Adhyaya 28

Verse 1

नाम सप्तविंशो ऽध्यायः या पूर्वसर्गे दक्षपुत्री सती तु रुद्रस्य पत्नी दक्षयज्ञे स्वदेहम् / विसृज्य सा मेनकायां च जज्ञे धराधराद्धेमवतो वै सकाशात्

இது இருபத்தேழாம் அதிகாரம் எனப் பெயர்பெற்றது. முன்சர்க்கத்தில் தக்ஷனின் மகளான சதி, ருத்ரரின் துணைவி, தக்ஷயாகத்தில் தன் உடலைத் துறந்து, மலைதாங்கி ஹிமவானின் அருகில் மேனகையின் கருவில் மீண்டும் பிறந்தாள்।

Verse 2

सा पार्वता रुद्रपत्नी खगेन्द्र या शेषपत्नी वारुणी नाम पूर्वा / सैवागता बलभद्रेण रन्तुं द्विरूपमास्थाय महापतिव्रता

ஓ ககேந்திரா! அவளே பார்வதி, ருத்ரரின் துணைவி; முன்பு சேஷனின் துணைவியாக ‘வாருணி’ என்ற நாமத்தாலும் அறியப்பட்டாள். அந்த மகாபதிவ்ரதை தேவி இரு ரூபம் ஏற்று பலபத்ரனுடன் விளையாட வந்தாள்।

Verse 3

श्रीरित्याख्या इन्दिरावेशयुक्ता तस्या द्वितीया प्रतिमा मेघरूपा / शेषण रूपेण यदा हि वीन्द्र तपश्चचार विष्णुना सार्धमेव

அவள் ‘ஸ்ரீ’ என அழைக்கப்படுகிறாள்; இந்திரா (லக்ஷ்மி) ஆவேசம் உடையவள். அவளின் இரண்டாம் பிரதிமை மேக ரூபம். மேலும் வீந்திரன் சேஷ ரூபம் கொண்டு தவம் செய்தபோது, விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து தவம் செய்தான்।

Verse 4

तदैव देवी वारुणी शेषपत्नी तपश्च क्रे इन्दिराप्रीतये च / तदा प्रीता इन्दिरा सुप्रसन्ना उवाच तां वारुणीं शेषपत्नीम्

அப்பொழுதே சேஷனின் துணைவியான தேவி வாருணி, இந்திரா (லக்ஷ்மி)யை மகிழ்விக்கத் தவம் செய்தாள். அப்போது மிகுந்த பிரசன்னமடைந்த இந்திரா, சேஷபத்னி வாருணியிடம் கூறினாள்।

Verse 5

यदा रामो वैष्णवांशेन युक्तः संपत्स्यते भूतले रौहिणेयः / मय्यावेशात्संयुता त्वं तु भद्रे श्रीरित्याख्या वलभद्रस्य रन्तुम्

விஷ்ணுவின் அಂசம் உடைய ரௌஹிணேய ராமன் பூமியில் அவதரிக்கும் போது, ஓ பத்திரே! என் ஆவேசத்தால் இணைந்த நீயும் ‘ஸ்ரீ’ என்ற நாமத்தில் வெளிப்பட்டு பலபத்ரனுடன் இன்புறச் சேர்வாய்।

Verse 6

संपत्स्यसे नात्र विचार्यमस्तीत्युक्त्वा सा वै प्रययौ विष्णुलोके / श्रीलक्ष्म्यंशाच्छ्रीरितीड्यां समाख्यां लब्ध्वा लोके शेषपत्नी बभूव

“நீ நிச்சயமாக அதைப் பெறுவாய்; இங்கே ஐயமில்லை,” என்று கூறி அவள் விஷ்ணுலோகத்திற்குச் சென்றாள். ஸ்ரீலக்ஷ்மியின் அंशமாய் ‘ஸ்ரீ’ எனும் போற்றத்தக்க பெயரைப் பெற்று, உலகில் சேஷனின் துணைவியாக ஆனாள்.

Verse 7

यदाहीशो विपुलामुद्धरेच्च तदा रामः श्रीभिदासंगमे च / करोति तोषत्सर्वदा वै रमायास्तस्याप्यावेशो व्यंस्त्रितमोनसंगम्

பரமேஸ்வரன் பெரும் பாரத்தை (அல்லது பூமியை) உயர்த்தி மீட்கும் போது, ராமனும் ஸ்ரீ-சம்பந்தமான புனித சங்கமத்தில் ரமா (லக்ஷ்மி)க்கு எப்போதும் மகிழ்ச்சி அளிக்கிறான். அவன் ஆவேசப் பிரவேசத்தாலே மனத்தின் தமோமயப் பிணைப்பு சிதறி அகலும்.

Verse 8

या रेवती रैवतस्यैव पुत्री सा वारुणी बलभद्रस्य पत्नी / सौपर्णनाम्नी बलपत्नी खगेन्द्र यास्तास्तिस्रः षड्विष्णोश्च स्त्रीभ्यः / द्विगुणाधमा रुद्रशेषादिकेभ्यो दशाधमा त्वं विजानीहि पौत्र

ரைவதனின் மகள் ரேவதி, பலபத்ரனின் துணை வாருணி, மேலும் பலனின் துணை சௌபர்ணா—ஓ பறவைகளின் அரசே—இம்மூவரும் விஷ்ணுவுடன் தொடர்புடைய ஆறு பெண்களில் எண்ணப்படுகின்றனர். ஓ பேரனே, ருத்ரன், சேஷன் முதலியோரின் கணக்கை விட இது இருமடங்கு தாழ்வாகவும், வேறொரு அளவில் பத்துமடங்கு தாழ்வாகவும் என அறிந்துகொள்.

Verse 9

गरुड उवाच / रामेण रन्तुं सर्वदा वारुणी तु पुत्रीत्वमापे रेवतस्यैव सुभ्रूः / एवं त्रिरूपा वारुणी शेषपत्नी द्विरूपभूता पार्वती रुद्रपत्नी

கருடன் கூறினான்—ராமனுடன் எப்போதும் விளையாட விரும்பிய சுப்ரூ வாருணி, ரைவத அரசனின் மகளாகும் நிலையை அடைந்தாள். இவ்வாறு வாருணி மும்மூர்த்தியாகி சேஷனின் துணைவியாக ஆனாள்; பார்வதி இருமூர்த்தியாகி ருத்ரனின் துணைவியாக ஆனாள்.

Verse 10

नीचाया जांबवत्याश्च शेषसाम्यं च कुत्रचित् / श्रूयते च मया कृष्ण निमित्तं ब्रूहि मे प्रभो

ஓ கிருஷ்ணா, சில இடங்களில் நீசா மற்றும் ஜாம்பவதி இடையிலும், மேலும் (அவர்களுக்கு) சேஷனுடனும் ஒரு வகை ஒற்றுமை உண்டு என்று நான் கேட்டேன். ஓ பிரபுவே, அதன் காரணத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 11

उमायाश्च तथा रुद्रः सदा बहुगुणाधिकः / एवं त्वयोक्तं भगवन्निश्चयार्थं मम प्रभो

உமையுடன் தொடர்பில் ருத்ரன் எப்போதும் பல குணங்களில் மேலானவன்; அவ்வாறே நீர் உரைத்தீர், ஓ பகவான்—என் உறுதிக்காக, ஓ பிரபுவே।

Verse 12

रेवती श्रीयुता श्रीश्च शेषरूपा च वारुणी / सौपर्णि पार्वती चैव तिस्रः शेषाशतो वराः

ரேவதி, ஸ்ரீயுதா, ஸ்ரீ; சேஷரூபா, வாருணி; மேலும் சௌபர்ணி, பார்வதி—இவர்கள் மூவர் முதன்மையர்; மீதியோர் நூற்றுக்கணக்கில் சிறந்தவர்கள்।

Verse 13

इत्यपि श्रूयते कृष्ण कुत्रचिन्मधुसूदन / निमित्तं ब्रूहि मे कृष्ण तवशिष्याय सुव्रत

இவ்வாறும் கேட்கப்படுகிறது, ஓ கிருஷ்ணா, ஓ மதுசூதனா. ஓ கிருஷ்ணா, ஓ சுவ்ரதா, உமது சீடனான எனக்கு காரணத்தைச் சொல்லும்।

Verse 14

श्रीकृष्ण उवाच / विज्ञाय जांबवत्याश्च तदन्येषां खगाधिप / उत्तमानां च साम्यं तु उत्तमावेशतो भवेत्

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—ஓ பறவைகளின் அதிபதியே, ஜாம்பவதி மற்றும் பிறரின் நிலையை அறிந்து கொள்; உயர்ந்தோரிடையே சமம் என்பது பரம ஆவேசம் (தெய்வப் பரவல்) காரணமாகும்।

Verse 15

अवराणां गुणस्यापि ह्युत्तमानामधीनता / अस्तीति द्योतनायैव शतांशाधिकमुच्यते

தாழ்ந்தோரிடமும் காணப்படும் நற்குணங்கள் உயர்ந்தோரின் ஆதீனமே; அந்த ஆதீனத்தைக் காட்டவே ‘நூறும் அதற்கு மேலும்’ என அளவு கூறப்படுகிறது।

Verse 16

यथा मयोच्यते वीन्द्र तथा जानीहि नान्यथा / तदनन्तरजान्वक्ष्ये शृणु काश्यपजोत्तम

ஓ பறவையரசே, நான் சொன்னதுபோலவே துல்லியமாக அறிந்துகொள்; வேறல்ல. இதன் பின் வரும் செய்தியை நான் உரைப்பேன்; கேள், ஓ காச்யபன் புதல்வரில் முதன்மையே.

Verse 17

चतुर्दशसु चेन्द्रेषु सप्तमो यः पुरन्दरः / वृत्रादीनां शरीरं तु पुरमित्युच्यते बुधैः

பதினான்கு இந்திரர்களில் ஏழாவது ‘புரந்தரன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன். வ்ருத்ரன் முதலியோரின் உடலே ஞானிகள் கூறும் ‘புர’ (நகரம்/கோட்டை) ஆகும்.

Verse 18

तं दारयति वज्रेण यस्मात्तस्मात्पुरन्दरः / चतुर्दशसु चेन्द्रेषु मन्त्रद्युम्नस्तु षष्ठकः

வஜ்ரத்தால் அவனைப் பிளப்பதால் அவன் ‘புரந்தரன்’ (கோட்டை-அழிப்பவன்) என அழைக்கப்படுகிறான். மேலும் பதினான்கு இந்திரர்களில் ஆறாவது ‘மந்திரத்யும்னன்’ ஆவான்.

Verse 19

मन्त्रानष्ट महावीन्द्र देवो द्योतयते यतः / मन्त्रद्युम्नस्ततो लोके उभावप्येक एव तु

ஓ மகேந்திரா, மந்திரம் அழியாமல் நிலைத்திருக்கையில் தேவன் ஒளிர்ந்து வெளிப்படுவதால் உலகில் அவன் ‘மந்திரத்யும்னன்’ எனப் புகழப்படுகிறான்; உண்மையில் இரண்டும் ஒரே ஒருவரையே குறிக்கும்.

Verse 20

मन्त्रद्युम्नावतारोभूत्कुन्तीपुत्रोर्जुनो भुवि / विष्णोर्वायोरनन्तस्य चेन्द्रस्य खगसत्तम

ஓ சிறந்த பறவையே, பூமியில் குந்தியின் புதல்வன் அர்ஜுனன் மந்திரத்யும்னனின் அவதாரமாகப் பிறந்தான்; மேலும் விஷ்ணு, வாயு, அனந்தன், இந்திரன் ஆகியோரின் சக்திகளையும் தாங்கினான்.

Verse 21

पार्थश्चतुर्भिः संयुक्त इन्द्र एव प्रकीर्तितः / चतुर्थेपि च वायोश्च विशेषोस्ति सदार्जुन

ஹே பார்த்த அர்ஜுனா, நான்கு கூறுகளுடன் இணைந்தவன் இன்றனே என்று புகழப்படுகிறான். நான்காவதிலும் வாயுதேவனுக்கு எப்போதும் தனித்த சிறப்பு உண்டு.

Verse 22

वालिर्नामा वानरस्तु पुरन्दर इति स्मृतः / चन्द्रवंशे समुत्पन्नो गाधिराजो विचक्षणः

‘வாலி’ என்னும் வானர அரசன் ‘புரந்தரன்’ என்று நினைவுகூரப்படுகிறான். சந்திரவம்சத்தில் விவேகமிக்க காதிராஜன் பிறந்தான்.

Verse 23

मन्त्रद्युम्नावतारः स विश्वामित्रपिता स्मृतः / वेदोक्तमन्त्रा गाः प्रोक्ता धिया संधारयेद्यतः

அவர் ‘மந்திரத்யும்ன’ அவதாரமாக நினைவுகூரப்பட்டு, விஸ்வாமித்ரரின் தந்தை எனக் கருதப்படுகிறார். வேதத்தில் கூறப்பட்ட மந்திரங்களும் புனிதப் பாடல்களும் மனத்தில் உறுதியாக நிலைக்கச் சொல்லப்படுகின்றன.

Verse 24

अतो गाधिरिति प्रोक्तस्तदर्थं भूतले ह्यभूत् / इक्ष्वाकुपुत्रो वीन्द्र विकुक्षिरिति विश्रुतः

ஆகையால் அவர் ‘காதி’ என்று அழைக்கப்பட்டார்; அதே காரணத்தால் பூமியில் தோன்றினார். ஹே கருடச் சிறந்தவனே, இக்ஷ்வாகுவின் மகன் ‘விகுக்ஷி’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றான்.

Verse 25

स एवेन्द्रावतारोभूद्धरिसेवार्थमेव च / विशेषेण हरिं कुक्षौ विज्ञानाच्च हरिः सदा

அவன் இன்றனின் அவதாரமாகவே, ஹரியின் சேவைக்காக மட்டும் தோன்றினான். குறிப்பாக கருவிலேயே உள்ளுறை இறைவன் ஹரியை உணர்ந்து, மெய்ஞ்ஞானத்தால் எப்போதும் ஹரியிலே நிலைத்திருப்பான்.

Verse 26

अतो विकुक्षिनामासौ भूलोके विश्रुतः सदा / रामपुत्रः कुशः प्रोक्त इन्द्र एव प्रकीर्तितः

ஆகையால் அவர் ‘விகுக்ஷி’ என்ற நாமத்தால் பூலோகத்தில் எப்போதும் புகழ்பெற்றார். மேலும் ராமனின் புதல்வன் குசன் இந்திரனே எனப் பிரகடனமாகக் கூறப்படுகிறான்.

Verse 27

वाल्मीकिऋषिणा यस्मात्कुशेनैव विनिर्मितः / अतः कुश इति प्रोक्तो जानकीनन्दनः प्रभुः

மகரிஷி வால்மீகி குசப்புல்லினாலேயே அவரை உருவாக்கியதால், ஜானகியின் நந்தனனாகிய அந்தப் பெருமான் ‘குசன்’ என அழைக்கப்பட்டான்.

Verse 28

इन्द्रद्युम्नः पुरेद्रस्तु गाधी वाली तथार्जुनः / विकुक्षिः कुश एवैते सप्त चेन्द्राः प्रकीर्तिताः

இந்திரத்யும்னன், புரேத்ரன், காதி, வாலி, அர்ஜுனன், மேலும் விகுக்ஷி மற்றும் குசன்—இவர்கள் ஏழு இந்திரர்கள் எனப் புகழப்படுகின்றனர்.

Verse 29

यः कृष्णपुत्त्रः प्रद्युम्नः काम एव प्रकीर्तितः / प्रकृष्टप्रकाशरूपत्वात्प्रद्युम्न इति नामवान्

கிருஷ்ணனின் புதல்வன் பிரத்யும்னன் காமதேவனே எனப் புகழப்படுகிறான். மிகச் சிறந்த ஒளிமிகு வடிவம் உடையதால் ‘பிரத்யும்னன்’ என்ற நாமம் பெற்றான்.

Verse 30

या रामभ्राता भरतः काम एवाभवद्भुवि / रामाज्ञां भरते यस्मात्तस्माद्भरतनामकः

ராமனின் சகோதரன் பரதன் பூமியில் காமதேவனின் வடிவமாக (அன்பு-பக்தியின் உருவாக) விளங்கினான். ராமனின் ஆணையைத் தாங்கி நிறைவேற்றியதால் ‘பரதன்’ எனப் பெயர் பெற்றான்.

Verse 31

चक्राभिमानि कामस्तु सुदर्शन इति स्मृतः / ब्रह्मैव कृष्णपुत्रस्तु सांबो जाम्बवतीसुतः

சக்கரத்தின் அதிஷ்டாதாவான காமன் ‘சுதர்சனன்’ என நினைக்கப்படுகிறான். மேலும் பிரம்மாவே கிருஷ்ணபுத்திரன் சாம்பன்; ஜாம்பவதியின் புதல்வன்.

Verse 32

कामावतारो विज्ञेयः संदेहो नात्र विद्यते / यो रुद्रपुत्रः स्कन्दस्तु काम एव प्रकीर्तितः

இவர் காமனின் அவதாரம் என அறிக; இதில் ஐயமில்லை. ருத்ரனின் புதல்வன் ஸ்கந்தனே காமன் எனப் புகழப்படுகிறான்.

Verse 33

रिपूनास्कं दते नित्यमतः स्कन्द इति स्मृतः / यो वा सनत्कुमारस्तु ब्रह्मपुत्रः खगाधिप / कामावतारो विज्ञेयो नात्र कार्या विचारणा

எதிரிகளை எப்போதும் தாக்கி அழிப்பதால் அவர் ‘ஸ்கந்தன்’ என நினைக்கப்படுகிறார். ஓ பறவைகளின் அதிபதியே! பிரம்மபுத்திரன் சனத்குமாரனும் காமனின் அவதாரம் என அறிக; இதில் மேலும் ஆராய வேண்டாம்.

Verse 34

सुदर्शनश्च परमः प्रद्युम्नः सांब एव च / सनत्कुमारः सांबश्चषडेते कामरूपकाः

சுதர்சனன், பரமன், பிரத்யும்னன், சாம்பன்; மேலும் சனத்குமாரன் மற்றும் சாம்பன்—இவ்வாறு ஆறு பேர் ‘காமரூபர்கள்’ (இச்சைப்படி வடிவம் எடுப்போர்) எனச் சொல்லப்படுகின்றனர்.

Verse 35

ततश्च इन्द्रकामावप्युमादिभ्यो दशावरौ / तयोर्मध्ये तु गरुड काम इन्द्राधमः स्मृतः

அதன்பின், ஓ கருடா! ‘இந்திர’ மற்றும் ‘காம’ எனப்படும் ஆசைகளும் உமாதி நிலைகளைக் காட்டிலும் பத்து படிகள் தாழ்வானவை எனக் கூறப்படுகின்றன. அவற்றில் ‘காம’ என்பது ‘இந்திர’த்திலும் தாழ்ந்தது என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 36

प्राणस्त्वहङ्कार एव अहङ्कारकसंज्ञकः / गरुत्मदंशो विज्ञेयः कामेन्द्राभ्यां दशाधमः

பிராணன் என்பதே அகங்காரம்; அது ‘அகங்காரகன்’ எனப் பெயர்பெற்றது. அது கருடனின் அங்கமென அறியப்பட வேண்டும்; பத்தினுள் இஃது தாழ்ந்ததாக இருந்து காமமும் இந்திரியாதிபதியும் ஆள்கின்றனர்.

Verse 37

तदनन्तरजान्वक्ष्ये शृणु वीन्द्र समाहितः / श्रवणान्मोक्षमाप्नोति महापापाद्विमुच्यते

அடுத்து வருவதை நான் உரைப்பேன்; ஓ பறவைகளின் அரசனே கருடா, ஒருமனத்துடன் கேள். இதைச் செவிமடுத்தாலே மோட்சம் கிடைக்கும்; மகாபாபங்களிலிருந்தும் விடுதலை உண்டாகும்.

Verse 38

कामपुत्रोनिरुद्धो ऽपि हरेरन्यः प्रकीर्तितः / स एवाभूद्धरेः सेवां कर्तुं रामानुजो भुवि

காமபுத்ரன் (பிரத்யும்னன்) என்பவனின் மகனான அனிருத்தனும் ஹரியின் மற்றொரு வெளிப்பாடெனப் புகழப்படுகிறான். அவனே பூமியில் ராமனின் இளையோனாகி ஹரிக்கு சேவை செய்ய வந்தான்.

Verse 39

शत्रुघ्न इति विख्यातः शत्रून्सूदयते यतः / अनिरुद्धः कृष्णपुत्रो प्रद्युम्नाद्यो ऽजनिष्ट ह

அவன் பகைவர்களை அழிப்பதால் ‘சத்ருக்னன்’ எனப் புகழ்பெற்றான். மேலும் அனிருத்தன்—கிருஷ்ணனின் மகன்—பிரத்யும்னன் முதலியோரில் முதன்மையாகப் பிறந்தான்.

Verse 40

संकर्षणादिरूपैस्तु त्रिभिराविष्ट एव सः / एवं द्विरूपो विज्ञेयो ह्यनिरुद्धो महामतिः

அவன் சங்கர்ஷணன் முதலிய மூன்று ரூபங்களால் நிறைந்தவனாகவே உள்ளான். ஆகவே மகாமதி அனிருத்தன் இருவகை இயல்புடையவன் என அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 41

कामभार्या रतिर्या तु द्विरूपा संप्रकीर्तिता / रुग्मपुत्री रुग्मवती कामभार्या प्रकीर्तिता

காமதேவனின் துணைவி ரதி இருவகை ரூபமுடையவளாகப் புகழப்படுகிறாள். அவள் ருக்மனின் மகளாகவும் ‘ருக்மவதி’ எனவும் கூறப்படுகிறாள்; இவ்வாறு காமபார்யையாகக் கீர்த்திக்கப்படுகிறாள்.

Verse 42

अतिप्रकाशयुक्तत्वात्तस्माद्रुग्मवती स्मृता / दुर्योधनस्य या पुत्री लक्षणा सा रतिः स्मृता

அதீத ஒளி-தீப்தியால் யுக்தமாயிருப்பதால் அவள் ‘ருக்மவதி’ என நினைக்கப்படுகிறாள். மேலும் துர்யோதனனின் மகள் ‘லக்ஷணா’ என்பவளும் ரதியாக நினைக்கப்படுகிறாள்.

Verse 43

काष्ठा सांबस्य भार्या सा लक्षणं संयुनक्त्यतः / लक्षणाभिधयाभूमौ दुष्ट वीर्योद्भवा ह्यपि

சாம்பனின் மனைவி காஷ்டா அப்போது லக்ஷணாவுடன் சேர்க்கை கொண்டாள். ‘லக்ஷணாபிதா-பூமி’ எனப்படும் இடத்தில் கெடுபிடியான விதையிலிருந்து ஒரு பிறவி உண்டாயிற்று.

Verse 44

एवं द्विरूपा विज्ञेया कामभार्या रतिः स्मृता / स्वायंभुवो ब्रह्मपुत्रो मनुस्त्वाद्यो गुरौ समः / राजधर्मेण विष्णोश्च जातः प्रीणयितुं हरेः

இவ்வாறு காமதேவனின் துணைவி ரதி இருவகை இயல்புடையவளென அறியப்பட வேண்டும். மேலும் பிரம்மனின் புதல்வனான முதல் மனு—ஸ்வாயம்புவ மனு—குருவுக்கு ஒப்பானவன்; அரச தர்மத்தைப் பின்பற்றி ஹரியை மகிழ்விக்க விஷ்ணுவின் அंशமாகப் பிறந்தான்.

Verse 45

बृहस्पतिर्देवागुरुर्महात्मा तस्यावतारास्त्रय आसन् खगेन्द्र / रामावतारे भरताख्यो बभूव ह्यंभोजजावेशयुतो बृहस्पतिः

ஓ ககேந்திரா! தேவர்களின் குருவான மகாத்மா ப்ருஹஸ்பதிக்கு மூன்று அவதாரங்கள் இருந்தன. ராமாவதாரத்தில் அவர் ‘பரதன்’ எனப் பெயர்பெற்று வெளிப்பட்டார்; தாமரையில் பிறந்த பிரம்மாவின் ஆவேசம் (ஆவேச) உடைய ப்ருஹஸ்பதியே அவர்.

Verse 46

देवावतारान्वानरांस्तारयित्वा श्रीरामदिव्याऽचरितान्यवादीत् / अतो ह्यसौ नारनामा बभूव ह्यङ्गत्वमाप्तुं रामदेवस्य भूम्याम्

வானரர்களில் இருந்த தெய்வ அவதாரங்களைத் தாரித்து, அவர் ஸ்ரீராமனின் திவ்யச் சரிதங்களைப் பிரகடனம் செய்தார். ஆகவே பூமியில் ராமதேவனின் அங்கமாகும் நிலை பெற ‘நார’ எனும் நாமம் பெற்றார்।

Verse 47

कृष्णावतारे द्रोणनामा बभूव अंभोजजावेशयुतो बृहस्यपतिः / यस्माद्दोणात्संभभूव गुरुश्च तस्मादसौ द्रोणसंज्ञो बभूव

கிருஷ்ணாவதார காலத்தில் அம்போஜஜாவின் ஆவேச சக்தியால் யுக்தமான ப்ருஹஸ்பதி ‘த்ரோண’ எனப் பெயர் பெற்றார். குரு த்ரோண (பாத்திரம்) இலிருந்து பிறந்ததால் அவர் த்ரோணன் என அழைக்கப்பட்டார்।

Verse 48

भूभारभूताद्युद्धृतौ ह्यङ्गभूतो विष्णोः सेवां कर्तुमेवास भूमौ / बृहस्पतिः पवनावेशपुक्ता स उद्धवश्चेत्यमिधानमाप

பூமியின் பாரத்தை நீக்குவதற்காக அவர் விஷ்ணுவின் அங்கமாகி, பூமியில் அவருக்கே சேவை செய்வதற்காக வாழ்ந்தார். வாயுவின் ஆவேச ஊக்கத்தால் யுக்தமான அந்த ப்ருஹஸ்பதி ‘உத்தவ’ எனும் பெயர் பெற்றார்।

Verse 49

यस्मादुत्कृष्टो हरिरत्र सम्यगतो ह्यसौ बुधवन्नाम चाप / सखा ह्यभूत्कृष्णदेवस्य नित्यं महामतिः सर्वलोकेषु पुज्वः

இங்கு ஹரி முறையாகப் பரமோன்னதனாய் வெளிப்பட்டதால் அவர் ‘புதவன்’ என்ற நாமத்தாலும் புகழ்பெற்றார். அவர் எப்போதும் கிருஷ்ணதேவனின் நண்பனாய் இருந்தார்—மகாமதி, எல்லா உலகங்களிலும் வணங்கப்படுபவர்।

Verse 50

दक्षिणाङ्गुष्ठजो दक्षो ब्रह्मपुत्रो महामतिः / कन्यां सृष्ट्वा हरेः प्रीणन्नास भूमा प्रजापतिः / पुत्रानुदपादयद्दक्षस्त्वतो दक्ष इति स्मृतः

வலது பெருவிரலிலிருந்து பிறந்த தக்ஷன், பிரம்மாவின் மகாமதி புதல்வன்; ஒரு மகளைக் படைத்து ஹரியை மகிழ்வித்து பூமியில் பிரஜாபதியாக ஆனான். புதல்வர்களை உண்டாக்கியதால் ‘தக்ஷ’ (திறமையான்) என நினைக்கப்படுகிறான்।

Verse 51

शचीं भर्यां देवराजस्य विद्धि तस्या ह्यवतारं शृणु सम्यक् खगेन्द्र / रामावतारे नाम तारा बभूव सा वालिपत्नी शचीसजका च

சசீ தேவราชன் இந்திரனின் மனைவி என்று அறிக. ஓ ககேந்திர (கருடா), அவளுடைய அவதாரத்தை நன்றாகக் கேள்—ராமாவதாரத்தில் அவள் ‘தாரா’ எனப் பெயர்பெற்று வாலியின் மனைவியாகவும், சசீ-தொடர்பில் பிறந்தவளாகவும் ஆனாள்.

Verse 52

रामान्मृते वालिसंज्ञे पतौ हि सुग्रीवसंगं सा चकाराथ तारा / अतो नागात्स्वर्गलोकं च तारा क्व वा यायादन्तरिक्षे न पापा

ராமனால் ‘வாலி’ எனப்படும் கணவன் கொல்லப்பட்டபின், தாரா சுக்ரீவனுடன் சேர்க்கை கொண்டாள். ஆகவே தாரா ஸ்வர்கலோகத்தை அடைந்தாள்; பாபமற்றவள் அந்தரிக்ஷத்தில் எவ்வாறு அலைவாள்?

Verse 53

कृष्णावतारे सैव तारा च वीन्द्र बभूव भूमौ विजयस्य पत्नी / पिशङ्गदेति ह्यभिधा स्याच्च तस्याः सामीप्यमस्यास्त्वजुंनवेव चासीत्

கிருஷ்ணாவதார காலத்தில் அதே தாரா பூமியில் விஜயனின் மனைவியாக ஆனாள். அவளுக்கு ‘பிசங்கதா’ என்ற பெயரும் இருந்தது; அர்ஜுனனுடனும் அவளுக்கு நெருங்கிய தொடர்பு இருந்தது.

Verse 54

उत्पादयित्वा बभ्रुवाहं च पुत्रं तस्यां त्यक्त्वा ह्यर्जुनो वै महात्मा / अतश्चोभे वारचित्राङ्गदे च शचीरूपे नात्र विवार्यमस्ति

அவளில் ‘பப்ருவாஹன்’ என்ற மகனைப் பெற்ற பின், மகாத்மா அர்ஜுனன் அங்கிருந்து புறப்பட்டான். ஆகவே ‘வாரா’ மற்றும் ‘சித்ராங்கதா’ இருவரும் சசீ-ரூபமே என்று அறிய வேண்டும்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 55

पुलोमजा मन्त्रद्युम्नस्य भार्या या काशिका गाधिराजस्य भार्या / विकुक्षिभार्या सुमतिश्चेति संज्ञा कुशस्य पत्नी कान्तिमतीति संज्ञा

புலோமஜா மந்திரத்யும்னனின் மனைவி; காசிகா காதிராஜனின் மனைவி. விகுக்ஷியின் மனைவி ‘சுமதி’ என அழைக்கப்பட்டாள்; குசனின் மனைவி ‘காந்திமதி’ எனப் புகழப்பட்டது.

Verse 56

एता हि सप्त ह्यवराश्च शच्या जानीहि वै नास्ति विचारणात्र / शची रतिश्चानिरुद्धो मनुर्दक्षो बृहस्पतिः / षडन्योन्यसमाः प्रोक्ता अहङ्काराद्दशाधमाः

இவை ஏழு தாழ்ந்தவை என அறிக; இங்கே மேலும் விசாரணைக்கு இடமில்லை. சசீ, ரதி, அனிருத்தன், மனு, தக்ஷன், பிருஹஸ்பதி—இவ்வாறு ஆறுபேரும் ஒருவருக்கொருவர் சமம் என உரைக்கப்பட்டனர். அகங்காரத்திலிருந்து பத்து தாழ்ந்த வகுப்புகள் தோன்றுகின்றன.

Verse 57

स वायुषु महानद्य स वै कोणाधिपस्तथा

அவர் காற்றுகளிடையே மகாநதிபோல் ஓடுகின்றார்; அதுபோலவே திசைகளின் அதிபதியாகவும் நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 58

नासिकासु स एवोक्तो भौतिकस्तुल्य एव च / अतिवाहः स एवोक्तः यतो गम्यो मुमुक्षुभिः

அதே வழி நாசிகளில் இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது; அது பௌதிக வழிக்குச் சமமானதுமாகக் கூறப்படுகிறது. அதுவே ‘அதிவாஹ’ எனப் பெயர்பெற்று, முக்தியை நாடுவோர் அதனால் செல்ல இயல்கின்றனர்.

Verse 59

दक्षादिभ्यः पञ्चगुणादधमः संप्रकीर्तितः / गरुड उवाच / प्रवहश्चेति संज्ञां स किमर्थं प्राप तद्वद

தக்ஷன் முதலியோருடன் ஒப்பிடுகையில் அவன் ஐந்துமடங்கு தாழ்ந்தவன் எனப் புகழ்ந்து கூறப்படுகிறது. கருடன் சொன்னான்—அவன் ‘ப்ரவஹ’ என்ற பெயரை ஏன் பெற்றான்? அதை எனக்குச் சொல்வாயாக.

Verse 60

अर्थः कश्चास्ति तन्नाम्नः प्रतीतस्तं वदस्व मे / गरुडेनैवमुक्तस्तु भगवान्देवकीसुतः / उवाच परमप्रीतः संस्तूय गरुडं हरिः

அப்பெயருக்குள் ஏதேனும் பொருள் மறைந்திருந்தால் அதை எனக்குச் சொல். கருடன் இவ்வாறு கூறியபோது, தேவகியின் புதல்வனான பகவான் ஹரி மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்து, கருடனைப் புகழ்ந்து உரைத்தான்.

Verse 61

कृष्ण उवाच / प्रहर्षेण हरेस्तुल्यान्सर्वदा वहते यतः / अतः प्रवहनामासौ कीर्तितः पक्षिसत्तम

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—மகிழ்ச்சி நிறைந்த உற்சாகத்துடன் எப்போதும் ஹரிக்கு ஒப்பானவர்களைத் தாங்கிச் செல்பவன்; ஆகவே அந்தப் பறவைகளில் சிறந்தவன் ‘ப்ரவஹ’ எனப் புகழப்படுகிறான்।

Verse 62

सर्वोत्तमो विष्णुरेवास्ति नाम्ना ब्रह्मादयस्तदधीनाः सदापि / मयोक्तमेतत्तु सत्यं न मिथ्या गृह्णामि हस्तेनोरगं कोपयुक्तम्

பெயரால் விஷ்ணுவே பரமோத்தமன்; பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் எப்போதும் அவர்க்கே சார்ந்தவர்கள். நான் கூறியது உண்மை, பொய் அல்ல. கோபமுற்ற பாம்பை நான் கையால் பிடிக்கிறேன்।

Verse 63

सर्वं नु सत्यं यदि मिथ्या भवेत्तु तदा त्वसौ मां दशतुह्यहीन्द्रः / एवं ब्रुवन्नुरगं कोपयुक्तं समग्रहीन्नादशत्सोप्युरङ्गः

“இவை அனைத்தும் உண்மை; அது பொய்யாகி விட்டால் அந்த நாகேந்திரன் என்னைக் கடிக்கட்டும்!” என்று கூறி, கோபமுற்ற பாம்பை அவன் பிடித்தான்; ஆயினும் அந்த ஊரகம் கடிக்கவில்லை।

Verse 64

एतस्य संधारणादेव वीन्द्र स वायुपुत्रः प्रवहेत्याप संज्ञाम् / यो वा लोके विष्णुमूर्तिं विहाय दैत्यस्वरूपा रेणुकाद्याः कुदेवाः

இந்திரர்களில் சிறந்தவனே! இதைத் தாங்கியதாலேயே வாயுபுத்திரன் ‘ப்ரவஹ’ என்ற பெயரைப் பெற்றான். ஆனால் உலகில் விஷ்ணுமூர்த்தியை விட்டு, ரேணுகா முதலிய அசுரசுபாவக் குதேவர்களை நாடுபவன் மயக்கத்தில் விழுகிறான்।

Verse 65

तेषां तथा मत्पितॄणां च पूजा व्यर्था सत्यं सत्यमेतद्ब्रवीमि / एतत्सर्वं यदि मिथ्या भवेत्तु तदा त्वसौ मां दशतु ह्यहीन्द्रः

அவர்களுக்கும்—என் பித்ருக்களுக்கும்—செய்யும் பூஜையும் வீணாகும்; நான் உண்மையையே உண்மை என்கிறேன். இவை அனைத்தும் பொய்யானால் அந்த நாகேந்திரன் என்னைக் கடிக்கட்டும்।

Verse 66

पित्र्यं नयामि प्रविहायैव ये तु पित्रुद्देशात्केवलं यः करोति / स पापात्मा नरकान्वै प्रयातीत्येतद्वाक्यं सत्यमेतद्ब्रवीमि

அவனை நான் பித்ருலோகத்திற்கு அழைத்துச் செல்லேன். கடமையை விட்டு, வெறும் ‘பித்ருக்களின் பெயரால்’ பெயரளவிலே சடங்குகளைச் செய்பவன் பாவாத்மா; அவன் நிச்சயமாக நரகங்களை அடைவான்—இது உண்மை, என நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 67

न श्रीः स्वतन्त्रा नापि विधिः स्वतन्त्रो न वायुदेवो नापि शिवः स्वतन्त्रः / तदन्ये नो गौरिपुलोम जाद्याः किं वक्तव्यं नात्र लोके स्वतन्त्रः

ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) சுயாதீனமல்ல; விதி (பிரம்மா)வும் சுயாதீனமல்ல. வாயுதேவரும் சுயாதீனமல்ல; சிவனும் சுயாதீனமல்ல. அப்படியிருக்க, கௌரி, புலோமஜா முதலியோரைக் குறித்து என்ன சொல்ல வேண்டும்? இவ்வுலகில் யாரும் உண்மையில் சுயாதீனர் அல்லர்.

Verse 68

ब्रवीमि सत्यं पुरुषो विष्णुरेव सत्यं सत्य भुजमुद्धृत्य सत्यम् / एतत्सर्वं यदि मिथ्या भवेत्तु तदा त्वसौ मां दशतु ह्यहीन्द्र

நான் உண்மையையே உரைக்கிறேன்—பரம புருஷன் விஷ்ணுவே. உண்மை, உண்மை—உண்மையைத் தாங்கும் கரத்தை உயர்த்தி நான் சொல்கிறேன். இவை அனைத்தும் பொய்யாக இருந்தால், அந்த நாகராஜன் என்னைத் தழுவிக் கடிக்கட்டும்.

Verse 69

जीवश्च सत्यः परमात्मा च सत्यस्तयोर्भेदः सत्ये ए तत्सदापि / जडश्चसत्यो जीवजडयोश्च भेदो भेदः सत्यः किं च जडैशयोर्भिदा

ஜீவன் உண்மை; பரமாத்மாவும் உண்மை; இருவருக்கிடையேயான வேறுபாடும் உண்மை—இது எப்போதும். ஜடமும் உண்மை; ஜீவன்-ஜட வேறுபாடும் உண்மை. வேறுபாடே உண்மை என்றால், ஜடமும் ஈசுவரனும் இடையிலான ‘வேறுபாடு’ குறித்து மேலும் என்ன சொல்ல?

Verse 70

भेदः सत्यः सर्वजीवेषु नित्यं सत्या जडानां च भेदा सदापि / एतत्सर्वं यदि मिथ्या भवेत्तु तदा त्वसौ दशतु मां ह्यहीन्द्रः

அனைத்து ஜீவர்களிலும் வேறுபாடு உண்மை, நித்தியம்; ஜடங்களின் வேறுபாடுகளும் எப்போதும் உண்மை. இவை அனைத்தும் பொய்யாக இருந்தால், அந்த நாகராஜன் என்னைத் தழுவிக் கடிக்கட்டும்.

Verse 71

एवं ब्रुवन्नुरगं कोपयुक्तं समग्रहीन्नादशत्सोप्युरङ्गः / एतस्य संधारणादेववीद्रे सा वायुपुत्रः प्रवहेत्याप संज्ञाम्

இவ்வாறு சொல்லி அவன் கோபம் நிறைந்த பாம்பை உறுதியாகப் பற்றினான்; அந்த உரகமும் கர்ஜித்தது. ஓ ஞானியே, அதைத் தாங்கிப் பிடித்ததாலேயே வாயுபுத்திரன் ‘ப்ரவாஹ’ என்ற பெயரைப் பெற்றான்.

Verse 72

द्वयं स्वरूपं प्रविदित्वैव पूर्वं त्वं स्वीकुरुष्व द्वयमेव नित्यम् / स्नानादिकं च प्रकरोति नित्यं पापी स आत्मा नैव मोक्षं प्रयाति

முதலில் அந்த இருமைச் சுவபாவத்தை நன்கு அறிந்து, பின்னர் அந்த இருவகை ஒழுக்கத்தையே எப்போதும் ஏற்று நட. பாவமிகு ஆத்மா தினமும் ஸ்நானம் முதலிய கர்மங்களைச் செய்தாலும் மோட்சம் அடையாது.

Verse 73

तस्माद्द्वयं प्रविचार्यैव नित्यं सुखी भवेन्नात्र विचार्यमस्ति / एतत्सर्वं यदि मिथ्या भवेत्तु तदा त्वसौ मां दशतु ह्यहीन्द्रः

ஆகையால் அந்த இரண்டையும் தினமும் ஆராய்ந்து மனம் அமைதியாய் இரு—இங்கே மேலும் ஆராய வேண்டியது இல்லை. இவை அனைத்தும் பொய்யெனில், அந்த நாகேந்திரன் உண்மையிலேயே என்னைக் கடிக்கட்டும்.

Verse 74

गरुड उवाच / किं तद्द्वयं देवदेवेश किं वा तत्कारणं कीदृशं मे वदस्व / द्वयोस्त्यागं कीदृशं मे वदस्व त्यागात्सुखं कीदृशं मे वदस्व

கருடன் கூறினான்—தேவர்களின் தேவனே! அந்த ‘இருமை’ என்ன? அதன் காரணம் என்ன? எனக்கு தெளிவாகச் சொல்லுங்கள். அந்த இரண்டையும் துறப்பது எப்படிப்பட்டது? துறப்பால் உண்டாகும் ஆனந்தம் எத்தகையது? அதையும் கூறுங்கள்.

Verse 75

श्रीकृष्ण उवाच / द्वयं चाहुस्त्विन्द्रिये द्वे बलिष्ठे देहे ह्यस्मिञ् श्रोत्रनेत्रे सुसृष्टे / अवान्तरे श्रोत्रनेत्रे खगेन्द्र द्वयं चाहुस्तत्स्वरूपं च वक्ष्ये

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—இந்த உடலில் இரண்டு இந்திரிய சக்திகள் மிக வலிமையானவை என்று சொல்லப்படுகின்றன: கேள்வி மற்றும் பார்வை; அவை செவி, கண் என அழகாக அமைந்துள்ளன. ஓ ககேந்திரா, இவ்விரண்டிற்குள்ளும் மேலும் ஒரு உள்நிலை இருமை கூறப்படுகிறது; அதன் உண்மைச் சுவபாவத்தையும் நான் விளக்குவேன்.

Verse 76

श्रोत्रस्वभावो लोक वार्ताश्रुतौ च ह्यतीव मोदस्त्वादरास्वादनेन / हरेर्वार्ताश्रवणे दुः खजालं श्रोत्रस्वभावो जडता दमश्च

செவியின் இயல்பு உலகச் செய்திக் கிசுகிசுக்களை மிக மகிழ்ச்சியுடன் ஆர்வமாய் ரசித்து கேட்பது. ஆனால் ஹரியின் கதையைச் செவிமடுக்கையில் அது துயர வலையெனத் தோன்றும்; இதுவே செவியின் பழக்கம்—மந்தம் மற்றும் அடக்கம் தேவை.

Verse 77

नेत्रस्वभावो दर्शने स्त्रीनराणां ह्यत्यादरान्नास्ति निद्रादिकं च / हरेर्भक्तानां दर्शने दुः खरूपो विष्णोः पूजादर्शने दुः खजालम्

கண்களின் இயல்பு பெண்-ஆண் உருவங்களைப் பார்க்க ஈர்க்கப்படுவது; மிகுந்த பற்றால் உறக்கம் முதலியனவும் கெடும். ஆனால் ஹரிபக்தர்க்கு அத்தகைய பார்வை துயரமாகிறது; விஷ்ணு பூஜையைத் தரிசித்தால் துயர வலை முழுதும் அறுந்து விடும்.

Verse 78

तयोः स्वरूपं प्रविदित्वैव पूर्वं पुनः पुनः स्वीकरोत्येव मूढः / शिश्रं मौर्ख्याच्चैव कुत्रापि योनौ प्रवेशयेत्सर्वदा ह्यादरेण

அவற்றின் (விஷய இன்பங்களின்) உண்மை இயல்பை முன்பே அறிந்தும் மயங்கியவன் மீண்டும் மீண்டும் அவற்றையே ஏற்றுக்கொள்கிறான். மேலும் வெறும் மூடத்தனத்தால், எப்போதும் ஆசையுடன், தன் இனப்பெருக்க உறுப்பை ஏதோ ஒரு கருப்பையில் செலுத்திக்கொண்டே இருக்கிறான்.

Verse 79

भयं च लज्जा नैव चास्ते वधूनां तथा नृणां वनितानां यतीनाम् / स्वसारं ते ह्यविदित्वा दिनेपि सुवाम यज्ञेन स्वाभावश्च वीन्द्र

மணப்பெண்களிலும், ஆண்களிலும், பெண்களிலும், தவசிகளிலும் கூட பயமும் நாணமும் நிலைத்திருக்காது. தம் சொந்த சாரம் (உள் இயல்பு) அறியாமல், பகல் வெளிச்சத்திலும் பலன் தரும் யாகம் எனும் கர்மபலத்தின் பின்னே ஓடுகின்றனர்; அரசர்களில் சிறந்தவனே, இதுவே அவர்களின் இயல்பு.

Verse 80

रसास्वभावो भक्षणे सर्वदापि ह्यनर्पितस्यान्नभक्ष्यस्य विष्णोः / तथो पहारस्य च तत्स्वभावः अभक्ष्याणां भक्षणे तत्स्वभावः

ருசி உணர்வான நாவின் இயல்பு எப்போதும் உண்ணுதலிலே ஈடுபடுவது; ஆனால் விஷ்ணுபக்தனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்படாத உணவு உண்ணத் தகாது. அதுபோல, கொடுக்கப்படாததை எடுத்துக்கொள்ளும் இயல்பு என்பது உண்ணக்கூடாததை உண்ணுதலே; இதுவே அதன் உட்பண்பு.

Verse 81

अलेह्यलेहस्य च तत्स्वभावः पातुं त्वपेयस्य च तत्स्वभावः / द्वयोः स्वरूपं च विहाय मूढः पुनः पुनः स्वीकरोत्येव नित्यम्

நக்கத் தகாததின் இயல்பு நக்கப்படாமையே; குடிக்கத் தகாததின் இயல்பு குடிக்கப்படாமையே. ஆயினும் இரண்டினதும் உண்மைச் சொரூபத்தை விட்டுவிட்டு மயங்கியவன் அவற்றையே மீண்டும் மீண்டும் எப்போதும் ஏற்றுக்கொள்கிறான்.

Verse 82

तस्य स्नानं व्यर्थमाहुश्च यस्मात्तस्मात्त्याज्यं न द्वयोः कार्यमेव / अभिप्रायं ह्येतमेवं खगेन्द्र जानीहि त्वं प्रहस्यैव नित्यम्

அவர்கள் அவனுடைய நீராடல் வீணென்று கூறுவதால், அதையும் விட்டு விட வேண்டும்—இரண்டையும் செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை. ஓ ககேந்திரா, இந்த உள்ளார்ந்த நோக்கத்தை இவ்வாறே அறிந்து, எப்போதும் மென்மையான புன்னகையுடன் நினைவில் கொள்.

Verse 83

भार्याद्वयं ह्यविदित्वा स्वरूपं स्वीकृत्य चैकां प्रविहायैव चैकाम् / स्नानादिकं कुरुते मूढबूद्धिः व्यर्थं चाहुर्मोक्षभोगौ च नैव / एतत्सर्वं यदि मिथ्या भवेत्तु तदा त्वसौ मां दशतु ह्यहीन्द्रः

‘இரு மனைவிகள்’ என்பவற்றின் உண்மைச் சொரூபத்தை அறியாமல் மயங்கியவன் ஒன்றை ஏற்று மற்றொன்றை விட்டு விடுகிறான். அந்தத் தவறான எண்ணத்தில் நீராடல் முதலிய கர்மங்களைச் செய்கிறான்; ஆகவே அது வீணென்று கூறுவர்—அதில் மோட்சமும் இல்லை, போகமும் இல்லை. இவை அனைத்தும் பொய்யெனில், அந்த நாகராஜன் என்னைக் கடிக்கட்டும்.

Verse 84

गरुड उवाच / भार्याद्वयं किं वद त्वं ममापि तयोः स्वरूपं किं वद त्वं मुरारे / तयोर्मध्ये ग्राह्यभार्यां वद त्वमग्राह्यभार्यां चापि सम्यग्वद त्वम्

கருடன் கூறினான்—ஓ முராரி, ‘இரு மனைவிகள்’ என்றால் என்ன? அவற்றின் சொரூபம் என்ன? அவற்றில் எது ஏற்றுக்கொள்ளத் தக்க மனைவி, எது ஏற்றுக்கொள்ளத் தகாத மனைவி என்பதைத் தெளிவாகச் சொல்லும்.

Verse 85

श्रीकृष्ण उवाच / बुद्धिः पत्नी सा द्विरूपा खगेन्द्र दुष्टा चैका त्वपरा सुष्ठुरूपा / तयोर्मध्ये दुष्टरूपा कनिष्ठा ज्येष्ठा तु या सुष्ठुबुद्धिस्वरूपा

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—ஓ ககேந்திரா, ‘புத்தி’யே மனைவியாகச் சொல்லப்படுகிறது; அவளுக்கு இரு வடிவங்கள் உண்டு—ஒன்று கெட்டது, மற்றொன்று மிகத் தூய்மையும் அழகும் உடையது. அவற்றில் கெட்ட வடிவு இளையது; நல்ல புத்தியின் சொரூபமே மூத்தது.

Verse 86

कनिष्ठया नष्टतां याति जीवः सुतिष्ठन्त्या याति योग्यां प्रतिष्ठाम् / कनिष्ठायाः शृणु वक्ष्ये स्वरूपं श्रुत्वा तस्यास्त्यागबुद्धिं कुरुष्व

கனிஷ்ட நிலையால் ஜீவன் நாசமடைகிறது; ஆனால் உறுதியாக நிலைத்த நிலையால் தக்கவும் நீதியுமான பதவியை அடைகிறது. கனிஷ்டையின் இயல்பை கேள்—நான் கூறுவேன்; அதை கேட்டபின் அதைத் துறக்கத் தீர்மானம் செய்।

Verse 87

जीवं यं वै प्रेरयन्ती कनिष्ठा काम्यं धर्मं कुरुते सर्वदापि / क्व ब्राह्मणाः क्व च विष्णुर्महात्मा क्व वै कथा क्व च यज्ञाः क्वगावः

கனிஷ்டத் தூண்டுதலால் இயக்கப்படும் ஜீவன் எப்போதும் ஆசைமிகு ‘தர்மம்’ செய்கிறது. அப்படியெனில் உண்மைப் பிராமணர்கள் எங்கே? மகாத்மா விஷ்ணு எங்கே? புனிதக் கதை எங்கே? யாகங்கள் எங்கே—கோமாதாக்கள் எங்கே?

Verse 88

क्व चाश्वत्थः क्व च स्नानं क्व शौचमेतत्सर्वं नाम नाशं करोति / मूढं पतिं रेणुकां पूजयस्व मायादेव्या दीपदानं कुरुष्व

“இங்கே அச்வத்த மரம் எதற்கு? நீராடல் எதற்கு, தூய்மை எதற்கு? இவை எல்லாம் பெயரையே அழிக்கின்றன” என்று சொல்கிறார்கள். மூட கணவரே, ரேணுகையை வழிபடு; மாயாதேவிக்கு தீபதானம் செய்।

Verse 89

सुभैरवादीन् भज मूढ त्वमन्ध हारिद्रचूर्णन्धारयेः सर्वदापि / ज्येष्ठाष्टम्यां ज्येष्ठदेवीं भजस्व भक्त्या सूत्रं गलबन्धं कुरुष्व

“மூட அంధனே! சுபைரவ முதலியவற்றை வழிபடு; எப்போதும் மஞ்சள் தூளை வைத்திரு. ஜ்யேஷ்டாஷ்டமி நாளில் பக்தியுடன் ஜ்யேஷ்ட தேவி வழிபாடு செய்து, கழுத்தில் ரட்சை நூலை கட்டு.”

Verse 90

मरिगन्धाष्टम्यां मरिगन्धं भजस्व तथा सूत्रं स्वगले धारयस्व / दीपस्तंभं सुदिने पूजयस्व तत्सूत्रमेव स्वगले धारयस्व

மரிகந்தாஷ்டமி நாளில் மரிகந்த விரதத்தை வழிபடு; அதுபோலவே கழுத்தில் நூலை அணிந்து கொள். நல்ல நாளில் தீபஸ்தம்பத்தை வழிபடு; அந்த நூலையே நிச்சயமாக கழுத்தில் அணிந்து கொள்.

Verse 91

महालक्ष्मीं चाद्यलक्ष्मीं च सम्यक् पूजां कुरु त्वं हि भक्त्याथ जीव / लक्ष्मीसूत्रं स्वागले धारयस्व महालक्ष्मीवान् भवसीत्युत्तरत्र

மகாலக்ஷ்மியையும் ஆத்யலக்ஷ்மியையும் முறையாக பக்தியுடன் வழிபடு; பின்னர் செழிப்புடன் வாழ். உன் கழுத்தில் லக்ஷ்மீ-சூத்திரத்தை அணிந்து கொள்; அடுத்ததாக நீ மகாலக்ஷ்மி-செல்வம் பெற்றவனாவாய்.

Verse 92

विहाय मौञ्जीदिवसे भाग्यकामः सुगुग्गुलान्धारयस्वातिभक्त्या / सुवासिनीः पूजयस्वाशु भक्त्या गन्धैः पुष्पैर्धूपदीपैः प्रतोष्य

மௌஞ்சி நாளைத் தவிர, நல்வாழ்வு நாடுபவன் மிகுந்த பக்தியுடன் சிறந்த குக்குலுவை அணிய வேண்டும். பின்னர் உடனே பக்தியுடன் சுவாசினிகளை வழிபட்டு, நறுமணம், மலர், தூபம், தீபம் ஆகியவற்றால் அவர்களை மகிழ்விக்க வேண்டும்.

Verse 93

वरार्तिक्यं कांस्यपात्रे निधाय कुर्वार्तिक्यं देवतादेवतानाम् / पिचुमन्दपत्राणि वितत्य भूमौ नमस्व त्वं क्षम्यतां चेति चोक्त्वा

சுப ஆரத்தி பொருட்களை வெண்கலப் பாத்திரத்தில் வைத்து தேவர்கள் மற்றும் தெய்வீக கணங்களுக்கு ஆரத்தி செய்ய வேண்டும். பின்னர் தரையில் பிச்சுமந்த (வேம்பு) இலைகளைப் பரப்பி வணங்கி, “வணக்கம்; மன்னிக்கவும்” என்று சொல்ல வேண்டும்.

Verse 94

महादेवीं पूजयस्वाद्य भक्त्या सद्वैष्णवानां मा ददस्वाप्यथान्नम् / सद्वैष्णवानां यदि वान्नं ददासि भाग्यं च ते पश्यतो नाशमेति

இன்று பக்தியுடன் மகாதேவியை வழிபடு; கபடமான, பொய்யான ‘வைஷ்ணவர்’ என நடிப்பவர்களுக்கு அன்னம் அளிக்காதே. அத்தகைய போலி வைஷ்ணவர்களுக்கு அன்னம் கொடுத்தால், உன் நல்வாழ்வு கண்முன்னே அழியும்.

Verse 95

स्ववामहस्ते वेणुपात्रे निधाय दीपं धृत्वा सव्यहस्ते पते त्वम् / उत्तिष्ठ भोः पञ्चगृहेषु भिक्षां कुरुष्व सम्यक् प्रविहायैव लज्जाम्

உன் இடது கையில் மூங்கில் பிச்சைப் பாத்திரத்தை வைத்து, வலது கையில் தீபத்தை ஏந்தி, ஓ கணவரே—எழுந்திரு. வெட்கத்தை விட்டு, ஐந்து வீடுகளில் முறையாக பிச்சை கேள்.

Verse 96

आदौ गृहे षड्रसान्नं च कुत्वा जगद्गोप्यं भोजनं त्वं कुरुष्व / तच्छेषान्नं भोजयित्वा पते त्वं तासां च रे शरणं त्वं कुरुष्व

முதலில் வீட்டில் ஆறு சுவையுள்ள அன்னத்தைச் சமைத்து மறைவாக உண்டு. பின்னர் அந்த அன்னத்தின் மீதியை பிறருக்கு அளித்து, ஓ கணவனே, அந்தப் பெண்களுக்கும் அடைக்கலமும் காவலனுமாக இரு.

Verse 97

तासं हस्तं पुस्तके स्तापयित्वा त्राहित्येवं तन्मुखैर्वाचयस्व / त्वं खड्गदेवं पूजयस्वाद्यभर्तस्तत्सेवकान्पूजयस्वाद्य सम्यक्

அவர்களின் கைகளைப் புனித நூலின் மீது வைத்துப், அவர்களுடைய வாயாலேயே “த்ராஹி—காப்பாற்று” என்ற சொற்களை உச்சரிக்கச் செய். அதுபோல, ஓ தலைவனே, இன்று வாள்தெய்வத்தை வழிபட்டு, அவன் பணியாளர்களையும் முறையாகப் போற்று.

Verse 98

तैः सार्धं त्वं श्वानशब्दं कुरुष्व हरिद्राचूर्णंसर्वदा त्वं दधस्व / कुरुष्व त्वं भीमसेनस्य पूजां पञ्चामृतैः षोडशभिश्चोपचारैः

அவர்களுடன் சேர்ந்து நாயின் ஒலிபோல் ஒலி எழுப்பு; எப்போதும் மஞ்சள் தூளைத் தாங்கி/பூசி இரு. பஞ்சாமிர்தமும் ஷோடசோபசாரங்களும் கொண்டு பீமசேனனை விதிப்படி வழிபடு.

Verse 99

तत्कौपीनं रौप्यजं कारयित्वा समर्पयित्वा दीपमालां कुरुष्व / तद्दासवर्यान् भोजयस्वाद्य भक्त्या गर्जस्व त्वं भीमभीमेति सुष्ठु

வெள்ளியால் கௌபீனத்தைச் செய்யவைத்து முறையாக அர்ப்பணித்து, தீபமாலையை அமை. பின்னர் பக்தியுடன் அவன் சிறந்த பணியாளர்களுக்கு உணவளித்து, “பீமா! பீமா!” என்று உறுதியாக முழங்கு.

Verse 100

तद्दासवर्यान्मोदयस्व स्ववस्त्रैर्मद्यैर्मांसद्रव्यजालेन नित्यम् / महादेवं पूजयस्वाद्य सम्यग् महारुद्रैरतिरुद्रैश्च सम्यक्

ஆகையால் அவன் சிறந்த பணியாளர்களை உன் உடைகளாலும் மதுவாலும் பலவகை மாம்சப் படையல்களாலும் தினமும் மகிழ்வித்து போற்று. பின்னர் இன்று மகாதேவனை முறையாக வழிபட்டு, விதிப்படி மகாருத்ரம் மற்றும் அதிருத்ரம் மந்திரங்களை ஜபி.

Verse 101

हरेत्युक्त्वा जङ्गमान्पूजयस्वशैवागमे निपुणाञ्छूद्रजातान् / शाकंभरीं विविसः सर्वशाकान्सुपाचयित्वा च गृहे गृहे च

“ஹர” என்று சொல்லி அசையும் உயிர்களைப் பூஜை செய்; சைவ ஆகமத்தில் நிபுணரான சூத்ரஜாதியாரையும் மரியாதை செய். சாகம்பரீ தேவியின் திருத்தலத்தில் நுழைந்து எல்லா வகை கீரை-காய்களையும் நன்றாகச் சமைத்து, வீடு வீடாகவும் அதையே செய்।

Verse 102

ददस्व भक्त्या परमादरेण स्वलङ्कृत्य प्रास्तुवंस्तद्गुणांश्च / कुलादेवं पूजयस्वाद्य भक्त्या त्वं दृग्भ्यां वै तद्दिने शंभुबुद्ध्या

பக்தியுடனும் மிகுந்த மரியாதையுடனும் அర్పணம்/தானம் செய்; நீ அலங்கரித்து ஸ்துதி பாடி, அவருடைய குணங்களை நினை. இன்று குலதெய்வத்தை பக்தியுடன் பூஜை செய்; அந்த நாளில் ‘இவர் சம்பு (சிவன்)’ என்ற புத்தியுடன் கண்களால் தரிசி।

Verse 103

तद्भक्तवर्यान्पूजयस्वाद्य सम्यक् तत्पादमूले वन्दनं त्वं कुरुष्व / सुपञ्चम्यां मृन्मयीं शेषमूर्तिं पूजां कुरुष्व क्षीरलाजादिकैश्च

இன்று அவருடைய சிறந்த பக்தர்களை முறையாகப் போற்றி, ஆண்டவனின் திருவடிமூலத்தில் வணக்கம் செய். புனித சுபஞ்சமி நாளில் மண்ணால் செய்யப்பட்ட சேஷ மூர்த்தியைப் பால், லாஜா முதலியவற்றால் பூஜை செய்।

Verse 104

सुनागपाशं हि गले च बद्ध्वा तच्छेषान्नं भोजयेर्भोः पुनस्त्वम् / दिने चतुर्थे भोज यस्वाद्य भक्त्या नैवेद्यान्नं भोजयस्वाद्य सुष्ठु

கழுத்தில் ‘சுனாக-பாசம்’ கட்டி, அந்த அర్పணத்தின் மீதமுள்ள அன்னத்தால் மீண்டும் உணவளி. பின்னர் நான்காம் நாளில் பக்தியுடன் முறையாக உணவளி—முதலில் நைவேத்யமாக அர்ப்பணித்த அன்னத்தாலேயே நன்றாகப் போஷி।

Verse 105

इत्यादिकं प्रेरयित्वा पतिं सा जीवेन नष्टं प्रिकरोत्येव नित्यम् / तस्याः संगाज्जीवरूपः पतिस्त्वां सम्यग्दष्टामिहलोके परत्र

இவ்வாறு பல விதமாக கணவனைத் தூண்டி, அவன் உயிர்சக்தியை அவள் எப்போதும் அழிக்கிறாள். அவளுடைய சங்கத்தால், ஜீவஸ்வரூபனான அந்த கணவன் உன்னை முறையாகக் காண இயலாது—இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும்।

Verse 106

तस्याः संगं सुविदूरं विसृज्यचेष्ट्वा समग्रं कुरु सर्वदा त्वम् / सुबुद्धिरूपा त्वीरयन्ती जगाद भजस्व विष्णुं परमादरेण

அவளுடைய சங்கத்தை மிகத் தொலைவிலிருந்தே விட்டு, எப்போதும் உன் நடத்தையை முழுமையாகச் சீராக்கு. அப்போது சுபுத்தி வடிவாய் அவள் உன்னைத் தூண்டி கூறினாள்—மிகுந்த மரியாதையுடன் விஷ்ணுவை வழிபடு.

Verse 107

हरिं विनान्यं न भजस्व नित्यं सा रेणुका त्वां तु न पालयिष्यति / अदृष्टनामा हरिरिवे हि नित्यं फलप्रदो यदि न स्यात्खगेन्द्र

ஓ ககேந்திரா! ஹரியைத் தவிர வேறு யாரையும் எந்நாளும் வழிபடாதே; அந்த ரேணுகா உன்னைப் பாதுகாக்கமாட்டாள். ஹரி—காணப்படாதவராய் பெயரால் மட்டுமே அறியப்பட்டவராயினும்—என்றும் பலன் அளிப்பவர் அல்லையெனில், வழிபாட்டின் பலன் எங்கிருந்து வரும்?

Verse 108

जुगुप्सितां श्रुत्यनुक्तां च देवीं पतिद्रुहां सर्वदा सेवयित्वा / तस्याः प्रसादात्कुष्ठभगन्दराद्यैर्भुक्त्वा दुः खं संयमिनीं प्रयाहि

வேதங்களில் கூறப்படாத அருவருப்பான தேவியை எப்போதும் சேவித்து, கணவனுக்கு துரோகம் செய்தால், அவளின் ‘அருளால்’ குஷ்டம், பகந்தரம் முதலிய நோய்களால் துன்பம் அனுபவித்து, இறுதியில் ஸம்யமினி (யமபுரி) நோக்கிச் செல்ல வேண்டி வரும்.

Verse 109

तदा कुदवी कुत्र गता वदस्वमे ह्यतः पते त्वं न भजस्व देवीम् / पते भज त्वं ब्राह्मणान्वैष्णवांश्च संसारदुः खात्तारन्सुष्ठुरूपान्

அப்போது அவள் கூறினாள்—“அந்த தீய பெண் எங்கே சென்றாள்? சொல்லு. ஆகவே, ஓ கணவரே, தேவியை வழிபடாதே. ஓ கணவரே, பிராமணர்களையும் வைஷ்ணவர்களையும் வணங்கு—அவர்கள் சிறந்த ஒழுக்கமும் உயர்ந்த பண்பும் உடையவர்கள்; உலகத் துன்பத்திலிருந்து மீட்பவர்கள்.”

Verse 110

सेवादिकं प्रवीहायैव स्वच्छं मायादेव्या भजनात्किं वदस्व / ज्येष्ठाष्टम्यां ज्येष्ठदेवीं ह्यलक्ष्मीं लक्ष्मीति बुद्ध्या पूजयित्वा च सम्यक्

சேவை முதலியவற்றை விட்டுவிட்டு ‘நான் தூயவன்’ என்று சொல்கிறாய்—மாயாதேவியை வழிபட்டால் என்ன சொல்ல முடியும்? மேலும் ஜ்யேஷ்டாஷ்டமியில் ஜ்யேஷ்டாதேவி—உண்மையில் அலட்சுமி (துரதிர்ஷ்டம்)—அவளை லட்சுமி என எண்ணி முறையாகப் பூஜித்தாலும், உண்மையில் என்ன பயன்?

Verse 111

तस्याः सूत्रं गलबद्धं च कृत्वा नानादुः खं ह्यनुभूयाः पते त्वम् / यदा पते यमादूतैश्च पाशैर्बद्ध्वा च सम्यक् ताड्यमानैः कशाभिः

உன் கழுத்தில் கயிற்றைக் கட்டிக்கொண்டு, நீ பலவிதமான துன்பங்களை அனுபவிப்பாய். எமதூதர்கள் உன்னை பாசக்கயிற்றால் கட்டி சவுக்களால் அடிக்கும்போது நீ வருந்துவாய்.

Verse 112

तदा ह्यलक्ष्मीः कुत्र पलायते ऽसावतो मूलं विष्णुपादं भजस्व / पते भज त्वं सर्वदा वायुतत्त्वं न चाश्रयेस्त्वं सूक्ष्मस्कन्दं च मूढ

அப்போது அந்தத் துரதிர்ஷ்டம் (அலக்ஷ்மி) எங்கே ஓடும்? எனவே, மூலமாகிய விஷ்ணுவின் திருவடிகளைச் சரணடைவாயாக. மூடனே, எப்போதும் வாயு தத்துவத்தை வழிபடு, அற்பமானவற்றை நாடாதே.

Verse 113

तद्वत्तं त्वं नवनीतं च भक्त्या तदुच्छिष्टं भक्षयित्वा पते हि / तस्याश्च सूत्रं गलबद्धं च कृत्वा इहैव दुः खान्यनुभूयाः पते त्वम्

அதேபோல, அவளுடைய எச்சில் வெண்ணெயை பக்தியுடன் உண்டு நீ வீழ்ச்சியடைவாய். அவளுடைய கயிற்றைக் கழுத்தில் கட்டிக்கொண்டு, இங்கேயே நீ துன்பங்களை அனுபவிப்பாய்.

Verse 114

यदा पते यमदूतैश्च पाशैर्बद्ध्वा च सम्यक् ताड्यमानः कशाभिः / तदा स्कन्दः कुत्र पलायते ऽसावतो मूलं विष्णुपादं भजस्व

எமதூதர்கள் உன்னை பாசக்கயிற்றால் கட்டி சவுக்களால் அடிக்கும்போது, அந்த ஸ்கந்தன் எங்கே ஓடுவான்? எனவே, மூலமாகிய விஷ்ணுவின் திருவடிகளைச் சரணடைவாயாக.

Verse 115

दीपस्तंभं दापयित्वा पते त्वं सूत्रं च बद्ध्वा स्वगले च भक्त्या / तदा बद्ध्वा यमदूतैश्च पाशैर्दीपस्तंभैस्ताड्यमानस्तु सम्यक्

கணவனே, தீபஸ்தம்பத்தை தானம் செய்து, பக்தியுடன் உன் கழுத்தில் கயிற்றைக் கட்டிக்கொண்டால், எமதூதர்கள் உன்னைக் கட்டி தீபஸ்தம்பங்களாலேயே அடிப்பார்கள்.

Verse 116

दीपस्तंभः कुत्र पलायितोभूदतो मूलं विष्णुपादं भजस्व / लक्ष्मीदिने पूजयित्वा च लक्ष्मीं सूत्रं तस्याः स्वगले धारय त्वम्

தீபத் தூண் எங்கே ஓடிப் போயிற்று? ஆகையால் மூலச் சரணம்—விஷ்ணுவின் பாதங்களைப் பற்றிக் கொள். லக்ஷ்மி தினத்தில் லக்ஷ்மியை வழிபட்டு, அவளுடைய நூலை (தாயத்து) உன் கழுத்தில் அணிந்து கொள்.

Verse 117

यदा पते यमदूतैश्च पाशैर्बध्वा सम्यक् ताड्यमानः कशाभिः / तदा लक्ष्मीः कुत्र पलायते ऽसावतो मूलं विष्णुपादं भजस्व

மனிதன் யமதூதர்களின் பாசங்களால் கட்டப்பட்டு சாட்டையால் கடுமையாக அடிக்கப்படும்போது, அந்த லக்ஷ்மி (உலகச் செல்வம்) எங்கே ஓடுகிறது? ஆகையால் மூலச் சரணம்—விஷ்ணுபாதங்களை வணங்கு.

Verse 118

विवाहमैञ्जीदिवसे मूढबुद्धे जुगुसितान्धारयित्वा सुभक्त्या / वरारार्तिकं कांस्यपात्रे निधाय कृत्वार्तिक्यं उदौदैति शब्दम्

மூடபுத்தியே! திருமணம் அல்லது மைஞ்சி (உபநயனம்) நாளில் நிந்தைக்குரியதைப் பக்தியுடன் அணிந்து, மணமகன் ஆரத்தியை வெண்கலப் பாத்திரத்தில் வைத்து ஆரத்தி செய்தால், அப்போது பெரும் ஒலி எழுகிறது.

Verse 119

तथैव दष्ट्वा पिचुमन्दस्य पत्रं सुनर्तयित्वा परमादरेण / यदा तदा यमदूतैश्च पाशैर्बद्ध्वाबद्ध्वा ताड्यमानश्च सम्यक्

அதேபோல் பிச்சுமந்த மரத்தின் இலைகளை கடித்து, மிகுந்த முயற்சியுடன் அதை ஆடச் செய்தாலும், அவன் மீண்டும் மீண்டும் யமதூதர்களின் பாசங்களால் கட்டப்பட்டு, விடுவிக்கப்பட்டு, பின்னர் கடுமையாக அடிக்கப்படுகிறான்.

Verse 120

तव स्वामिन्कुलदेवो महात्मन्पलायितः कुत्र मे तद्वदस्व / स्वदेहानां पूजयित्वा च सम्यक्कण्ठाभरणैर्विधुराणां च केशैः

மகாத்மனே! எனக்குச் சொல்—உன் ஆண்டவனின் குலதெய்வம் எங்கே ஓடிப் போயிற்று? அவர்கள் தம் உடலையே முறையாக வழிபட்டு, கழுத்தணிகளாலும், விதவைகளின் கூந்தலாலும் கூட தம்மை அலங்கரிக்கிறார்கள்.

Verse 121

संतिष्ठमाने यमदूता बलिष्ठा संताड्यमाने मुसलैर्भिन्दिपालैः / यदा तदा कुत्र पलायिता सा केशैर्विहीना लंबकर्णं च कृत्वा

வலிமைமிக்க யமதூதர்கள் முன் நின்று, முசலங்களாலும் பிந்திபாலங்களாலும் அவளை அடிக்கும்போது, அவள் எப்போது எங்கே தப்பிச் செல்ல முடியும்? முடி பறிக்கப்பட்டு, காதுகள் நீளமாகத் தொங்கச் செய்யப்பட்டு, முற்றிலும் உதவியற்றவளாகிறாள்।

Verse 122

स्ववामहस्ते वेणुपात्रं निधाय दीपं धृत्वा सव्यहस्ते च मूढः / गृहेगृहे भैक्षचर्यां च कृत्वा संतिष्ठमाने स्वगृहं चैव देवी

இடக்கையில் மூங்கில் பிச்சைப்பாத்திரத்தை வைத்து, வலக்கையில் தீபத்தை ஏந்தி அந்த மூடன் வீடு வீடாக பிச்சை வாழ்வு நடத்துகிறான்; ஆயினும் தைவீ (விதி) அவனைத் தன் வீட்டிலேயே கட்டிப் பதைத்து நிறுத்துகிறது।

Verse 123

यदा तदा यमदूतैश्च मूढ दीपैः सहस्रैर्दह्यमानश्च सम्यक् / निर्नासिका रेणुका मूढबुद्धे पलायिता कुत्र सा मे वदस्व

மீண்டும் மீண்டும் அந்த மூடன் யமதூதர்களால் ஆயிரம் தீபங்களுடன் முற்றிலும் எரிக்கப்படுகிறான். மயங்கிய புத்தியுள்ளவனே! மூக்கற்ற ரேணுகா எங்கே தப்பிச் சென்றாள்—எனக்குச் சொல்।

Verse 124

सदा मूढं खड्गदेवं च भक्त्या तं भक्तवत्पूजयित्वा च सम्यक् / तैः सार्धं त्वं श्वानवद्गर्जयित्वा संतिष्ठमाने स्वगृहे चैव नित्यम्

எப்போதும் மயக்கத்தில் ‘வாள்-தேவன்’ என்பதை பக்தியுடன் வழிபட்டு, உண்மையான பக்திக்குரியதென எண்ணி முறையாகப் போற்றுகிறாய். பின்னர் அத்தகைய கூட்டத்துடன் நாய்போல் குரைத்து முழங்கி, நாளும் உன் வீட்டிலேயே தங்கி விடுகிறாய்।

Verse 125

यदा तदा यमदूतैश्च सम्यक् संताड्यमानस्तत्र शब्दं प्रकुर्वन् / संतिष्ठमाने भक्तवर्यं विहाय तदा देवः कुत्र पलायितोभूत्

அப்போது யமதூதர்களால் நன்கு அடிக்கப்படும்போது அவன் அங்கே உரக்கக் கூச்சலிட்டான். உறுதியாக நின்ற அந்த உத்தம பக்தனை விட்டுவிட்டு, அந்த நேரத்தில் அவன் ‘தேவன்’ எங்கே ஓடினான்?

Verse 126

स पार्थक्याद्भीमसेनप्रतीकं पञ्चामृतैः पूजयित्वा च सम्यक् / सुव्यञ्जने चान्नकौपीनमेव दत्त्वा मूढस्तिष्ठमाने स्वगेहे

அவன் மூடத்தனமான வேறுபாடு எண்ணத்தால் பீமசேனனை ஒத்த உருவத்தை பஞ்சாமிருதத்தால் முறையாகப் பூஜித்து, பின்னர் நல்வகை உணவுப்பொருட்கள், சமைத்த அன்னம், கௌபீனமும் கூட அளிக்கிறான்—ஆனால் உண்மையான பெறுநர் ஆகிய பிரேதன் தன் நிலையிலேயே உதவியின்றி இருக்க, வீட்டிலேயே நின்று அவன் மயக்கத்திலேயே செய்கிறான்।

Verse 127

यदा तदा यमदूतैश्च सम्यक् संताड्यमाने यममार्गे च मूढः / भीमः स वै कुत्र पलायितोभूतो मूलं विष्णुपादं भजस्व

எப்போதாவது யமதூதர்கள் உன்னை கடுமையாக அடித்து யமமார்க்கத்தில் நிறுத்த, நீ மயங்கி நிற்கும்போது, அச்சத்தில் நீ எங்கே ஓடுவாய்? ஆகவே மூலச் சரணம்—ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் திருவடிகள்—அவற்றையே பற்றிக் கொள்.

Verse 128

महादेवं पूजयित्वा च सम्यक् हरेत्युक्त्वा स्वगृहे विद्यमाने / यदा गृहं दह्यते वह्निना तु तदा हरः कुत्र पलायितोभूत्

மகாதேவனை முறையாகப் பூஜித்து, வீட்டிலேயே இருந்து மீண்டும் மீண்டும் “ஹர” என்று சொல்லியும்—அதே வீடு தீயால் எரிந்தால், அப்போது அந்த ‘ஹர’ எங்கே ஓடிவிட்டான்?

Verse 129

शाकं भरीदिवसे सर्वमेव शाकंभरी सा च देवी महात्मन् / पलायिता कुत्र मे त्वं वदस्व कुलालदेवं पूजयित्वा च भक्त्या

“சாகம்பரீ தினத்தில் அனைத்தும் சாகம் (கீரை-காய்கறி) நைவேத்யமாக இருந்தது; அந்தச் சாகம்பரீ தேவியே, ஓ மகாத்மா, ஓடிவிட்டாள். எனக்குச் சொல்—நீ எங்கே? குயவர்களின் தெய்வமான குலாலதேவனையும் பக்தியுடன் பூஜித்தும்…”

Verse 131

यदा पञ्चम्यां मृन्मयीं शेषमूर्तिं संपूज्य भक्त्या विद्यमाने स्वगेहे / तदा बद्ध्वा यमदूताश्च सम्यक् संनह्यमाने नागपाशैश्चबद्ध्वा

பஞ்சமி திதியில் தன் இல்லத்தில் பக்தியுடன் மண்ணால் செய்த சேஷமூர்த்தியை முறையாகப் பூஜித்தால், யமதூதர்கள் கட்ட முயன்றாலும் நாகபாசப் பாதுகாப்பால் அவர்களின் கட்டுப்படுத்தும் வலிமை தடைபடும்।

Verse 132

स्वभक्तवर्यं प्रविहाय नागः पलायितः कुत्र वै संवद त्वम् / दूर्वाङ्कुरैर्मोदकैः पूजयित्वा विनायकं पञ्चखाद्यैस्तथैव

தன் சிறந்த பக்தனை விட்டுவிட்டு அந்த நாகம் ஓடிப்போனது—சொல், நீ உண்மையில் எங்கே சென்றாய்? தூர்வா முளைகள், மோதகங்கள், மேலும் பஞ்சகாத்யம் கொண்டு விநாயகரை பூஜித்து உண்மை கூறு।

Verse 133

संतिष्ठंमाने यमदूतैश्च सम्यक् संताड्यमाने तप्तदण्डैश्च मूढ / दन्तं विहायैव च विघ्नराजः पलायितः कुत्र मे तं वदत्वम्

அவன் யமதூதர்களால் உறுதியாகப் பிடிக்கப்பட்டு, காய்ந்த கம்புகளால் கடுமையாக அடிக்கப்படும்போது, வி஘்னராஜன் தன் பல்லை விட்டுவிட்டு உடனே ஓடினான்—சொல், அவன் இப்போது எங்கே?

Verse 134

विवाहकाले पिष्टदेवीं सुभक्त्या संपूजयित्वा विद्यमानो गृहे स्वे / यदा तदा यमदूतैश्च बद्ध्वा संपीड्यमानो यममार्गे स मूढः

திருமணக் காலத்தில் தன் இல்லத்திலேயே இருந்து பிஷ்டதேவியை பக்தியுடன் பூஜித்தாலும், காலம் வந்தபோது அந்த மயங்கியவன் யமதூதர்களால் பிடிக்கப்பட்டு கட்டப்பட்டு, வேதனைப்படுத்தப்பட்டு யமமார்க்கத்தில் இட்டுச் செல்லப்படுவான்।

Verse 135

विष्ठादेवी पीड्यमानं च भक्तं विहाय सा कुत्र पलायिताभूत् / विवाहकाले रजकस्य गेहं गत्वा सम्यक् प्रार्थयित्वा च मूढः

விஷ்டாதேவி பக்தனைத் துன்புறுத்தும்போது அவனை விட்டுவிட்டு அவள் எங்கே ஓடினாள்? திருமணக் காலத்தில் அந்த மயங்கியவன் வண்ணாரின் வீட்டிற்குச் சென்று முறையாக வேண்டி பெற்றதையும் கொண்டு மயக்கமே செய்தான்।

Verse 136

यस्तंभसूत्रं कलशे परीत्य पूजां कृत्वा विद्यमानो गृहे स्वे / यदा तदा यमदूतश्च सम्यक् तं स्तंभसूत्रं तस्य मुखे निधाय

தன் இல்லத்தில் வாழ்ந்தபடியே கலசத்தையும் ஸ்தம்ப-ஸூத்ரத்தையும் வலம் வந்து முறையாக பூஜை செய்பவனுக்கு, நியதிக் காலத்தில் யமதூதன் அதே ஸ்தம்ப-ஸூத்ரத்தைச் சரியாக அவன் வாயில் வைக்கிறான்।

Verse 137

संताड्यमाने संतभसूत्रस्थदेवी पलायिता कुत्र मे संवदस्व / विवाहकाले पूजयित्वा च सम्यक् चण्डालदेवीं भक्तवश्यां च तस्याः

என்னை அடித்தபோது ஸ்தம்ப-ஸூத்ரத்தில் வாசிக்கும் தேவி ஓடிப்போனாள்—அவள் எங்கே சென்றாள், எனக்குச் சொல். மேலும் திருமணக் காலத்தில் சண்டாள-தேவியை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்; பக்தியால் அவள் வசப்படுவாள்।

Verse 138

तद्भक्तवर्यैः शूर्पमध्ये च तीरे संसेवयित्वा विद्यमानो गृहेस्वे / यदा तदा यमदूतैश्च बद्ध्वा संताड्यमानो यममार्गे महद्भिः

சூற்பத்தின் நடுவிலும் ஆற்றங்கரையிலும் அந்தத் தாழ்ந்த பக்தர்களின் (தவறான வழியினரின்) கூட்டுறவைச் செய்து, தன் வீட்டில் இருந்தாலும்—ஒருநாள்—யமதூதர்கள் அவனை கட்டி, யமமார்க்கத்தின் பெருவழியில் கடுமையாக அடித்துக்கொண்டு செல்கிறார்கள்।

Verse 139

चूलेदवी क्व पलायिताभूत्सुमूढबुद्धे विष्णुपादं भजस्व / ज्वरादिभिः पीड्यमाने स्वपुत्रे गृहे स्थितं ब्रह्मदेवं च सम्यक्

சூலேதேவி எங்கே ஓடிப்போனாள்? மிக மயக்கமுற்றவனே, விஷ்ணுவின் பாதங்களைச் சரணடை. உன் மகன் காய்ச்சல் முதலிய துன்பங்களால் வாடும்போது, உன் இல்லத்தில் இருப்பவரான பிரம்மதேவனை முறையாகப் பூஜி.

Verse 140

धूर्पैर्दीपैर्भक्ष्यभोज्यैश्च पुष्पैः पूजां कृत्वा विद्यमानश्च गेहे / यदा तदा यमदूतैश्च बद्ध्वा संताड्यमाने वेणुपाशादिभिश्च

தூபம், தீபம், உணவுப் படையல்கள், மலர்கள் ஆகியவற்றால் பூஜை செய்து வீட்டில் இருந்தாலும்—ஒருகாலத்தில்—யமதூதர்கள் அவனை கட்டி, மூங்கில் கயிறு-வலை (வேணு-பாசம்) முதலியவற்றால் அடிக்கிறார்கள்।

Verse 141

स ब्रह्मदेवः क्व पलायितोभूत्सुमूढबुद्धे विष्णुपादं भजस्व / सन्तानार्थं बृहतीं पूजयित्वा गलेन बद्ध्वा बृहतीं वै फलं च

அந்த பிரம்மதேவன் எங்கே ஓடினான்? மிக மூடபுத்தியே, விஷ்ணுவின் திருவடிகளைச் சரணடை. சந்தானப் பயனுக்காக ப்ருஹதீ செடியை வழிபட்டு, அதன் கனியை கழுத்தில் கட்டி அணிந்து கொள்.

Verse 142

संतिष्ठमाने यमदूतैश्च बद्ध्वा संताड्यमाने बृहतीकण्टकैश्च / तदा देवी बृहती मूढबुद्धे पलायिता कुत्र मे तद्वद त्वम्

யமதூதர்கள் உன்னைப் பிடித்து கட்டி, ப்ருஹதீயின் முள்ளுகளால் அடித்தபோது—மூடபுத்தியே—தேவி ப்ருஹதீ எங்கே ஓடினாள்? அதுபோல இப்போது நீ எங்கே ஓடுவாய்?

Verse 143

भजस्व मूढ परदैवतं च नारायणं तारकं सर्वदुः खात् / सुक्षुद्रदेवेषु मतिं च मा कुरु न च शृणु त्वं फल्गुवाक्यं तथैव

மூடனே, பரம தெய்வமான நாராயணனைப் பக்தியுடன் வணங்கு; அவர் தாரகன், எல்லாத் துயரங்களிலிருந்தும் மீட்பவர். சிற்றுத் தெய்வங்களில் மனம் வைக்காதே; பயனற்ற வெற்று வார்த்தைகளைக் கேளாதே.

Verse 144

सुक्षुद्रदेवान् भिन्दिपाले निधाय विसर्जयित्वा दूरदेशे महात्मन् / संधार्य त्वं स्वकुलाचारधर्मं संपातने नरकं हेतुभूतम्

மகாத்மனே, சிற்றுத் தெய்வங்களை ஒரு பாத்திரத்தில் வைத்து வெறும் குறியீடாகக் கருதி, தொலைநாட்டில் விட்டுவிடு; ஆனாலும் குலாசார தர்மத்தைப் போலியாகத் தாங்கினால், அந்த வஞ்சகமே வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாக நரகத்திற்குக் கொண்டு செல்லும்.

Verse 145

पुनीहि गात्रं सर्वदा मूढबुद्धे मन्त्राष्टकैर्जन्मतीर्थे पवित्रे / हृदि स्थितांमारैर्व्यमुद्रां विहाय कृत्वाभूषां विष्णुमुद्राभिरग्र्याम्

மூடபுத்தியே, பிறப்புத் தீர்த்தத்தின் புனித நீராடும் இடத்தில் அஷ்டமந்திரங்களால் எப்போதும் உடலைத் தூய்மைப்படுத்து. இதயத்தில் உள்ள யமமுத்திரையை விட்டு, உயர்ந்த விஷ்ணுமுத்திரைகளால் உன்னை அலங்கரித்துக் கொள்.

Verse 146

सदा मूढो हरिवार्तां भजस्व ह्यायुर्गतं व्यर्थमेवं कुबुद्ध्या / सद्वैष्णवानां संगमो दुर्लभश्च क्षुब्धं ज्ञानं तारतम्यस्वरूपम्

ஏ மூடனே! எப்போதும் ஹரியின் வார்த்தையையும் ஸ்மரணையையும் பற்றிக் கொள்; ஆயுள் கழிந்து போகிறது, குபுத்தியால் இவ்வாறு வீணாகிறது. சத் வைஷ்ணவர்களின் சங்கம் அரிது; அறிவு கலங்கினால் அது தரதம்யம், வேறுபாடு எனும் விகார ரூபமாகவே தோன்றும்.

Verse 147

हरिं गुरुं ह्यनुसृत्यैव सत्यं गतिं स्वकीयां तेन जानीहि मूढ / दग्ध्वा दुष्टां बुद्धिमेवं च मूढ सुबुद्धिरूपं मा भजस्वैव नित्यम्

ஏ மூடனே! ஹரியையும் சத்திய குருவையும் மட்டுமே பின்பற்றி, உன் உண்மையான சொந்த கதியை அறிந்து கொள். இந்த தீய, விகாரமான புத்தியைச் சுட்டெரித்து, ஏ மூடனே, ‘நல்ல புத்தி’ என்ற வேடத்தில் மீண்டும் மீண்டும் அதையே பற்றாதே.

Verse 148

मया सार्धं सद्गुरुं प्राप्य सम्यग्वैराग्यपूर्वं तत्त्वमात्रं विदित्वा / तेनैव मोक्षं प्राप्नुमो नार्जवैर्यत्तार्या विष्णोः संप्रसादाच्च लक्ष्म्याः

என்னுடன் சேர்ந்து சத்குருவை அடைந்து, உண்மையான வைராக்யம் முன்னிட்டு தத்துவமாத்திரத்தைச் சரியாக அறிந்து, அந்த அறிவினாலேயே நாம் மோட்சத்தை அடைகிறோம்—இது விஷ்ணுவின் பிரசாதமும் லக்ஷ்மியின் அருளும் ஆகும்.

Verse 149

इत्याशयं मनसा सन्निधाय तथा चोक्तं भक्तवर्यो मदीयः / अतो भक्तः प्रवहेत्येव संज्ञामवाप वीन्द्र प्रकृतं तं शृणु त्वम्

இவ்வாறு அந்த எண்ணத்தை மனத்தில் உறுதியாக வைத்து, என் சிறந்த பக்தன் அதன்படியே கூறினான். ஆகவே, ஏ பறவைகளின் அரசன்-சிறந்தவனே (கருடா), அந்த பக்தன் ‘ப்ரவாஹ’ என்ற பெயரால் அறியப்பட்டான். இப்போது அவனைப் பற்றிய நிகழ்வை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 1130

कार्पासं वै तेन दत्तं गृहीत्वा संतिष्ठमाने यमदूतैश्च सम्यक् / संहन्यमानस्तीक्षणधारैः कुठारैः कुलालदेवं च सुदंष्ट्रनेत्रम् / विहाय वै कुत्र पलायितोभून्न ज्ञायते ऽन्वेषणाच्चापि केन

அவன் கொடுத்த பருத்தியை எடுத்துக் கொண்டு நின்றபோதே யமதூதர்கள் சுற்றிவளைத்தனர். கூர்மையான கோடாரிகளால் வெட்டப்பட்டுக் கொண்டிருக்கையில், கொடிய பற்களும் தீவிரக் கண்களும் கொண்ட குலாலதேவனை விட்டுவிட்டு அவன் ஓடினான்—ஆனால் அவன் எங்கே சென்றான் என்பது தேடியும் யாருக்கும் தெரியவில்லை।