Adhyaya 16

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे पञ्चदशो ऽध्यायः श्रीकूर्म उवाच अन्दके निगृहीते वै प्रह्लादस्य महात्मनः / विरोचनो नाम सुतो बभूव नृपतिः पुरा

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பூர்வபாகத்தில் பதினைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவு. ஸ்ரீகூர்மர் கூறினார்—அந்தகன் அடக்கப்பட்டபின், மகாத்மா பிரஹ்லாதனுக்கு விரோசனன் என்னும் மகன் முன்னொரு காலத்தில் பிறந்து அரசனானான்.

Verse 2

देवाञ्जित्वा सदेवेन्द्रान बहून् वर्षान् महासुरः / पालयामास धर्मेण त्रैलोक्यं सचराचरम्

இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்களை வென்று, அந்த மகாசுரன் பல ஆண்டுகள் தர்மப்படி மூவுலகையும்—சரமும் அசரமும் உட்பட—ஆட்சி செய்தான்.

Verse 3

तस्यैवं वर्तमानस्य कदाचिद् विष्णुचोदितः / सनत्कुमारो भगवान् पुरं प्राप महामुनिः

அவன் இவ்வாறு ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்தபோது, ஒரு சமயம் விஷ்ணுவின் தூண்டுதலால் பகவான் மகாமுனி சனத்குமாரர் அந்த நகரை அடைந்தார்.

Verse 4

दृष्ट्वा सिहासनगतो ब्रह्मपुत्रं महासुरः / ननामोत्थाय शिरसा प्राञ्जलिर्वाक्यमब्रवीत्

பிரம்மனின் புதல்வன் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டு அந்த மகாசுரன் எழுந்து, தலை வணங்கி, கைகூப்பி இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 5

धन्यो ऽस्म्यनुगृहीतो ऽस्मि संप्राप्तो मे पुरातनः / योगीश्वरो ऽद्य भगवान् यतो ऽसौ ब्रह्मवित् स्वयम्

நான் பாக்கியவான்; என்மேல் அருள் பொழிந்தது. இன்று அந்தப் பழம்பெரும் பகவான்—யோகிகளின் ஈசன்—என்னிடம் வந்துள்ளார்; அவர் தாமே பிரம்மஞானி.

Verse 6

किमर्थमागतो ब्रह्मन् स्वयं देवः पितामहः / ब्रूहि मे ब्रह्मणः पुत्र किं कार्यं करवाण्यहम्

ஹே பிரஹ்மன்! எந்த நோக்கத்தால் வந்தீர்? நீரே தெய்வப் பிதாமகன் பிரம்மா. ஹே பிரம்மனின் புதல்வா, சொல்லுங்கள்—நான் எந்தக் காரியத்தைச் செய்ய வேண்டும்?

Verse 7

सो ऽब्रवीद् भगवान् देवो धर्मयुक्तं महासुरम् / द्रष्टुमभ्यागतो ऽहं वै भवन्तं भाग्यवानसि

அப்போது பகவான் தேவன், தர்மத்தில் நிலைத்திருந்த அந்த மகாசுரனிடம் கூறினார்—“உன்னைப் பார்க்கவே நான் வந்தேன்; நீ உண்மையிலே பாக்கியவான்.”

Verse 8

सुदुर्लभा नीतिरेषा दैत्यानां दैत्यसत्तम / त्रिलोके धार्मिको नूनं त्वादृशो ऽन्यो न विद्यते

ஹே தைத்யர்களில் சிறந்தவனே! தைத்யர்களிடையே இத்தகைய தர்மநெறி மிக அரிது. மூன்று உலகங்களிலும் உன்னைப் போன்ற தர்மிகன் வேறொருவன் இல்லை.

Verse 9

इत्युक्तो ऽसुरराजस्तं पुनः प्राह महामुनिम् / धर्माणां परमं धर्मं ब्रूहि मे ब्रह्मवित्तम

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் அசுரராஜன் மீண்டும் மகாமுனியிடம் சொன்னான்— “ஹே பிரம்மவித்தமா! தர்மங்களில் பரம தர்மம், எல்லாத் தர்மங்களிலும் உன்னதத் தத்துவத்தை எனக்குச் சொல்லும்।”

Verse 10

सो ऽब्रवीद् भगवान् योगी दैत्येन्द्राय महात्मने / सर्वगुह्यतमं धर्ममात्मज्ञानमनुत्तमम्

அப்போது பகவான் யோகி, மகாத்மையான தைத்யேந்திரனிடம் கூறினார்— “மிகவும் ரகசியமான பரம தர்மத்தைச் சொல்கிறேன்: ஒப்பற்ற ஆத்மஞானம்।”

Verse 11

स लब्ध्वा परमं ज्ञानं दत्त्वा च गुरुदक्षिणाम् / निधाय पुत्रे तद्राज्यं योगाभ्यासरतो ऽभवत्

அவன் பரம ஞானத்தைப் பெற்று, குருதட்சிணை செலுத்தி, அரசாட்சியை மகனிடம் ஒப்படைத்து, யோகப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டான்।

Verse 12

स तस्य पुत्रो मतिमान् बलिर्नाम महासुरः / ब्रह्मण्यो धार्मिको ऽत्यर्थं विजिग्ये ऽथ पुरन्दरम्

அவனுடைய மகன் ‘பலீ’ எனப்படும் அறிவுடைய மகா அசுரன்—பிராமணர்களை மதிப்பவன், மிகுந்த தர்மவான்; பின்னர் புரந்தரன் (இந்திரன்) மீது வெற்றி பெற்றான்।

Verse 13

कृत्वा तेन महद् युद्धं शक्रः सर्वामरैर्वृतः / जगाम निर्जितो विष्णुं देवं शरणमच्युतम्

அவனுடன் பெரும் போரை நடத்தி, எல்லாத் தேவர்களாலும் சூழப்பட்ட சக்ரன் (இந்திரன்) தோல்வியடைந்து, அச்யுதனாகிய தேவ விஷ்ணுவின் சரணடைந்தான்।

Verse 14

तदन्तरे ऽदितिर्देवी देवमाता सुदुः खिता / दैत्येन्द्राणां वधार्थाय पुत्रो मे स्यादिति स्वयम्

அந்நேரத்தில் தேவர்களின் தாய் தேவியான அதிதி மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தாள். அவள் தானே உறுதி கொண்டாள்—“தைத்தியேந்திரர்களை வதைக்க எனக்கு ஒரு மகன் பிறக்கட்டும்.”

Verse 15

तताप सुमहद् घोरं तपोराशिस्तपः परम् / प्रपन्ना विष्णुमव्यक्तं शरण्यं शरणं हरिम्

அவள் மிகப் பெரிதும் கடுமையுமான தவம்—உயர்ந்த தவச் செல்வம்—ஆற்றினாள். சரணமளிப்பவர்க்குச் சரண்யனான அவ்யக்த விஷ்ணு, ஹரியைச் சரணடைந்தாள்.

Verse 16

कृत्वा हृत्पद्मकिञ्जल्के निष्कलं परमं पदम् / वासुदेवमनाद्यन्तमानन्दं व्योम केवलम्

இதயத் தாமரையின் நார்களில் பகுதியற்ற பரமப் பதத்தை நிறுவி, ஆதியும் அந்தமும் அற்ற வாசுதேவனைத் தியானிக்க வேண்டும்—அவர் ஒரே சித்-வியோமம், தூய ஆனந்தமே.

Verse 17

प्रसन्नो भगवान् विष्णुः शङ्खचक्रगदाधरः / आविर्बभूव योगात्मा देवमातुः पुरो हरिः

மகிழ்ந்து பகவான் விஷ்ணு—சங்கு, சக்கரம், கதையைக் கொண்டவர்—வெளிப்பட்டார். யோகஸ்வரூபமான ஹரி தேவர்களின் தாயின் முன் அவதரித்தார்.

Verse 18

दृष्ट्वा समागतं विष्णुमदितिर्भक्तिसंयुता / मेने कृतार्थमात्मानं तोषयामास केशवम्

விஷ்ணு தன் முன் வந்ததைப் பார்த்து, பக்தியால் நிறைந்த அதிதி தன்னை நிறைவேற்றம் பெற்றவளென எண்ணி, கேசவனை மகிழ்விக்க முயன்றாள்.

Verse 19

अदितिरुवाच जयाशेषदुः खौघनाशैकहेतो जयानन्तमाहात्म्ययोगाभियुक्त / जयानादिमध्यान्तविज्ञानमूर्ते जयाशेषकल्पामलानन्दरूप

அதிதி கூறினாள்—அனைத்து துயரப் பெருக்கையும் அழிக்கும் ஒரே காரணனே, உமக்கு ஜயம்; யோகத்தில் நிலைத்து அளவற்ற மகிமை உடையவனே, உமக்கு ஜயம். ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அனைத்தையும் அறியும் சைதன்யமூர்த்தியே, உமக்கு ஜயம்; எல்லாக் கல்பங்களிலும் மாசற்ற ஆனந்தஸ்வரூபனே, உமக்கு ஜயம்.

Verse 20

नमो विष्णवे कालरूपाय तुभ्यं नमो नारसिंहाय शेषाय तुभ्यम् / नमः कालरुद्राय संहारकर्त्रे नमो वासुदेवाय तुभ्यं नमस्ते

காலரூபனாகிய விஷ்ணுவே, உமக்கு நமஸ்காரம்; நரசிம்மனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; சேஷனே, உமக்கு நமஸ்காரம். லயத்தை நிகழ்த்தும் காலருத்ரனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; வாசுதேவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்—உமக்கே வணக்கம்.

Verse 21

नमो विश्वमायाविधानाय तुभ्यं नमो योगगम्याय सत्याय तुभ्यम् / नमो धर्मविज्ञाननिष्ठाय तुभ्यं नमस्ते वराहाय भूयो नमस्ते

உலக மாயையின் ஒழுங்கை அமைப்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; யோகத்தால் அடையப்படும் சத்தியமே, உமக்கு நமஸ்காரம். தர்மத்திலும் ஆன்மவிவேக ஞானத்திலும் நிலைத்தவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். வராஹனே, உமக்கு நமஸ்காரம்—மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 22

नमस्ते सहस्त्रार्कचन्द्राभमूर्ते नमो वेदविज्ञानधर्माभिगम्य / नमो देवदेवादिदेवादिदेव प्रभो विश्वयोने ऽथ भूयो नमस्ते

ஆயிரம் சூரிய-சந்திரர் போல் ஒளிரும் மூர்த்தியே, உமக்கு நமஸ்காரம்; வேதம், ஞானம், தர்மம் வழி அடையத்தக்கவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். தேவர்களின் தேவனே, தேவர்களில் ஆதிதேவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். பிரபுவே, உலகின் கருவே, மீண்டும் உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 23

नमः शंभवे सत्यनिष्ठाय तुभ्यं नमो हेतवे विश्वरूपाय तुभ्यम् / नमो योगपीठान्तरस्थाय तुभ्यं शिवायैकरूपाय भूयो नमस्ते

சத்தியத்தில் நிலைத்த ஶம்புவே, உமக்கு நமஸ்காரம்; காரணமாய் உலகமெங்கும் விரிந்த விஸ்வரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம். யோகபீடத்தின் உள்ளகத்தில் உறையும் இறைவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். சிவனே, ஒரே ரசமாய் பிரிவற்ற ஒருரூபனே, மீண்டும் மீண்டும் உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 24

एवं स भगवान् कृष्णो देवमात्रा जगन्मयः / तोषितश्छन्दयामास वरेण प्रहसन्निव

இவ்வாறு தேவர்களின் அளவாகவும் உலகமெங்கும் நிறைந்தவனாகவும் உள்ள பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மகிழ்ந்து, மெல்லப் புன்னகைத்தவனாய் வரம் அளித்தான்।

Verse 25

प्रणम्य शिरसा भूमौ सा वब्रे वरमुत्तमम् / त्वामेव पुत्रं देवानां हिताय वरये वरम्

அவள் தரையில் தலை வைத்து வணங்கி கூறினாள்—“உத்தம வரம் இதுவே: தேவர்களின் நலனுக்காக உம்மையே என் மகனாகத் தேர்கிறேன்.”

Verse 26

तथास्त्वित्याह भगवान् प्रपन्नजनवत्सलः / दत्त्वा वरानप्रमेयस्तत्रैवान्तरधीयत

சரணடைந்தோர்க்கு அருள்புரியும் பகவான் “அப்படியே ஆகுக” என்று கூறி, அளவற்ற வரங்களைத் தந்து அங்கேயே மறைந்தான்।

Verse 27

ततो बहुतिथे काले भगवन्तं जनार्दनम् / दधार गर्भं देवानां माता नारायणं स्वयम्

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின், தேவர்களின் தாய் தானே நாராயணனாகிய பகவான் ஜனார்தனனை கருவில் தாங்கினாள்।

Verse 28

समाविष्टे हृषीकेशे देवमातुरथोदरम् / उत्पाता जज्ञिरे घोरा बलेर्वैरोचनेः पुरे

ஹ்ருஷீகேசன் தேவர்களின் தாயின் கருவில் புகுந்தபோது, பலி வைரோசனனின் நகரில் பயங்கரமான அபசகுனங்கள் தோன்றின।

Verse 29

निरीक्ष्य सर्वानुत्पातान् दैत्येन्द्रो भयविह्वलः / प्रह्लादमसुरं वृद्धं प्रणम्याह पितामहम्

எல்லா அபசகுனங்களையும் கண்டு தைத்யர்களின் தலைவன் அச்சத்தால் கலங்கினான். முதிய அசுரன் பிரஹ்லாதனை வணங்கி ‘பிதாமஹா’ என்று அழைத்தான்.

Verse 30

बलिरुवाच पितामह महाप्राज्ञ जायन्ते ऽस्मत्पुरे ऽधुना / किमुत्पाता भवेत् कार्यमस्माकं किंनिमित्तकाः

பலியான் கூறினான்— பிதாமஹா, மகாப்ராஜ்ஞரே! எங்கள் நகரில் இப்போது அபசகுனங்கள் எழுகின்றன. இவை எத்தகைய உற்பாதங்கள்? நாம் என்ன செய்ய வேண்டும், இதன் காரணம் என்ன?

Verse 31

निशम्य तस्य वचनं चिरं ध्यात्वा महासुरः / नमस्कृत्य हृषीकेशमिदं वचनमब्रवीत्

அவனது சொற்களை கேட்ட மகா அசுரன் நீண்ட நேரம் தியானித்தான். பின்னர் ஹ்ருஷீகேசனை வணங்கி இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 32

प्रह्लाद उवाच यो यज्ञैरिज्यते विष्णुर्यस्य सर्वमिदं जगत् / दधारासुरनाशार्थं माता तं त्रिदिवौकसाम्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்— யாகங்களால் வழிபடப்படும் விஷ்ணு, யாருக்கே இந்த முழு உலகமும் உரியது; தேவர்களை காக்கவும் அசுரர்களை அழிக்கவும் தேவமாதா அவரை கருவில் தாங்கினாள்.

Verse 33

यस्मादभिन्नं सकलं भिद्यते यो ऽखिलादपि / स वासुदेवो देवानां मातुर्देहं समाविशत्

யாரிடமிருந்து பிரிக்க முடியாத முழு பிரபஞ்சமும் பலவகையாகப் பிரிந்து தோன்றுகிறதோ, யார் அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவராய் இருந்தும் அனைத்திலும் நிறைந்திருக்கிறாரோ— அந்த வாசுதேவன் தேவர்களின் மாதாவின் உடலில் புகுந்தான்.

Verse 34

न यस्य देवा जानन्ति स्वरूपं परमार्थतः / स विष्णुरदितेर्देहं स्वेच्छयाद्य समाविशत्

யாருடைய பரமார்த்த ஸ்வரூபத்தை தேவர்களும் உண்மையாய் அறியார், அந்த விஷ்ணுவே தன் சுயஇச்சையால் இன்று அதிதியின் தேகத்தில் பிரவேசித்தான்।

Verse 35

यस्माद् भवन्ति भूतानि यत्र संयान्ति संक्षयम् / सो ऽवतीर्णो महायोगी पुराणपुरुषो हरिः

எவரிடமிருந்து எல்லா உயிர்களும் தோன்றி, பிரளயத்தில் எவரிடமே ஒடுங்குகின்றனரோ—அந்த மகாயோகி, புராணபுருஷன் ஹரியே அவதரித்தான்।

Verse 36

न यत्र विद्यते नामजात्यादिपरिकल्पना / सत्तामात्रात्मरूपो ऽसौ विष्णुरंशेन जायते

பெயர், ஜாதி முதலிய கற்பனைகள் இல்லாத இடத்தில், சத்தாமாத்திர ஆத்மஸ்வரூபனான அந்தப் பரமன் விஷ்ணுவின் அಂசமாக வெளிப்படுகின்றான்।

Verse 37

यस्य सा जगतां माता शक्तिस्तद्धर्मधारिणी / माया भगवती लक्ष्मीः सो ऽवतीर्णो जनार्दनः

எவருடைய சக்தியே உலகமாதா, அவர் தர்மத்தைத் தாங்குபவள்; அவளே பகவதி மாயா லக்ஷ்மி—அந்த ஜனார்தனனே அவதரித்தான்।

Verse 38

यस्य सा तामसी मूर्तिः शङ्करो राजसी तनुः / ब्रह्मा संजायते विष्णुरंशेनैकेन सत्त्वभृत्

எவருடைய தாமஸ மூர்த்தி சங்கரன், ராஜஸ உடல் பிரம்மா; சத்த்வத்தைப் பேணும் விஷ்ணுவும் அந்தப் பரமனின் ஒரே அಂசத்தால் தோன்றுகின்றான்।

Verse 39

इत्थं विचिन्त्य गोविन्दं भक्तिनम्रेण चेतसा / तमेव गच्छ शरणं ततो यास्यसि निर्वृतिम्

இவ்வாறு பக்தியால் தாழ்ந்த மனத்துடன் கோவிந்தனைத் தியானித்து, அவரையே சரணடை; அப்பொழுது நீ அமைதியும் பரம நிறைவும் அடைவாய்।

Verse 40

ततः प्रह्लादवचनाद् बलिर्वैरोचनिर्हरिम् / जगाम शरणं विश्वं पालयामास धर्मतः

பின்பு பிரஹ்லாதனின் அறிவுரையால் விரோசனன் மகன் பலி ஹரியின் சரணடைந்தான்; தர்மப்படி அவன் உலகமெங்கும் காத்தான்।

Verse 41

काले प्राप्ते महाविष्णुं देवानां हर्षवर्धनम् / असूत कश्यपाच्चैनं देवमातादितिः स्वयम्

நியத காலம் வந்தபோது தேவர்களின் மகிழ்ச்சியை வளர்ப்பவனான மகாவிஷ்ணுவை, தேவர்மாதா அதிதி கश्यபரால் தானே பெற்றெடுத்தாள்।

Verse 42

चतुर्भुजं विशालाक्षं श्रीवत्साङ्कितवक्षसम् / नीलमेघप्रतीकाशं भ्राजमानं श्रियावृतम्

அவரைத் தியானியுங்கள்—நான்கு கரங்களுடன், விரிந்த கண்களுடன், மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் தாங்கி; கருமழை மேகம் போல் ஒளிர்ந்து, ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி)யால் சூழப்பட்டவர்।

Verse 43

उपतस्थुः सुराः सर्वे सिद्धाः साध्याश्च चारणाः / उपेन्द्रमिन्द्रप्रमुखा ब्रह्मा चर्षिगमैर्वृतः

உபேந்திரன் (விஷ்ணு) சேவைக்காக எல்லாத் தேவர்களும் வந்தனர்; சித்தர்கள், சாத்யர்கள், சாரணர்களும் பணிவில் நின்றனர். இந்திரன் முதலிய தலைவர்கள் மற்றும் முனிவர் கூட்டத்தால் சூழப்பட்ட பிரம்மாவும் அவரை அணுகினார்।

Verse 44

कृतोपनयनो वेदानध्यैष्ट भगवान् हरिः / समाचारं भरद्वाजात् त्रिलोकाय प्रदर्शयन्

உபநயனச் சடங்கை நிறைவேற்றிய பகவான் ஹரி வேதங்களைப் பயின்றார்; பரத்வாஜரிடமிருந்து நல்வழக்கத்தை அறிந்து அதைத் திரிலோகத்திற்கும் ஒழுக்கமாக வெளிப்படுத்தினார்।

Verse 45

एवं हि लौकिकं मार्गं प्रदर्शयति स प्रभुः / स यत् प्रमाणं कुरुते लोकस्तदनुवर्तते

இவ்வாறு அந்தப் பிரபு உலகியலான வாழ்வின் சரியான பாதையை வெளிப்படுத்துகிறார்; அவர் எதைப் பிரமாணமாக நிறுவுகிறாரோ, மக்கள் அதையே பின்பற்றுகின்றனர்।

Verse 46

ततः कालेन मतिमान् बलिर्वैरोचनिः स्वयम् / यज्ञैर्यज्ञेश्वरं विष्णुमर्चयामास सर्वगम्

பின்னர் காலப்போக்கில் அறிவுடைய விரோசனன் மகன் பலி, யாகங்களின் மூலம் அனைத்திலும் நிறைந்த யஜ்ஞேஸ்வரன் விஷ்ணுவைத் தானே வழிபட்டான்।

Verse 47

ब्राह्मणान् पूजयामास दत्त्वा बहुतरं धनम् / ब्रह्मर्षयः समाजग्मुर्यज्ञवाटं महात्मनः

அவன் மிகுந்த செல்வத்தை அளித்து பிராமணர்களை வணங்கிப் போற்றினான்; அந்த மகாத்மாவின் யாகவாடத்தில் பிரம்மரிஷிகள் கூடிவந்தனர்।

Verse 48

विज्ञाय विष्णुर्भगवान् भरद्वाजप्रचोदितः / आस्थाय वामनं रूपं यज्ञदेशमथागमत्

நிலையை உணர்ந்து, பரத்வாஜரின் தூண்டுதலால் பகவான் விஷ்ணு வாமன வடிவம் ஏற்று, பின்னர் யாகஸ்தலத்துக்கு வந்தார்।

Verse 49

कृष्णाजिनोपवीताङ्ग आषाढेन विराजितः / ब्राह्मणो जटिलो वेदानुद्गिरन् भस्ममण्डितः

கருமான் தோல் அணிந்து, யஜ்ஞோபவீதம் தரித்து, தண்டத்தால் ஒளிர்ந்து, ஜடாதாரியாக, விபூதி பூசி, இடையறாது வேதம் ஓதிய பிராமணர் தவஒளியுடன் தோன்றினார்।

Verse 50

संप्राप्यासुरराजस्य समीपं भिक्षुको हरिः / स्वपादैर्विमितं देशमयाचत बलिं त्रिभिः

அசுரராஜனின் அருகே சென்று, பிச்சைக்காரன் வடிவம் கொண்ட ஹரி, தன் பாதங்களால் அளக்கப்படும் நிலத்தை—மூன்று அடிகள்—பலியிடம் தானமாக வேண்டினார்।

Verse 51

प्रक्षाल्य चरणौ विष्णोर्बलिर्भासमन्वितः / आचामयित्वा भृङ्गारमादाय स्वर्णनिर्मितम्

விஷ்ணுவின் திருவடிகளைத் துவைத்து, பக்தி ஒளியால் விளங்கிய பலி ஆச்சமனம் செய்து, பொன்னால் செய்யப்பட்ட ப்ருங்காரம் (நீர்பாத்திரம்) எடுத்துக் கொண்டான்।

Verse 52

दास्ये तवेदं भवते पदत्रयं प्रीणातु देवो हरिरव्ययाकृतिः / विचिन्त्य देवस्य कराग्रपल्लवे निपातयामास जलं सुशीतलम्

“உமக்கு சேவையாக இம்மூன்று அடிகளை அர்ப்பணிக்கிறேன்; அழிவிலா வடிவுடைய தேவ ஹரி மகிழ்வாராக.” என்று எண்ணி, இறைவனின் மென்மையான விரல் நுனிகளில் மிகக் குளிர்ந்த நீரை மெதுவாக ஊற்றினான்।

Verse 53

विचक्रमे पृथिवीमेष एता- मथान्तरिक्षं दिवमादिदेवः / व्यपेतरागं दितिजेश्वरं तं प्रकर्तुकामः शरणं प्रपन्नम्

அந்த ஆதிதேவன் (வாமன-விஷ்ணு) முதலில் இப்பூமியை, பின்னர் அந்தரிக்ஷத்தை, அதன் பின் விண்ணுலகத்தையும் அளந்தான்; ஆசை நீங்கி சரணடைந்த திதிஜேஸ்வரன் பலியை முடிக்க எண்ணியவனாய்.

Verse 54

आक्रम्य लोकत्रयमीशपादः प्राजापत्याद् ब्रह्मलोकं जगाम / प्रणेमुरादित्यसहस्त्रकल्पं ये तत्र लोके निवसन्ति सिद्धाः

மூவுலகங்களையும் கடந்து, ஈசன் திருவடிகளையுடைய ஆண்டவன் பிரஜாபதி லோகத்திலிருந்து பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றான். அங்கு வாழும் சித்தர்கள் ஆயிரம் சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும், கல்பகால அளவிலான அனந்தனை வணங்கினர்॥

Verse 55

अथोपतस्थे भगवाननादिः पितामहास्तोषयामास विष्णुम् / भित्त्वा तदण्डस्य कपालमूर्ध्वं जगाम दिव्यावरणानि भूयः

அப்போது ஆதியற்ற பகவான் முறையாகப் போற்றப்பட்டான்; பிதாமகன் பிரம்மா ஸ்துதிகளால் ஸ்ரீவிஷ்ணுவைத் திருப்திப்படுத்தினான். அந்த அண்டத்தின் மேல்புறக் கபாலமெனும் கூரையைப் பிளந்து, அவர் மீண்டும் தெய்வீக ஆவரணங்களைத் தாண்டிச் சென்றார்॥

Verse 56

अथाण्डभेदान्निपपात शीतलं महाजलं तत् पुण्यकृद्भिश्चजुष्टम् / प्रवर्तते चापि सरिद्वरा तदा गङ्गेत्युक्ता ब्रह्मणा व्योमसंस्था

பின்னர் அண்டம் பிளந்தபோது, புண்ணிய செயல்வீரர்கள் நாடி அணையும் குளிர்ந்த பேர்நீர் கீழே விழுந்தது. அச்சமயம் சிறந்த நதி ஓடத் தொடங்கினாள்; விண்ணில் நிலைபெற்ற அவளை பிரம்மா ‘கங்கை’ எனப் பெயரிட்டான்॥

Verse 57

गत्वा महान्तं प्रकृतिं प्रधानं ब्रह्माणमेकं पुरुषं स्वबीजम् / अतिष्ठदीशस्य पदं तदव्ययं दृष्ट्वा देवास्तत्र तत्र स्तुवन्ति

மஹத், பிரகృతి, பிரதானம் ஆகியவற்றைத் தாண்டி, தன்னிலேயே விதையுடைய ஒரே புருஷரூப ஒரே பிரம்மத்தை உணர்ந்து, அவர் ஈசனின் அவ்யய பதத்தில் நிலைபெற்றார். அந்த உச்ச நிலையைக் கண்டு தேவர்கள் எங்கெங்கும் புகழ்பாடுகின்றனர்॥

Verse 58

आलोक्य तं पुरुषं विश्वकायं महान् बलिर्भक्तियोगेन विष्णुम् / ननाम नारायणमेकमव्ययं स्वचेतसा यं प्रणमन्ति देवाः

உலகமே உடலாகிய அந்த புருஷன்—விஷ்ணு—வை நோக்கி, மகான் பலி பக்தியோகத்தால் வணங்கினான். தன் உள்ளுணர்வால் ஒரே அவ்யய நாராயணனை ஆராதித்தான்; அவரையே தேவர்களும் பணிகின்றனர்॥

Verse 59

तमब्रवीद् भगवानादिकर्ता भूत्वा पुनर्वामनो वासुदेवः / ममैव दैत्याधिपते ऽधुनेदं लोकत्रयं भवता भावदत्तम्

அப்போது ஆதிகர்த்தா பகவான் வாசுதேவன் மீண்டும் வாமன ரூபம் கொண்டு கூறினார்— “ஓ தைத்யாதிபதி! இப்போது உன் பக்தியும் தூய நோக்கமும் கொண்டு இந்தத் திரிலோகம் உண்மையிலே எனக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்டது.”

Verse 60

प्रणम्य मूर्ध्ना पुनरेव दैत्यो निपातयामास जलं कराग्रे / दास्ये तवात्मानमनन्तधाम्ने त्रिविक्रमायामितविक्रमाय

தைத்யன் மீண்டும் தலைவணங்கி प्रणாமம் செய்து, தானவிதியில் கையின் முனையிலிருந்து நீரைச் சிந்தினான். பின்னர் கூறினான்— “ஓ அனந்ததாமா, அளவிலா விக்ரமம் உடைய திரிவிக்ரமா! உன் தாச்ய சேவைக்காக என்னையே அர்ப்பணிக்கிறேன்.”

Verse 61

प्रगृह्य सूनोरपि संप्रदत्तं प्रह्लादसूनोरथ शङ्खपाणिः / जगाद दैत्यं जगदन्तरात्मा पातालमूलं प्रविशेति भूयः

அப்போது உலகின் அந்தராத்மாவான சங்கபாணி விஷ்ணு, பிரஹ்லாதன் மகனின் மகன் அளித்ததையும் ஏற்று, தைத்யனை நோக்கி— “மீண்டும் பாதாளத்தின் மூலத்திற்குள் புகு” என்று கூறினார்.

Verse 62

समास्यतां भवता तत्र नित्यं भुक्त्वा भोगान् देवतानामलभ्यान् / ध्यायस्व मां सततं भक्तियोगात् प्रवेक्ष्यसे कल्पदाहे पुनर्माम्

நீ அங்கே எப்போதும் தங்கி, தேவர்களுக்கும் கிடைக்காத இன்பங்களை அனுபவிப்பாய். ஆயினும் பக்தியோகத்தால் எந்நேரமும் என்னைத் தியானி; கல்பதாஹம் (பிரளயம்) வரும் போது மீண்டும் என்னுள் புகுவாய்.

Verse 63

उक्त्वैवं दैत्यसिंहं तं विष्णुः सत्यपराक्रमः / पुरन्दराय त्रैलोक्यं ददौ विष्णुरुरुक्रमः

இவ்வாறு அந்த தைத்யசிங்கத்திடம் கூறி, உண்மையான பராக்கிரமம் உடைய உருக்ரம விஷ்ணு, புரந்தரன் (இந்திரன்) க்கு திரிலோக ஆட்சியை மீண்டும் அளித்தார்.

Verse 64

संस्तुवन्ति महायोगं सिद्धा देवर्षिकिन्नराः / ब्रह्मा शक्रो ऽथ भगवान् रुद्रादित्यमरुद्गणाः

சித்தர்கள், தேவ ரிஷிகள், கின்னரர்கள் அந்த மஹாயோகத்தைப் புகழ்ந்து பாடுகின்றனர்; அதுபோல பிரம்மா, சக்ரன் (இந்திரன்), பகவான், மேலும் ருத்ரர்-ஆதித்யர்-மருத்தர் கணங்களும் துதிக்கின்றனர்।

Verse 65

कृत्वैतदद्भुतं कर्म विष्णुर्वामनरूपधृक् / पश्यतामेव सर्वेषां तत्रैवान्तरधीयत

இந்த அதிசயச் செயலை நிறைவேற்றிய வாமனரூபம் தாங்கிய விஷ்ணு, அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே அங்கேயே மறைந்தார்।

Verse 66

सो ऽपि दैत्यवरः श्रीमान् पातालं प्राप चोदितः / प्रह्लादेनासुरवरैर्विष्णुना विष्णुतत्परः

அந்த புகழ்மிக்க தைத்யர்களில் சிறந்தவனும் தூண்டப்பட்டு பாதாளத்திற்குச் சென்றான்—பிரஹ்லாதன், அசுரர்களில் முதன்மையோர், மேலும் விஷ்ணுவின் உந்துதலால்; அவன் மனம் முழுதும் விஷ்ணுவில் நிலைத்திருந்தது।

Verse 67

अपृच्छद् विष्णुमाहात्मयं भक्तियोगमनुत्तमम् / पूजाविधानं प्रह्लादं तदाहासौ चकार सः

அவன் விஷ்ணுவின் மஹிமை, ஒப்பற்ற பக்தியோகம், மேலும் பூஜை முறையைப் பற்றி கேட்டான்; அப்போது பிரஹ்லாதன் அதைச் சொன்னான், அவனும் அதன்படி செய்தான்।

Verse 68

अथ रथचरणासिशङ्खपाणिं सरसिजोलचनमीशमप्रमेयम् / शरणमुपपयौ स भावयोगात् प्रणतगतिं प्रणिधाय कर्मयोगम्

பின்னர் பாவயோகத்தின் மூலம் அவன் அளவிட முடியாத ஈசுவரனிடம் சரணடைந்தான்—தாமரை கண்கள் உடையவன், சங்கு மற்றும் வாள் தாங்கியவன், ரதத்தில் நிலைபெற்ற திருவடிகள் உடையவன்; பணிவான வணக்கத்தைத் தன் வழியாகக் கொண்டு, கர்மயோகத்தில் உறுதியாக நிலைத்தான்।

Verse 69

एष वः कथितो विप्रा वामनस्य पराक्रमः / स देवकार्याणि सदा करोति पुरुषोत्तमः

ஓ விப்ரர்களே, வாமனனின் பராக்கிரமம் இவ்வாறு உங்களுக்குக் கூறப்பட்டது. அந்த புருஷோத்தமன் எப்போதும் தேவர்களின் காரியங்களை நிறைவேற்றுவான்.