிவன் வாசுதேவனைத் தழுவினார்; அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் அவர் மறைந்தார்.

Verse 120

नारायणो ऽपि भगवांस्तापसं वेषमुत्तमम् / जग्राह योगिनः सर्वांस्त्यक्त्वा वै परमं वपुः

பகவான் நாராயணனும் தமது பரம ரூபத்தை விட்டு, எல்லா யோகிகளின் நலனுக்காக உயர்ந்த தபஸ்வி வேடத்தை ஏற்றார்.

Verse 121

ज्ञातं भवद्भिरमलं प्रसादात् परमेष्ठिनः / साक्षादेव महेशस्य ज्ञानं संसारनाशनम्

பரமேஷ்டி இறைவனின் அருளால் நீங்கள் மாசற்ற உண்மையை அறிந்தீர்கள்; இது மகேஸ்வரனின் நேரடியான ஞானமே, சம்சாரப் பந்தத்தை அழிப்பது.

Verse 122

गच्छध्वं विज्वराः सर्वे विज्ञानं परमेष्ठिनः / प्रवर्तयध्वं शिष्येभ्यो धार्मिकेभ्यो मुनीश्वराः

நீங்கள் அனைவரும் துயரமின்றி செல்லுங்கள். பரமேஷ்டியின் பரம ஞானத்தைப் பரப்புங்கள்; முனிவரே, அதை தர்மநிஷ்டை கொண்ட சீடர்களுக்கு அளியுங்கள்.

Verse 123

इदं भक्ताय शान्ताय धार्मिकायाहिताग्नये / विज्ञानमैश्वरं देयं ब्राह्मणाय विशेषतः

இந்த ஈஸ்வர சார்ந்த அரச ஞானம் பக்தியும் அமைதியும் உடைய, தர்மத்தில் நிலைத்த, ஆஹிதாக்னி கொண்டவர்க்கு அளிக்கப்பட வேண்டும்; குறிப்பாக பிராமணர்க்கு.

Verse 124

एवमुक्त्वा स विश्वात्मा योगिनां योगवित्तमः / नारायणो महायोगी जगामादर्शनं स्वयम्

இவ்வாறு உரைத்த பின், யோகிகளில் யோகத்தை அறிந்தவர்களில் முதன்மையான அந்த விஸ்வாத்மா—மஹாயோகி நாராயணன்—தானே மறைந்து கண்களுக்கு அப்பாற்பட்டான்।

Verse 125

ते ऽपि देवादिदेवेशं नमस्कृत्य महेश्वरम् / नारायणं च भूतादिं स्वानि स्थानानि भेजिरे

அவர்களும் தேவர்களின் ஆதிதேவனான மஹேஸ்வரனையும், உயிர்களின் ஆதியான நாராயணனையும் வணங்கி, தத்தம் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு மீண்டனர்।

Verse 126

सनत्कुमारो भगवान् संवर्ताय महामुनिः / दत्तवानैश्वरं ज्ञानं सो ऽपि सत्यव्रताय तु

பகவான் சனத்குமாரர் மஹாமுனி ஸம்வர்த்தருக்கு ஈச்வர ஞானத்தை அருளினார்; அவரும் அதையே சத்யவ்ரதனுக்கு வழங்கினார்।

Verse 127

सनन्दनो ऽपि योगीन्द्रः पुलहाय महर्षये / प्रददौ गौतमायाथ पुलहो ऽपि प्रजापतिः

யோகிகளின் தலைவனான சனந்தனரும் அந்த ஞானத்தை மஹரிஷி புலஹருக்கு அளித்தார்; பின்னர் பிரஜாபதி புலஹரும் அதை கௌதமருக்கு வழங்கினார்।

Verse 128

अङ्गिरा वेदविदुषे भरद्वाजाय दत्तवान् / जैगीषव्याय कपिलस्तथा पञ्चशिखाय च

அங்கிரஸர் வேதத்தை அறிந்த பரத்வாஜருக்கு அந்த ஞானத்தை அளித்தார்; அதுபோல கபிலரும் ஜைகீஷவ்யருக்கும் பஞ்சசிகருக்கும் வழங்கினார்।

Verse 129

पराशरो ऽपि सनकात् पिता मे सर्वतत्त्वदृक् / लेभेतत्परमं ज्ञानं तस्माद् वाल्मीकिराप्तवान्

என் தந்தை பராசரரும்—அனைத்து தத்துவங்களையும் காண்பவர்—சனகனிடமிருந்து இந்த பரம ஞானத்தைப் பெற்றார்; அவரிடமிருந்தே வால்மீகியும் இதைப் பெற்றான்।

Verse 130

ममोवाच पुरा देवः सतीदेहभवाङ्गजः / वामदेवो महायोगी रुद्रः किल पिनाकधृक्

முன்னொரு காலத்தில் தேவன் எனக்குச் சொன்னான்—சதியின் உடலிலிருந்து தோன்றியவன், மகாயோகி வாமதேவன், பினாகம் தாங்கும் ருத்ரன்।

Verse 131

नारायणो ऽपि भगवान् देवकीतनयो हरिः / अर्जुनाय स्वयं साक्षात् दत्तवानिदमुत्तमम्

நாராயணனே—தேவகியின் மகனான ஹரி—தானே நேரடியாக அர்ஜுனனுக்கு இந்த உத்தம உபதேசத்தை அளித்தான்।

Verse 132

यदहं लब्धवान् रुद्राद् वामदेवादनुत्तमम् / विशेषाद् गिरिशे भक्तिस्तस्मादारभ्य मे ऽभवत्

நான் ருத்ர வாமதேவனிடமிருந்து இந்த ஒப்பற்ற உபதேசத்தைப் பெற்ற அந்தக் கணத்திலிருந்து, கிரீசன் (சிவன்) மீது என் பக்தி சிறப்பாக எழுந்தது।

Verse 133

शरण्यं शरणं रुद्रं प्रपन्नो ऽहं विशेषतः / भूतेशं गिरशं स्थाणुं देवदेवं त्रिशूलिनम्

நான் மிகச் சிறப்பாக சரணடைந்தேன்—அடைக்கலமளிக்கும் ருத்ரனை; பூதேசனை, கிரீசனை, ஸ்தாணுவை, தேவர்களின் தேவனை, திரிசூலம் தாங்கிய ஆண்டவனை।

Verse 134

भवन्तो ऽपि हि तं देवं शंभुं गोवृषवाहनम् / प्रपद्यध्वं सपत्नीकाः सपुत्राः शरणं शिवम्

ஆகையால் நீங்களும் காளை வாகனமுடைய தேவன் சம்பு—சிவனின் சரணடைந்திடுங்கள்; மனைவியரும் மகன்களும் உடன், சிவனையே ஒரே அடைக்கலமாகக் கொண்டு பணிந்திடுங்கள்।

Verse 135

वर्तध्वं तत्प्रसादेन कर्मयोगेन शङ्करम् / पूजयध्वं महादेवं गोपतिं भूतिभूषणम्

அவரது அருளால் கர்மயோக ஒழுக்கத்தில் நிலைத்து நடந்து கொள்ளுங்கள்; சங்கரன்—மகாதேவன், கோபதி, உயிர்களின் காவலன், புனித விபூதியால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்—அவனை வழிபடுங்கள்।

Verse 136

एवमुक्ते ऽथ मुनयः शौनकाद्या महेश्वरम् / प्रणेमुः शाश्वतं स्थाणुं व्यासं सत्यवतीसुतम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், சௌனக முதலிய முனிவர்கள் மகேஸ்வரன்—நித்திய ஸ்தாணு—மற்றும் சத்யவதியின் புதல்வன் வியாசருக்கு வணங்கினர்।

Verse 137

अब्रुवन् हृष्टमनसः कृष्णद्वैपायनं प्रभुम् / साक्षादेव हृषीकेशं सर्वलोकमहेश्वरम्

மகிழ்ந்த மனத்துடன் முனிவர்கள் பிரபு கிருஷ்ணத்வைபாயனரிடம் கூறினர்—நீங்கள் நேரில் ஹ்ருஷீகேசன், எல்லா உலகங்களின் மகேஸ்வரன்।

Verse 138

भवत्प्रसादादचला शरण्ये गोवृषध्वजे / इदानीं जायते भक्तिर्या देवैरपि दुर्लभा

ஓ சரண்யனே, காளைச் சின்னம் தாங்கியவனே! உமது அருளால் இப்போது என்னுள் அசையாத பக்தி பிறந்துள்ளது—அத்தகைய பக்தி தேவர்களுக்கும் அரிது।

Verse 139

कथयस्व मुनिश्रेष्ठ कर्मयोगमनुत्तमम् / येनासौ भगवानीशः समाराध्यो मुमुक्षुभिः

முனிவரே! முமுக்ஷுக்கள் பகவான் ஈசனை முற்றிலும் ஆராதிக்கச் செய்யும் அந்த ஒப்பற்ற கர்மயோகத்தை எனக்குக் கூறுவீராக।

Verse 140

त्वत्संनिधावेष सूतः शृणोतु भगवद्वचः / तद्वदाखिललोकानां रक्षणं धर्मसंग्रहम्

சூதரே! உங்கள் சன்னிதியில் அவன் பகவானின் வாக்கை கேட்கட்டும்; அதுவே எல்லா உலகங்களுக்கும் காவல்—இதுவே தர்மத்தின் தொகுப்பும் பாதுகாப்பும் ஆகும்।

Verse 141

यदुक्तं देवदेवेन विष्णुना कूर्मरूपिणा / पृष्टेन मुनिभिः पूर्वं शक्रेणामृतमन्थने

இது முன்பு தேவர்களின் தேவனாகிய ஆமைவடிவ விஷ்ணு, அமிர்தமந்தனத்தின் போது, சக்ரன் (இந்திரன்) மற்றும் முனிவர்கள் கேட்டபோது உரைத்ததே ஆகும்।

Verse 142

श्रुत्वा सत्यवतीसूनुः कर्मयोगं सनातनम् / मुनीनां भाषितं कृष्णः प्रोवाच सुसमाहितः

முனிவர்கள் உரைத்த சனாதன கர்மயோகத்தை கேட்டபின், சத்தியவதியின் புதல்வன் கிருஷ்ணன் மனத்தை நன்கு ஒருமைப்படுத்தி உரைத்தான்।

Verse 143

य इमं पठते नित्यं संवादं कृत्तिवाससः / सनत्कुमारप्रमुखैः सर्वपापैः प्रमुच्यते

சனத்குமாரர் முதலிய முனிவர்கள் உரைத்த க்ருத்திவாசன் (சிவன்) இவ்வுரையாடலை தினமும் பாராயணம் செய்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 144

श्रावयेद् वा द्विजान् शुद्धान् ब्रह्मचर्यपरायणान् / यो वा विचारयेदर्थं स याति परमां गतिम्

தூய இருபிறப்பினருக்கு—பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்தவர்களுக்கு—இந்த உபதேசத்தைச் செவியுறச் செய்வோனும், இதன் பொருளை ஆராய்ந்து மனனம் செய்வோனும் பரமகதியை அடைவான்।

Verse 145

यश्चैतच्छृणुयान्नित्यं भक्तियुक्तो दृढव्रतः / सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्मलोके महीयते

பக்தியுடன் உறுதியான விரதம் கொண்டு இதை நித்தமும் கேட்பவன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பிரம்மலோகத்தில் பெருமை பெறுவான்।

Verse 146

तस्मात् सर्वप्रयत्नेन पठितव्यो मनीषिभिः / श्रोतव्यश्चाथ मन्तव्यो विशेषाद् ब्राह्मणैः सदा

ஆகையால் ஞானிகள் முழு முயற்சியுடன் இதைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; இதைச் செவியுற்று பின்னர் மனனம் செய்ய வேண்டும்—சிறப்பாகவும் எப்போதும் பிராமணர்களால்।