Adhyaya 14

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्माहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे त्रयोदशो ऽध्यायः नैमिषीया ऊचुः देवानां दानवानां च गन्धर्वोरगरक्षसाम् / उत्पत्तिं विस्तरात् सूत ब्रूहि वैवस्वते ऽन्तरे

இவ்வாறு ஸ்ரீ கூர்மபுராணத்தின் ஷட்மாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வவிபாகத்தில் பதின்மூன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. நைமிஷாரண்ய முனிவர்கள் கூறினர்—ஓ சூதரே! வைவர்ஸ்வத மன்வந்தரத்தில் தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், ராக்ஷஸர்கள் ஆகியோரின் தோற்றத்தை விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 2

स शप्तः शंभुना पूर्वं दक्षः प्राचेतसो नृपः / किमकार्षोन्महाबुद्धे श्रोतुमिच्छाम सांप्रतम्

ஓ அரசே! ப்ராசேதஸனின் மகன் தக்ஷனை முன்பு ஷம்பு (சிவன்) சபித்தார். ஓ மஹாபுத்திமானே! அதன் பின் அவன் என்ன செய்தான்? அதை இப்போது கேட்க விரும்புகிறோம்।

Verse 3

सूत उवाच वक्ष्ये नारायणेनोक्तं पूर्वकल्पानुषङ्गिकम् / त्रिकालबद्धं पापघ्नं प्रजासर्गस्य विस्तरम्

சூதர் கூறினார்—நாராயணன் உரைத்த, முன்னைய கல்பக் கதைகளோடு தொடர்புடைய, முக்காலத்திலும் நிலைபெற்ற, பாபநாசகமான, உயிரினப் படைப்பின் விரிவை நான் முறையாக எடுத்துரைப்பேன்।

Verse 4

स शप्तः शंभुना पूर्वं दक्षः प्राचेतसो नृपः / विनिन्द्य पूर्ववैरेण गङ्गाद्वरे ऽयजद् भवम्

முன்னர் சம்புவால் சபிக்கப்பட்ட பிராசேதஸன் மகன் தக்ஷன், பழைய பகை காரணமாக இகழ்ந்து பேசிக்கொண்டே, கங்காத்வாரத்தில் பவனாகிய சிவனை வழிபட்டான்।

Verse 5

देवाश्च सर्वे भागार्थमाहूता विष्णुना सह / सहैव मुनिभिः सर्वैरागता मुनिपुङ्गवाः

தம்தம் பங்கிற்காக விஷ்ணுவுடன் அழைக்கப்பட்ட எல்லா தேவர்களும் வந்தனர்; மேலும் எல்லா முனிவர்களோடு முனிவருள் சிறந்தோரும் அங்கே வந்தடைந்தனர்।

Verse 6

दृष्ट्वा देवकुलं कृत्स्नं शङ्करेण विनागतम् / दधीचो नाम विप्रर्षिः प्राचेतसमथाब्रवीत्

சங்கரன் இல்லாமல் முழு தேவர் கூட்டமும் வந்ததைப் பார்த்து, ததீசி என்னும் பிராமண ரிஷி அப்போது பிராசேதஸன் (தக்ஷன்)ிடம் கூறினார்।

Verse 7

दधीच उवाच ब्रह्मादयः पिशाचान्ता यस्याज्ञानुविधायिनः / स देवः सांप्रतं रुद्रो विधिना किं न पूज्यते

ததீசி கூறினார்—பிரம்மா முதலியோரிலிருந்து பிசாசுகள் வரை, யாருடைய ஆணையைப் பின்பற்றுகிறார்களோ, அந்தத் தேவனே இப்போது ருத்ரனாக வெளிப்பட்டுள்ளார்; ஆகவே விதிப்படி அவரை ஏன் வழிபடக் கூடாது?

Verse 8

दक्ष उवाच सर्वेष्वेव हि यज्ञेषु न भागः परिकल्पितः / न मन्त्रा भार्यया सार्धं शङ्करस्येति नेज्यते

தக்ஷன் கூறினான்—எல்லா யாகங்களிலும் சங்கரனுக்குப் பங்கு ஒதுக்கப்படவில்லை; மேலும் மனைவியுடன் சேர்த்து மந்திரங்களால் சங்கரனை வழிபடுவதும் இல்லை।

Verse 9

विहस्य दक्षं कुपितो वचः प्राह महामुनिः / शृण्वतां सर्वदेवानां सर्वज्ञानमयः स्वयम्

அப்போது மகாமுனி—சிரித்தபடியே கோபத்துடன்—தக்ஷனை நோக்கி சொற்களால் உரைத்தார்; எல்லா தேவர்களும் கேட்க, அவர் தாமே சர்வஞ்ஞானத்தின் உருவாகப் பேசினார்।

Verse 10

दधीच उवाच यतः प्रवृत्तिर्विश्वेषां यश्चास्य परमेश्वरः / संपूज्यते सर्वयज्ञैर्विदित्वा किल शङ्करः

ததீசி கூறினார்—எல்லா உலகங்களின் இயக்கமும் விரிவும் யாரிடமிருந்து தோன்றுகிறதோ, யார் அவற்றின் பரமேஸ்வரரோ; அவரை இவ்வாறு அறிந்து மக்கள் உண்மையிலே எல்லா யாகங்களாலும் சங்கரனை முறையாகப் பூஜிக்கின்றனர்।

Verse 11

न ह्यं शङ्करो रुद्रः संहर्ता तामसो हरः / नग्नः कपाली विकृतो विश्वात्मा नोपपद्यते

ஏனெனில் நான் (மட்டும்) அழிப்பவன் ருத்ர-சங்கரன், தாமஸ ‘ஹரன்’ என்ற அளவிலல்ல. உலகாத்மாவை நிர்வாணன், கபாலம் தாங்கியவன், விகார உருவன் என்று கருதுவது பொருந்தாது।

Verse 12

ईश्वरो हि जगत्स्त्रष्टा प्रभुर्नारायणः स्वराट् / सत्त्वात्मको ऽसौ भगवानिज्यते सर्वकर्मसु

நாராயணனே ஈஸ்வரன்—உலகின் படைப்பாளர், ஆண்டவன், சுயாதீன அரசன். அந்த பகவான் சத்துவமயன்; எல்லா கர்மங்களிலும் சடங்குகளிலும் அவரே வழிபடப்படுகிறார்।

Verse 13

दधीच उवाच किं त्वया भगवानेष सहस्त्रांशुर्न दृश्यते / सर्वलोकैकसंहर्ता कालात्मा परमेश्वरः

ததீசர் கூறினார்—உமக்கு இந்த ஆயிரம் கதிர்களுடைய பகவான் சூரியன் ஏன் புலப்படவில்லை? அவரே காலாத்மா பரமேஸ்வரன்; எல்லா உலகங்களையும் ஒருவனாகவே ஒடுக்குபவன்.

Verse 14

यं गृणन्तीह विद्वांसो धार्मिका ब्रह्मवादिनः / सो ऽयं साक्षी तीव्ररोचिः कालात्मा शाङ्करीतनुः

இங்கே அறிஞர்கள், தர்மநெறியினர், பிரம்மவாதிகள் எவரை இடையறாது பாடுகின்றார்களோ—அவரே சாட்சி; தீவிர ஒளியுடையவர், காலாத்மா, சங்கரத் (சிவ) திருமேனியாய் நிற்பவர்.

Verse 15

एष रुद्रो महादेवः कपर्दे च घृणी हरः / आदित्यो भगवान् सूर्यो नीलग्रीवो विलोहितः

இவரே ருத்ர மகாதேவன்—கபர்தி, க்ருணீ, ஹரன். இவரே ஆதித்யன், பகவான் சூரியன்—நீலக்ரீவன், விலோஹிதனும் ஆவான்.

Verse 16

संस्तूयते सहस्त्रांशुः सामगाध्वर्युहोतृभिः / पश्यैनं विश्वकर्माणं रुद्रमूर्ति त्रयीमयम्

ஆயிரம் கதிர்களுடையவன் (சூரியன்) சாமகானர்கள், அத்வர்யுக்கள், ஹோத்ருக்கள் ஆகியோரால் போற்றப்படுகிறான். அவரைக் காண்க—விச்வகர்மா, ருத்ரமூர்த்தி, வேதத் திரயமயன்.

Verse 17

दक्ष उवाच य एते द्वादशादित्या आगता यज्ञभागिनः / सर्वे सूर्या इति ज्ञेया न ह्यान्यो विद्यते रविः

தக்ஷன் கூறினார்—யாகப் பங்குக்குரியவர்களாய் வந்த இந்த பன்னிரண்டு ஆதித்யர்களும் ‘சூரியன்’ என்றே அறியப்பட வேண்டும்; அவரைத் தவிர வேறு ரவி இல்லை.

Verse 18

एवमुक्ते तु मुनयः समायाता दिदृक्षवः / बाढमित्यब्रुवन् वाक्यं तस्य साहाय्यकारिणः

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், காண விரும்பிய முனிவர்கள் ஒன்றுகூடி வந்தனர். “பாடம்—அப்படியே ஆகுக” என்று சொல்லி அவன் வேண்டுகோளை ஏற்று அவனுக்கு உதவியாளர்களாயினர்.

Verse 19

तमसाविष्टमनसो न पश्यन्ति वृषध्वजम् / सहस्त्रशो ऽथ शतशो भूय एव विनिन्द्यते

தமஸால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனத்தினர் வृषத்வஜன் (சிவன்) தரிசனம் பெறார். மாறாக அவர் மீண்டும் மீண்டும்—ஆயிரமாயும் நூறாயும்—நிந்திக்கப்படுகிறார்.

Verse 20

निन्दन्तो वैदिकान् मन्त्रान् सर्वभूतपतिं हरम् / अपूजयन् दक्षवाक्यं मोहिता विष्णुमायया

விஷ்ணுவின் மாயையால் மயங்கிய அவர்கள் வேத மந்திரங்களை நிந்தித்து, எல்லா உயிர்களுக்கும் அதிபதியான ஹரன் (சிவன்) வழிபாட்டை செய்யவில்லை. தக்ஷனின் சொல்லை ஏற்று ஆராதனையைத் தடுத்தனர்.

Verse 21

देवाश्च सर्वे भागार्थमागता वासवादयः / नापश्यन् देवमीशानमृते नारायणं हरिम्

இந்திரன் முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் தத்தம் பங்கிற்காக வந்தனர்; ஆனால் நாராயணன் ஹரியைத் தவிர வேறு எந்த பரமேஸ்வரனாகிய ஈசானனையும் அவர்கள் காணவில்லை.

Verse 22

हिरण्यगर्भो भगवान् ब्रह्मा ब्रह्मविदां वरः / पश्यतामेव सर्वेषां क्षणादन्तरधीयत

ஹிரண்யகர்பன் எனும் பகவான் பிரம்மா, பிரம்மவிதர்களில் சிறந்தவர்—அனைவரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் ஒரு கணத்தில் மறைந்தார்.

Verse 23

अन्तर्हिते भगवति दक्षो नारायणं हरिम् / रक्षकं जगतां देवं जगाम शरणं स्वयम्

பகவான் மறைந்தபோது தக்ஷன் தானே உலகங்களைப் பாதுகாக்கும் தேவன்—நாராயண ஹரி—யின் சரணடைந்தான்.

Verse 24

प्रवर्तयामास च तं यज्ञं दक्षो ऽथ निर्भयः / रक्षते भगवान् विष्णुः शरणागतरक्षकः

பின்னர் அச்சமின்றி தக்ஷன் அந்த யாகத்தைத் தொடங்கினான்; சரணடைந்தவர்களைப் பாதுகாக்கும் பகவான் விஷ்ணுவே காக்கிறார்.

Verse 25

पुनः प्राह च तं दक्षं दधीचो भगवानृषिः / संप्रेक्ष्यर्षिगणान् देवान् सर्वान् वै ब्रह्मविद्विषः

பின்னர் பகவான் ரிஷி ததீசி மீண்டும் தக்ஷனிடம் கூறினார்; எல்லா ரிஷிகளையும் தேவர்களையும் நோக்கி, வேத-பிரம்மத்தை விரோதிப்பவர்களைச் सम्बோதித்தார்.

Verse 26

अपूज्यपूजने चैव पूज्यानां चाप्यपूजने / नरः पापमवाप्नोति महद् वै नात्र संशयः

பூஜிக்கத் தகாததைப் பூஜித்து, பூஜிக்கத் தகுதியானவர்களைப் பூஜிக்காதவன், பெரும் பாவத்தை அடைகிறான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 27

असतां प्रग्रहो यत्र सतां चैव विमानना / दण्डो देवकृतस्तत्र सद्यः पतति दारुणः

எங்கு தீயோர் ஆதரிக்கப்படுகிறார்களோ, நல்லோர் அவமதிக்கப்படுகிறார்களோ, அங்கு தேவரால் விதிக்கப்பட்ட கொடிய தண்டனை உடனே விழும்.

Verse 28

एवमुक्त्वा तु विप्रर्षिः शशापेश्वरविद्विषः / समागतान् ब्राह्मणांस्तान् दक्षसाहाय्यकारिणः

இவ்வாறு கூறிய பின் அந்த விப்ரரிஷி, ஈசுவரனை வெறுப்போர்—தக்ஷனுக்கு துணையாய் கூடிய அந்தப் பிராமணர்களை—சபித்தார்।

Verse 29

यस्माद् बहिष्कृता वेदा भवद्भिः परमेश्वरः / विनिन्दितो महादेवः शङ्करो लोकवन्दितः

நீங்கள் வேதங்களை ஒதுக்கி, உலகங்கள் வணங்கும் பரமேசுவரன்—மகாதேவன் சங்கரனை—நிந்தித்தீர்கள்।

Verse 30

भविष्यध्वं त्रयीबाह्याः सर्वे ऽपीश्वरविद्विषः / निन्दन्तो ह्यैश्वरं मार्गं कुशास्त्रासक्तमानसाः

நீங்கள் அனைவரும் திரயீ-வேதத்திற்கு அப்பாற்பட்டவர்களாகி, ஈசுவரனை வெறுப்பவர்களாவீர்கள்; குசாஸ்திரங்களில் பற்றுள்ள மனத்துடன் ஆண்டவரின் மார்க்கத்தை நிந்திப்பீர்கள்।

Verse 31

मिथ्याधीतसमाचारा मिथ्याज्ञानप्रलापिनः / प्राप्य घोरं कलियुगं कलिजैः किल पीडिताः

அவர்களின் நடத்தை பொய்யான கல்வியால் உருவாகும்; பொய்யான ‘ஞானம்’ பற்றி அவர்கள் புலம்புவர்; கொடிய கலியுகத்தை அடைந்து, கலியால் பிறந்த தீமைகளாலும் மக்களாலும் துன்புறுவர்।

Verse 32

त्यक्त्वा तपोबलं कृत्स्नं गच्छध्वं नरकान् पुनः / भविष्यति हृषीकेशः स्वाश्रितो ऽपि पराङ्मुखः

முழு தவவலிமையையும் கைவிட்டு நீங்கள் மீண்டும் நரகங்களுக்கு செல்வீர்கள்; நீங்கள் சரணமெனக் கூறும் ஹ்ருஷீகேசனும் உங்களிடம் முகம் திருப்புவான்।

Verse 33

एवमुक्त्वा तु विप्रर्षिर्विरराम तपोनिधिः / जगाम मनसा रुद्रमशेषाघविनाशनम्

இவ்வாறு கூறி தவநிதியான பிராமணரிஷி அமைதியடைந்தார்; மனத்தால் முழுப் பாவங்களையும் அழிப்பவனான ருத்ரனை அணைந்தார்.

Verse 34

एतस्मिन्नन्तरे देवी महादेवं महेश्वरम् / पतिं पशुपतिं देवं ज्ञात्वैतत् प्राह सर्वदृक्

அந்நேரத்தில் அனைத்தையும் காணும் தேவி அவரை மகாதேவன், மகேஸ்வரன், பதி, பசுபதி தேவன் என அறிந்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தாள்.

Verse 35

देव्युवाच दक्षो यज्ञेन यजते पिता मे पूर्वजन्मनि / विनिन्द्य भवतो भावमात्मानं चापि शङ्कर

தேவி கூறினாள்—முன்பிறவியில் என் தந்தை தக்ஷன் யாகம் செய்தான்; ஓ சங்கரா, அவன் உமது தெய்வீகப் பாவத்தையும் தன் ஆத்மாவையும் கூட இகழ்ந்தான்.

Verse 36

देवाः सहर्षिभिश्चासंस्तत्र साहाय्यकारिणः / विनाशयाशु तं यज्ञं वरमेकं वृणोम्यहम्

அங்கே தேவர்கள் ரிஷிகளுடன் உதவியாளர்களாக இருந்தனர். “அந்த யாகத்தை உடனே அழியச் செய்; நான் இதே ஒரே வரத்தைத் தேர்கிறேன்.”

Verse 37

एवं विज्ञापितो देव्या देवो देववरः प्रभुः / ससर्ज सहसा रुद्रं दक्षयज्ञजिघांसया

தேவி இவ்வாறு விண்ணப்பித்ததும், தேவர்களில் உத்தமனான ஆண்டவன் தக்ஷ யாகத்தை அழிக்க எண்ணி உடனே ருத்ரனைப் படைத்தான்.

Verse 38

सहस्त्रशीर्षपादं च सहस्त्राक्षं महाभुजम् / सहस्त्रपाणिं दुर्धर्षं युगान्तानलसन्निभम्

அவர் ஆயிரம் தலைகளும் பாதங்களும் உடையவர்; ஆயிரம் கண்களும் மகாபுஜங்களும் உடையவர்; ஆயிரம் கைகளுடன் அஜேயராக, யுகாந்தத் தீயைப் போல ஜ்வலிக்கின்றார்।

Verse 39

दंष्ट्राकरालं दुष्प्रेक्ष्यं शङ्खचक्रगदाधरम् / दण्डहस्तं महानादं शार्ङ्गिणं भूतिभूषणम्

அவர் கொடிய பற்களுடன் பயங்கரமாக, நோக்க இயலாதவனாய்; சங்கம்-சக்கரம்-கதையைத் தாங்கி; கையில் தண்டம் கொண்டு, பேரொலியுடன் கர்ஜித்து, சார்ங்க வில்லுடையவனாய், திருநீற்றை அலங்காரமாக அணிந்தார்।

Verse 40

वीरभद्र इति ख्यातं देवदेवसमन्वितम् / स जातमात्रो देवेशमुपतस्थे कृताञ्जलिः

அவர் ‘வீரபத்ரன்’ எனப் புகழ்பெற்றார்; தேவர்களின் தேவனின் ஆற்றலால் நிறைந்தவர்; பிறந்த உடனே தேவேசனை அணுகி, கைகூப்பி பணிவுடன் வணங்கினார்।

Verse 41

तमाह दक्षस्य मखं विनाशय शिवोस्त्विति / विनिन्द्य मां स यजते गङ्गाद्वारे गणेश्वर

அவன் என்னிடம், ‘சிவனாகி தக்ஷனின் யாகத்தை அழி’ என்று சொன்னான். ஆனால் என்னை இகழ்ந்த அவனே கங்காத்வாரத்தில் வழிபடுகிறான், ஓ கணேச்வரா!

Verse 42

ततो बन्धुप्रयुक्तेन सिंहेनैकेन लीलया / वीरभद्रेण दक्षस्य विनाशमगमत् क्रतुः

பின்னர் உறவினரின் தூண்டுதலால் அனுப்பப்பட்ட ஒரே சிங்கத்தினாலேயே, வீரபத்ரன் விளையாட்டுபோல் தக்ஷனின் கிரது (யாகம்) அழிவடைந்தது।

Verse 43

मन्युना चोमया सृष्टा भद्रकाली महेश्वरी / तया च सार्धं वृषभं समारुह्य ययौ गणः

கோபத்தாலும் உமையாலும் மகேஸ்வரியான பத்ரகாளி தோன்றினாள். அவளுடன் கணங்கள் காளைமேல் ஏறி புறப்பட்டனர்.

Verse 44

अन्ये सहस्त्रशो रुद्रा निसृष्टास्तेन धीमता / रोमजा इति विख्यातास्तस्य साहाय्यकारिणः

அந்த ஞானமிகு இறைவன் ஆயிரக்கணக்கான ருத்ரர்களையும் வெளிப்படுத்தினார். அவர்கள் ‘ரோமஜ’ எனப் புகழ்பெற்று, அவரின் துணைவர்களாயினர்.

Verse 45

शूलशक्तिगदाहस्ताष्टङ्कोपलकरास्तथा / कालाग्निरुद्रसंकाशा नादयन्तो दिशो दश

அவர்கள் கைகளில் சூலம், சக்தி, கதா; மேலும் தண்டுகளும் கற்களும் இருந்தன. காலாக்னி-ருத்ரரைப் போலத் தோன்றி, கர்ஜனையால் பத்துத் திசைகளையும் முழங்கச் செய்தனர்.

Verse 46

सर्वे वृषासनारूढाः सभार्याश्चातिभीषणाः / समावृत्य गणश्रेष्ठं ययुर्दक्षमखं प्रति

அவர்கள் அனைவரும் காளைமேல் ஏறி, மனைவியருடன் மிகப் பயங்கரமாக இருந்தனர். கணங்களில் முதன்மையானவரைச் சூழ்ந்து, தக்ஷனின் யாகத்தினை நோக்கிச் சென்றனர்.

Verse 47

सर्वे शंप्राप्य तं देशं गङ्गाद्वारमिति श्रुतम् / ददृशुर्यज्ञदेशं तं दक्षस्यामिततेजसः

அவர்கள் அனைவரும் ‘கங்காத்வாரம்’ எனக் கேள்விப்பட்ட அந்த நாட்டை அடைந்து, அங்கே அளவற்ற ஒளியுடைய தக்ஷனின் யாகஸ்தலத்தை கண்டனர்.

Verse 48

देवाङ्गनासहस्त्राढ्यमप्सरोगीतनादितम् / वीणावेणुनिनादाढ्यं वेदवादाभिनादितम्

அந்த தெய்வீகச் சபை ஆயிரக் கணக்கான தேவாங்கனைகளால் நிரம்பி, அப்சரஸ்களின் பாடல் ஒலியால் முழங்கியது. வீணை, வேணு ஆகியவற்றின் இனிய நாதங்களால் செழித்து, வேதவாக்கியங்களின் கனமான பாராயண ஒலியால் எதிரொலித்தது.

Verse 49

दृष्ट्वा सहर्षिभिर्देवैः समासीनं प्रजापतिम् / उवाच भद्रया रुद्रैर्वोरभद्रः स्मयन्निव

முனிவர்களும் தேவர்களும் சூழச் சபையில் அமர்ந்திருந்த பிரஜாபதியைப் பார்த்து, ருத்ரர்களுடன் வந்த வீரபத்ரன், புன்னகை புரிவதுபோல், நன்மை நிறைந்த ஆனால் உறுதியான அமைதியுடன் உரைத்தான்.

Verse 50

वयं ह्यनुचराः सर्वे शर्वस्यामिततेजसः / भागाभिलप्सया प्राप्ता भागान् यच्छध्वमीप्सितान्

நாங்கள் அனைவரும் அளவிலா ஒளிமிக்க சர்வன் (சிவன்) அவரின் பணியாளர்கள். எங்களுக்குரிய யாகப் பங்குகளை நாடி வந்தோம்; எங்களுக்கு வேண்டிய பங்குகளை அருளி வழங்குங்கள்.

Verse 51

अथ चेत् कस्यचिदियमाज्ञा मुनिसुरोत्तमाः / भागो भवद्भ्यो देयस्तु नास्मभ्यमिति कथ्यताम् / तं ब्रूताज्ञापयति यो वेत्स्यामो हि वयं ततः

முனிவர்-தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, இது யாரோ ஒருவரின் ஆணையெனில்—‘பங்கு உங்களுக்கே தரப்பட வேண்டும், எங்களுக்கு அல்ல’—அந்த ஆணையிடுபவர் யார் என்று சொல்லுங்கள். அவரை அறிந்த பின் நாங்கள் தக்கபடி நடப்போம்.

Verse 52

एवमुक्ता गणेशेन प्रजापतिपुरः सराः / देवा ऊचुर्यज्ञभागे न च मन्त्रा इति प्रभुम्

பிரஜாபதியின் சபை முன் கணேசன் இவ்வாறு கூறியபோது, தேவர்கள் ஆண்டவரிடம்—“யாகப் பங்கு விஷயத்தில் மந்திரங்கள் அப்படிச் சொல்லவில்லை” என்று உரைத்தனர்.

Verse 53

मन्त्रा ऊचुः सुरान् यूयं तमोपहतचेतसः / ये नाध्वरस्य राजानं पूजयध्वं महेश्वरम्

மந்திரங்கள் தேவர்களிடம் கூறின—“ஏ சுரர்களே, உங்கள் மனம் தமஸால் மூடப்பட்டுள்ளது; அத்வர யாகத்தின் அரசனான மகேஸ்வரனை நீங்கள் வழிபடவில்லை.”

Verse 54

ईश्वरः सर्वभूतानां सर्वभूततनुर्हरः / पूज्यते सर्वयज्ञेषु सर्वाभ्युदसिद्धिदः

ஈஸ்வரன் எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆண்டவன்; ஹரியே எல்லா உயிர்களின் உடல்களாகத் தன் உருவை ஏற்றவன். அவர் எல்லா யாகங்களிலும் வழிபடப்படுகிறார்; எல்லா செழிப்பு மற்றும் சித்தியையும் அருள்பவர்.

Verse 55

एवमुक्ता अपीशानं मायया नष्टचेतसः / न मेनिरे ययुर्मन्त्रा देवान् मुक्त्वा स्वमालयम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோதும் மாயையால் அவர்களின் மனம் மயங்கியது; ஈசானனை அவர்கள் அறியவில்லை. தேவர்களை விட்டுவிட்டு அந்த மந்திரதாரிகள் தங்கள் தாமத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 56

ततः स रुद्रो भगवान् सभार्यः सगणेश्वरः / स्पृशन् कराभ्यां ब्रह्मर्षि दधीचं प्राह देवताः

அப்போது பகவான் ருத்ரன், தன் துணைவியுடன் மற்றும் கணங்களின் தலைவர்களால் சூழப்பட்டு, இரு கைகளாலும் பிரம்மரிஷி ததீசியைத் தொடந்து தேவர்களிடம் உரைத்தான்.

Verse 57

मन्त्राः प्रमाणं न कृता युष्माभिर्बलगर्वितैः / यस्मात् प्रसह्य तस्माद् वो नाशयाम्यद्य गर्वितम्

வலத்தின் அகந்தையால் மயங்கிய நீங்கள் மந்திரங்களைப் பிரமாணமாக ஏற்கவில்லை; ஆகவே உங்களை வலுக்கட்டாயமாக அடக்கி இன்று உங்கள் அகந்தையை அழிப்பேன்.

Verse 58

इत्युक्त्वा यज्ञशालां तां ददाह गणपुङ्गवः / गणेश्वराश्च संक्रुद्धा यूपानुत्पाट्य चिक्षिपुः

இவ்வாறு கூறி, சிவகணங்களில் முதன்மையானவன் அந்த யாகசாலையை எரித்தான்; கோபமுற்ற கணேஸ்வரர்கள் யூபத் தூண்களைப் பிடுங்கி தூரம் எறிந்தனர்।

Verse 59

प्रस्तोत्रा सह होत्रा च अश्वं चैव गणेश्वराः / गृहीत्वा भीषणाः सर्वे गङ्गास्त्रोतसि चिक्षिपुः

பின்னர் அச்சமூட்டும் வடிவமுடைய கணேஸ்வரர்கள், பிரஸ்தோத்ரியும் ஹோத்ரியும் உடன் யாகக் குதிரையையும் பிடித்து கங்கையின் ஓட்டத்தில் எறிந்தனர்।

Verse 60

वीरभद्रो ऽपि दीप्तात्मा शक्रस्योद्यच्छतः करम् / व्यष्टम्भयददीनात्मा तथान्येषां दिवौकसाम्

அப்போது ஒளிமிகு உள்ளத்தையுடைய வீரபத்ரன், சக்ரன் (இந்திரன்) உயர்த்திய கையைத் தடுத்தான்; அஞ்சாத மனத்துடன் மற்ற தேவர்களின் கைகளையும் அதேபோல் கட்டுப்படுத்தினான்।

Verse 61

भगस्य नेत्रे चोत्पाट्य करजाग्रेण लीलया / निहत्य मुष्टिना दन्तान् पूष्णश्चैवमपातयत्

அவன் விளையாட்டாக நகங்களின் முனையால் பகனின் கண்களைப் பறித்தான்; பின்னர் பூஷனின் பற்களை குத்துக்கையால் அடித்து அவனை அதேபோல் வீழ்த்தினான்।

Verse 62

तथा चन्द्रमसं देवं पादाङ्गुष्ठेन लीलया / धर्षयामास बलवान् स्मयमानो गणेश्वरः

அதேபோல் வலிமைமிக்க கணேஸ்வரன் புன்னகையுடன், விளையாட்டாகத் தன் பாதப் பெருவிரலால் சந்திரதேவனை அழுத்தி அவமதித்தான்।

Verse 63

वह्नेर्हस्तद्वयं छित्त्वा जिह्वामुत्पाट्य लीलया / जघान मूर्ध्नि पादेन मुनीनपि मुनीश्वराः

அக்னியின் இரு கரங்களையும் வெட்டி, அவன் நாவை விளையாட்டாகப் பறித்தெடுத்து, முனிவர்களில் தலைவனான அந்த இறைவன் முனிவர்களின் தலைமேலும் பாதத்தால் அடித்தான்.

Verse 64

तथा विष्णुं सहरुडं समायान्तं महाबलः / विव्याध निशेतैर्बाणैः स्तम्भयित्वा सुदर्शनम्

பின்னர் கருடனுடன் முன்னே வந்த விஷ்ணுவை நோக்கி, அந்த மகாபலன் சுதர்சனத்தைத் தடுத்து, கூர்மையான அம்புகளால் அவரைத் துளைத்தான்.

Verse 65

समालोक्य महाबाहुरागत्य गरुडो गणम् / जघान पक्षैः सहसा ननादाम्बुनिधिर्यथा

கணத்தைப் பார்த்த மகாபாகுவான கருடன் பாய்ந்து வந்து, உடனே தன் இறக்கைகளால் அந்தப் படையைத் தாக்கினான்; கடல் முழங்குவது போல முழங்கினான்.

Verse 66

ततः सहस्त्रशो भद्रः ससर्ज गरुडान् स्वयम् / वैनतेयादभ्यधिकान् गरुडं ते प्रदुद्रुवुः

அப்போது அந்த மங்களமானவன் தானே ஆயிரக்கணக்கான கருடர்களை உருவாக்கினான்—வைனதேயனைவிடவும் வலிமைமிக்கவர்களாக; அவர்கள் கருடன் (வைனதேயன்) நோக்கி பாய்ந்தனர்.

Verse 67

तान् दृष्ट्वा गरुडो धीमान् पलायत महाजवः / विसृज्य माधवं वेगात् तदद्भुतमिवाभवत्

அவர்களைப் பார்த்த ஞானமிக்க கருடன் பேர்வேகத்துடன் ஓடினான்; அந்த வேகத்தில் மாதவனை விட்டுவிட்டான், அந்த நிகழ்வு உண்மையிலே அதிசயமாகத் தோன்றியது.

Verse 68

अन्तर्हिते वैनतेये भगवान् पद्मसंभवः / आगत्य वारयामास वीरभद्रं च केशवम्

வைனதேயன் (கருடன்) மறைந்தபின், பகவான் பத்மசம்பவம் (பிரம்மா) அங்கு வந்து வீரபத்ரனையும் கேசவனையும்—இருவரையும் தடுத்தார்।

Verse 69

प्रसादयामास च तं गौरवात् परमेष्ठिनः / संस्तूय भगवानीशः साम्बस्तत्रागमत् स्वयम्

பரமேஷ்டினை மிகுந்த மரியாதையுடன் அவர் பிரசன்னப்படச் செய்தார்; ஸ்துதி செய்து முடித்ததும் பகவான் ஈசன்—சாம்பன்—தாமே அங்கு வந்தார்।

Verse 70

वीक्ष्य देवाधिदेवं तं साम्बं सर्वगणैर्वृतम् / तुष्टाव भगवान् ब्रह्मा दक्षः सर्वे दिवौकसः

அனைத்து கணங்களாலும் சூழப்பட்ட தேவாதிதேவன் சாம்பனைப் பார்த்து, பகவான் பிரம்மா, தக்ஷன் மற்றும் எல்லா தேவர்களும் அவரைத் துதித்தனர்।

Verse 71

विशेषात् पार्वतीं देवीमीश्वरार्धशरीरिणीम् / स्तोत्रैर्नानाविधैर्दक्षः प्रणम्य च कृताञ्जलिः

சிறப்பாக, தக்ஷன் கைகூப்பி வணங்கி, ஈசுவரின் அர்த்தசரீரிணியாக விளங்கும் தேவி பார்வதியை பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் துதித்தான்।

Verse 72

ततो भगवती देवी प्रहसन्ती महेश्वरम् / प्रसन्नमानसा रुद्रं वचः प्राह घृणानिधिः

பின்பு கருணைநிதியான பகவதி தேவி புன்னகையுடன் மகேசுவரனை நோக்கி, பிரசன்ன மனத்துடன் ருத்ரனிடம் வார்த்தைகள் கூறினாள்।

Verse 73

त्वमेव जगतः स्त्रष्टा शासिता चैव रक्षकः / अनुग्राह्यो भगवता दक्षश्चापि दिवौकसः

ஹே பகவானே! நீயே உலகின் படைப்பாளி, ஆளுநர், காப்பாளர். தேவர்களில் திறமையுடைய தக்ஷனும் உன் அருளையே நாடுகிறான்.

Verse 74

ततः प्रहस्य भगवान् कपर्दे नीललोहितः / उवाच प्रणतान् देवान् प्राचेतसमथो हरः

அப்போது புன்னகையுடன் பகவான்—கபர்தி, நீலலோஹிதன், ஹரன்—பிராசேதசனுடன் சேர்ந்து, வணங்கிய தேவர்களை உரைத்தார்.

Verse 75

गच्छध्वं देवताः सर्वाः प्रसन्नो भवतामहम् / संपूज्यः सर्वयज्ञेषु न निन्द्यो ऽहं विशेषतः

எல்லா தேவர்களே! இப்போது செல்லுங்கள்; நான் உங்கள்மேல் அருள்புரிந்து மகிழ்வேன். எல்லா யாகங்களிலும் நான் முறையாகப் பூஜிக்கப்படவேண்டும்; குறிப்பாக என்னை இகழக் கூடாது.

Verse 76

त्वं चापि शृणु मे दक्ष वचनं सर्वरक्षणम् / त्यक्त्वा लोकैषणामेतां मद्भक्तो भव यत्नतः

மேலும் நீயும், தக்ஷா! எல்லாவிதமும் காக்கும் என் அறிவுரையை கேள்—உலகப் புகழின் ஆசையை விட்டுவிட்டு முயற்சியுடன் என் பக்தனாகு.

Verse 77

भविष्यसि गणेशानः कल्पान्ते ऽनुग्रहान्मम / तावत् तिष्ठ ममादेशात् स्वाधिकारेषु निर्वृतः

என் அருளால் கல்பத்தின் முடிவில் நீ கணங்களின் தலைவன் (கணேசன்) ஆவாய். அதுவரை என் ஆணையின்படி உன் நியமிக்கப்பட்ட அதிகார எல்லையில் அமைதியுடன் நிறைவு கொண்டு இரு.

Verse 78

एवमुक्त्वा स भगवान् सपत्नीकः सहानुगः / अदर्शनमनुप्राप्तो दक्षस्यामिततेजसः

இவ்வாறு உரைத்த அந்த பகவான், தம் துணைவியுடனும் பரிவாரத்துடனும், அளவற்ற ஒளியுடைய தக்ஷனின் பார்வையிலிருந்து மறைந்தார்।

Verse 79

अन्तर्हिते महादेवे शङ्करे पद्मसंभवः / व्याजहार स्वयं दक्षमशेषजगतो हितम्

மகாதேவ ஶங்கரர் மறைந்தபின், பத்மஸம்பவனான பிரம்மா தானே தக்ஷனை நோக்கி, உலகமெங்கும் நலனுக்காக உரைத்தார்।

Verse 80

ब्रह्मोवाच किं तवापगतो मोहः प्रसन्ने वृषभध्वजे / यदाचष्ट स्वयं देवः पालयैतदतन्द्रितः

பிரம்மா கூறினார்—ஏ வृषபத்வஜா! (இறைவன்) प्रसன்னனானபின் உன் மயக்கம் நீங்கிற்றோ? தேவன் தானே உரைத்தபடி, அவன் இதை இடையறாது, அலட்சியமின்றி காக்கட்டும்।

Verse 81

सर्वेषामेव भूतानां हृद्येष वसतीश्वरः / पश्यन्त्येनं ब्रह्मभूता विद्वांसो वेदवादिनः

அனைத்து உயிர்களின் இதயத்திலேயே ஈச்வரன் வாசம் செய்கிறான். பிரம்மநிலையை அடைந்த ஞானிகள், வேதவாதிகள், அவரை நேரடியாகக் காண்கிறார்கள்।

Verse 82

स आत्मा सर्वभूतानां स बीजं परमा गतिः / स्तूयते वैदिकैर्मन्त्रैर्देवदेवो महेश्वरः

அவரே எல்லா உயிர்களின் ஆத்மா; அவரே விதை, பரம இலக்கு. தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன் வேத மந்திரங்களால் போற்றப்படுகிறான்।

Verse 83

तमर्चयति यो रुद्रं स्वात्मन्येकं सनातनम् / चेतसा भावयुक्तेन स याति परमं पदम्

யார் தம் ஆத்மாவிலே உள்ள ஒரே சனாதன ருத்ரனை பக்தி நிறைந்த மனத்தால் ஆராதிக்கிறாரோ, அவர் பரம பதத்தை அடைவார்।

Verse 84

तस्मादनादिमध्यान्तं विज्ञाय परमेश्वरम् / कर्मणा मनसा वाचा समाराधय यत्नतः

ஆகையால் ஆதியும் நடுவும் முடிவும் இல்லாத பரமேஸ்வரனை அறிந்து, செயல், மனம், வாக்கு மூன்றாலும் முயன்று ஆராதனை செய்।

Verse 85

यत्नात् परिहरेशस्य निन्दामात्मविनाशनीम् / भवन्ति सर्वदोषाय निन्दकस्य क्रिया यतः

ஆத்மநாசம் தரும் ஈசனின் நிந்தையை முயன்று விலக்கு; ஏனெனில் நிந்திப்பவனின் செயல்கள் எல்லாத் தோஷங்களுக்கும் காரணமாகின்றன।

Verse 86

यस्तवैष महायोगी रक्षको विष्णुरव्ययः / स देवदेवो भगवान् महादेवो न संशयः

உன் காவலன்—அழிவிலா மகாயோகி விஷ்ணு—அவரே தேவர்களின் தேவன் பகவான் மகாதேவன்; ஐயமில்லை।

Verse 87

मन्यन्ते ये जगद्योनिं विभिन्नं विष्णुमीश्वरात् / मोहादवेदनिष्ठत्वात् ते यान्ति नरकं नराः

மயக்கமும் அவித்யா பற்றும் காரணமாக, உலகின் மூலமான விஷ்ணுவை ஈசுவரனிடமிருந்து வேறென எண்ணுவோர் நரகத்தை அடைவர்।

Verse 88

वेदानुवर्तिनो रुद्रं देवं नारायणं तथा / एकीभावेन पश्यन्ति मुक्तिभाजो भवन्ति ते

வேதநெறியைப் பின்பற்றுவோர் ருத்ரனையும் நாராயணனையும் ஒரே தத்துவமாகக் காண்கிறார்கள்; அவர்கள் மோட்சப் பங்காளிகள் ஆவர்।

Verse 89

यो विष्णुः स स्वयं रुद्रो यो रुद्रः स जनार्दनः / इति मत्वा यजेद् देवं स याति परमां गतिम्

விஷ்ணுவே ருத்ரன்; ருத்ரனே ஜனார்தனன்—என்று உணர்ந்து இறைவனை வழிபடுவோர் பரமகதியை அடைவர்।

Verse 90

सृजत्येतज्जगत् सर्वं विष्णुस्तत् पश्यतीश्वरः / इत्थं जगत् सर्वमिदं रुद्रनारायणोद्भवम्

விஷ்ணு இவ்வுலகமெங்கும் படைக்கிறார்; ஈசுவரன் (ருத்ரன்) அதனை நோக்கி ஆள்கிறான்; ஆகவே இவ்வுலகம் முழுதும் ருத்ர-நாராயணத்திலிருந்து தோன்றியது।

Verse 91

तस्मात् त्यक्त्वा हरेर्निन्दां विष्णावपि समाहितः / समाश्रयेन्महादेवं शरण्यं ब्रह्मवादिनाम्

ஆகையால் ஹரியை நிந்திப்பதை விட்டு, விஷ்ணுவிலும் மனம் நிலைபெற்று, பிரம்மவாதிகளுக்குச் சரணமான மகாதேவனைச் சரணடைய வேண்டும்।

Verse 92

उपश्रुत्याथ वचनं विरिञ्चस्य प्रजापतिः / जगाम शरणं देवं गोपतिं कृत्तिवाससम्

விரிஞ்சி (பிரம்மா) கூறிய வாக்கை கேட்ட பின்பு, பிரஜாபதி அப்போது தேவன்—கோபதி, பூதகணாதிபதி, க்ருத்திவாச சிவன்—அருள்சரணடைந்தான்।

Verse 93

ये ऽन्ये शापाग्निनिर्दग्धा दधीचस्य महर्षयः / द्विषन्तो मोहिता देवं संबभूवुः कलिष्वथ

ததீசியுடன் தொடர்புடைய அந்த மற்ற மகரிஷிகள் சாபஅக்னியால் எரிந்தவர்களாய் மயங்கினர்; இறைவனை வெறுத்து பின்னர் கலியுகத்தின் இயல்பை அடைந்தனர்।

Verse 94

त्यक्त्वा तपोबलं कृत्स्नं विप्राणां कुलसंभवाः / पूर्वसंस्कारमहात्म्याद् ब्रह्मणो वचनादिह

பிராமண ரிஷிக் குலங்களில் பிறந்த அவர்கள், முன்னைய ஸம்ஸ்காரங்களின் மகிமையால் தூண்டப்பட்டு, பிரம்மாவின் ஆணையின்படி இங்கே தங்கள் முழுத் தவவலிமையையும் விட்டு விட்டனர்।

Verse 95

मुक्तशापास्ततः सर्वे कल्पान्ते रौरवादिषु / निपात्यमानाः कालेन संप्राप्यादित्यवर्चसम् / ब्रह्माणं जगतामीशमनुज्ञाताः स्वयंभुवा

அப்போது அவர்கள் அனைவரும் சாபத்திலிருந்து விடுபட்டு, கல்பாந்தத்தில் காலத்தால் ரௌரவ முதலிய நரகங்களில் தள்ளப்பட்டாலும், சூரியன் போன்ற ஒளிவளத்தை அடைந்து, ஸ்வயம்பூவின் அனுமதியால் உலகங்களின் ஈசன் பிரம்மாவை அடைந்தனர்।

Verse 96

समाराध्य तपोयोगादीशानं त्रिदशाधिपम् / भविष्यन्ति यथा पूर्वं शङ्करस्य प्रसादतः

தவமும் யோகமும் ஆளும், தேவர்களின் அதிபதியான ஈசானன் (சிவன்) அவரை முறையாக ஆராதித்து, சங்கரனின் அருளால் அவர்கள் முன்புபோலவே ஆகுவர்।

Verse 97

एतद् वः कथितं सर्वं दक्षयज्ञनिषूदनम् / शृणुध्वं दक्षपुत्रीणां सर्वासां चैव संततिम्

தக்ஷ யாகத்தின் அழிவை பற்றிய இதையெல்லாம் உங்களுக்குச் சொன்னேன்; இப்போது தக்ஷனின் அனைத்து மகள்களின் சந்ததி—வம்சத் தொடரை—கேளுங்கள்।