Adhyaya 15

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे चतुर्दशो ऽध्यायः सूत उवाच प्रजाः सृजेति व्यादिष्टः पूर्वं दक्षः स्वयंभुवा / ससर्ज देवान् गन्धर्वान् ऋषींश्चैवासुरोरगान्

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வபாகத்தில் பதினான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் ஸ்வயம்பூ பிரம்மா “பிரஜைகளைப் படை” என ஆணையிட்டபோது தக்ஷன் தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், ரிஷிகள், மேலும் அசுரர்கள் மற்றும் நாகர்களைச் சிருஷ்டித்தான்।

Verse 2

यदास्य सृजमानस्य न व्यवर्धन्त ताः प्रजाः / तदा ससर्ज भूतानि मैथुनेनैव धर्मतः

அவன் படைத்துக் கொண்டிருந்தபோதும் அந்தப் பிரஜைகள் பெருகாததால், தர்மத்தின்படி மைதுனத்தின் வழியே உயிர்களைப் படைத்தான்।

Verse 3

असिक्न्यां जनयामास वीरणस्य प्रजापतेः / सुतायां धर्मयुक्तायां पुत्राणां तु सहस्त्रकम्

பிரஜாபதி வீரணனின் தர்மமிகு மகள் அசிக்னியில் தக்ஷன் ஆயிரம் புதல்வர்களை உண்டாக்கினான்।

Verse 4

तेषु पुत्रेषु नष्टेषु मायया नारदस्य सः / षष्टिं दक्षो ऽसृजत् कन्या वैरण्यां वै प्रजापतिः

நாரதரின் மாயையால் அந்தப் புதல்வர்கள் அழிந்தபோது, அந்தப் பிரஜாபதி தக்ஷன் வைரண்யாவில் அறுபது மகள்களைப் படைத்தான்।

Verse 5

ददौ स दश धर्माय कश्यपाय त्रयोदश / विंशत् सप्त च सोमाय चतस्त्रो ऽरिष्टनेमिने

அவன் பத்து மகள்களை தர்மனுக்கும், பதின்மூன்றை கஷ்யபருக்கும், இருபத்தேழை சோமனாகிய சந்திரனுக்கும், நான்கை அரிஷ்டநேமிக்கும் அளித்தான்।

Verse 6

द्वे चैव बहुपुत्राय द्वे कृशाश्वाय धीमते / द्वे चैवाङ्गिरसे तद्वत् तासां वक्ष्ये ऽथ निस्तरम्

பஹுபுத்ரருக்கு இரண்டு (மகள்கள்), ஞானமிக்க க்ருஷாஷ்வருக்கு இரண்டு, அதுபோல அங்கிரஸருக்கும் இரண்டு அளிக்கப்பட்டன. இப்போது அவர்களின் வம்சவரிசையை முறையாக விளக்குகிறேன்.

Verse 7

अरुन्धती वसुर्जामी लम्बा भानुर्मरुत्वती / संकल्पा च मुहूर्ता च साध्या विश्वा च भामिनी

அருந்ததி, வசு, ஜாமீ, லம்பா, பானு, மருத்வதி, சங்கல்பா, முஹூர்த்தா, சாத்யா, விஷ்வா, பாமினி—இவையே அவளின் புனித நாமங்கள்.

Verse 8

धर्मपत्न्यो दश त्वेतास्तासां पुत्रान् निबोधत / विश्वाया विश्वदेवास्तु साध्या साध्यानजीजनत्

இவர்கள் தர்மனின் பத்து மனைவியர்; இப்போது அவர்களின் புதல்வர்களை அறிக. விஷ்வாவிலிருந்து விஷ்வதேவர்கள் பிறந்தனர்; சாத்யாவிலிருந்து சாத்யர்கள் தோன்றினர்.

Verse 9

मरुत्वन्तो मरुत्वत्यां वसवो ऽष्टौ वसोः सुताः / भानोस्तु भानवश्चैव मुहूर्ता वै मुहूर्तजाः

மருத்வதியிலிருந்து மருத்வந்தர்கள் பிறந்தனர்; வசுவிலிருந்து எட்டு வசுக்கள் புதல்வர்களாகத் தோன்றினர். பானுவிலிருந்து பானவர்கள்; முஹூர்த்தாவிலிருந்து முஹூர்த்தர்கள் பிறந்தனர்.

Verse 10

लम्बायाश्चाथ घोषो वै नागवीथी तु जामिजा / पृथिवीविषयं सर्वमरुन्दत्यामजायत / संकल्पायास्तु संकल्पो धर्मपुत्रा दश स्मृताः

லம்பாவிலிருந்து கோஷன் பிறந்தான்; ஜாமீஜாவிலிருந்து நாகவீதீ பிறந்தாள். அருந்ததியிலிருந்து பூமியின் ஆளுமைச் சுற்றளவு முழுதும் தோன்றியது. சங்கல்பாவிலிருந்து சங்கல்பன் பிறந்தான்—இவர்கள் தர்மனின் பத்து புதல்வர்கள் என நினைவுகூரப்படுகின்றனர்.

Verse 11

आपो ध्रुवश्च सोमश्च धरश्चैवानिलो ऽनलः / प्रत्यूषश्च प्रभासश्च वसवो ऽष्टौ प्रकीर्तिताः

ஆப, த்ருவ, சோம, தர, அனில, அனல, பிரத்யூஷ, பிரபாச—இவர்கள் எட்டு வசுக்கள் எனப் புகழப்படுகின்றனர்; உலகைத் தாங்கும் தெய்வங்கள்.

Verse 12

आपस्य पुत्रो वैतण्ड्यः श्रमः श्रान्तो धुनिस्तथा / ध्रुवस्य पुत्रो भगवान् कालो लोकप्रकालनः

ஆபனிடமிருந்து வைதண்ட்யன்; மேலும் ஸ்ரம, ஸ்ராந்த, துனி ஆகியோர் பிறந்தனர். த்ருவனிடமிருந்து பகவான் காலன் பிறந்தான்; அவன் உலகங்களை ஒழுங்குபடுத்தி அளவிடுபவன்.

Verse 13

सोमस्य भगवान् वर्चा धरस्य द्रविणः सुतः / पुरोजवो ऽनिलस्य स्यादविज्ञातगतिस्तथा

சோமனுக்கு ‘வர்ச்சா’ (ஒளிர்வு) என்ற தெய்வப் பெயர். தரனுக்கு ‘த்ரவிண-சுத’ என்று கூறப்படுகிறது. அனிலனுக்கு ‘புரோஜவ’ என்றும் ‘அவிஞ்ஞாத-கதி’ என்றும் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 14

कुमारो ह्यनलस्यासीत् सेनापतिरिति स्मृतः / देवलो भगवान् योगी प्रत्यूषस्याभवत् सुतः / विश्वकर्मा प्रभासस्य शिल्पकर्ता प्रजापतिः

அனலனின் மகன் குமாரன்; அவன் தேவர்களின் சேனாபதி என நினைக்கப்படுகிறான். பிரத்யூஷனின் மகன் பகவான் யோகி தேவலன். பிரபாசனின் மகன் விஸ்வகர்மா—சிற்பகர்த்தா பிரஜாபதி, தெய்வக் கலைஞன்.

Verse 15

अदितिर्दितिर्दनुस्तद्वदरिष्टा सुरसा तथा / सुरभिर्विनता चैव ताम्र क्रोधवशा इरा / कद्रुर्मुनिश्च धर्मज्ञा तत्पुत्रान् वै निबोधत

அதிதி, திதி, தனு; அதுபோல அரிஷ்டா, சுரசா; சுரபி, விநதா; தாம்ரா, க்ரோதவசா, இரா, கத்ரூ—தர்மம் அறிந்த முனிவரே, இப்போது அவர்களின் புதல்வர்களையும் அறிந்துகொள்.

Verse 16

अंशो धाता भगस्त्वष्टा मित्रो ऽथ वरुणोर्ऽयमा / विवस्वान् सविता पूषा ह्यंशुमान् विष्णुरेव च

அம்சன், தாதா, பகன், த்வஷ்டா, மித்ரன், வருணன், அர்யமன்; விவஸ்வான், சவிதா, பூஷன், அம்சுமான்—இவர்களே ஆதித்யர்கள்; அவர்களுள் விஷ்ணுவும் உறைவான்.

Verse 17

तुषिता नाम ते पूर्वं चाक्षुषस्यान्तरे मनोः / वैवस्वते ऽन्तरे प्रोक्ता आदित्याश्चादितेः सुताः

முன்னர் சாக்ஷுஷ மனுவின் மன்வந்தரத்தில் அந்த தேவர்கள் ‘துஷிதர்கள்’ என அழைக்கப்பட்டனர். இந்நிகழ் வைவர்ஸ்வத மனுவின் மன்வந்தரத்தில் அவர்கள் அதிதியின் புதல்வர்கள் ‘ஆதித்யர்கள்’ என உரைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 18

दितिः पुत्रद्वयं लेभे कश्यपाद् बलसंयुतम् / हिरण्यकशिपुं ज्येष्ठं हिरण्याक्षं तथापरम्

திதி கஷ்யபரால் வலமிக்க இரண்டு புதல்வர்களைப் பெற்றாள்—மூத்தவன் ஹிரண்யகசிபு, மற்றவன் ஹிரண்யாக்ஷன்.

Verse 19

हिरण्यकशिपुर्दैत्यो महाबलपराक्रमः / आराध्य तपसा देवं ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् / दृष्ट्वालेभेवरान् दिव्यान् स्तुत्वासौ विविधैः स्तवै

மிகுந்த வலமும் வீரமும் உடைய தைத்யன் ஹிரண்யகசிபு, தவத்தால் பரமேஷ்டி தேவன் பிரம்மாவை ஆராதித்தான். அவரை தரிசித்து, பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் போற்றி, தெய்வீக வரங்களைப் பெற்றான்.

Verse 20

अथ तस्य बलाद् देवाः सर्व एव सुरर्षयः / बाधितास्ताडिता जग्मुर्देवदेवं पितामहम्

அப்போது அவனுடைய வலத்தால் துன்புறுத்தப்பட்டும் அடிக்கப்பட்டும், எல்லா தேவர்களும் தேவரிஷிகளும்—அனைவரும்—தேவர்களின் தேவனாகிய பிதாமஹன் பிரம்மாவிடம் சரணடைந்தனர்.

Verse 21

शरण्यं शरणं देवं शंभुं सर्वजगन्मयम् / ब्रह्माणं लोककर्तारं त्रातारं पुरुषं परम् / कूटस्थं जगतामेकं पुराणं पुरुषोत्तमम्

அனைவருக்கும் அடைக்கலமான தேவன்—சம்பு—முழு உலகமெங்கும் நிறைந்தவன்; பிரம்மாவாக உலகங்களைப் படைக்கும் கர்த்தா, காப்பவன், பரமபுருஷன்; அசையாத கూటஸ்தன், எல்லோருக்கும் ஒரே ஆதாரம், ஆதிபுருஷோத்தமன்—அவனையே நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 22

स याचितो देववरैर्मुनिभिश्च मुनीश्वराः / सर्वदेवहितार्थाय जगाम कमलासनः

தேவர்களில் சிறந்தவர்களும் முனிவர்களும்—முனீஸ்வரர்களே—வேண்டியபோது, எல்லா தேவர்களின் நலனுக்காக தாமரையாசனன் பிரம்மா புறப்பட்டான்।

Verse 23

संस्तूयमानः प्रणतैर्मुनीन्द्रैरमरैरपि / क्षीरोदस्योत्तरं कूलं यत्रास्ते हरिरीश्वरः

வணங்கிய முனிவர்களாலும் தேவர்களாலும் இடையறாது போற்றப்பட்டவனாக, அவன் பாற்கடலின் வடகரையை அடைந்தான்; அங்கே ஈஸ்வரன் ஹரி வாசம் செய்கிறான்।

Verse 24

दृष्ट्वा देवं जगद्योनिं विष्णुं विश्वगुरुं शिवम् / ववन्दे चरणौ मूर्ध्ना कृताञ्जलिरभाषत

உலகின் கருவான தேவன்—விஷ்ணு, உலககுரு, சிவஸ்வரூபன்—அவரைக் கண்டு, அவன் தலையால் அவரது திருவடிகளை வணங்கி, கைகூப்பி உரைத்தான்।

Verse 25

ब्रह्मोवाच त्वं गतिः सर्वभूतानामनन्तो ऽस्यखिलात्मकः / व्यापी सर्वामरवपुर्महायोगी सनातनः

பிரம்மா கூறினார்: நீயே எல்லா உயிர்களுக்கும் கதி, பரம அடைக்கலம்—அனந்தன், இவ்வகில உலகின் ஆத்மஸ்வரூபன். அனைத்திலும் நிறைந்தவன், எல்லா தேவர்களின் வடிவமாய் விளங்குபவன், நீ சனாதன மகாயோகி.

Verse 26

त्वमात्मा सर्वभूतानां प्रधानं प्रकृतिः परा / वैराग्यैश्वर्यनिरतो रागातीतो निरञ्जनः

நீயே எல்லா உயிர்களின் ஆத்மா; நீயே பிரதானமும் பராப்ரகிருதியும். வைராக்யமும் ஐஸ்வர்யமும் நிறைந்தவனாய், பற்றற்றவனாய், முற்றிலும் நிரஞ்சனன்.

Verse 27

त्वं कर्ता चैव भर्ता च निहन्ता सुरविद्विषाम् / त्रातुमर्हस्यनन्तेश त्राता हि परमेश्वरः

நீயே செய்பவனும் காப்பவனும்; தேவர்களை வெறுப்போரைக் கொல்லும் வீரனும். ஓ அனந்தேசா, எங்களை அருளால் காக்க வேண்டும்; பரமேஸ்வரனே உண்மையான த்ராதா.

Verse 28

इत्थं स विष्णुर्भगवान् ब्रह्मणा संप्रबोधितः / प्रोवाचोन्निद्रपद्माक्षः पीतवासासुरद्विषः

இவ்வாறு பிரம்மனால் எழுப்பப்பட்ட பகவான் விஷ்ணு உரைத்தார்—நித்திரை நீங்கி முழுதும் மலர்ந்த தாமரைநேத்திரன், பீதாம்பரன், அசுரவிரோதி.

Verse 29

किमर्थं सुमहावीर्याः सप्रजापतिकाः सुराः / इमं देशमनुप्राप्ताः किं वा कार्यं करोमि वः

மிகுந்த வீரியமுடைய தேவர்களே, பிரஜாபதிகளுடன் நீங்கள் இந்நாட்டிற்கு எதற்காக வந்தீர்கள்? மேலும் உங்களுக்காக நான் என்ன காரியம் செய்ய வேண்டும்?

Verse 30

देवा ऊचुः हिरण्यकशिपुर्नाम ब्रह्मणो वरदर्पितः / बाधते भगवन् दैत्यो देवान् सर्वान् सहर्षिभिः

தேவர்கள் கூறினர்—ஓ பகவனே! பிரம்மாவின் வரத்தால் அகந்தை கொண்ட ஹிரண்யகசிபு என்னும் தைத்யன், ரிஷிகளுடன் கூடிய எல்லாத் தேவர்களையும் துன்புறுத்துகிறான்.

Verse 31

अवध्यः सर्वभूतानां त्वामृते पुरुषोत्तम / हन्तुमर्हसि सर्वेषां त्वं त्रातासि जगन्मय

ஓ புருஷோத்தமா! உம்மைத் தவிர எல்லா உயிர்களிலும் உண்மையில் எவரும் அவத்யர் அல்லர்; ஆனால் அனைவரின் நலனுக்காக தீயவர்களைத் தண்டித்து அழிக்கத் தகுதியானவர் நீரே, ஏனெனில் நீர் உலகமெங்கும் நிறைந்து காப்பவர்.

Verse 32

श्रुत्वा तद्दैवतैरुक्तं स विष्णुर्लोकभावनः / वधाय दैत्यमुख्यस्य सो ऽसृजत् पुरुषं स्वयम्

தேவர்கள் கூறியதை கேட்ட உலகங்களைப் பேணும் விஷ்ணு, தைத்யர்களின் முதல்வனை வதைக்கத் தாமே ஒரு தெய்வீகப் புருஷனை வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 33

मेरुपर्वतवर्ष्माणं घोररूपं भयानकम् / शङ्खचक्रगदापाणिं तं प्राह गरुडध्वजः

அப்போது சங்கம், சக்கரம், கதையைத் தாங்கிய கருடத்வஜன், மேருமலை போன்ற பெருந்தேகமும் அச்சமூட்டும் கொடிய வடிவமும் கொண்ட அந்தப் புருஷனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 34

हत्वा तं दैत्यराजं त्वं हिरण्यकशिपुं पुनः / इमं देशं समागन्तुं क्षिप्रमर्हसि पौरुषात्

அந்த தைத்யராஜன் ஹிரண்யகசிபுவை வதைத்து, பின்னர் உன் வீரப் பெருமையால் விரைந்து இந்நாட்டிற்கு மீண்டும் வருதல் உனக்குத் தகும்.

Verse 35

निशम्य वैष्णवं वाक्यं प्रणम्य पुरुषोत्तमम् / महापुरुषमव्यक्तं ययौ दैत्यमहापुरम्

வைஷ்ணவ வாக்கை கேட்ட அவன், புருஷோத்தமனாகிய மகாபுருஷன்—அவ்யக்தன்—அவருக்கு வணங்கி, பின்னர் தைத்யர்களின் மாபெரும் நகரத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 36

विमुञ्चन् भैरवं नादं शङ्खचक्रगदाधरः / आरुह्य गरुडं देवो महामेरुरिवापरः

பயங்கர முழக்கத்தை எழுப்பி, சங்கம்-சக்கரம்-கதை தாங்கிய பகவான் கருடனை ஏறி, மற்றொரு மகாமேருவைப் போலத் தோன்றினார்।

Verse 37

आकर्ण्य दैत्यप्रवरा महामेघरवोपमम् / समाचचक्षिरे नादं तदा दैत्यपतेर्भयात्

மாபெரும் மேகத்தின் இடிமுழக்கத்தைப் போன்ற அந்த நாதத்தை கேட்டதும், தைத்யர்களில் முதன்மையோர் தைத்யபதிக்கான அச்சத்தால் உடனே அதைக் கவனித்தனர்।

Verse 38

असुरा ऊचुः कश्चिदागच्छति महान् पुरुषो देवचोदितः / विमुञ्चन् भैरवं नादं तं जानीमो ऽमरार्दन

அசுரர்கள் கூறினர்—தேவர்களின் தூண்டுதலால் ஒரு மகாபுருஷன் வருகிறான்; பயங்கர நாதம் எழுப்புகிறான்; அவனை நாங்கள் அறிவோம்—அவன் அமரர்களை அழிப்பவன்.

Verse 39

ततः सहासुरवरैर्हिरण्यकशिपुः स्वयम् / संनद्धैः सायुधैः पुत्रैः प्रह्रादाद्यैस्तदा ययौ

அப்போது ஹிரண்யகசிபு தானே அசுரர்களின் முதன்மையோருடன், பிரஹ்லாதன் முதலிய மகன்களோடு, ஆயுதம் தாங்கி போருக்கு அணிவகுத்து புறப்பட்டான்।

Verse 40

दृष्ट्वा तं गरुडासीनं सूर्यकोटिसमप्रभम् / पुरुषं पर्वताकारं नारायणमिवापरम्

கருடனில் அமர்ந்து, கோடி சூரியர்களைப் போல ஒளிரும், மலைப்போன்ற அந்த மகாபுருஷனைப் பார்த்து, அவனை மற்றொரு நாராயணனென எண்ணினர்।

Verse 41

दुद्रुवुः केचिदन्योन्ममूचुः संभ्रान्तलोचनाः / अयं स देवो देवानां गोप्ता नारायणो रिपुः

சிலர் ஓடினர்; சிலர் கலங்கிய கண்களுடன் அச்சத்தில் அலறினர்—“இவனே அந்தத் தேவன்—நாராயணன்—தேவர்களின் காவலன், பகைவர்களின் பகைவன்!”

Verse 42

अस्माकमव्ययो नूनं तत्सुतो वा समागतः / इत्युक्त्वा शस्त्रवर्षाणि ससृजुः पुरुषाय ते / तानि चाशेषतो देवो नाशयामास लीलया

“நம் அவ்யயன்—அல்லது அவன் மகன்—வந்துவிட்டான்!” என்று கூறி அவர்கள் அந்த பரமபுருஷன் மீது ஆயுதமழை பொழிந்தனர்; ஆனால் ஆண்டவன் லீலையாலே அவையனைத்தையும் முற்றிலும் அழித்தான்।

Verse 43

तदा हिरण्यकशिपोश्चत्वारः प्रथितौजसः / पुत्रा नारायणोद्भूतं युयुधुर्मेघनिः स्वनाः / प्रह्रादश्चाप्यनुह्रादः संह्रादो ह्राद एव च

அப்போது ஹிரண்யகசிபுவின் நான்கு மகன்கள்—புகழ்பெற்ற வலிமையுடையோர்—மேக இடிமுழக்கம் போல் கர்ஜித்து, நாராயணனில் இருந்து தோன்றிய அந்த வெளிப்பாட்டுடன் போரிட்டனர்: பிரஹ்லாதன், அனுஹ்லாதன், ஸம்ஹ்லாதன், ஹ்லாதன்।

Verse 44

प्रह्रादः प्राहिणोद् ब्राह्ममनुह्रादो ऽथ वैष्णवम् / संह्रादश्चापि कौमारमाग्नेयं ह्राद एव च

பிரஹ்லாதன் பிராஹ்ம (பிரம்மா-சார்ந்த) அஸ்திரத்தை ஏவினான்; பின்னர் அனுஹ்லாதன் வைஷ்ணவத்தை. ஸம்ஹ்லாதன் கௌமாரத்தை, ஹ்லாதன் ஆக்நேய அஸ்திரத்தை ஏவினான்।

Verse 45

तानि तं पुरुषं प्राप्य चत्वार्यस्त्राणि वैष्णवम् / न शेकुर्बाधितुं विष्णुं वासुदेवं यथा तथा

அந்த பரமபுருஷனை அணைந்தபோதும், அந்த நான்கு வைஷ்ணவ அஸ்திரங்கள் எவ்விதத்திலும் விஷ்ணு—வாசுதேவன்—அவரைத் துன்புறுத்த இயலவில்லை।

Verse 46

अथासौ चतुरः पुत्रान् महाबाहुर्महाबलः / प्रगृह्य पादेषु करैः संचिक्षेप ननाद च

அப்போது அந்த மகாபாகு, மகாபலன் தன் நான்கு புதல்வர்களின் கால்களை கைகளால் பற்றிக் கொண்டு தூரம் எறிந்து, உரக்கக் கர்ஜித்தான்।

Verse 47

विमुक्तेष्वथ पुत्रेषु हिरण्यकशिपुः स्वयम् / पादेन ताडयामास वेगेनोरसि तं बली

புதல்வர்கள் விடுவிக்கப்பட்ட பின், வலிமைமிக்க ஹிரண்யகசிபு தானே மிகுந்த வேகத்துடன் தன் காலால் அவன் மார்பில் அடித்தான்।

Verse 48

स तेन पीडितो ऽत्यर्थं गरुडेन तथाऽशुगः / अदृश्यः प्रययौ तूर्णं यत्र नारायणः प्रभुः / गत्वा विज्ञापयामास प्रवृत्तमखिलं तथा

கருடனால் மிகுந்த துன்புறுத்தப்பட்ட அந்த வேகமுள்ளவன் மறைந்து, உடனே பிரபு நாராயணன் இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்று, நடந்த அனைத்தையும் முறையாக அறிவித்தான்।

Verse 49

संचिन्त्य मनसा देवः सर्वज्ञानमयो ऽमलः / नरस्यार्धतनुं कृत्वा सिंहस्यार्धतनुं तथा

அப்போது அனைத்தையும் அறியும் தூய தேவன் மனத்தில் தியானித்து, தன் உடலின் பாதியை மனிதராகவும் மற்ற பாதியை சிங்கமாகவும் அமைத்தான்।

Verse 50

नृसिंहवपुरव्यक्तो हिरण्यकशिपोः पुरे / आविर्बभूव सहसा मोहयन् दैत्यपुङ्गवान्

ஹிரண்யகசிபுவின் நகரத்தில், முன்பு அவ்யக்தமாக இருந்த நரசிங்க வடிவில் பிரபு திடீரென வெளிப்பட்டு, தைத்யர்களில் முதன்மையானவனை மயக்கினார்।

Verse 51

दंष्ट्राकरालो योगात्मा युगान्तदहनोपमः / समारुह्यात्मनः शक्तिं सर्वसंहारकारिकाम् / भाति नारायणो ऽनन्तो यथा मध्यन्दिने रविः

பற்கள் வெளிப்பட்டு அச்சுறுத்தும், யோகாத்மச்வரூபனாய், யுகாந்தத் தீயைப் போல எரியும்—தன் அனைத்தையும் சங்கரிக்கும் சக்தியை ஏற்று, அனந்த நாராயணன் மதியச் சூரியனைப் போல ஒளிர்கிறான்।

Verse 52

दृष्ट्वा नृसिंहवपुषं प्रह्रादं ज्येष्ठपुत्रकम् / वधाय प्रेरयामास नरसिहस्य सो ऽसुरः

நரசிம்ஹத்தின் ஆவி-உருவம் கொண்ட தன் மூத்த மகன் பிரஹ்லாதனைப் பார்த்த அந்த அசுரன், நரசிம்ஹனிடம் பகை கொண்டு, பிரஹ்லாதனை கொல்லத் தூண்டினான்।

Verse 53

इमं नृसिंहवपुषं पूर्वस्माद् बहुशक्तिकम् / सहैव त्वनुजैः सर्वैर्नाशयाशु मयेरितः

“முன்பைவிட மிகுந்த சக்தியுடைய இந்த நரசிம்ஹ-உடலுடையவனை, அவனுடைய இளைய துணையர்களுடன் சேர்த்து உடனே அழித்துவிடுங்கள்; இது என் ஆணை.”

Verse 54

तत्संनियोगादसुरः प्रह्रादो विष्णुमव्ययम् / युयुधे सर्वयत्नेन नरसिंहेन निर्जितः

அந்த விதிச் சேர்க்கையால் அசுரன் பிரஹ்லாதன் அழிவற்ற விஷ்ணுவுடன் முழு முயற்சியுடன் போரிட்டான்; ஆனால் நரசிம்ஹனால் அவன் வெல்லப்பட்டான்।

Verse 55

ततः संचोदितो दैत्यो हिरण्याक्षस्तदानुजः / ध्यात्वा पशुपतेरस्त्रं ससर्ज च ननाद च

அப்போது தூண்டப்பட்ட தைத்யன் ஹிரண்யாக்ஷன்—தன் இளைய சகோதரனுடன்—பசுபதி (சிவன்) அஸ்திரத்தைத் தியானித்து அதை ஏவினான்; மேலும் உரக்க கர்ஜித்தான்।

Verse 56

तस्य देवादिदेवस्य विष्णोरमिततेजसः / न हानिमकरोदस्त्रं यथा देवस्य शूलिनः

தேவர்களுக்கும் தேவனான அளவற்ற ஒளியுடைய விஷ்ணுவின் மீது அந்த அஸ்திரம் எந்தத் தீங்கும் செய்யவில்லை; திரிசூலதாரியான சிவபெருமான்மீதும் அது தீங்கு செய்யாததுபோலவே.

Verse 57

दृष्ट्वा पराहतं त्वस्त्रं प्रह्रादो भाग्यगौरवात् / मेने सर्वात्मकं देवं वासुदेवं सनातनम्

த்வஷ்ட்ரியின் ஆயுதம் வலியிழந்ததைப் பார்த்துப், தன் பாக்கியத்தின் பெருமையால் பிரஹ்லாதன், சனாதன வாசுதேவனை எல்லா உயிர்களின் உள்ளுறை ஆத்மாவான தேவனென உணர்ந்தான்.

Verse 58

संत्यज्य सर्वशस्त्राणि सत्त्वयुक्तेन चेतसा / ननाम शिरसा देवं योगिनां हृदयेशयम्

எல்லா ஆயுதங்களையும் விட்டு, சத்துவத்தில் நிலைத்த மனத்துடன், யோகிகளின் இதயத்தில் உறையும் அந்தத் தேவனைத் தலைவணங்கி வணங்கினான்.

Verse 59

स्तुत्वा नारायणैः स्तोत्रैः ऋग्यजुः सामसंभवैः / निवार्य पितरं भ्रातृन् हिरण्याक्षं तदाब्रवीत्

ரிக்-யஜுஸ்-சாமம் ஆகியவற்றிலிருந்து பிறந்த ஸ்தோத்திரங்களால் நாராயணனைப் போற்றி, தந்தையையும் சகோதரர்களையும் தடுத்து, அப்போது ஹிரண்யாக்ஷனிடம் கூறினான்.

Verse 60

अयं नारायणो ऽनन्तः शाश्वतो भगवानजः / पुराणपुरुषो देवो महायोगी जगन्मयः

இவரே நாராயணன்—அனந்தன்; நித்தியன், பகவான், அஜன். இவரே ஆதிபுருஷனான தேவன், மகாயோகி, உலகமெங்கும் பரவி உலகமே ஆனவன்.

Verse 61

अयं धाता विधाता च स्वयञ्ज्योतिर्निरञ्जनः / प्रधानपुरुषस्तत्त्वं मूलप्रकृतिरव्ययः

இவர் தாதாவும் விதாதாவும்; தன்னொளியாய் விளங்கும் நிரஞ்சனன். பிரதான–புருஷத் தத்துவத்தின் பரம உண்மை; அழியாத மூலப் பிரகிருதியே இவரே.

Verse 62

ईश्वरः सर्वभूतानामन्तर्यामी गुणातिगः / गच्छध्वमेनं शरणं विष्णुमव्यक्तमव्ययम्

அவர் எல்லா உயிர்களுக்கும் ஈச்வரன்; உள்ளுறை ஆள்பவன்; குணங்களைத் தாண்டியவன். அவரிடமே சரணடையுங்கள்—அவ்யக்தனும் அழியாதவனுமான விஷ்ணுவிடம்.

Verse 63

एवमुक्ते सुदुर्बुद्धिर्हिरण्यकशिपुः स्वयम् / प्रोवाच पुत्रमत्यर्थं मोहितो विष्णुमायया

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, மிகத் தீய புத்தியுடைய ஹிரண்யகசிபு தானே—விஷ்ணுவின் மாயையால் மயங்கித்—தன் மகனிடம் நீளமாகப் பேசினான்.

Verse 64

अयं सर्वात्मना वध्यो नृसिंहो ऽल्पपराक्रमः / समागतो ऽस्मद्भवनमिदानीं कालचोदितः

‘இந்த நரசிம்ஹனைத் தயக்கமின்றி கொல்ல வேண்டும்; அவன் வலிமை சிறிது. காலத்தின் தூண்டுதலால் இப்போது நம் இல்லத்திற்கே வந்துள்ளான்.’

Verse 65

विहस्य पितरं पुत्रो वचः प्राह महामतिः / मा निन्दस्वैनमीशानं भूतानामेकमव्ययम्

தந்தையை நோக்கி புன்னகைத்து, மகாமதி மகன் கூறினான்—‘அவரை இகழாதீர்; அவர் ஈசானன், எல்லா உயிர்களுக்கும் ஒரே அழியாத ஆண்டவன்.’

Verse 66

कथं देवो महादेवः शाश्वतः कालवर्जितः / कालेन हन्यते विष्णुः कालात्मा कालरूपधृक्

காலத்தைத் தாண்டிய நித்திய மகாதேவன் எவ்வாறு இருக்க, காலாத்மாவும் காலரூபம் தரித்தவனுமான விஷ்ணு காலத்தால் அழிக்கப்படுவான் என்று எப்படிச் சொல்லப்படுகிறது?

Verse 67

ततः सुवर्णकशिपुर्दुरात्मा विधिचोदितः / निवारितो ऽपि पुत्रेण युयोध हरिमव्ययम्

அப்போது தீய மனமுடைய சுவர்ணகசிபு விதியின் தூண்டுதலால், தன் மகன் தடுத்தும், அழிவற்ற ஹரியுடன் போரிட்டான்।

Verse 68

संरक्तनयनो ऽन्तो हिरण्यनयनाग्रजम् / नखैर्विदारयामास प्रह्रादस्यैव पश्यतः

தர்மக் கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன், தூணுக்குள் இருந்த இறைவன், பிரஹ்லாதன் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, ஹிரண்யநயனனின் மூத்தவரை தன் நகங்களால் கிழித்தான்।

Verse 69

हते हिरण्यकशिपौ हिरण्याक्षो महाबलः / विसृज्य पुत्रं प्रह्रादं दुद्रुवे भयविह्वलः

ஹிரண்யகசிபு கொல்லப்பட்டபோது, மாபெரும் வலிமையுடைய ஹிரண்யாக்ஷன் பயத்தால் கலங்கி, தன் மகன் பிரஹ்லாதனை விட்டுவிட்டு ஓடினான்।

Verse 70

अनुह्रादादयः पुत्रा अन्ये च शतशो ऽसुराः / नृसिंहदेहसंभूतैः सिंहैर्नोता यमालयम्

அனுஹ்ராதன் முதலிய மகன்களும், இன்னும் நூற்றுக்கணக்கான அசுரர்களும், நரசிம்மனின் உடலிலிருந்து தோன்றிய சிங்கங்களால் துரத்தப்பட்டு யமலோகத்துக்கு இட்டுச் செல்லப்பட்டனர்।

Verse 71

ततः संहृत्य तद्रूपं हरिर्नारायणः प्रभुः / स्वमेव परमं रूपं ययौ नारायणाह्वयम्

அப்போது ஆண்டவன் ஹரி—நாராயணன்—அந்த ஏற்றுக் கொண்ட வடிவைச் சுருக்கி, ‘நாராயண’ எனப் புகழப்படும் தன் பரம ஸ்வரூபத்திற்கே மீண்டும் சென்றான்।

Verse 72

गते नारायणे दैत्यः प्रह्रादो ऽसुरसत्तमः / अभिषेकेण युक्तेन हिरण्याक्षमयोजयत्

நாராயணன் புறப்பட்ட பின், அசுரர்களில் சிறந்த தைத்யன் பிரஹ்லாதன் முறையாக அபிஷேகம் செய்து ஹிரண்யாக்ஷனை அரசாட்சியில் அமர்த்தினான்।

Verse 73

स बाधयामास सुरान् रणे जित्वा मुनीनपि / लब्ध्वान्धकं महापुत्रं तपसाराध्य शङ्करम्

அவன் போரில் தேவர்களை வென்று அவர்களைத் துன்புறுத்தினான்; முனிவர்களையும் கூட வாட்டினான். மேலும் தவத்தால் சங்கரனை ஆராதித்து மகாபுத்திரன் அந்தகனைப் பெற்றான்।

Verse 74

देवाञ्जित्वा सदेवेन्द्रान् बध्वाच धरणीमिमाम् / नीत्वा रसातलं चक्रे वन्दीमिन्दीवरप्रभाम्

இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்களை வென்று, அவன் இந்தப் பூமியைப் பிணைத்தான்; அவளை ரசாதலத்திற்குக் கொண்டு சென்று, தாமரை நிற ஒளியுடைய தரணியைப் போலவே கைதியாக்கினான்।

Verse 75

ततः सब्रह्मका देवाः परिम्लानमुखश्रियः / गत्वा विज्ञापयामासुर्विष्णवे हरिमन्दिरम्

அப்போது பிரம்மாவுடன் கூடிய தேவர்கள், முக ஒளி மங்கித் திகழ, ஹரியின் ஆலயத்திற்குச் சென்று விஷ்ணுவிடம் பணிவுடன் விண்ணப்பம் செய்தார்கள்।

Verse 76

स चिन्तयित्वा विश्वात्मा तद्वधोपायमव्ययः / सर्वेदेवमयं शुभ्रं वाराहं वपुरादधे

அழிவிலா உலகாத்மன் சிந்தித்து அவனை வதைக்கும் வழியை வகுத்தான்; பின்னர் எல்லாத் தேவர்களும் நிறைந்த, ஒளிவீசும் வராக வடிவை அணிந்தான்।

Verse 77

गत्वा हिरण्यनयनं हत्वा तं पुरुषोत्तमः / दंष्ट्रयोद्धारयामास कल्पादौ धरणीमिमाम्

ஹிரண்யநயனனை அணுகி அவனை வதைத்து, புருஷோத்தமன் கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் தன் தந்தங்களால் இப்பூமியையே உயர்த்தினான்।

Verse 78

त्यक्त्वा वराहसंस्थानं संस्थाप्य च सुरद्विजान् स्वामेव प्रकृतिं दिव्यां ययौ विष्णुः परं पदम्

வராக உடலை விட்டு, தேவர்களையும் இருபிறப்பினரையும் தத்தம் ஒழுங்கில் நிறுவி, விஷ்ணு தன் தெய்வீகப் பிரக்ருதிக்குத் திரும்பி பரமபதத்தை அடைந்தான்।

Verse 79

तस्मिन् हते ऽमररिपौ प्रह्रादौ विष्णुतत्परः / अपालयत् स्वकंराज्यं भावं त्यक्त्वा तदाऽसुरम्

தேவர்களின் பகைவன் கொல்லப்பட்டபோது, விஷ்ணுவில் முழுமையாக ஈடுபட்ட பிரஹ்லாதன் அசுரப் பண்பை விட்டு தன் அரசை காத்தான்।

Verse 80

इयाज विधिवद् देवान् विष्णोराराधने रतः / निः सपत्नं तदा राज्यं तस्यासीद् विष्णुवैभवात्

அவன் விதிப்படி தேவர்களை யஜித்து, விஷ்ணு ஆராதனையில் எப்போதும் ஈடுபட்டான்; விஷ்ணுவின் வைபவத்தால் அவன் அரசு அப்போது போட்டியற்ற அமைதியடைந்தது।

Verse 81

ततः कदाचिदसुरो ब्राह्मणं गृहमागतम् / तापसं नार्चयामास देवानां चैव मायया

அப்போது ஒருமுறை அந்த அசுரன் மாயைமோகத்தால் மயங்கி, தன் வீட்டிற்கு வந்த பிராமணத் தபஸ்வியை வணங்கி உபசரிக்கவில்லை; அதே மயக்கத்தால் தேவர்களையும் அவமதித்தான்।

Verse 82

स तेन तापसो ऽत्यर्थं मोहितेनावमानितः / शशापासुरराजानं क्रोधसंरक्तलोचनः

அந்த மிக மயங்கியவனால் கடுமையாக அவமதிக்கப்பட்ட தபஸ்வியின் கண்கள் கோபத்தால் சிவந்தன; அவர் அசுரர்களின் அரசனைச் சபித்தார்।

Verse 83

यत्तद्वलं समाश्रित्य ब्राह्मणानवमन्यसे / सा भक्तिर्वैष्णवी दिव्या विनाशं ते गमिष्यति

எந்த (வெறும்) வலிமையை நம்பி நீ பிராமணர்களை இகழ்கிறாயோ, அந்த தெய்வீக வைஷ்ணவ பக்தியே உன்னை அழிவிற்கு இட்டுச் செல்லும்।

Verse 84

इत्युक्त्वा प्रययौ तूर्णं प्रह्रादस्य गृहाद् द्विजः / मुमोह राज्यसंसक्तः सो ऽपि शापबलात् ततः

இவ்வாறு கூறி அந்த இருபிறப்பான் பிரஹ்லாதனின் இல்லத்திலிருந்து விரைந்து சென்றான். பின்னர் அந்த சாபத்தின் வலிமையால் அரசாட்சியில் பற்றுடைய பிரஹ்லாதனும் மயக்கமடைந்தான்।

Verse 85

बाधयामास विप्रेन्द्रान् न विवेद जनार्दनम् / पितुर्वधमनुस्मृत्य क्रोधं चक्रे हरिं प्रति

அவன் உயர்ந்த பிராமண முனிவர்களைத் துன்புறுத்தத் தொடங்கினான்; அருகிலிருந்த ஜனார்தனனை (பெருமானை) உணரவில்லை. தந்தை வதையின் நினைவால் ஹரியின்மேல் கோபத்தை எழுப்பினான்।

Verse 86

तयोः समभवद् युद्धं सुघोरं रोमहर्षणम् / नारायणस्य देवस्य प्रह्रादस्यामरद्विषः

அவ்விருவரிடையே மிகக் கொடிய, ரோமஞ்சமூட்டும் போர் எழுந்தது—தேவேசன் நாராயணனுக்கும் அமரர்க்கு பகைவனான அசுரன் பிரஹ்லாதனுக்கும் இடையில்।

Verse 87

कृत्वा तु सुमहद् युद्धं विष्णुना तेन निर्जितः / पुर्वसंस्कारमाहात्म्यात् परस्मिन् पुरुषे हरौ / संजातं तस्य विज्ञानं शरण्यं शरणं ययौ

மிகப் பெரிய போரைச் செய்து அவன் அந்த விஷ்ணுவால் தோற்கடிக்கப்பட்டான். ஆயினும் பூர்வஸம்ஸ்காரத்தின் மகிமையால் பரமபுருஷன் ஹரியைப் பற்றிய தெளிவு அவனுள் எழ, சரண்யனான அந்தச் சரணத்தையே சரணடைந்தான்।

Verse 88

ततः प्रभृति दैत्येन्द्रो ह्यनन्यां भक्तिमुद्वहन् / नारायणे महायोगमवाप पुरुषोत्तमे

அதன்பின் தைத்யேந்திரன் ஒருமுக பக்தியைத் தாங்கி, புருஷோத்தமன் நாராயணனில் மகாயோகத்தை அடைந்தான்।

Verse 89

हिरण्यकशिपोः पुत्रे योगसंसक्तचेतसि / अवाप तन्महद् राज्यमन्धको ऽसुरपुङ्गवः

இரண்யகசிபுவின் மகனின் மனம் யோகத்தில் ஒன்றியபோது, அசுரர்களில் முதன்மையான அந்தகன் அந்தப் பெரும் அரசை அடைந்தான்।

Verse 90

हिरण्यनेत्रतनयः शंभोर्देहसमुद्भवः / मन्दरस्थामुमां देवीं चकमे पर्वतात्मजाम्

இரண்யநேத்ரனின் மகன்—சம்புவின் உடலிலிருந்து தோன்றியவன்—மந்தர மலையில் உறையும் மலைமகள் தேவியான உமையை விரும்பினான்।

Verse 91

पुरा दारुवने पुण्ये मुनयो गृहमेधिनः / ईश्वराराधनार्थाय तपश्चेरुः सहस्त्रशः

முன்னொரு காலத்தில் புனிதமான தாருவனத்தில் இல்லற முனிவர்கள்—ஆயிரக்கணக்கில்—ஈசுவரனை ஆராதிக்கத் தவம் செய்தனர்।

Verse 92

ततः कदाचिन्महति कालयोगेन दुस्तरा / अनावृष्टिरतीवोग्रा ह्यासीद् भूतविनाशिनी

பின்னர் ஒருகாலத்தில் மகத்தான காலயோகத்தால் கடக்க இயலாத, மிகக் கொடிய மழையின்மை ஏற்பட்டது; அது உயிர்களை அழிப்பதாயிற்று।

Verse 93

समेत्य सर्वे मुनयो गौतमं तपसां निधिम् / अयाचन्त क्षुधाविष्टा आहारं प्राणधारणम्

அப்போது எல்லா முனிவரும் ஒன்றுகூடி, தவத்தின் நிதியான கௌதமனை அணுகி, பசியால் வாடி உயிர் தாங்க உணவை வேண்டினர்।

Verse 94

स तेभ्यः प्रददावन्नं मृष्टं बहुतरं बुधः / सर्वे बुबुजिरे विप्रा निर्विशङ्केन चेतसा

அப்போது அந்த ஞானி அவர்களுக்கு சுவையுடன் நன்றாகச் சமைத்த மிகுந்த உணவை அளித்தான்; எல்லா பிராமண முனிவரும் ஐயமின்றி உண்டனர்।

Verse 95

गते तु द्वादशे वर्षे कल्पान्त इव शङ्करी / बभूव वृष्टिर्महती यथापूर्वमभूज्जगत्

பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கடந்தபின், சங்கரீ—கல்பாந்தத்தின் ஆற்றலைப் போல—மிகுந்த மழையைப் பொழியச் செய்தாள்; உலகம் முன்புபோல் ஆனது।

Verse 96

ततः सर्वे मुनिवराः समामन्त्र्य परस्परम् / महर्षि गौतमं प्रोचुर्गच्छाम इति वेगतः

அப்போது எல்லா முனிவர்களும் ஒருவருடன் ஒருவர் ஆலோசித்து மகரிஷி கௌதமரிடம்— “செல்வோம்” என்று கூறி, விரைவாகப் புறப்பட்டனர்।

Verse 97

निवारयामास च तान् कञ्चित् कालं यथासुखम् / उषित्वा मद्गृहे ऽवश्यं गच्छध्वमिति पण्डिताः

அவர் அவர்களை சில காலம் மரியாதையுடன் தடுத்து, சுகமாகத் தங்கச் செய்தார். “என் இல்லத்தில் நிச்சயமாகத் தங்கி, பின்னர் புறப்படுங்கள்” என்று அறிவாளிகளிடம் கூறினார்।

Verse 98

ततो मायामयीं सृष्ट्वा कृशां गां सर्व एव ते / समीपं प्रापयामासुगौतमस्य महात्मनः

பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் மாயையால் ஒல்லியான ஒரு பசுவை உருவாக்கி, அதை மகாத்மா கௌதமரின் அருகே கொண்டு வந்தனர்।

Verse 99

सो ऽनुवीक्ष्य कृपाविष्टस्तस्याः संरक्षणोत्सुकः / गोष्ठे तां बन्धयामास स्पृष्टमात्रा ममार सा

அவளை மீண்டும் பார்த்ததும் அவர் கருணையால் நிறைந்து, காக்க விரும்பி தொழுவத்தில் கட்டினார்; ஆனால் தொடுதல்மாத்திரத்தில் அவள் இறந்தாள்।

Verse 100

स शोकेनाभिसंतप्तः कार्याकार्यं महामुनिः / न पश्यति स्म सहसा तादृशं मुनयो ऽब्रुवन्

துயரால் எரிந்த அந்த மகாமுனி உடனே செய்யவேண்டியது, செய்யக்கூடாதது எது என்று அறியவில்லை; அவரை அந்நிலையில் கண்ட முனிவர்கள் பேசினர்।

Verse 101

गोवध्येयं द्विजश्रेष्ठ यावत् तव शरीरगा / तावत् ते ऽन्नं न भोक्तव्यं गच्छामो वयमेव हि

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! உன் உடலில் கோவதைப் பாவம் தங்கியிருக்கும் வரை நீ அன்னம் உண்ணக் கூடாது; நாங்களே உன்னை விட்டுப் புறப்படுகிறோம்।

Verse 102

तेन ते मुदिताः सन्तो देवदारुवनं शुभम् / जग्मुः पापवशं नीतास्तपश्चर्तुं यथा पुरा

அதனால் மகிழ்ந்த அந்த புனிதர்கள், பாவத்தின் ஆட்பாட்டால் இட்டுச் செல்லப்பட்டவர்களாய், முன்புபோல மீண்டும் தவம் செய்யத் திருவுடைய தேவதாரு வனத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 103

स तेषां मायया जातां गोवध्यां गौतमो मुनिः / केनापि हेतुना ज्ञात्वा शशापातीवकोपनः

அவர்களின் மாயையால் ஏற்பட்ட கோவதைப் பாவத்தை ஏதோ காரணத்தால் அறிந்த கௌதம முனிவர், கடும் கோபத்தில் அவர்களைச் சபித்தார்।

Verse 104

भविष्यन्ति त्रयीबाह्या महापातकिभिः समाः / बभूवुस्ते तथा शापाज्जायमानाः पुनः पुनः

அவர்கள் வேதத் திரயத்திற்குப் புறம்பானவர்களாய், மகாபாதகிகளுக்கு ஒப்பானவர்களாவர்; அந்தச் சாபத்தால் அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் பிறந்தனர்।

Verse 105

सर्वे संप्राप्य देवेशं शङ्करं विष्णुमव्ययम् / अस्तुवन् लौकिकैः स्तोत्रैरुच्छिष्टा इव सर्वगौ

அவர்கள் அனைவரும் தேவேசனாகிய அழிவிலா சங்கரனை—அவரே விஷ்ணு—அணுகி, உலகியலான ஸ்தோத்திரங்களால் புகழ்ந்தனர்; எல்லாவகை மாடுகளும் உச்சிஷ்டம் அளிப்பதுபோல்।

Verse 106

देवदेवौ महादेवौ भक्तानामार्तिनाशनौ / कामवृत्त्या महायोगौ पापान्नस्त्रातुमर्हथः

தேவர்களின் தேவனே, இரு மகாதேவரே—பக்தர்களின் துயரை அழிப்பவரே! அருளால் வரம் அளிக்க மனம் திருப்பும் மகாயோகிகளே—எங்களைப் பாவத்திலிருந்து காத்தருள்வீராக।

Verse 107

तदा पार्श्वस्थितं विष्णुं संप्रेक्ष्य वृषभध्वजः / किमेतेषां भवेत् कार्यं प्राह पुण्यैषिणामिति

அப்போது வृषபத்வஜன் (சிவன்) தன் அருகில் நின்ற விஷ்ணுவை நோக்கி—“இப் புண்ணியம் நாடுவோருக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்டான்।

Verse 108

ततः स भगवान् विष्णुः शरण्यो भक्तवत्सलः / गोपतिं प्राह विप्रेन्द्रानालोक्य प्रणतान् हरिः

பின்னர் சரணமளிப்பவர், பக்தவத்ஸலன் ஆகிய பகவான் விஷ்ணு—ஹரி—வணங்கி நிற்கும் தலைசிறந்த பிராமண ரிஷிகளை நோக்கி, கோபதியிடம் உரைத்தார்।

Verse 109

न वेदबाह्ये पुरुषे पुण्यलेशो ऽपि शङ्कर / संगच्छते महादेव धर्मो वेदाद् विनिर्बभौ

ஓ சங்கரா! வேதத்திற்கு அப்பால் நிற்பவனில் புண்ணியத்தின் சிறுதுளியும் நிலைபெறாது. ஓ மகாதேவா! ஏனெனில் தர்மம் வேதத்திலிருந்தே வெளிப்பட்டது।

Verse 110

तथापि भक्तवात्सल्याद् रक्षितव्या महेश्वर / अस्माभिः सर्व एवेमे गन्तारो नरकानपि

ஆயினும், ஓ மகேஸ்வரா! பக்தவாத்ஸல்யத்தால் இவர்களை எல்லோரையும் காக்க வேண்டும்; இல்லையெனில் இங்கே உள்ள நாமெல்லாம் நரகங்களுக்கே செல்ல வேண்டியவர்களாவோம்।

Verse 111

तस्माद् वै वेदबाह्यानां रक्षणार्थाय पापिनाम् / विमोहनाय शास्त्राणि करिष्यामो वृषध्वज

ஆகவே வேதத்திற்கு வெளியே நிற்கும் பாவிகளைக் காக்கவும், அவர்களை வேதமார்க்கத்திலிருந்து மயக்கவும், ஹே வृषத்வஜ (சிவா)! நாங்கள் சாஸ்திரங்களை இயற்றுவோம்।

Verse 112

एवं संबोधितो रुद्रो माधवेन मुरारिणा / चकार मोहशास्त्राणि केशवो ऽपि शिवेरितः

மாதவனாகிய முராரி இவ்வாறு உரைத்தபோது ருத்ரன் மோஹ-சாஸ்திரங்களை இயற்றினான்; சிவன் தூண்ட, கேசவனும் அவற்றை (தெய்வத் திட்டமாக) நடைமுறைக்கு கொண்டுவந்தான்।

Verse 113

कापालं नाकुलं वामं भैरवं पूर्वपश्चिमम् / पञ्चरात्रं पाशुपतं तथान्यानि सहस्त्रशः

காபாலம், நாகுலம், வாமம், பைரவம், கிழக்கு-மேற்கு மரபுகள்; பாஞ்சராத்திரம், பாசுபதம்—மேலும் ஆயிரக்கணக்கான பிற கோட்பாடுகளும்।

Verse 114

सृष्ट्वा तानूचतुर्देवौ कुर्वाणाः शास्त्रचोदितम् / पतन्तो निरये घोरे बहून् कल्पान् पुनः पुनः

அவற்றை உருவாக்கி நான்கு தேவர்கள் கூறினர்—“சாஸ்திரம் தூண்டினாலும் தவறாக நடப்போர், கொடிய நரகத்தில் மீண்டும் மீண்டும் பல கல்பங்கள் வீழ்வர்।”

Verse 115

जायन्तो मानुषे लोके क्षीणपापचयास्ततः / ईश्वराराधनबलाद् गच्छध्वं सुकृतां गतिम् / वर्तध्वं मत्प्रसादेन नान्यथा निष्कृतिर्हि वः

மீண்டும் மனித உலகில் பிறந்து உங்கள் பாவச் சேர்க்கை கரையும்; ஈசுவர ஆராதனையின் வலிமையால் புண்ணியத்தால் கிடைக்கும் நல்வழியை அடைவீர்கள். என் அருளில் நிலைத்திருங்கள்—இதல்லாமல் உங்களுக்கு உண்மையான மீட்பு இல்லை।

Verse 116

एवमीश्वरविष्णुभ्यां चोदितास्ते महर्षयः / आदेशं प्रत्यपद्यन्त शिरसासुरविद्विषोः

இவ்வாறு ஈச்வரன் (சிவன்) மற்றும் விஷ்ணுவின் தூண்டுதலால் அந்த மகரிஷிகள் அசுரவிரோதியின் ஆணையைத் தலைவணங்கி ஏற்றுக்கொண்டனர்।

Verse 117

चक्रुस्ते ऽन्यानि शास्त्राणि तत्र तत्र रताः पुनः / शिष्यानध्यापयामासुर्दर्शयित्वा फलानि तु

அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் பல்வேறு சாஸ்திரங்களில் ஈடுபட்டு பல இடங்களில் பிற நூல்களை இயற்றினர்; அதன் பயன்களை வெளிப்படுத்தி சீடர்களுக்கு கற்பித்தனர்।

Verse 118

मोहयन्त इमं लोकमवतीर्य महीतले / चकार शङ्करो भिक्षां हितायैषां द्विजैः सह

பூமியில் அவதரித்து இவ்வுலகை மயக்கமுறச் செய்து, சங்கரன் இவ்விருபிறப்பாளர்களுடன் அவர்களின் பரம நலனுக்காக பிச்சை வாழ்வை ஏற்றான்।

Verse 119

कपालमालाभरणः प्रेतभस्मावगुण्ठितः / विमोहयंल्लोकमिमं जटामण्डलमण्डितः

கபால மாலையை அணிந்து, பிணச்சாம்பலால் மூடப்பட்டு, பெரும் ஜடாமண்டலத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அவர் இவ்வுலகமெங்கும் மயக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறார்।

Verse 120

निक्षिप्य पार्वतीं देवीं विष्णावमिततेजसि / नियोज्याङ्गभवं रुद्रं भैरवं दुष्टनिग्रहे

அளவற்ற ஒளியுடைய விஷ்ணுவிடம் தேவீ பார்வதியை ஒப்படைத்து, (சிவன்) தன் உடலிலிருந்து தோன்றிய ருத்ரன்—பைரவனை—தீயோரைக் கட்டுப்படுத்த நியமித்தான்।

Verse 121

दत्त्वा नारायणे देवीं नन्दिनं कुलनन्दिनम् / संस्थाप्य तत्र गणपान् देवानिन्द्रपुरोगमान्

தேவியை நாராயணனுக்கு அர்ப்பணித்து, குலத்தின் மகிழ்வான நந்தினையும் அளித்து, அங்கே சிவகணத் தலைவர்களையும் இந்திரன் முதலான தேவர்களையும் நிறுவினார்।

Verse 122

प्रस्थिते ऽथ महादेवे विष्णुर्विश्वतनुः स्वयम् / स्त्रीरूपधारी नियतं सेवते स्म महेश्वरीम्

அப்போது மகாதேவன் புறப்பட்டபின், உலகமே தன் உடலாகிய விஷ்ணு தானே பெண் வடிவம் ஏற்று, நிலையாக மகேஸ்வரியைச் சேவித்தான்।

Verse 123

ब्रह्मा हुताशनः शक्रो यमो ऽन्ये सुरपुङ्गवाः / सिषेविरे महादेवीं स्त्रीवेशं शोभनं गताः

பிரம்மா, ஹுதாசனன் (அக்னி), சக்ரன் (இந்திரன்), யமன் மற்றும் பிற உயர்ந்த தேவர்கள் அழகிய பெண் வேடம் கொண்டு மகாதேவியைச் சேவித்தனர்।

Verse 124

नन्दीश्वरश्च भगवान् शंभोरत्यन्तवल्लभः / द्वारदेशे गणाध्यक्षो यथापूर्वमतिष्ठत

சம்புவுக்கு மிகப் பிரியமான பகவான் நந்தீஸ்வரர், வாயிலிடத்தில் கணாதிபதியாக, முன்புபோலவே நின்றார்।

Verse 125

एतस्मिन्नन्तरे दैत्यो ह्यन्धको नाम दुर्मतिः / आहर्तुकामो गिरिजामाजगामाथ मन्दरम्

இந்நேரத்தில், தீய மனமுடைய அந்தகன் என்னும் தைத்தியன்—கிரிஜையை அபகரிக்க விரும்பி—மந்தர மலைக்கு வந்தான்।

Verse 126

संप्राप्तमन्धकं दृष्ट्वा शङ्करः कालभैरवः / न्यषेधयदमेयात्मा कालरूपधरो हरः

அந்தகன் அணுகி வருவதைக் கண்டு சங்கரன்—காலபைரவன்—அளவிலா இயல்புடைய, காலரூபம் தாங்கிய ஹரன் அவனைத் தடுத்து நிறுத்தினான்।

Verse 127

तयोः समभवद् युद्धं सुघोरं रोमहर्षणम् / शूलेनोरसि तं दैत्यमाजघान वृषध्वजः

இருவருக்கும் இடையில் மிகக் கொடிய, மெய்சிலிர்க்கச் செய்யும் போர் எழுந்தது. அப்போது வृषத்வஜன் (சிவன்) திரிசூலத்தால் அந்த தைத்யனின் மார்பில் தாக்கினான்।

Verse 128

ततः सहस्त्रशो दैत्यः ससर्जान्धकसंज्ञितान् / नन्दिषेणादयो दैत्यैरन्धकैरभिनिर्जिताः

அப்போது அந்த தைத்யன் ஆயிரக்கணக்கில் ‘அந்தக’ எனப்படும் உயிர்களைப் படைத்தான். நந்திஷேணன் முதலியோர் அந்த தைத்ய-அந்தகர்களால் முற்றிலும் அடக்கப்பட்டனர்।

Verse 129

घण्टाकर्णो मेघनादश्चण्डेशश्चण्डतापनः / विनायको मेघवाहः सोमनन्दी च वैद्युतः

கண்டாகர்ணன், மேகநாதன், சண்டேசன், சண்டதாபனன், விநாயகன், மேகவாஹன், சோமநந்தி, வைத்யுதன்—இவர்கள் ருத்ரனின் உக்கிர கணங்களில் (பெயர்பெற்றோர்)।

Verse 130

सर्वे ऽन्धकं दैत्यवरं संप्राप्यातिबलान्विताः / युयुधुः शूलशक्त्यृष्टिगिरिकूटपरश्वधैः

அவர்கள் அனைவரும் பேராற்றலுடன் தைத்யர்களில் சிறந்த அந்தகனை அணுகி, திரிசூலம், சக்தி, ஈட்டி, மலைச்சிகரங்கள் (எறிகணைகளாக), மற்றும் கோடாரிகளால் அவனுடன் போரிட்டனர்।

Verse 131

भ्रामयित्वाथ हस्ताभ्यां गृहीतचरणद्वयाः / दैत्येन्द्रेणातिबलिना क्षिप्तास्ते शतयोजनम्

அப்போது மிகுந்த வலமுடைய தைத்யேந்திரன் இரு கைகளாலும் அவர்களின் இரு பாதங்களையும் பற்றிக் கொண்டு சுழற்றித், முழு நூறு யோஜனை தூரம் எறிந்தான்।

Verse 132

ततो ऽन्धकनिसृष्टास्ते शतशो ऽथ सहस्त्रशः / कालसूर्यप्रतीकाशा भैरवं त्वभिदुद्रुवुः

பின்பு அந்தகன் விடுத்தவர்கள் நூற்றுக்கணக்காகவும், பின்னர் ஆயிரக்கணக்காகவும், காலாந்த சூரியனைப் போல் ஒளிர்ந்து, நேரே பைரவனை நோக்கி பாய்ந்தனர்।

Verse 133

हा हेति शब्दः सुमहान् बभूवातिभयङ्करः / युयोध भैरवो रुद्रः शूलमादाय भीषणम्

‘ஹா! ஹா!’ எனும் மிகப் பயங்கரமான பேரொலி எழுந்தது. அப்போது பைரவ-ருத்ரன் அச்சமூட்டும் திரிசூலத்தை எடுத்துப் போரிட்டான்।

Verse 134

दृष्ट्वान्धकानां सुबलं दुर्जयं तर्जितो हरः / जगाम शरणं देवं वासुदेवमजं विभुम्

அந்தகர்கள் மிக வலிமைமிக்கவர்களும் வெல்ல இயலாதவர்களுமெனக் கண்டு, சவாலுக்குள்ளான ஹரன் (சிவன்) அஜனும் விபுவுமான தேவ வாசுதேவனிடம் சரணடைந்தான்।

Verse 135

सो ऽसृजद् भगवान् विष्णुर्देवीनां शतमुत्तमम् / देवीपार्श्वस्थितो देवो विनाशायामरद्विषाम्

அப்போது பகவான் விஷ்ணு மிகச் சிறந்த நூறு தேவியரை வெளிப்படுத்தினார்; தேவியின் அருகில் நின்ற தேவன் அமரர்களின் பகைவர்களான அசுரர்களை அழிக்கச் செயல்பட்டான்।

Verse 136

तथान्धकसहस्त्रं तु देवीभिर्यमसादनम् / नीतं केशवमाहात्म्याल्लीलयैव रणाजिरे

அவ்வாறே போர்க்களத்தில் தேவியர் கேசவனின் மஹிமை-பிரபாவத்தால் வெறும் லீலையாலேயே அந்தகனின் ஆயிரம் வீரர்களை யமசதனத்துக்கு அனுப்பினர்।

Verse 137

दृष्ट्वा पराहतं सैन्यमन्धको ऽपि महासुरः / पराङ्मुखोरणात् तस्मात् पलायत महाजवः

தன் படை முற்றிலும் நசிந்ததைப் பார்த்த மகாசுரன் அந்தகனும் போரிலிருந்து முகம் திருப்பி மிகுந்த வேகத்துடன் ஓடினான்।

Verse 138

ततः क्रीडां महादेवः कृत्वा द्वादशवार्षिकीम् / हिताय लोके भक्तानामाजगामाथ मन्दरम्

பின்பு மகாதேவன் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் தெய்வீக லீலையை நிகழ்த்தி, உலக நலனுக்கும் பக்தர்களின் அருளுக்கும், மந்தர மலைக்கு வந்தான்।

Verse 139

संप्राप्तमीश्वरं ज्ञात्वा सर्व एव गणेश्वराः / समागम्योपतस्थुस्तं भानुमन्तमिव द्विजाः

ஈஸ்வரன் வந்தடைந்ததை அறிந்து எல்லா கணேஸ்வரரும் கூடிவந்து அவரை வணக்கத்துடன் சேவித்தனர்—ஒளிமிகு சூரியனைச் சுற்றி இருமுறை பிறந்தோர் கூடுவது போல।

Verse 140

प्रविश्य भवनं पुण्यमयुक्तानां दुरासदम् / ददर्श नन्दिनं देवं भैरवं केशवं शिवः

அடக்கமற்றோர்க்கு அணுக இயலாத அந்தப் புனித மாளிகையில் நுழைந்து சிவன் தெய்வ நந்தி, பைரவ, கேசவனைத் தரிசித்தான்।

Verse 141

प्रणामप्रवणं देवं सो ऽनुगृह्याथ नन्दिनम् / आघ्राय मूर्धनीशानः केशवं परिषस्वजे

அப்போது வணக்கத்தில் எப்போதும் பணிந்திருக்கும் அந்த தேவனை (கேசவனை) நோக்கி, நந்தியை அருளி, ஈசானன் (சிவன்) அவன் தலைச்சிகரத்தை அன்புடன் முத்தமிட்டு கேசவனைத் தழுவினான்।

Verse 142

दृष्ट्वा देवी महादेवं प्रीतिविस्फारितेक्षणा / ननाम शिरसा तस्य पादयोरीश्वरस्य सा

மகாதேவனை கண்டதும் தேவியின் கண்கள் மகிழ்ச்சியால் விரிந்தன; பின்னர் அவள் தலை வணங்கி அந்த ஈசுவரனின் திருவடிகளில் பணிந்தாள்।

Verse 143

निवेद्य विजयं तस्मै शङ्करायाथ शङ्करी / भैरवो विष्णुमाहात्म्यं प्रणतः पार्श्वगो ऽवदत्

அந்த வெற்றியை சங்கரனுக்கு அறிவித்த பின், சங்கரியும் (பார்வதியும்) அங்கே இருந்தாள்; பைரவனோ வணங்கி அருகில் நின்று விஷ்ணுவின் மகிமையை உரைத்தான்।

Verse 144

श्रुत्वा तद्विजयं शंभुर्विक्रमं केशवस्य च / समास्ते भगवानीशो देव्या सह वरासने

அந்த வெற்றியையும் கேசவனின் வீரத்தையும் கேட்டதும், பகவான் ஈசன் (சம்பு) தேவியுடன் சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்தான்।

Verse 145

ततो देवगणाः सर्वे मरीचिप्रमुखा द्विजाः / आजग्मुर्मन्दरं द्रुष्टं देवदेवं त्रिलोचनम्

பின்னர் எல்லா தேவர்களும், மரீசி முதலான இருபிறப்புச் சான்றோர்களும், தேவர்களின் தேவனான திரிலோசனன் (சிவன்) தரிசனத்திற்காக மந்தர மலைக்கு வந்தனர்।

Verse 146

येन तद् विजितं पूर्वं देवीनां शतमुत्तमम् / समागतं दैत्यसैन्यमीश्दर्शनवाञ्छया

யாரால் முன்னொரு காலத்தில் தேவியரின் அந்தச் சிறந்த நூற்றுக் குழாம் வெல்லப்பட்டதோ, அவராலேயே இப்போது தைத்ய சேனை ஈசனின் தரிசனத்தை விரும்பி ஒன்று கூடியது।

Verse 147

दृष्ट्वा वरासनासीनं देव्या चन्द्रविभूषणम् / प्रणेमुरादराद् देव्यो गायन्ति स्मातिलालसाः

சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்தும், சந்திரனை ஆபரணமாக அணிந்தும் இருந்த தேவியைப் பார்த்து தேவியர் மரியாதையுடன் வணங்கி, பக்தி வேட்கையால் அவளின் ஸ்தோத்திரங்களைப் பாடத் தொடங்கினர்।

Verse 148

प्रणेमुर्गिरिजां देवीं वामपार्श्वे पिनाकिनः / देवासनगतं देवं नारायणमनामयम्

பினாகி (சிவன்) இடப்புறத்தில் நிற்கும் கிரிஜா தேவியை அவர்கள் வணங்கினர்; மேலும் தெய்வாசனத்தில் அமர்ந்த, துன்பமற்ற நாராயணனையும் பணிந்தனர்।

Verse 149

दृष्ट्वा सिंहासनासीनं देव्या नारायणेन च / प्रणम्य देवमीशानं पृष्टवत्यो वराङ्गनाः

தேவியும் நாராயணனும் உடன் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்த ஈசானனைப் பார்த்து அந்த உயர்ந்த மகளிர் வணங்கி, பின்னர் அவரிடம் கேள்விகளை முன்வைத்தனர்।

Verse 150

कन्या ऊचुः कस्त्वं विभ्राजसे कान्त्या केयं बालरविप्रभा / को ऽन्वयं भ्ति वपुषा पङ्कजायतलोचनः

கன்னியர் கூறினர்—இத்தகைய ஒளியுடன் பிரகாசிப்பவர் நீங்கள் யார்? புதிதாக உதிக்கும் சூரியனைப் போன்ற கதிரொளியுடைய இவள் யார்? மேலும் தாமரைப் போன்ற கண்களையுடைய, ஒளிவீசும் வடிவத்துடன் இருப்பவர் யார்—நீங்கள் எந்த குலத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்?

Verse 151

निशम्य तासां वचनं वृषेन्द्रवरवाहनः / व्याजहार महायोगी भूताधिपतिरव्ययः

அவர்களின் சொற்களை கேட்டபின், சிறந்த ரிஷபவாஹனன், மகாயோகி, பூதாதிபதி, அவ்யயனான பகவான் பதிலுரைத்தான்।

Verse 152

अहं नारायणो गौरी जगन्माता सनातनी / विभज्य संस्थितो देवः स्वात्मानं बहुधेश्वरः

நான் நாராயணன்; நானே கௌரி, உலகத்தின் சனாதனத் தாய். ஒரே ஈசன் தன் ஆத்மாவை பிரித்து பல வடிவங்களாக நிலைகொள்கிறான்।

Verse 153

न मे विदुः परं तत्त्वं देवाद्या न महर्षयः / एको ऽयं वेद विश्वात्मा भवानी विष्णुरेव च

என் பரமத் தத்துவத்தை தேவர்கள் முதலியோர் அறியார்; மகரிஷிகளும் அறியார். ஒரே இந்த விஸ்வாத்மா தான் அறியும்—அதே பவானி; அதே விஷ்ணுவும்.

Verse 154

अहं हि निष्क्रियः शान्तः केवलो निष्परिग्रहः / मामेव केशवं देवमाहुर्देवीमथाम्बिकाम्

நான் செயற்பாடற்றவன், அமைதியானவன், ஒரேவன் (அத்விதீயன்), பற்றற்றவன். என்னையே கேசவனாகிய தேவன் எனவும், தேவியாகிய அம்பிகை எனவும் கூறுவர்।

Verse 155

एष धाता विधाता च कारणं कार्यमेव च / कर्ता कारयिता विष्णुर्भुक्तिमुक्तिफलप्रदः

அவனே தாதா, விதாதா; அவனே காரணமும் காரியமும். விஷ்ணுவே கர்த்தாவும் செயல்படுத்துவோனும்; போகமும் மோட்சமும் ஆகிய இரண்டின் பலனையும் அளிப்பவன்.

Verse 156

भोक्ता पुमानप्रमेयः संहर्ता कालरूपधृक् / स्त्रष्टा पाता वासुदेवो विश्वात्मा विश्वतोमुखः

அவரே போக்தா, அளவிடமுடியாத புருஷன்; காலரூபம் தாங்கும் சங்காரன். அவரே ஸ்ருஷ்டிகரன், பாதுகாவலன்—வாசுதேவன், விஸ்வாத்மா, எங்கும் முகமுடையவன்.

Verse 157

कृटस्थो ह्यक्षरो व्यापी योगी नारायणः स्वयम् / तारकः पुरुषो ह्यात्मा केवलं परमं पदम्

அவரே கூடஸ்தன், அக்ஷரன், எங்கும் நிறைந்தவன்; பரம யோகி நாராயணன் தானே. அவரே தாரகன், பரம புருஷன், ஆத்மா—இரண்டற்ற பரம பதம்.

Verse 158

सैषा माहेश्वरी गौरी मम शक्तिर्निरञ्जना / सान्ता सत्या सदानन्दा परं पदमिति श्रुतिः

அவளே மாஹேஸ்வரி கௌரி—என் மாசற்ற சக்தி. அவள் அமைதியானவள், உண்மையானவள், எந்நாளும் ஆனந்தமயி; ஸ்ருதி அவளையே பரம பதம் என்கிறது.

Verse 159

अस्याः सर्वमिदं जातमत्रैव लयमेष्यति / एषैव सर्वभूतानां गतीनामुत्तमा गतिः

அவளிடமிருந்தே இவ்வுலகம் முழுதும் பிறந்தது; அவளிலேயே லயமாகும். எல்லா உயிர்களின் எல்லா கதிகளிலும் அவளே உத்தம கதி.

Verse 160

तयाहं संगतो देव्या केवलो निष्कलः परः / पश्याम्यशेषमेवेदं यस्तद् वेद स मुच्यते

அந்த தேவியுடன் ஒன்றிய நான், தனித்த, பகுதியற்ற, பராத்பரனாய் நிலைகொள்கிறேன்; இவ்வுலகமெங்கும் மீதமின்றி காண்கிறேன். அதனை உண்மையாக அறிந்தவன் முக்தி அடைவான்.

Verse 161

तस्मादनादिमद्वैतं विष्णुमात्मानमीश्वरम् / एकमेव विजानीध्वं ततो यास्यथ निर्वृतिम्

ஆகையால் ஆதியற்ற, அத்வைத, பரமாத்மாவும் ஈசனுமாகிய விஷ்ணுவை ஒரே ஒருவனாக அறிந்துகொள்க; அந்த ஞானத்தால் நீ இறுதி அமைதியும் முக்தியும் அடைவாய்.

Verse 162

मन्यन्ते विष्णुमव्यक्तमात्मानं श्रद्धयान्विताः / ये भिन्नदृष्ट्यापीशानं पूजयन्तो न मे प्रियाः

நம்பிக்கையுடன் விஷ்ணுவை அவ்யக்த பரமாத்மாவென எண்ணியும், பிளவு நோக்குடன் ஈசானன் (சிவன்) வழிபடுவோர் எனக்கு பிரியமல்லர்.

Verse 163

द्विषन्ति ये जगत्सूतिं मोहिता रौरवादिषु / पच्यमाना न मुच्यन्ते कल्पकोटिशतैरपि

மயக்கத்தால் உலகின் தாய்/மூலாதாரத்தை வெறுப்போர், ரௌரவம் முதலிய நரகங்களில் வெந்து கொண்டிருந்தாலும் கோடிக்கணக்கான கல்பங்களிலும் விடுதலை பெறார்.

Verse 164

तसमादशेषभूतानां रक्षको विष्णुरव्ययः / यथावदिह विज्ञाय ध्येयः सर्वापदि प्रभुः

ஆகையால் அழிவற்ற விஷ்ணுவே எல்லா உயிர்களுக்கும் காவலன். இதை இவ்வுலகில் முறையாக அறிந்து, எல்லா துன்பநேரங்களிலும் அந்த ஆண்டவனைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 165

श्रुत्वा भगवतो वाक्यं देव्यः सर्वगणेश्वराः / नेमुर्नारायणं देवं देवीं च हिमशैलजाम्

பகவானின் வாக்கை கேட்டதும் தேவியரும் எல்லா கணங்களின் தலைவர்களும்—நாராயண தேவனுக்கும், ஹிமசைலஜா தேவிக்கும் வணங்கினர்.

Verse 166

प्रार्थयामासुरीशाने भक्तिं भक्तजनप्रिये / भवानीपादयुगले नारायणपदाम्बुजे

அவள் பக்தர்களுக்கு அன்பான பரமேசுவரனை வேண்டினாள்—“பவானியின் இரு திருவடிகளிலும், நாராயணனின் தாமரைத் திருவடிகளிலும் எனக்கு அன்புப் பக்தியை அருள்வாயாக.”

Verse 167

ततो नारायणं देवं गणेशा मातरो ऽपि च / न पश्यन्ति जगत्सूतिं तद्भुतमिवाभवत्

அப்போது தேவ நாராயணனும், கணேசக் கணங்களும், மாத்ருகைகளும் கூட ஜகத்ஸூதி (உலகங்களைப் பெற்றவள்) யாரென்று காண இயலவில்லை; அது பேரதிசயமாகத் தோன்றியது.

Verse 168

तदन्तरे महादैत्यो ह्यन्धको मन्मथार्दितः / मोहितो गिरिजां देवीमाहर्तुं गिरिमाययौ

அந்நேரத்தில் மகாதைத்யன் அந்தகன், மன்மதனின் வேதனையால் கலங்கித் திகைத்து, கிரிஜா தேவியை அபகரிக்க எண்ணி மலையை நோக்கிச் சென்றான்.

Verse 169

अथानन्तवपुः श्रीमान् योगी नारायणो ऽमलः / तत्रैवाविरभूद् दैत्यैर्युद्धाय पुरुषोत्तमः

அப்போது அனந்த வடிவுடைய, திருவுடைய, மாசற்ற யோகியான நாராயணன்—புருஷோத்தமன்—தைத்யர்களுடன் போரிட அங்கேயே வெளிப்பட்டான்.

Verse 170

कृत्वाथ पार्श्वे भगवन्तमीशो युद्धाय विष्णुं गणदेवमुख्यैः / शिलादपुत्रेण च मातृकाभिः स कालरुद्रो ऽभिजगाम देवः

பின்னர் ஈசன், போருக்காக பகவான் விஷ்ணுவை தன் அருகில் நிறுத்தி, கணதேவர்களின் முதன்மையோடு, சிலாதனின் புதல்வனோடும், மாத்ருகைகளோடும் சேர்ந்து அந்த தேவன் காலருத்ரன் முன்னே சென்றான்.

Verse 171

त्रिशूलमादाय कृशानुकल्पं स देवदेवः प्रययौ पुरस्तात् / तमन्वयुस्ते गणराजवर्या जगाम देवो ऽपि सहस्त्रबाहुः

அக்னிபோல் ஜ்வலிக்கும் திரிசூலத்தை ஏந்தி தேவர்களின் தேவன் முன்னணியில் சென்றான். அவனைத் தொடர்ந்து கணங்களின் தலைவர்களில் சிறந்தோர் நடந்தனர்; சஹஸ்ரபாஹு தேவனும் உடன் சென்றான்।

Verse 172

रराज मध्ये भगवान् सुराणां विवाहनो वारिदवर्णवर्णः / तदा सुमेरोः शिखराधिरूढ- स्त्रिलोकदृष्टिर्भगवानिवार्कः

தேவர்களின் நடுவில் கருடவாகனனாகிய, மழைமேக நிறமுடைய பகவான் பேரொளியுடன் விளங்கினார். பின்னர் சுமேரு மலைச் சிகரத்தின் உச்சியில் ஏறி, மூவுலகையும் நோக்கி, தாமே சூரியனைப் போல பிரகாசித்தார்।

Verse 173

जगत्यनादिर्भगवानमेयो हरः सहस्त्राकृतिराविरासीत् / त्रिशूलपाणिर्गगने सुघोषः पपात देवोपरि पुष्पवृष्टिः

அப்போது உலகின் ஆதியாய், அளவிட முடியாத பகவான் ஹரன் ஆயிரம் ரூபங்களாக வெளிப்பட்டார். திரிசூலத்தை ஏந்திய அவர் ஆகாயத்தில் மங்கள நாதம் முழங்க, தேவர்கள்மேல் மலர்மழை பொழிந்தது।

Verse 174

समागतं वीक्ष्य गणेशराजं समावृतं देवरिपुर्गणेशैः / युयोध शक्रेण समातृकाभि- र् गणैरशेषैरमपप्रधानैः

தேவர்களின் பகைவர்களின் கணேசர்களால் சூழப்பட்டு வந்த கணங்களின் அரசனைப் பார்த்து, சக்ரன் (இந்திரன்) மாத்ருகைகளுடன், அமரர்கள் தலைமையிலான எல்லாக் கணங்களுடனும் அவனுடன் போரிட்டான்।

Verse 175

विजित्य सर्वानपि बाहुवीर्यात् स संयुगे शंभुमनन्तधाम / समाययौ यत्र स कालरुद्रो विमानमारुह्य विहीनसत्त्वः

போரில் கைபலம் கொண்டு அனைவரையும் வென்று, அவன் முடிவற்ற ஒளியுடைய சம்புவை அணைந்தான்; அங்கே தைரியம் இழந்த காலருத்ரன் விமானத்தில் ஏறியிருந்தான்।

Verse 176

दृष्ट्वान्धकं समयान्तं भगवान् गरुडध्वजः / व्याजहार महादेवं भैरवं भूतिभूषणम्

அந்தகனின் அழிவுக்கான நியதிக் காலம் அணுகியதைப் பார்த்து, கருடக் கொடியுடைய பகவான், திருநீறு அணிந்த பைரவனாகிய மகாதேவரை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 177

हन्तुमर्हसि दैत्येशमन्धकं लोककण्टकम् / त्वामृते भगवान् शक्तो हन्ता नान्यो ऽस्य विद्यते

உலகங்களுக்கு முள்ளாகிய தைத்யேசன் அந்தகனை அழிக்கத் தகுதியானவர் நீரே. உம்மைத் தவிர, ஓ பகவான், அவனை வதம் செய்ய வல்லவர் வேறு யாரும் இல்லை.

Verse 178

त्वं हर्ता सर्वलोकानां कालात्मा ह्यैश्वरी तनुः / स्तूयते विविधैर्मन्त्रर्वेदविद्भिर्विचक्षणैः

நீர் எல்லா உலகங்களையும் ஒடுக்குபவர்; நீரே காலாத்மா, ஈசுவரியத் தெய்வத் திருமேனி. நுண்ணறிவு கொண்ட வேதவித்தகர் பலவகை மந்திரங்களால் உம்மைத் துதிக்கின்றனர்.

Verse 179

स वासुदेवस्य वचो निशम्य भगवान् हरः / निरीक्ष्य विष्णुं हनने दैत्यन्द्रस्य मतिं दधौ

வாசுதேவனின் சொற்களை கேட்ட பகவான் ஹரன் (சிவன்), விஷ்ணுவை நோக்கி, தைத்யேந்திரனை வதம் செய்யத் தீர்மானம் கொண்டார்.

Verse 180

जगाम देवतानीकं गणानां हर्षमुत्तमम् / स्तुवन्ति भैरवं देवमन्तरिक्षचरा जनाः

தேவர்களின் படை முன்னே சென்றது; கணங்களில் உன்னதமான மகிழ்ச்சி பொங்கியது. ஆகாயத்தில் உலாவும் உயிர்கள் பைரவ தேவனைப் புகழ்ந்து பாடின.

Verse 181

जयानन्त महादेव कालमूर्ते सनातन / त्वमग्निः सर्वभूतानामन्तश्चरसि नित्यशः

ஜயம் உமக்கே, அனந்த மகாதேவா, காலமூர்த்தி சனாதனனே! எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள அக்னியாக நீயே; நித்தமும் உள்ளுறையில் நடமாடி நிலைகொள்கிறாய்।

Verse 182

त्वं यत्रज्ञस्त्वं वषट्कारस्त्वं धाता हरिरव्ययः / त्वं ब्रह्मा त्वं महादेवस्त्वं धाम परमं पदम्

நீயே யஜ்ஞக்ஷேத்திரத்தை அறிந்தவன்; நீயே ‘வஷட்’ எனும் அழைப்பே. நீயே தாதா—அழிவிலா ஹரி. நீயே பிரம்மா, நீயே மகாதேவன்; நீயே பரம தாமம், பரம பதம்।

Verse 183

ओङ्कारमूर्तिर्योगात्मा त्रयीनेत्रस्त्रिलोचनः / महाविभूतिर्देवेशो जयाशेषजगत्पते

ஓங்காரமே உருவானவனே, யோகமே ஆத்மாவானவனே; வேதத் திரயமே கண்களாகக் கொண்ட திரிலோசனனே! மகாவிபூதி உடைய தேவாதிபதி, அனைத்துலகங்களின் ஆண்டவனே—ஜயம் உமக்கே.

Verse 184

ततः कालाग्निरुद्रो ऽसौ गृहीत्वान्धकमीश्वरः / त्रिशूलाग्रेषु विन्यस्य प्रननर्त सतां गतिः

அப்போது காலாக்னிருத்ரன்—இறைவன் சிவனே—அந்தகனைப் பிடித்து, திரிசூலத்தின் முனைகளில் வைத்துத் திகழ்ந்து, வெற்றிநடனம் ஆடினான்; அவனே சத்புருஷர்களின் அடைக்கலம், இறுதிப் பயணம்.

Verse 185

दृष्ट्वान्धकं देवगणाः शूलप्रोतं पितामहः / प्रणेमुरीश्वरं देवं भैरवं भवमोचकम्

அந்தகன் திரிசூலில் குத்தப்பட்டதைப் பார்த்து, தேவர்கணங்களும் பிதாமஹன் பிரம்மாவும், சம்சார பந்தத்திலிருந்து விடுவிக்கும் பைரவ ரூப ஈசுவர தேவனை வணங்கினர்।

Verse 186

अस्तुवन् मुनयः सिद्धा जगुर्गन्धर्विकिंनराः / अन्तरिक्षे ऽप्सरः सङ्घा नृत्यन्तिस्म मनोरमाः

சித்த முனிவர்கள் துதித்தனர்; கந்தர்வரும் கின்னரரும் பாடினர்; ஆகாய நடுவில் மனோகர அப்சரஸ்களின் கூட்டம் இனிமையாக அழகுற நடனமாடியது.

Verse 187

संस्थापितो ऽथशूलाग्रे सो ऽन्धको दग्धकिल्बिषः / उत्पन्नाखिलविज्ञानस्तुष्टाव परमेश्वरम्

பின்னர் அந்தகன் திரிசூலத்தின் முனையில் நிறுத்தப்பட்டான்; அவன் பாவங்கள் எரிந்து நீங்கின. முழு ஞானம் உதித்தபின் அவன் பரமேஸ்வரனைப் புகழ்ந்தான்.

Verse 188

अन्धक उवाच नमामि मूर्ध्ना भगवन्तमेकं समाहिता यं विदुरीशतत्त्वम् / पुरातनं पुण्यमनन्तरूपं कालं कविं योगवियोगहेतुम्

அந்தகன் கூறினான்—தலை வணங்கி அந்த ஒரே பகவானை நான் வணங்குகிறேன்; தியானத்தில் நிலைத்தோர் அவரை ஈஸ்வரத் தத்துவமாக அறிகின்றனர். அவர் ஆதிபுராதனன், புனிதன், அளவற்ற ரூபங்களுடையவன்; காலமே, கவிஞன்-ரிஷி, யோகத்தில் சேர்க்கையும் பிரிவும் உண்டாக்கும் காரணமும் ஆவான்.

Verse 189

दंष्ट्राकरालं दिवि नृत्यमानं हुताशवक्त्रं ज्वलनार्करूपम् / सहस्त्रपादाक्षिशिरोभियुक्तं भवन्तमेकं प्रणमामि रुद्रम्

பற்களால் பயங்கரன், விண்ணில் நடனமாடுபவன், அக்னியே வாயாக உடையவன், எரியும் சூரியன் போன்ற ஒளிவடிவன்; ஆயிரம் பாதங்கள், கண்கள், தலைகள் உடையவன்—அந்த ஒரே ருத்ரனை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 190

जयादिदेवामरपूजिताङ्घ्रे विभागहीनामलतत्त्वरूप / त्वमग्निरेको बहुधाभिपूज्यसे वाय्वादिभेदैरखिलात्मरूप

வெற்றி உமக்கே, ஆதிதேவா! தேவரும் அமரரும் வணங்கும் திருவடிகளையுடையவனே! நீ பாகுபாடற்ற, மாசற்ற தத்துவமே. நீ ஒரே அக்னி; ஆனால் வாயு முதலிய வேறுபாடுகளால் அனைத்தின் ஆத்மாவாகி பலவிதமாகப் போற்றப்படுகிறாய்.

Verse 191

त्वामेकमाहुः पुरुषं पुराणम् आदित्यवर्णं तमसः परस्तात् / त्वं पश्यसीदं परिपास्यजस्त्रं त्वमन्तको योगिगणाभिजुष्टः

உம்மையே ஒரே பழம்பெரும் பரமபுருஷன் எனக் கூறுவர்—சூரியநிறம் உடையவர், இருளுக்கு அப்பாற்பட்டவர். நீர் இவ்வுலகமெங்கும் நோக்கி இடையறாது காத்தருள்கிறீர்; நீரே அந்தகன், யோகிகளின் கூட்டத்தால் வணங்கப்பட்டு சரணடைந்தவர்.

Verse 192

एको ऽन्तरात्मा बहुधा निविष्टो देहेषु देहादिविशेषहीनः / त्वमात्मशब्दं परमात्मतत्त्वं भवन्तमाहुः शिवमेव केचित्

ஒரே அந்தராத்மா பலவிதமாக உடல்களில் உறைகின்றான்; ஆயினும் உடல் முதலிய வேறுபாடுகளற்றவன். ‘ஆத்மா’ எனும் சொல்லால் குறிக்கப்படும் பரமாத்மத் தத்துவம் நீரே; ஆகவே சிலர் உம்மையே சிவன் என உரைப்பர்.

Verse 193

त्वमक्षरं ब्रह्म परं पवित्र- मानन्दरूपं प्रणवाभिधानम् / त्वमीश्वरो वेदपदेषु सिद्धः स्वयं प्रभो ऽशेषविशेषहीनः

நீர் அழியாத பரப்ரஹ்மம்—உயர்ந்த தூய்மை, ஆனந்தஸ்வரூபம், பிரணவ ‘ஓம்’ என அழைக்கப்படுபவர். வேதவாக்கியங்களில் நிறுவப்பட்ட ஈஸ்வரன் நீரே; தன்னொளி கொண்ட ஆண்டவன், எல்லா வரையறை வேறுபாடுகளும் அற்றவர்.

Verse 194

त्वमिन्द्ररूपो वरुणाग्निरूपो हंसः प्राणो मृत्युरन्तासि यज्ञः / प्रजापतिर्भगवानेकरुद्रो नीलग्रीवः स्तूयसे वेदविद्भिः

நீர் இந்திரரூபம்; வருணனாகவும் அக்னியாகவும் வெளிப்படுகிறீர். நீரே ஹம்சன், உயிர்மூச்சு, மரணம் மற்றும் முடிவு; நீரே யாகம். நீரே பிரஜாபதி; நீரே பகவான் ஒரே ருத்ரன்—நீலக்ரீவன்—வேதவித்தர்களால் போற்றப்படுகிறீர்.

Verse 195

नारायणस्त्वं जगतामथादिः पितामहस्त्वं प्रपितामहश्च / वेदान्तगुह्योपनिषत्सु गीतः सदाशिवस्त्वं परमेश्वरो ऽसि

நீர் நாராயணன், எல்லா உலகங்களுக்கும் ஆதிமூலம். நீரே பிதாமஹன் (பிரம்மா) மற்றும் ப்ரபிதாமஹனும். வேதாந்தத்தின் மறைமையுள்ள உள்ளம்—ரகசிய உபநிஷத்துகளில்—உம்மைப் பாடுகின்றனர். நீரே சதாசிவன்; நீரே பரமேஸ்வரன்.

Verse 196

नमः परस्तात् तमसः परस्मै परात्मने पञ्चपदान्तराय / त्रिशक्त्यतीताय निरञ्जनाय सहस्त्रशक्त्यासनसंस्थिताय

தமஸைக் கடந்தும் பரமத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட பரமாத்மாவுக்கு நமஸ்காரம்; பஞ்சபதங்களைத் தாண்டியவர், திரிசக்தி (குண) அத்தீதர், நிரஞ்சனர், ஆயிரம் சக்திகளின் ஆசனத்தில் அமர்ந்தவர்.

Verse 197

त्रिमूर्तये ऽनन्दपदात्ममूर्ते जगन्निवासाय जगन्मयाय / नमो ललाटार्पितलोचनाय नमो जनानां हृदि संस्थिताय

திரிமூர்த்தியாகிய, ஆனந்தபதத்தில் ஆத்மமூர்த்தியாக விளங்கும், உலகின் வாசஸ்தலமும் உலகமயமுமான இறைவனுக்கு நமஸ்காரம். நெற்றி மீது கண் கொண்டவருக்கும், எல்லாரின் இதயத்தில் நிலைபெற்றவருக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 198

फणीन्द्रहाराय नमो ऽस्तु तुभ्यं मुनीन्द्रसिद्धार्चितपादयुग्म / ऐश्वर्यधर्मासनसंस्थिताय नमः परान्ताय भवोद्भवाय

பணீந்திரனை மாலையாக அணிந்தவனே, முனிவர்தலைவரும் சித்தரும் வணங்கும் திருவடிகளையுடையவனே—உனக்கு நமஸ்காரம். ஐஸ்வர்யமும் தர்மமும் எனும் ஆசனத்தில் அமர்ந்த பராத்பரனே, ஹே பவோத்பவா—உனக்கு நமः.

Verse 199

सहस्त्रचन्द्रार्कविलोचनाय नमो ऽस्तु ते सोम सुमध्यमाय / नमो ऽस्तु ते देव हिरण्यबाहो नमो ऽम्बिकायाः पतये मृडाय

ஆயிரம் சந்திர-சூரியங்கள்போல் பார்வையுடைய, சுமத்தியமாய் (அழகிய அளவுடைய) ஹே சோமா—உனக்கு நமஸ்காரம். ஹே தேவா, ஹிரண்யபாஹோ (பொன்னிறக் கரங்களையுடையவனே)—உனக்கு நமஸ்காரம். அம்பிகையின் பதியான ம்ருடா (மங்கள ருத்ரா)—உனக்கு நமः.

Verse 200

नमो ऽतिगुह्याय गुहान्तराय वेदान्तविज्ञानसुनिश्चिताय / त्रिकालहीनामलधामधाम्ने नमो महेशाय नमः शिवाय

மிக மறைவானவனே, இதயக் குகையின் உள்ளே உள்ள அந்தர்யாமியே, வேதாந்த ஞானத்தால் உறுதியாக அறியப்படுபவனே—உனக்கு நமஸ்காரம். மூன்று காலங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட, மாசற்ற ஒளியின் தாமமாகிய தாமனே—உனக்கு நமஸ்காரம். மகேசனுக்கு நமः; சிவனுக்கு நமः.