Adhyaya 30
भण्डासुरवधोत्तरकृत्य-देवस्तुति (Aftermath of Bhaṇḍāsura’s Slaying and the Gods’ Hymn to Lalitā)
இந்த अध्यாயத்தில் ஹயக்ரீவ–அகஸ்த்ய உரையாடலில் லலிதோபாக்யானத்தின் உட்பகுதியாக, பண்டாசுரன் வதத்திற்குப் பிந்தைய நிகழ்வுகள் கூறப்படுகின்றன. லலிதையின் அபூர்வ வீரத்தையும், குறிப்பாக மந்திரிணி மற்றும் தண்டநாதரின் சக்திகளையும் கேட்டுத் திருப்தியடைந்த அகஸ்த்யர், போருக்குப் பின் தேவி என்ன செய்தாள் என்று கேட்கிறார். ஹயக்ரீவர் கூறுவது: அசுரர்களின் நூற்றுக்கணக்கான ஆயுதங்களால் காயமுற்று சோர்ந்த சக்தி-சேனைகள், லலிதா பரமேஸ்வரியின் ‘கடாக்ஷ-அம்ருத’ அருளால் கணநேரத்தில் புத்துயிர் பெற்று நலமடைகின்றன. அப்போது பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன், இந்திரன் உள்ளிட்ட ஆதித்யர், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், மருத்கள், சாத்யர்கள் ஆகிய தேவர்கள், மேலும் சித்தர், யக்ஷர், கிம்புருஷர் மற்றும் சில முக்கிய தைத்யர்களும் சேவை செய்து ஸ்துதி செய்ய வருகிறார்கள். अध्यாயத்தின் மையம் தேவஸ்துதி; அதில் லலிதை பரமாதிபதி, வரதாயினி, மோக்ஷப்ரதா, திரிபுரா/காமேஸ்வரி எனப் போற்றப்பட்டு, வெற்றி உலக ஒற்றுமையாக மாற்றப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
इति श्रीब्रह्माण्डपुराणे उत्तरभागे हयग्रीवागस्त्यसंवादे ललितोपाख्याने भण्डासुरवधो नामैकोनत्रिंशो ऽध्यायः अगस्त्य उवाच अश्वानन महाप्राज्ञ श्रुतमाख्यानमुत्तमम् / विक्रमो ललितादेव्या विशिष्टो वर्णितस्त्वया
இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்டபுராணத்தின் உத்தரபாகத்தில் ஹயக்ரீவ–அகஸ்த்ய உரையாடலில் லலிதோபாக்யானத்தில் ‘பண்டாசுரவதம்’ எனும் இருபத்தொன்பதாம் அதிகாரம். அகஸ்த்யர் கூறினார்— ஹே அஸ்வானன மகாப்ராஜ்ஞா! நீர் லலிதாதேவியின் விசேஷ வீரியத்தை வர்ணித்தீர்; நான் இந்த உத்தம ஆக்யானத்தை கேட்டேன்।
Verse 2
चरितैरनघैर्देव्याः सुप्रीतो ऽस्मि हयानन / श्रुता सा महतीशक्तिर्मन्त्रिणीदण्डनाथयोः
ஹயானனே! தேவியின் குற்றமற்ற சரிதங்களால் நான் மிக மகிழ்ந்தேன். மந்திரிணி மற்றும் தண்டநாதர்—இவ்விருவரின் அந்த மாபெரும் சக்தியையும் நான் கேட்டேன்।
Verse 3
पश्चात्किमकरोत्तत्र युद्धानन्तरमंबिका / चतुर्थदिनशर्वर्यां विभातायां हयानन
ஹயானனே! அந்தப் போருக்குப் பின் அங்கே அம்பிகை என்ன செய்தாள்? நான்காம் நாளின் இரவு கழிந்து விடியற்காலம் வந்தபோது என்ன நிகழ்ந்தது?
Verse 4
हयग्रीव उवाच शृणु कुम्भज तत्प्राज्ञ यत्तया जगदंबया / पश्चादाचरितं कर्म निहते भण्डदानवे
ஹயக்ரீவர் கூறினார்— ஹே கும்பஜ, பேரறிவாளனே! கேள்; ஜகதம்பை பண்ட தானவனை வதம் செய்த பின், அவள் மேற்கொண்ட செயலை நான் உரைக்கிறேன்।
Verse 5
शक्तीनामखिलं सैन्यं दैत्ययुधशतार्दितम् / मुहुराह्लादयामास लोचनैरमृताप्लुतैः
தைத்தியர்களின் நூற்றுக் கணக்கான ஆயுதத் தாக்குதலால் துன்புற்ற சக்திகளின் முழுப் படையையும், தேவி அமுதம் நனைந்த கண்களால் மீண்டும் மீண்டும் மகிழ்வித்தாள்।
Verse 6
ललितापरमेशान्याः कटाक्षामृतधारया / जहुर्युद्धपरिश्रान्तिं शक्तयः प्रीतिमानसाः
லலிதா பரமேஸ்வரியின் கடாக்ஷ அமுதத் தாரையால் மகிழ்ந்த சக்திகள் போர்க் களைப்பை நீக்கின.
Verse 7
अस्मिन्नवसरे देवा भण्डमर्दनतोषिताः / सर्वे ऽपि सेवितुं प्राप्ता ब्रह्मविष्णुपुरोगमाः
அந்நேரத்தில் பண்டனை மடக்கியதனால் திருப்தியுற்ற தேவர்கள்—பிரம்மா, விஷ்ணு முதலியோர் முன்னணியில்—அனைவரும் சேவிக்க வந்தனர்।
Verse 8
ब्रह्मा विष्णुश्च रुद्रश्च शक्राद्यास्त्रिदशास्तथा / आदित्या वसवो रुद्रा मरुतः साध्यदेवताः
பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன்; மேலும் இந்திரன் முதலிய முப்பத்துமூன்று தேவர்கள்; ஆதித்யர், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், மருத்கள், சாத்ய தேவர்கள்.
Verse 9
सिद्धाः किंपुरुषा यक्षा निरृत्याद्या निशाचराः / प्रह्लादाद्या महादैत्याः सर्वे ऽप्यण्डनिवासिनः
சித்தர்கள், கிம்புருஷர்கள், யக்ஷர்கள், நிருதி முதலிய நிசாசரர்கள்; மேலும் பிரஹ்லாதன் முதலிய மகாதைத்யர்கள்—அனைவரும் இவ்வண்டத்தில் வாழ்வோர்.
Verse 10
आगत्य तुष्टुवुः प्रीत्या सिंहासनमहेश्वरीम्
அவர்கள் வந்து அன்புடன் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்த மகேஸ்வரியைப் போற்றித் துதித்தனர்।
Verse 11
ब्रह्माद्या ऊचुः नमोनमस्ते जगदेकनाथे नमोनमः श्रीत्रिपुराभिधाने / नमोनमो भण्डमहासुरघ्ने नमो ऽस्तु कामेश्वरि वामकेशि
பிரம்மாதி தேவர்கள் கூறினர்—உலகின் ஒரே நாதியே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். ஸ்ரீதிரிபுரா எனப் பெயருடையவளே, பண்ட மகாசுரனை அழித்தவளே, காமேஸ்வரி வாமகேசி, உமக்கு வணக்கம்।
Verse 12
चिन्तामणे चिन्तितदानदक्षे ऽचिन्तये चिराकारतरङ्गमाले / चित्राम्बरे चित्रजगत्प्रसूते चित्राख्यनित्ये सुखदे नमस्ते
ஹே சிந்தாமணி, வேண்டியதை அளிப்பதில் திறமையுடையவளே, சிந்திக்க இயலாதவளே, நீண்ட வடிவ அலைமாலையாக இருப்பவளே; சித்திர ஆடையணிந்தவளே, வியத்தகு உலகின் தாயே, ‘சித்ரா’ எனும் நாமத்தில் நித்தியவளே, இன்பம் தருபவளே—உமக்கு நமஸ்காரம்।
Verse 13
मोक्षप्रदे मुग्धशशाङ्कचूडे मुग्धस्मिते मोहनभेददक्षे / मुद्रेश्वरीचर्चितराजतन्त्रे मुद्राप्रिये देवि नमोनमस्ते
ஹே மோட்சம் அளிப்பவளே, மயக்கும் சந்திரச் சூடம் தரித்தவளே, இனிய புன்னகையுடையவளே, மோகத்தின் வேறுபாட்டை அறிவதில் திறமையுடையவளே; முத்ரேஸ்வரி போற்றும் ராஜதந்திர வடிவினளே, முத்ரைகளை விரும்பும் தேவியே—உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்।
Verse 14
क्रूरान्तकध्वंसिनि कोमलाङ्गे कोपेषु कालीं तनुमादधाने / क्रोडानने पालितसैन्यचक्रे क्रोडीकृताशेषभये नमस्ते
ஹே கொடிய யமனை அழிப்பவளே, மென்மையான அங்கங்களுடையவளே; கோபத்தில் காளி வடிவம் தரிப்பவளே; வராக முகத்தவளே, தன் சேனைச் சக்கரத்தைப் பேணுபவளே; எல்லாப் பயங்களையும் தன்னுள் அடக்குபவளே—உமக்கு நமஸ்காரம்।
Verse 15
षडङ्गदेवीपरिवारकृष्णे षडङ्गयुक्तश्रुतिवाक्यमृग्ये / षट्चक्रसंस्थे च षडूर्मियुक्ते षड्भावरूपे ललिते नमस्ते
ஹே ஷடங்க தேவியரின் பரிவாரத்துடன் கூடிய கருநிறவளே, ஷடங்கங்களுடன் கூடிய வேதவாக்குகளால் தேடப்படுபவளே; ஷட்சக்கரங்களில் நிலைபெற்றவளே, ஷடூர்மிகளுடன் கூடியவளே; ஷட்பாவ ரூபமான லலிதையே—உமக்கு நமஸ்காரம்।
Verse 16
कामे शिवे मुख्यसमस्तनित्ये कान्तासनान्ते कमलायताक्षि / कामप्रदे कामिनि कामशंभोः काम्ये कलानामधिपे नमस्ते
ஏ காமே, ஏ சிவே, எல்லா நித்தியரிலும் முதன்மையானவளே, பிரிய ஆசனத்தில் அமர்ந்த கமலவிசாலக் கண்களையுடையவளே! காமம் அருள்பவளே, காமினியே, காமசம்புவின் பிரியையே, கலைகளின் அதிபதியே—உனக்கு நமஸ்காரம்.
Verse 17
दिव्यौषधाद्ये नगरौघरूपे दिव्ये दिनाधीशसहस्रकान्ते / देदीप्यमाने दयया सनाथे देवाधिदेवप्रमदे नमस्ते
ஏ தெய்வீக ஓஷதி முதலிய வடிவமுடையவளே, நகரக் கூட்டம் போல் விரிந்த ரூபமுடையவளே, ஆயிரம் சூரியர் போல் ஒளிவீசுபவளே! கருணையால் துணைநிறைந்து பிரகாசிப்பவளே, தேவாதிதேவனின் பிரமதே—உனக்கு நமஸ்காரம்.
Verse 18
सदाणिमाद्यष्टकसेवनीये सदाशिवात्मोज्ज्वलमञ्चवासे / सभ्ये सदेकाल यपादपूज्ये सवित्रि लोकस्य नमोनमस्ते
எப்போதும் அணிமா முதலிய அஷ்டசித்திகளால் சேவிக்கப்படுபவளே, சதாசிவ ஆத்ம ஒளியால் பிரகாசிக்கும் மஞ்சத்தில் வாசிப்பவளே! சப்யே, எந்நாளும் ஒரே லயத்தின் பாதங்களால் பூஜிக்கப்படுபவளே, உலகின் சாவித்ரியே—மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.
Verse 19
ब्राह्मीमुखैर्मातृगणैर्निषेव्ये ब्रह्मप्रिये ब्राह्मणबन्धमेत्रि / ब्रह्मामृतस्रोतसि राजहंसिब्रह्मेश्वरि श्रीललिते नमस्ते
பிராஹ்மி முதலிய மாத்ருகணங்களால் சேவிக்கப்படுபவளே, பிரம்மனின் பிரியையே, பிராமணர்களின் பந்துவும் நண்பியுமாக இருப்பவளே! பிரம்மாமிர்த ஓட்டத்தில் ராஜஹம்சினியே, பிரம்மேஸ்வரி ஸ்ரீலலிதே—உனக்கு நமஸ்காரம்.
Verse 20
संक्षोभिणीमुख्यसमस्तमुद्रासंसेविते संसरणप्रहन्त्रि / संसारलीलाकृतिसारसाक्षि सदा नमस्ते ललिते ऽधिनाथे / नित्ये कलाषोडशकेन नामाकर्षिण्यधीशि प्रमथेन सेव्ये
சங்க்ஷோபிணி முதலிய எல்லா முத்திரைகளாலும் சேவிக்கப்படுபவளே, பிறவி-சுழற்சியை அழிப்பவளே! உலக-லீலையின் படைப்புச் சாரத்தின் சாட்சியே, அதிநாதி லலிதே—என்றும் உனக்கு நமஸ்காரம். நித்தியே, பதினாறு கலைகளுடன் ‘நாமாகர்ஷிணி’ எனும் சக்தியின் அதீஸ்வரியே, பிரமத கணங்களால் சேவிக்கப்படுபவளே—உனக்கு வணக்கம்.
Verse 21
नित्ये निरातङ्कदयाप्रपञ्चे नीलालकश्रेणि नमोनमस्ते / अनङ्गपुष्पादिभिरुन्नदाभिरनङ्गदेवीभिरजस्रसेव्ये / अभव्यहन्त्र्यक्षरराशिरूपे हतारिवर्गे ललिते नमस्ते
ஏ நித்யே, அச்சமற்ற கருணைப் பிரபஞ்சமே, நீலக் கூந்தல் வரிசையால் விளங்குபவளே! உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். அனங்கனின் மலராதிகளால் உயர்ந்தவளே, அனங்க தேவியரால் இடையறாது சேவிக்கப்படுபவளே. அபவ்யத்தை அழிப்பவளே, அக்ஷரராசி-ரூபிணியே, பகைவர்கத்தை வென்ற ஏ லலிதே, உமக்கு நமஸ்தே।
Verse 22
संक्षोभिणीमुख्यचतुर्दशार्चिर्मालावृतोदारमहाप्रदीप्ते / आत्मानमाबिभ्रति विभ्रमाढ्ये शुभ्राश्रये शुभ्रपदे नमस्ते
சங்க்ஷோபிணி முதலான முதன்மை பதினான்கு ஜ்வாலைகளின் மாலையால் சூழப்பட்டு, பெரும் ஒளியுடன் பிரகாசிப்பவளே! தன் ஆத்மஸ்வரூபத்தைத் தாங்குபவளே, வைபவம் நிறைந்தவளே, தூய ஆதாரமுடையவளே, தூய பாதமுடையவளே—உமக்கு நமஸ்தே।
Verse 23
सशर्वसिद्धादि कशक्तिवन्द्ये सर्वज्ञविज्ञातपदारविन्दे / सर्वाधिके सर्वगते समस्तसिद्धिप्रदे श्रीललिते नमस्ते
சர்வசித்த முதலான க-சக்திகளால் வணங்கப்படுபவளே, சர்வஞ்ஞனால் அறியப்பட்ட உன் பாதாரவிந்தமுடையவளே! எல்லாவற்றிலும் மேலானவளே, எங்கும் நிறைந்தவளே, அனைத்துச் சித்திகளையும் அருளும் ஸ்ரீலலிதே—உமக்கு நமஸ்தே।
Verse 24
सर्वज्ञजातप्रथमाभिरन्यदेवी भिरप्याश्रितचक्रभूमे / सर्वामराकाङ्क्षितपूरयित्रि सर्वस्य लोकस्य सवित्रि पाहि
சர்வஞ்ஞனிடமிருந்து தோன்றிய முதன்மை தேவியே, பிற தேவியரும் அடையும் சக்கரபூமியுடையவளே! எல்லா அமரர்களின் விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றுபவளே, உலகமெங்கும் சாவித்ரியே—காத்தருள்வாயாக।
Verse 25
वन्दे वशिन्यादिकवाग्विभूते वर्द्धिष्णुचक्र द्युतिवाहवाहे / बलाहकश्यामकचे वचो ऽब्धे वरप्रदे सुंदरि पाहि विश्वम्
வசினி முதலான கவிவாக்கின் விபூதியை நான் வணங்குகிறேன்; வளர்கின்ற சக்கரத்தின் ஒளியைத் தாங்குபவளே. மேகநிறக் கூந்தலுடையவளே, வாக்கின் கடலே, வரமளிக்கும் ஏ சுந்தரியே—உலகமெங்கும் காத்தருள்வாயாக।
Verse 26
बाणादिदिव्यायुधसार्वभौमे भण्डासुरानीकवनान्तदावे / अत्युग्रतेजोज्ज्वलितांबुराशे प्रसेव्यमाने परितो नमस्ते
பாணம் முதலிய திவ்ய ஆயுதங்களின் சாம்ராஜ்யாதிபதியே, பண்டாசுரன் சேனை-வனத்தை எரிக்கும் காட்டுத்தீயே! மிகக் கடும் தேஜஸால் ஒளிரும் பேரம்பராசியே, எங்கும் சேவிக்கப்படுபவளே, உமக்கு நமஸ்காரம்।
Verse 27
कामेशि वज्रेशि भगेश्यरूपे कन्ये कले कालविलोपदक्षे / कथाविशेषीकृतदैत्यसैन्ये कामेशयान्ते कमले नमस्ते
காமேசி, வஜ்ரேசி, பகேஸ்வரி-ரூபிணியே; கன்னியே, கலையே, காலத்தை ஒழிப்பதில் திறமையுடையவளே! உன் திருக்கதையால் அசுர சேனை சிறப்பாகத் தோற்கடிக்கப்படுகிறது; கமலையே, காமேசனின் அந்தரங்க நிலையாயினவளே, உமக்கு நமஸ்காரம்।
Verse 28
बिन्दुस्थिते बिन्दुकलैकरूपे बिन्द्वात्मिके बृंहितचित्प्रकाशे / बृहत्कुचंभोजविलोलहारे बृहत्प्रभावे ललिते नमस्ते
பிந்து நிலையில் உறையும், பிந்துக் கலையின் ஒரே ரூபிணியே; பிந்து-ஆத்மிகையே, விரிந்த சித்-பிரகாசத்தால் நிறைந்தவளே! பெருங்குச கமலங்களில் அலைபாயும் மாலையணிந்தவளே, மகாப்ரபாவமுடைய லலிதையே, உமக்கு நமஸ்காரம்।
Verse 29
कामेश्वरोत्संगसदानिवासे कालात्मिके देवि कृतानुकंपे / कल्पावसानोत्थित कालिरूपे कामप्रदे कल्पलते नमस्ते
காமேஸ்வரனின் மடியில் எந்நாளும் வாசமுடையவளே, காலாத்மிகை, கருணை செய்த தேவியே! கல்ப முடிவில் எழும் காளி-ரூபிணியே, விருப்பங்களை அருளும் கல்பலதே, உமக்கு நமஸ்காரம்।
Verse 30
सवारुणे सांद्रसुधांशुशीते सारङ्गशावाक्षि सरोजवक्त्रे / सारस्य सारस्य सदैकभूमे समस्तविद्येश्वरि संनतिस्ते
சவாருணே, அடர்ந்த நிலாக்கதிர்போல் குளிர்ந்தவளே; மான் குட்டி போன்ற கண்களையுடையவளே, தாமரை முகத்தையுடையவளே! சாரத்தின் சாரமே, என்றும் ஒரே ஆதாரமே; எல்லா வித்யைகளின் ஈஸ்வரியே, உமக்கு வணக்கம்।
Verse 31
तव प्रभावेण चिदग्निजायां श्रीशंभुनाथप्रकडीकृतायाः / भण्डासुराद्याः समरे प्रचण्डा हता जगत्कण्टकतां प्रयाताः
அம்மையே, உன் பிரபாவத்தால் ஸ்ரீசம்புநாதர் வெளிப்படுத்திய சிதக்னிஜையின் ஆற்றலால் போரில் கொடுமையான பண்டாசுரன் முதலியோர் அழிக்கப்பட்டு, உலகின் முள்ளாக இருந்த நிலை ஒழிந்தது.
Verse 32
नव्यानि सर्वाणि वपूंषि कृत्वा हि सांद्रकारुण्यसुधाप्लवैर्न्नः / त्वया समस्तं भुवनं सहर्षं सुजीवितं सुंदरि सभ्यलभ्ये
அழகியவளே, சான்றோர் பெறத்தக்கவளே! நீ அடர்ந்த கருணை அமுதப் பெருக்குகளால் எங்கள் உடல்களைப் புதுமையாக்கி, முழு உலகையும் மகிழ்ச்சியுடன் நல்வாழ்வாக்கினாய்.
Verse 33
श्रीशंभुनाथस्य महाशयस्य द्वितीयतेजः प्रसरात्मके यः / स्थाण्वाश्रमे कॢप्ततया विरक्तः सतीवियोगेन विरस्तभोगः
ஸ்ரீசம்புநாதர் எனும் மகாசயனின் இரண்டாம் தேஜஸாகப் பரவிய அவர், ஸ்தாண்வாச்ரமத்தில் தங்கி இயல்பாகவே வைராக்யமுற்று, சதீவியோகத்தால் போகங்களைத் துறந்தார்.
Verse 34
तेनाद्रिवंशे धृतजन्मलाभां कन्यामुमां योजयितुं प्रवृत्ताः / एवं स्मरं प्रेरितवन्त एव तस्यान्तिकं घोर तपःस्थितस्य
அப்போது அவர்கள் மலைவம்சத்தில் பிறந்த உமையைக் அவருடன் இணைக்க முயன்று, கடும் தவத்தில் இருந்த அவரின் அருகே மன்மதனை இவ்வாறு தூண்டினர்.
Verse 35
तेनाथ वैराग्यतपोविघातक्रोधेन लालाटकृशानुदग्धः / भस्मावशेषो मदनस्ततो ऽभूत्ततो हि भण्डासुर एष जातः
பின் வைராக்யத் தவத்திற்கு இடையூறு செய்த கோபத்தால் அவரது நெற்றித் தீயில் மன்மதன் எரிந்து சாம்பலாகி விட்டான்; அதிலிருந்தே இந்த பண்டாசுரன் பிறந்தான்.
Verse 36
ततो वधस्तस्य दुराशयस्य कृतो भवत्या रणदुर्मदस्य / अथास्मदर्थे त्वतनुस्सजातस्त्वं कामसंजीवनमाशुकुर्याः
அப்போது நீ போரில் மயங்கிய அந்தத் துராசையனை வதைத்தாய். இனி எங்கள் நலனுக்காக உடல் கொண்டு பிறந்து, காமதேவனை விரைவில் உயிர்ப்பிக்க வேண்டும்.
Verse 37
इयं रतिर्भर्तृवियोगखिन्ना वैधव्यमत्यन्तमभव्यमाप / पुनस्त्वदुत्पादितकामसंगाद्भविष्यति श्रीललिते सनाथा
இந்த ரதி கணவன் பிரிவால் துயருற்று மிக அசுபமான விதவைத்தன்மையை அடைந்தாள். ஆனால் ஹே ஸ்ரீலலிதே, உன்னால் உண்டான காமசங்கமத்தால் அவள் மீண்டும் ஆதரவுடன் இருப்பாள்.
Verse 38
तया तु दृष्टेन मनोभवेन संमोहितः पूर्ववदिन्दुमौलिः / चिरं कृतात्यन्तमहासपर्या तां पार्वतीं द्राक्परिणेष्यतीशः
அவள் காட்டிய மனோபவனை (காமதேவனை) கண்டதும் சந்திரமௌலி சிவன் முன்புபோல் மயங்குவான். நீண்டகால மகாதபஸின் பயனாக ஈசன் அந்தப் பார்வதியை விரைவில் மணப்பான்.
Verse 39
तयोश्च संगाद्भविता कुमारः समस्तगीर्वाणचमूविनेता / तेनैव वीरेण रणे निरस्य स तारको नाम सुरारिराजः
அவர்களின் சங்கமத்தால் குமாரன் பிறப்பான்; அவன் எல்லா தேவர்சேனையின் தலைவனாக இருப்பான். அந்த வீரனாலேயே போரில் தள்ளப்பட்டு ‘தாரக’ எனும் தேவர்க்கெதிரான அசுரராஜன் அழிவான்.
Verse 40
यो भण्डदैत्यस्य दुराशयस्य मित्रं स लोकत्रयधूमकेतुः / श्रीकण्ठपुत्रैण रणे हतश्चेत्प्राणप्रतिष्ठैव तदा भवेन्नः
துராசையுடைய பண்ட அசுரனின் நண்பன், மூவுலகிற்கும் தூமகேது போலத் துன்பம் விளைவிப்பவன். அவன் ஸ்ரீகண்டன் புதல்வனால் போரில் கொல்லப்பட்டால், அது எங்களுக்கு பிராணப்ரதிஷ்டை போன்றதாகும்.
Verse 41
तस्मात्त्वमंबत्रिपुरे जनानां मानापहं मन्मथवीरवर्यम् / उत्पाद्यरत्या विधवात्वदुःखमपाकुरु व्याकुलकुन्तलायाः
ஆகையால், அம்மா திரிபுரையே! மக்களின் மானத்தை அகற்றும் மன்மதனின் சிறந்த வீரனை ரதியால் உண்டாக்கி, கலங்கிய கூந்தலுடைய ரதியின் விதவைத்துயரை நீக்குவாயாக।
Verse 42
एषा त्वनाथा भवतीं प्रपन्ना भर्तृप्रणाशेन कृशाङ्गयष्टिः / नमस्करोति त्रिपुराभिधाने तदत्र कारुण्यकलां विधेहि
இந்த அனாதை, கணவன் அழிவால் மெலிந்த உடலுடையவள், உன் சரணடைந்தாள்; ‘திரிபுரா’ எனப் பெயர்பெற்ற தேவியே, அவள் வணங்குகின்றாள்—ஆகவே இங்கே கருணையின் ஒரு துளியை அருள்வாயாக।
Verse 43
हयग्रीव उवाच इति स्तुत्वा महेशानी ब्रह्माद्या विबुधोत्तमाः / तां रतिं दर्शयमासुर्मलिनां शोककर्शितम्
ஹயக்ரீவன் கூறினான்—இவ்வாறு மகேசானியைப் போற்றி, பிரம்மா முதலிய உயர்ந்த தேவர்கள், சோகத்தால் வாடி மாசுற்ற ரதியை (தேவியின்) முன்னே காட்டினார்கள்।
Verse 44
सा पर्यश्रुमुखी कीर्णकुन्तला धूलिधूसरा / ननाम जगदंबां वै वैधव्यत्यक्तभूषणा
அவளது முகம் கண்ணீரால் நனைந்தது; கூந்தல் சிதறியது; தூசியால் மங்கியது; விதவைத்தனத்தால் அணிகலன்களைத் துறந்த அவள் ஜகதம்பையை வணங்கினாள்।
Verse 45
अथ तद्दर्शनोत्पन्नकारुण्या परमेश्वरी / ततः कटाक्षादुत्पन्नः स्मयमानसुखांबुजः
அவளைப் பார்த்ததும் பரமேஸ்வரியின் உள்ளத்தில் கருணை எழுந்தது; பின்னர் அவளது கடாட்சத்திலிருந்து புன்னகையால் மலர்ந்த இன்பத் தாமரை வெளிப்பட்டது।
Verse 46
पूर्वदेहाधिकरुचिर्मन्मथो मदमेदुरः / द्विभुजः सर्वभूषाढ्यः पुष्पेषुः पुष्पकार्मुकः
முன்னைய உடலின் மீது மிகுந்த ஆசை கொண்ட, மதத்தால் நிறைந்த மன்மதன்—இரு கரங்களுடன், எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்; மலரம்புகளும் மலர்வில்லும் உடையவன்.
Verse 47
आनन्दयन्कटाक्षेण पूर्वजन्मप्रियां रतिम् / अथ सापि रतिर्देवी महत्यानन्दसागरे / मज्जन्ती निजभर्तारमवरोक्य मुदं गता
அவன் தன் கடைக்கண்ணால் முன்னஜன்மப் பிரியையான ரதியை மகிழ்வித்தான். அப்போது தேவியான ரதியும் பேரானந்தக் கடலில் மூழ்கி, தன் கணவனைப் பார்த்து மகிழ்ச்சி அடைந்தாள்.
Verse 48
आनन्दयन्कटाक्षेण पूर्वजन्मप्रियां रतिम् / अथ सापि रतिर्देवी महत्यानन्दसागरे / मज्जन्ती निजभर्तारमवलोक्य मुदं गता
அவன் தன் கடைக்கண்ணால் முன்னஜன்மப் பிரியையான ரதியை மகிழ்வித்தான். அப்போது தேவியான ரதியும் பேரானந்தக் கடலில் மூழ்கி, தன் கணவனைப் பார்த்து மகிழ்ச்சி அடைந்தாள்.
Verse 49
श्यामले स्नापयित्वैनां वस्त्रकाञ्च्यादिभूषणैः / अलङ्कृत्य यथापूर्वं शीघ्रमानीयतामिह
ஓ ஷ்யாமலே! அவளுக்கு நீராடச் செய்து, ஆடை, இடைக்கச்சை முதலிய ஆபரணங்களால் முன்புபோல் அலங்கரித்து, விரைவில் இங்கே கொண்டு வா.
Verse 50
तदाज्ञां शिरसा धृत्वा श्यामा सर्वं तथाकरोत / ब्रह्मर्षिभिर्वसिष्ठाद्यैर्वैवाहि कविधानतः
அந்த ஆணையைத் தலைமேல் ஏற்று ஷ்யாமா அனைத்தையும் அவ்வாறே செய்தாள்; வசிஷ்டர் முதலிய பிரம்மரிஷிகள் திருமண விதிமுறைகளின்படி அனைத்துச் சடங்குகளையும் நடத்தினர்.
Verse 51
कारयामास दंपत्योः पाणिग्रहणमङ्गलम् / अप्सरोभिश्च सर्वाभिर्नृत्यगीतादिसंयुतम्
அப்போது அவர் அந்த தம்பதியரின் பாணிகிரஹண மங்களச் சடங்கை நடத்தச் செய்தார்; எல்லா அப்சரஸ்களும் நடனம், பாடல் முதலியவற்றுடன் கூடியிருந்தனர்.
Verse 52
एतद्दृष्ट्वा महेन्द्राद्या ऋषयश्च तपोधनाः / साधुसाध्विति शंसंतस्तुष्टुवुर्ललितांबिकाम्
இதைக் கண்ட மகேந்திரன் முதலிய தேவர்கள், தவவளம் கொண்ட ரிஷிகளும் ‘சாது, சாது’ என்று புகழ்ந்து லலிதாம்பிகையைத் துதித்தனர்.
Verse 53
पुष्पवृष्टिं विमुञ्चन्तः सर्वे सन्तुष्टमानसाः / बभूवुस्तौ महाभक्त्या प्रणम्य ललितेश्वरीम्
அனைவரும் மனம் நிறைந்து மலர்மழை பொழிந்தனர்; அவர்களிருவரும் மகாபக்தியுடன் லலிதேஸ்வரியை வணங்கி நின்றனர்.
Verse 54
तत्पार्श्वे तु समागत्य बद्धाञ्जलिपुटौ स्थितौ / अथ कन्दर्पवीरो ऽपि नमस्कृत्य महेश्वरीम् / व्यज्ञापयदिदं वाक्यं भक्तिनिर्भरमानसः
அவளருகே வந்து அவர்கள் கைகூப்பி நின்றனர். பின்னர் கந்தர்ப்பவீரனும் மகேஸ்வரியை வணங்கி, பக்தி நிறைந்த மனத்துடன் இவ்வாக்கியத்தை விண்ணப்பித்தான்.
Verse 55
यद्दग्धमीशनेत्रेण वपुर्मे ललितांबिके / तत्त्वदीयकटाक्षस्य प्रसादात्पुनरागतम्
ஓ லலிதாம்பிகையே! ஈசனின் கண் அக்கினியால் எரிந்த என் உடல், உன் கடாட்ச அருளால் மீண்டும் திரும்பி வந்தது.
Verse 56
तव पुत्रो ऽस्मि दासो ऽस्मि क्वापि कृत्ये नियुङ्क्ष्व माम् / इत्युक्ता परमेशानी तमाह मकरध्वजम्
நான் உமது புதல்வன்; நான் உமது அடியேன்; எங்கு எதுவாயினும் பணியில் என்னை நியமியுங்கள். இவ்வாறு கூறியவனைப் பரமேசானி மகரத்வஜனிடம் உரைத்தாள்.
Verse 57
श्रीदेव्युवाच वत्सागच्छ मनोजन्मन्न भयं तव विद्यते / मत्प्रसादाज्जगत्सर्वं मोहयाव्याहताशुग
ஸ்ரீதேவி கூறினாள்—குழந்தையே, மனோஜன்மனே, வா; உனக்கு அச்சமில்லை. என் அருளால் நீ உலகமெங்கும் மயக்கத்தை விளைவி; உன் வேகம் தடையின்றி இருக்கட்டும்.
Verse 58
तद्बाणपातनाज्जातधैर्यविप्लव ईश्वरः / पर्वतस्य सुतां गौरीं परिणेष्यति सत्वरम्
அந்த அம்பு வீச்சால் தைரியம் குலைந்த அந்த ஈசன், மலைமகள் கௌரியை விரைவில் மணம் புரிவான்.
Verse 59
सहस्रकोटयः कामा मत्प्रसादात्त्वदुद्भवाः / सर्वेषां देहमाविश्य दास्यन्ति रतिमुत्तमाम्
என் அருளால் உன்னிடமிருந்து தோன்றும் ஆயிரம் கோடி காமர்கள் அனைவரின் உடலிலும் புகுந்து உத்தமமான ரதியை அளிப்பார்கள்.
Verse 60
मत्प्रसादेन वैराग्यात्संक्रुद्धो ऽपि स ईश्वरः / देहदाहं विधातुं ते न समर्थो भविष्यति
என் அருளால் வைராக்யம் காரணமாக, அந்த ஈசன் கோபித்தாலும் உன் உடலை எரிக்க வல்லவன் ஆகமாட்டான்.
Verse 61
अदृश्यमूर्तिः सर्वेषां प्राणिनां भवमोहनः / स्वभार्याविरहाशङ्की देहस्यार्धं प्रदास्यति / प्रयातो ऽसौ कातरात्मा त्वद्बाणाहतमानसः
அதೃশ্যமூர்த்தியாய், எல்லா உயிர்களுக்கும் பவமோகனனாய் உள்ள அவன், தன் மனைவி பிரிவின் அச்சத்தால் உடலின் பாதியைத் தானமாக அளிப்பான். அச்சமுற்ற உள்ளத்துடன் அவன் புறப்பட்டான்; உன் அம்புகளால் காயமுற்ற மனத்துடன்।
Verse 62
अद्य प्रभृति कन्दर्प मत्प्रसादान्महीयसः / त्वन्निन्दां ये करिष्यन्ति त्वयि वा विमुखाशयाः / अवश्यं क्लीबतैव स्यात्तेषां जन्मनिजन्मनि
இன்றுமுதல், ஹே கந்தர்பா, என் அருளால் நீ மகிமை பெற்றவன். உன்னை நிந்திப்போரும், உன்னிடம் மனம் விலகியோரும், அவர்களுக்கு பிறவி பிறவியாக நிச்சயமாக கிளீபத்தன்மை ஏற்படும்।
Verse 63
ये पापिष्ठा दुरात्मानो मद्भक्तद्रोहिणश्च हि / तानगम्यासु नारीषु पातयित्वा विनाशय
மிகப் பாவிகள், தீய உள்ளத்தினர், என் பக்தர்களுக்கு துரோகம் செய்பவர்கள்—அவர்களை அணுகத் தகாத பெண்களிடத்தில் வீழ்த்தி அழித்துவிடு।
Verse 64
येषां मदीय पूजासु मद्भक्तेष्वादृतं मनः / तेषां कामसुखं सर्वं संपादय समीप्सितम्
எவர்களின் மனம் என் பூஜையிலும் என் பக்தர்களிடமும் மரியாதையுடன் நிலைத்திருக்கிறதோ, அவர்களுக்கு விரும்பிய அனைத்துக் காமசுகங்களையும் நிறைவேற்றிவிடு।
Verse 65
इति श्रीललितादेव्या कृताज्ञावचनं स्मरः / तथेति शिरसा बिभ्रत्सांजलिर्निर्ययौ ततः
இவ்வாறு ஸ்ரீலலிதாதேவியின் ஆணை மொழியை நன்றியுள்ள ஸ்மரன் ஏற்றுக்கொண்டான். ‘அப்படியே’ என்று தலை வணங்கி, கைகூப்பி, அங்கிருந்து புறப்பட்டான்।
Verse 66
तस्यानङ्गस्य सर्वेभ्यो रोमकूपेभ्य उत्थिताः / बहवः शोभनाकारा मदना विश्वमोहनाः
அந்த அனங்கனின் எல்லா ரோமகூபங்களிலிருந்தும் பல அழகிய வடிவுடைய, உலகை மயக்கும் மதனர்கள் எழுந்தனர்.
Verse 67
तैर्विमोह्य समस्तं च जगच्चक्रं मनोभवः / पुनः स्थाण्वाश्रमं प्राप चन्द्रमौलेर्जिगीषया
அவர்களால் முழு ஜகச்சக்கரத்தையும் மயக்கி, மனோபவனான (காமதேவன்) சந்திரமௌலியை (சிவனை) வெல்லும் விருப்பத்துடன் மீண்டும் ஸ்தாண்வாஶ்ரமத்தை அடைந்தான்.
Verse 68
वसंतेन च मित्रेण सेनान्या शीतरोचिषा / रागेण पीठमर्देन मन्दानिलरयेण च
வசந்தன் என்னும் நண்பனுடனும், சீதரோசி என்னும் சேனாபதியுடனும், ராகம் என்னும் பீடமர்த்தனுடனும், மந்தானிலரயனுடனும் அவன் சேர்ந்திருந்தான்.
Verse 69
पुंस्कोकिलगलत्स्वानकाहलीभिश्च संयुतः / शृङ्गारवीरसंपन्नो रत्यालिङ्गितविग्रहः
ஆண் குயில்களின் குரல்வழி காஹளிகளால் சூழப்பட்டு, சிருங்காரமும் வீரரசமும் நிறைந்தவனாய், ரதியால் அணைக்கப்பட்ட உடலுடையவனாய் அவன் இருந்தான்.
Verse 70
जैत्र शरासनं धुन्वन्प्रवीराणां पुरोगमः / मदनारेरभिमुखं प्राप्य निभय आस्थितः
வெற்றியளிக்கும் வில்லைக் குலுக்கி, வீரர்களின் முன்னணியாய் (காமதேவன்) மதனாரி (சிவன்) முன் வந்து அஞ்சாது நிலைத்தான்.
Verse 71
तपोनिष्ठं चन्द्रचूडं ताडयामास सायकैः / अथ कन्दर्पबाणौधैस्ताडितश्चन्द्रशेखरः / दूरीचकार वैराग्यं तपस्तत्त्याज दुष्करम्
தவத்தில் நிலைத்த சந்திரசூடனை அவன் அம்புகளால் தாக்கினான். பின்னர் கந்தர்ப்பன் அம்புக் கூட்டத்தால் தாடிக்கப்பட்ட சந்திரசேகரன் வைராக்யத்தை விலக்கி, அந்தக் கடுந்தவத்தையும் கைவிட்டான்.
Verse 72
नियमानखिलांस्त्यक्त्वा त्यक्तधैर्यः शिवः कृतः / तामेव पार्वतीं ध्यात्वा भूयोभूयः स्मरातुरः
அனைத்து நியமங்களையும் விட்டு, தைரியமும் குன்றி, சிவன் காமவெம்மையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான். அவன் பார்வதியையே தியானித்து, மீண்டும் மீண்டும் அவளையே நினைத்தான்.
Verse 73
निशश्वास वहञ्शर्वः पाण्डुरं गण्डमण्डलम् / बाष्पायमाणो विरही संतप्तो धैर्यविप्लवात् / भूयोभूयो गिरिसुतां पूर्वदृष्टामनुस्मरन्
சர்வன் ஆழ்ந்த நெடுமூச்சு விட, அவன் கன்னங்களின் வட்டம் வெளிறியது. பிரிவால் கண்ணீர் பெருகி, தைரியம் சிதறி வெந்து, முன்பு கண்ட கிரிசுதையை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்தான்.
Verse 74
अनङ्गबाणदहनैस्तप्यमानस्य शूलिनः / न चन्द्ररेखा नो गङ्गा देहतापच्छिदे ऽभवत्
அனங்கன் அம்புகளின் எரிச்சலால் வெந்த சூலதாரியின் உடல் வெப்பத்தைத் தணிக்க, சந்திரரேகையும் கங்கையும் உதவவில்லை.
Verse 75
नन्दिभृङ्गिमहाकालप्रमुखैर्गणमण्डलैः / आहृते पुष्पशयने विलुलोठ मुहुर्मुहुः
நந்தி, ப்ருங்கி, மகாகாலன் முதலிய கணங்கள் கொண்டு வந்த மலர்ப் படுக்கையில் அவன் மீண்டும் மீண்டும் புரண்டான்.
Verse 76
नन्दिनो हस्तमालंब्य पुष्पतल्पान्तरात्पुनः / पुष्पतल्पान्तरं गत्वा व्यचेष्टत मुहुर्मुहुः
நந்தியின் கையைப் பற்றிக் கொண்டு, அவன் மீண்டும் மலர்ப் படுக்கையின் ஒரு பகுதியிலிருந்து மற்றொரு பகுதிக்குச் சென்று, மீண்டும் மீண்டும் கலக்கத்துடன் அசைந்தான்।
Verse 77
न पुष्पशयनेनेन्दुखण्डनिर्गलितामृते / न हिमानीपयसि वा निवृत्तस्तद्वपुर्ज्वरः
மலர்ப் படுக்கையாலும் அல்ல, சந்திரத் துண்டிலிருந்து சொட்டிய அமுதத்தாலும் அல்ல, பனிப்போல் குளிர்ந்த பாலாலும் அல்ல—அவனுடைய உடல் காய்ச்சல் தணியவில்லை।
Verse 78
स तनेरतनुज्वालां शमयिष्यन्मुहुर्मुहुः / शिलीभूतान्हिमपयः पट्टानध्यवसच्छिवः / भूयः शैलसुतारूपं चित्रपट्टे नखैर्लिखत्
உடலின் நுண் தீச்சுடரை மீண்டும் மீண்டும் தணிக்க எண்ணி, சிவன் பனிக்குளிர் பாலால் உறைந்த துணிப்பட்டைகளின் மீது படுத்தான்; பின்னர் ஓவியத் துணியில் நகங்களால் சைலசுதையின் உருவை மீண்டும் வரைந்தான்।
Verse 79
तदालोकनतो ऽदूरमनङ्गार्तिमवर्धयत् / तामालिख्य ह्रिया नम्रां वीक्षमाणां कटाक्षतः
அந்த உருவத்தைப் பார்த்தவுடனே மன்மத வேதனை மேலும் பெருகியது; மேலும், வெட்கத்தால் தலை குனிந்து, கடைக்கண்ணால் நோக்கும் அவளையே அவன் வரைந்தான்।
Verse 80
तच्चित्रपट्टमङ्गेषु रोमहर्षेषु चाक्षिपत् / चिन्तासंगेन महता महात्या रतिसंपदा / भूयसा स्मरतापेन विव्यथे विषमेक्षणः
மெய்சிலிர்த்த அங்கங்களின் மீது அந்த ஓவியத் துணியை அவன் அணைத்துக் கொண்டான்; பேரெண்ணச் சுமையும் பெரும் ரதி வளமும் காரணமாகவும், மேலும் அதிகரித்த மன்மதத் தாபத்தாலும், விஷமநேத்திரன் சிவன் மிகுந்த வேதனை அடைந்தான்।
Verse 81
तामेव सर्वतः पश्यंस्तस्यामेव मनो दिशन् / तथैव संल्लपन्सार्धमुन्मादेनोपपन्नया
அவன் எங்கும் அவளையே நோக்கி, மனத்தையும் அவளிடமே செலுத்தி, உன்மாத நிலையிலிருந்த அவளுடன் அப்படியே அன்புடன் உரையாடினான்।
Verse 82
तन्मात्रभूतहृदयस्तच्चित्तस्तत्परायणः / तत्कथासुधया नीतसमस्तरजनीदिनः
அவனுடைய இதயம் அவளாலேயே நிரம்பி, சித்தமும் அவளிடமே நிலைத்து, அவளையே பரம சரணமாகக் கொண்டான்; அவளின் கதையெனும் அமுதத்தால் அவனுடைய இரவும் பகலும் அனைத்தும் கழிந்தன।
Verse 83
तच्छीलवर्णन रतस्तद्रूपालोकनोत्सुकः / तच्चारुभोगसंकल्पमालाकरसुमालिकः / तन्मयत्वमनुप्राप्तस्ततापातितरां शिवः
அவன் அவளின் நற்குணங்களைப் புகழ்வதில் ஈடுபட்டு, அவள் ரூபத்தைப் பார்க்க ஆவலுற்று, அவளின் இனிய இன்பங்களை எண்ணி எண்ணி கற்பனைமாலைகளைத் தொடுத்த மாலைக்காரனாய் ஆனான்; அவளில் தன்னையே கரைத்ததால் சிவன் மேலும் மேலும் ஈர்க்கப்பட்டார்।
Verse 84
इमां मनोभव रुजमचिकित्स्यां स धूर्जटिः / अवलोक्य विवाहाय भृशमुद्यमवानभूत्
தூர்ஜடி சிவன் மனோபவனாகிய காமனால் ஏற்பட்ட இந்தச் சிகிச்சையற்ற வேதனையைப் பார்த்து, திருமணத்திற்காக மிகுந்த முயற்சியுடன் எழுந்தார்।
Verse 85
इत्थं विमोह्य तं देवं कन्दर्पो ललिताज्ञया / अथ तां पर्वतसुतामाशुगैरभ्यतापयत्
இவ்வாறு லலிதையின் ஆணையால் கந்தர்ப்பன் அந்த தேவனை மயக்கினான்; பின்னர் அவன் மலைமகளைக் கூரிய, வேகமான அம்புகளால் துன்புறுத்தினான்।
Verse 86
प्रभूतविरहज्वालामलिनैः श्वसितानलैः / शुष्यमाणाधरदलो भृशं पाण्डुकपोलभूः
விரகத்தின் பேர்ஜ்வாலையால் மாசுற்ற அவளது மூச்சு நெருப்பெனத் தோன்றியது; உதட்களின் இதழ்கள் உலர்ந்து, கன்னங்கள் மிகப் பசலை நிறமடைந்தன।
Verse 87
नाहारे वा न शयने न स्वापे धृतिमिच्छति / मखीसहस्रैः सिषिचे नित्यं शीतोपचारकैः
உணவிலும், படுக்கையிலும், உறக்கத்திலும் அவளுக்கு அமைதி இல்லை; குளிர்ந்த உபசாரங்களால் அவளை நாள்தோறும் ஆயிரமுறை சாந்தப்படுத்தினர்.
Verse 88
पुनः पुनस्तप्यमाना पुनरेव च विह्वला / न जगाम रुजाशान्ति मन्मथाग्नेर्महीयसः
மீண்டும் மீண்டும் எரிந்து, மீண்டும் மீண்டும் கலங்கியவளாய், மாபெரும் மன்மத அக்கினியின் வேதனையில் அவளுக்கு ஓய்வு கிடைக்கவில்லை.
Verse 89
न निद्रां पार्वती भेजे विरहेणोपतापिता / स्वतनोस्तापनेनासौ पितुः खेदमवर्धयत्
விரகத்தால் வாடிய பார்வதி உறக்கத்தை அடையவில்லை; தன் உடலைத் தானே வருத்தி, தந்தையின் துயரை மேலும் பெருக்கினாள்.
Verse 90
अप्रतीकारपुरुषं विरहं तुहितुः शिवे / अवलोक्य स शैलेन्द्रो महादुःखमवाप्तवान्
ஓ சிவையே! மகளின் தீர்வற்ற விரகத்தைப் பார்த்து, மலைவேந்தன் ஹிமவான் பேர்துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்.
Verse 91
भद्रे त्वं तपसा देवं तोषयित्वा महेश्वरम् / भार्तारं तं समृच्छेति पित्रा सम्प्रेरिताथ सा
அம்மையே भद்ரே! தவத்தால் மகேஸ்வர தேவனை மகிழ்வித்து அவரையே கணவராக அடை—என்று தந்தை தூண்ட, அவள் அவ்வாறே நடந்தாள்।
Verse 92
हिमवच्छैलशिखरे गौरीशिखरनामनि / वकार पतिलाभाय पार्वती दुष्करं तपः
ஹிமவத் மலையின் ‘கௌரீ-சிகரம்’ எனப்படும் உச்சியில், கணவர்-லாபத்திற்காக பார்வதி அரிய தவம் செய்தாள்।
Verse 93
शिशिरेषु जलावासा ग्रीष्मे दहनमध्यगा / अर्के निविष्टदृष्टिश्च सुघोरं तप आस्थिता
குளிர்காலத்தில் நீரில் தங்கி, கோடையில் தீயின் நடுவில் நின்று, சூரியனை நோக்கி பார்வையை நிலைநிறுத்தி—அவள் மிகக் கடும் தவத்தில் நிலைத்தாள்।
Verse 94
तेनैव तपसा तुष्टः सान्निध्यं दत्तवाञ्छिवः / अङ्गीचकार तां भार्यां वैवाहिकविधानतः
அதே தவத்தால் மகிழ்ந்த சிவன் தன் சான்னித்யத்தை அருளி, திருமண விதிப்படி அவளை மனைவியாக ஏற்றுக்கொண்டான்।
Verse 95
अथाद्रिपतिना दत्तां तनयां नलिनेक्षणाम् / सप्तर्षिद्वारतः पूर्वं प्रार्थितामुदवोढ सः
பின்னர் மலைநாதன் அளித்த தாமரை-கண்களையுடைய மகளை—முன்னரே சப்தரிஷி-த்வாரத்தில் வேண்டியிருந்த அவளை—அவன் திருமணம் செய்து ஏற்றான்।
Verse 96
तया च रममाणो ऽसौ बहुकालं महेश्वरः / ओषधीप्रस्थनगरे श्वशुरस्य गृहे ऽवसत्
அவளுடன் இன்புறக் களித்த மகேஸ்வரன் நீண்ட காலம் ஓஷதீப்ரஸ்த நகரில் மாமனார் இல்லத்தில் தங்கினார்.
Verse 97
पुनः कैलासमागत्य समस्तैः प्रमथैः सह / पार्वतीमानिनायाद्रिनाथस्य प्रीतिमावहत्
மீண்டும் கைலாசம் வந்து, எல்லாப் பிரமதர்களுடனும், மானம் கொண்ட பார்வதியை அழைத்துச் சென்று அத்ரிநாதன் (இமவான்) மகிழ்ச்சியைப் பெருகச் செய்தார்.
Verse 98
रममाणस्तया सार्थं कैलासे मन्दरे तथा / विन्ध्याद्रौ हेमशैले च मलये पारियात्रके
அவளுடன் இன்புறக் களித்தபடி அவர் கைலாசம், மந்தரம், விந்தியம், ஹேமசைலம், மலயம், பாரியாத்ரம் ஆகிய மலைகளிலும் உலாவினார்.
Verse 99
नानाविधेषु स्थानेषु रतिं प्राप महेश्वरः / अथ तस्यां ससर्जोग्रं वीर्यं सा सोढुमक्षमा
பலவிடங்களில் மகேஸ்வரன் ரதிசுகத்தை அடைந்தார். பின்னர் அவர் அவளுள் உக்கிரமான வீரியத்தைச் சிருஷ்டித்தார்; அதைத் தாங்க அவள் இயலாதவளானாள்.
Verse 100
भुव्यत्यजत्सापि वह्नौ कृत्तिकासु स चाक्षिपत् / ताश्च गङ्गाजले ऽमुञ्चन्सा चैव शरकानने
அவள் அதை பூமியில் விட்டுவிட்டாள்; அவர் அதை அக்னியிலும் க்ருத்திகைகளிடமும் இட்டார். அவர்கள் அதை கங்கையின் நீரில் விட்டனர்; அது சரகானனத்தில் (சரவனத்தில்) விழுந்தது.
Verse 101
तत्रोद्भूतो महावीरो महासेनः षडाननः / गङ्गायाश्चान्तिकं नीतो धूर्जटिर्वृद्धि मागमत्
அங்கே மகாவீரன், மகாசேனன், ஷடானனன் தோன்றினான். அவனை கங்கையின் அருகே கொண்டு சென்றனர்; தூর্জடி சிவனும் அவன் வளர்ச்சியை அடைந்ததை கண்டார்.
Verse 102
स वर्धमानो दिवसेदिवसे तीव्रविक्रमः / शिक्षितो निजतातेन सर्वा विद्या अवाप्तवान्
அவன் நாள்தோறும் வளர்ந்து மிகுந்த பராக்கிரமம் உடையவனானான். தன் தந்தையின் போதனையால் எல்லா வித்யைகளையும் பெற்றான்.
Verse 103
अथ तातकृतानुज्ञः सुरसैन्यपतिर्भवन् / तारकं मारयामास समस्तैः सह दानवैः
பின் தந்தையின் அனுமதி பெற்று, தேவர்களின் சேனாதிபதியாகி, தாரகனை அவன் எல்லா தானவர்களோடும் சேர்த்து வதைத்தான்.
Verse 104
ततस्तारकदैत्येन्द्रवधसन्तोषशालिना / शक्रेण दत्तां स गुहो देवसेनामुपानयत्
பின்னர் தாரக தைத்தியேந்திரன் வதத்தால் மகிழ்ந்த சக்ரன் (இந்திரன்) அளித்த தேவசேனையை குகன் (ஸ்கந்தன்) ஏற்று அழைத்து வந்தான்.
Verse 105
सा शक्रतनया देवसेना नाम यशस्विनी / आसाद्यरमणं स्कन्दमानन्दं मृशमादधौ
அவள் சக்ரனின் மகள், புகழ்மிக்க ‘தேவசேனை’ என்னும் பெயருடையவள். தன் பிரியன் ஸ்கந்தனை அடைந்து உண்மையிலே பேரானந்தம் கொண்டாள்.
Verse 106
इत्थं संमोहिताशेषविश्वचक्रो मनोभवः / देवकार्यं सुसम्पाद्य जगाम श्रीपुरं पुनः
இவ்வாறு அனைத்துலகச் சக்கரத்தையும் மயக்கிய மனோபவன் தேவர்களின் காரியத்தைச் சிறப்பாக நிறைவேற்றி மீண்டும் ஸ்ரீபுரத்திற்குச் சென்றான்।
Verse 107
यत्र श्रीनगरे पुण्ये ललिता परमेश्वरी / वर्तते जगतामृद्ध्यै तत्र तां सेवितुं ययौ
புண்ணியமான ஸ்ரீநகரத்தில் உலகின் வளத்திற்காக லலிதா பரமேஸ்வரி வீற்றிருக்கும் இடத்திற்கே அவளைச் சேவிக்க அவன் சென்றான்।
Frequently Asked Questions
This chapter is not primarily a vamśa-catalog; its metadata is theological and liturgical—framing Lalitā’s victory within the witness-assembly of devas and other cosmic beings rather than enumerating royal successions.
Instead of measurements (bhuvana-kośa), it presents a cosmological social-map: enumerated classes of devas and beings (Ādityas, Vasus, Rudras, Maruts, Sādhyas, siddhas, yakṣas, etc.) converging to acknowledge the Goddess’ sovereignty after cosmic disorder (daitya threat) is removed.
Kaṭākṣa-amṛta functions as Śākta restoration theology—grace that heals fatigue and reconstitutes power—while the devas’ stuti canonizes Lalitā’s identity (Tripurā/Kāmeśvarī, mokṣapradā) and converts military victory into a doctrinal affirmation of supreme Śakti.