Adhyaya 17

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे उत्तरभागे हयग्रीवागस्त्यसंवादे ललितोपाख्याने ससेनविजययात्रा नाम षोडशो ऽध्यायः दण्डनाथाविनिर्याणे संख्यातीतैः सितप्रभैः / छत्रैर्गगनमारेजे निःसंख्याशशिमण्डितम्

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தின் உத்தரபாகத்தில், ஹயக்ரீவ–அகஸ்த்ய உரையாடலில் உள்ள லலிதோபாக்யானத்தில் ‘சசேனவிஜயயாத்திரை’ எனும் பதினாறாம் அதிகாரம். தண்டநாதை புறப்பட்டபோது, எண்ணமுடியாத வெண்மையொளி குடைகளால் வானம் ஒளிர்ந்தது; எண்ணற்ற சந்திரர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதுபோல்.

Verse 2

अन्योन्यसक्तैर्थवलच्छत्रैरन्तर्घनीभवत् / तिमिरं नुनुदे भूयस्तत्काण्डमणिरोचिषा

ஒருவரொன்று ஒட்டிய பெருங்குடைகளால் உள்ளே அடர்த்தி ஏற்பட்டது; ஆயினும் அவற்றின் தண்டுகளில் உள்ள மணிகளின் ஒளி மீண்டும் இருளை விரட்டியது.

Verse 3

वज्रप्रभाधगधगच्छायापूरितदिङ्मुखाः / तालवृन्ताः शतविधाः क्रोडमुख्या बले ऽचलन्

வஜ்ரம் போன்ற ஒளியின் தகதகக்கும் நிழல் திசைகளைக் நிரப்பியது; நூறு வகைத் தாளவிசிறிகள், வராஹமுக்யர் முதலியோர் உடன், படையில் நகர்ந்தன.

Verse 4

चण्डो दण्डादयस्तीव्राभैरवाः शुलपाणयः / ज्वलत्केशापिशङ्गाभास्तडिद्भासुरदिङ्मुखाः

சண்டன், தண்டன் முதலிய தீவிர பைரவங்கள் சூலத்தை ஏந்தினர்; அவர்களின் கேசம் ஜ்வாலையாக எரிந்து, மஞ்சள் ஒளியுடன், திசைகள் மின்னலைப் போல் பிரகாசித்தன.

Verse 5

दहत्य इव दैत्यौघांस्तीक्ष्णैर्मार्गणवह्निभिः / प्रचेलुर्दण्डनाथायास्सेना नासीरधाविताः

கூரிய அம்புகளெனும் அக்கினியால் தைத்யக் கூட்டங்களை எரிப்பதுபோல், தண்டநாதரின் சேனை நாசீரை நோக்கி விரைந்து முன்னே சென்றது।

Verse 6

अथ पोत्रीमुखीदेवीसमानाकृतिभूषणाः / तत्समानायुधकरास्तत्समानस्ववाहनाः

அப்போது போத்ரீமுகி தேவியைப் போன்ற உருவமும் ஆபரணங்களும் உடையவர்கள், அவளைப் போலவே ஆயுதம் ஏந்தியவர்கள், அவளைப் போலவே தத்தம் வாகனங்களும் உடையவர்கள் (படைகள்) தோன்றினார்கள்।

Verse 7

तीक्ष्मदंष्ट३विनिष्ठ्यूतवह्रिधूमामितांबराः / तमालश्यामलाकाराः कपिलाः क्रूरलोचनाः

கூரிய கொம்புப்பற்களிலிருந்து உமிழும் அக்கினி-புகையால் அவர்களின் ஆடைகள் புகைமயமாகத் தோன்றின; தமால மரம்போல் கருமை நிற வடிவம், கபில நிறம், கொடூரக் கண்கள் உடையவர்கள் அவர்கள்।

Verse 8

सहस्रमहिषारूढाः प्रचेलुः सूकराननाः / अथ श्रीदण्डनाथा च करिचक्ररथोत्तमात्

ஆயிரம் எருமைகளின் மேல் ஏறிய பன்றிமுக வீரர்கள் முன்னே சென்றனர்; அப்போது ஸ்ரீ தண்டநாதாவும் சிறந்த யானைச் சக்கர ரதத்திலிருந்து (இறங்கினாள்)।

Verse 9

अवरुह्य महासिंहमारुरोह स्ववाहनम् / वज्रघोष इति ख्यातं धूतकेसरमण्डलम्

மகாசிங்கத்திலிருந்து இறங்கி, அவள் தன் வாகனத்தில் ஏறினாள்—‘வஜ்ரகோஷ’ எனப் புகழ்பெற்றது; அதன் கேசர மண்டலம் தூசு நீங்கி ஒளிர்ந்தது।

Verse 10

व्यक्तास्यं विकटाकारं विशङ्कटविलोचनम् / दंष्ट्राकटकटत्कारबधिरीकृतदिक्तटम्

அவளது முகம் தெளிவாய், உருவம் மிகக் கொடூரமாய், பார்வை அச்சமூட்டும்; பற்களின் கடகட ஒலியால் திசைகளின் எல்லை மந்தமடைந்தது போலாயிற்று.

Verse 11

आदिकूर्मकठोरास्थि खर्परप्रतिमैर्नखैः / विबन्तमिव भूचक्रमापातालं निमज्जिभिः

ஆதி கூர்மத்தின் கடின எலும்பைப் போல, ஓடு போன்ற நகங்களால் அவள் பூமிச்சக்கரத்தைத் துளைத்து பாதாளம் வரை மூழ்கினாள் போலத் தோன்றியது.

Verse 12

योजनत्रयमुत्तुङ्गं वगादुद्धूतवालधिम् / सिंहवाहनमारुह्य व्यचलद्दण्डनायिका

மூன்று யோஜனை உயரமுள்ள, வேகத்தில் வாலாட்டும் சிங்க வாகனத்தில் ஏறி, தண்டநாயிகை தேவி அசையாமல் நிலைத்தாள்.

Verse 13

तस्यामसुरसंहारे प्रवृत्तायां ज्वलत्क्रुधि / उद्वेगं बहुलं प्राप त्रैलोक्यं सचराचरम्

அவள் அசுரசம்ஹாரத்தில் ஈடுபட்டு, எரியும் கோபத்துடன் எழுந்தபோது, அசைவதும் அசையாததும் உட்பட மூவுலகமும் பெரும் கலக்கத்தில் ஆழ்ந்தது.

Verse 14

किमसौ धक्ष्यति रुषा विश्वमद्यैव पोत्रिणी / किं वा मुसलघातेन भूमिं द्वेधा करिष्यति

ஓ போத்ரிணீ! அவள் கோபத்தில் இன்றே உலகமெங்கும் எரித்துவிடுவாளோ? அல்லது உலக்கை அடி கொண்டு பூமியை இரண்டாகப் பிளப்பாளோ?

Verse 15

अथ वा हलनिर्घातैः क्षोभयिष्यति वारिधीन् / इति त्रस्तहृदः सर्वे गगने नाकिनां गणाः

“அல்லது கலப்பையின் அடிகளால் அவன் கடல்களை கலக்குவான்” என்று எண்ணி, வானில் தேவர்கள் அனைவரும் அஞ்சிய மனத்துடன் இருந்தனர்।

Verse 16

दूराद्रुतं विमानैश्च सत्रासं ददृशुर्गताः / ववन्दिरे च ता देवा बद्धाञ्जलिपुटान्विताः / मुहुर्द्वादशनामानि कीर्तयन्तो नभस्तले

தேவர்கள் விமானங்களில் தூரம் சென்று, அச்சம் நிறைந்த காட்சியைக் கண்டனர். பின்னர் கைகூப்பி வணங்கி, வான்மண்டலத்தில் மீண்டும் மீண்டும் தேவியின் பன்னிரண்டு நாமங்களைப் பாடினர்।

Verse 17

अगस्त्य उवाच कानि द्वादशनामानि तस्या देव्या वद प्रभो / अश्वानन महाप्राज्ञ येषु मे कौतुकं महत्

அகஸ்தியர் கூறினார்—பிரபோ! அந்த தேவியின் பன்னிரண்டு நாமங்கள் யாவை? சொல்லுங்கள். அஸ்வானனே, மஹாப்ராஜ்ஞனே! அவற்றில் எனக்கு மிகுந்த ஆவல் உள்ளது।

Verse 18

हयग्रीव उवाच शृणु द्वादशनामानि तस्या देव्या घटोद्भव / यदाकर्णनमात्रेण प्रसन्ना सा भविष्यति / पञ्चमी दण्डनाथा च संकेता समयेश्वरी

ஹயக்ரீவர் கூறினார்—கடோத்பவனே, அந்த தேவியின் பன்னிரண்டு நாமங்களை கேள்; கேட்பதாலேயே அவள் பிரசன்னமாவாள்—பஞ்சமீ, தண்டநாதா, ஸங்கேதா, சமயேஸ்வரீ।

Verse 19

तथा समयसंकेता वाराही पोत्रिणी तथा / वार्ताली च महासेनाप्याज्ञा चक्रेश्वरी तथा

அதேபோல் சமயஸங்கேதா, வாராஹீ, போத்ரிணீ; மேலும் வார்த்தாலீ, மஹாசேனா, ஆஜ்ஞா, சக்ரேஸ்வரீ।

Verse 20

अरिघ्नी चेति सम्प्रोक्तं नामद्वादशकं मुने / नामद्वादशकाभिख्यवज्रपञ्जरमध्यगः / संकटे दुःखमाप्नोति न कदाचन मानवः

முனிவரே, ‘அரி஘்னீ’ முதலிய இந்த பன்னிரண்டு நாமங்கள் கூறப்பட்டன. இந்த நாம-த்வாதசகமெனும் வைரக் கூண்டின் நடுவில் தங்குபவன், மனிதன், துன்பநேரத்திலும் ஒருபோதும் துயரம் அடையான்.

Verse 21

एतैर्नामभिरभ्रस्थाः संकेतां बहु तुष्टुवुः / तेषामनुग्रहार्थाय प्रचचालच सा पुनः

இந்த நாமங்களால் மேகமண்டலத்தில் இருந்த சக்திகள் சங்கேதாதேவியை மிகுந்து போற்றின. அவர்களுக்கு அருள்புரிய அவள் மீண்டும் முன்னே சென்றாள்.

Verse 22

अथ संकेतयोगिन्या मन्त्रनाथा पदस्पृशः / निर्याणसूचनकरी दिवि दध्वान काहली

அப்போது சங்கேதயோகினியின் பாதஸ்பரிசத்தால் மந்திரநாதர்களின் காஹளி விண்ணில் முழங்கியது; அது புறப்பாட்டை அறிவித்தது.

Verse 23

शृङ्गारप्रायभूषाणां शार्दूलश्यामलत्विषाम् / वीणासंयतपाणीनां शक्तीनां निर्ययौ बलम्

அழகுசார் அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, புலியைப் போன்ற கருநிற ஒளியுடன், வீணையைத் தாங்கிய கைகளையுடைய சக்திகளின் படை புறப்பட்டுச் சென்றது.

Verse 24

काश्चद्गायन्ति नृत्यन्ति मत्तकोकिलनिःस्वनाः / वीणावेणुमृदङ्गाद्याः सविलासपदक्रमाः

அவர்களில் சிலர் மயங்கிய குயிலின் இனிய ஒலிபோல் பாடி ஆடினர்; வீணை, வேணு, மிருதங்கம் முதலியவற்றுடன் அவர்களின் பாதநடையும் லாவண்யமாக இருந்தது.

Verse 25

प्रचेलुः शक्तयः श्यामा हर्षयन्त्यो जगज्जनान् / मयूरवाहनाः काश्चित्कतिचिद्धंसवाहनाः

கருநிறத் தேவீசக்திகள் உலகமக்களை மகிழ்வித்தபடி முன்னே சென்றனர்; சிலர் மயூரவாகனத்தில், சிலர் ஹம்ஸவாகனத்தில் இருந்தனர்.

Verse 26

कतिचिन्नकुलारूढाः कतिचित्कोकिलासनाः / सर्वाश्च श्यामलाकाराः काश्चित्कर्णीरथस्थिताः

சிலர் நகுலத்தின் மேல் ஏறியிருந்தனர், சிலர் குயில்-ஆசனத்தில் இருந்தனர்; அனைவரும் கருமை நிற வடிவமே, சிலர் கர்ணீ ரதத்தில் அமர்ந்திருந்தனர்.

Verse 27

कादंबमधुमत्ताश्च काश्चिदारूढसैन्धवाः / मन्त्रनाथां पुरस्कृत्य संप्रचेलुः पुरः पुरः

சிலர் காதம்ப மதுவால் மயங்கியிருந்தனர்; சிலர் சைந்தவக் குதிரையில் ஏறியிருந்தனர்; மந்திரநாதையை முன்னிறுத்தி அவர்கள் தொடர்ந்து முன்னே சென்றனர்.

Verse 28

अथारुह्य समुत्तुङ्गध्वजचक्रं महारथम् / बालार्कवर्णकवचा मदालोलविलोचना

பின்னர் உயர்ந்த கொடி மற்றும் சக்கரத்துடன் கூடிய மகாரதத்தில் ஏறினாள்; அவளது கவசம் இளஞ்சூரிய நிறமாய், மதத்தால் அலைபாயும் கண்களை உடையவள்.

Verse 29

ईषत्प्रस्वेदकणिकामनोहरमुखांबुजा / प्रेक्षयन्ती कटाक्षौधौः किञ्चिद्भ्रूवल्लिताण्डवैः

சிறிதளவு வியர்வைத் துளிகளால் அழகுபெற்ற அவளது முகத்தாமரை மனம் கவர்ந்தது; அவள் கடாட்சப் பெருக்கால் நோக்கி, புருவக் கொடிகளின் அலைவுடன் சிறிது நடனமென அசைந்தாள்.

Verse 30

समस्तमपि तत्सैन्यं शक्तीनामुद्धतोद्धतम् / पिच्छत्रिकोणच्छत्रेण बिरुदेन महीयसा

அந்த சக்திகளின் முழு சேனையும் மிகுந்த அகந்தையுடனும் பேரழுத்தத்துடனும் இருந்தது; மகத்தான புகழ்ச் சின்னமுடைய பிச்சத்திரிகோணச் சத்திரத்தின் வைபவத்தால் அது விளங்கியது.

Verse 31

आसां मध्ये न चान्यासां शक्तीनामुज्ज्वलोदया / निर्जगाम घनश्यामश्यामला मन्त्रनायिका

அந்த சக்திகளின் நடுவே, பிற எவருக்கும் ஒப்பில்லாத ஒளிமிகு உதயத்துடன், கனச்சியாம நிறமுடைய சியாமளா மந்திரநாயிகை வெளிப்பட்டாள்.

Verse 32

तां तुष्टुवुः षोडशभिर्नामभिर्नाकवासिनः / तानि षोडशनामानि शृणु कुंभसमुद्भव

தேவலோக வாசிகள் அவளை பதினாறு நாமங்களால் துதித்தனர். ஓ கும்பசமுத்பவா! அந்த பதினாறு நாமங்களையும் கேள்.

Verse 33

संगीतयोगिनी श्यामा श्यामला मन्त्रनायिका / मन्त्रिणी सचिवेशी च प्रधानेशी शुकप्रिया

அவள் சங்கீதயோகினி, சியாமா, சியாமளா, மந்திரநாயிகை; மேலும் மந்திரிணி, சசிவேசி, பிரதானேசி, சுகப்ரியா என அழைக்கப்படுகிறாள்.

Verse 34

वीणावती वैणिकी च मुद्रिणी प्रियकप्रिया / निपप्रिया कदंबेशी कदंबवनवासिनी

அவள் வீணாவதி, வைணிகி, முத்திரிணி, பிரியகப்ரியா; மேலும் நிபப்ரியா, கடம்பேசி, கடம்பவனவாசினி எனவும் போற்றப்படுகிறாள்.

Verse 35

सदामदा च नामानि षोडशैतानि कुंभज / एतैर्यः सचिवेशानीं सकृत्स्तौति शरीरवान् / तस्य त्रैलोक्यमखिलं हस्ते तिष्ठत्यसंशयम्

ஹே கும்பஜ! ‘சதாமதா’ முதலிய பதினாறு நாமங்களால், உடலுடையவன் ஒருமுறை கூட சசிவேசானியைத் துதித்தால், அவன் கையில் சந்தேகமின்றி முழுத் திரிலோகம் நிலைத்திருக்கும்।

Verse 36

मन्त्रिनाथा यत्रयत्र कटाक्षं विकिरत्यसौ / तत्रतत्र गताशङ्कं शत्रुसैन्यं पतत्यलम्

மந்திரிநாதா எங்கே எங்கே தன் கடாட்சத்தைச் சிதறவிடுகிறாளோ, அங்கே அங்கே அச்சமற்றுப் போன பகைவர் சேனை முற்றிலும் வீழ்கிறது।

Verse 37

ललितापरमेशान्या राज्यचर्चा तु यावती / शक्तीनामपि चर्चा या सा सर्वत्र जयप्रदा

லலிதாபரமேசானியின் அரசாட்சி பற்றிய உரையாடல் எவ்வளவோ, சக்திகளின் உரையாடல் எவ்வளவோ—அவை அனைத்தும் எங்கும் வெற்றியை அளிப்பவை.

Verse 38

अथ संगीतयोगिन्याः करस्थाच्छुकपोतकात् / निर्जगाम धनुर्वेदो वहन्सज्जंशरासनम्

அப்போது சங்கீதயோகினியின் கையில் இருந்த கிளிப்பறவையிலிருந்து, ஆயத்தமான வில்-அம்பை ஏந்திய தனுர்வேதம் வெளிப்பட்டது।

Verse 39

चतुर्बाहुयुतो वीरस्त्रिशिरास्त्रिविलोचनः / नमस्कृत्य प्रधानेशीमिदमाह स भक्तिमान्

நான்கு கரங்களும், மூன்று தலைகளும், மூன்று கண்களும் உடைய அந்த வீரன், பக்தியுடன் பிரதானேசியை வணங்கி இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 40

देवि भण्डासुरेद्रस्य युद्धाय त्वं प्रवर्त्तसे / अतस्तव मया साह्यं कर्तव्यं मन्त्रिनायिके

தேவி, நீ பண்டாசுரேந்திரனுடன் போருக்கு முனைந்துள்ளாய்; ஆகையால், ஹே மந்திரிணி-நாயிகையே, உனக்கு நான் துணை செய்ய வேண்டும்।

Verse 41

चत्रजीवमिमं नाम कोदण्डं सुमहत्तरम् / गृहाण जगतामंब दानवानां निबर्हणम्

ஹே ஜகதாம்பா, ‘சத்ரஜீவம்’ எனப்படும் இந்த மிகப் பெரும் கோதண்ட வில்லை ஏற்றுக்கொள்; இது தானவர்களை ஒழிக்கவே.

Verse 42

इमौ चाक्षयबाणाढ्यौ तूणीरौ स्वर्णचित्रितौ / गृहाण दैत्यनाशाय ममानुग्रहहेतवे

தங்க அலங்காரமுடைய, அழியாத அம்புகளால் நிறைந்த இந்த இரு தூணீரங்களையும் ஏற்றுக்கொள்; தைத்திய நாசத்திற்கும் என்மேல் அருளுக்குமானதாக.

Verse 43

इति प्रणम्य शिरसा धनुर्वेदेन भक्तितः / अर्पितांश्चापतूणीराञ्जग्राह प्रियकप्रिया

இவ்வாறு கூறி, தனுர்வேதத்தில் தேர்ந்தவன் பக்தியுடன் தலைவணங்கி வணங்கினான்; அர்ப்பணிக்கப்பட்ட விலும் தூணீரங்களையும் பிரியகனின் பிரியை ஏற்றுக்கொண்டாள்.

Verse 44

चित्रजीवं महाचापमादाय च शूकप्रिया / विस्फारं जनयामास मौर्वीमुद्वाद्य भूरिशः

சூகப்ரியா ‘சித்ரஜீவ’ மகாவில்லை எடுத்துக் கொண்டு, மௌர்வீ நாணை மீண்டும் மீண்டும் இழுத்து, பேரொலி கொண்ட விச்பாரத்தை எழுப்பினாள்.

Verse 45

संगीतयोगिनी चापध्वनिना पूरितं जगत् / नाकालयानां च मनोन यनानन्दसंपदा

சங்கீத-யோகினியின் வில்லொலி உலகமெங்கும் நிறைந்தது; நாகலோக வாசிகளின் மனமும் அந்த ஆனந்தச் செல்வத்தால் மகிழ்ந்தது.

Verse 46

यन्त्रिणी चेति द्वे तस्याः परिचारिके / शुकं वीणां च सहसा वहन्त्यौ परिचेरतुः

‘யந்திரிணீ’ எனப்படும் அவளுடைய இரு பணிப்பெண்கள் இருந்தனர்; அவர்கள் திடீரென கிளியையும் வீணையையும் ஏந்தி சேவை செய்தனர்.

Verse 47

आलोलवलयक्वाणवर्धिष्णुगुणनिस्वनम् / धारयन्ती घनश्यामा चकारातिमनोहरम्

கருமைநிறத் தெய்வி, ஆடும் வளையல்களின் ஒலியால் பெருகும் இனிய ஸ்வரநாதத்தைத் தாங்கி அதை மிக மனோகரமாக ஆக்கினாள்.

Verse 48

चित्रजीवशरासेन भूषिता गीतयोगिनी / कदंबिनीव रुरुचे कदम्बच्छत्रकार्मुका

சித்திரஜீவப் பறவையின் இறகுகளால் ஆன அம்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பாடல்-யோகினி, கடம்பக் குடைபோன்ற வில்லுடன் மேகக்கூட்டம்போல் ஒளிர்ந்தாள்.

Verse 49

कालीकटाक्षवत्तीक्ष्णो नृत्यद्भुजगभीषणः / उल्लसन्दक्षिणे पाणौ विललास शिलीमुखः

காளியின் கடைக்கண் போல கூர்மையான, ஆடும் பாம்புபோல் பயங்கரமான அந்த அம்பு; வலக்கையில் ஒளிர்ந்து அழகு செய்தது.

Verse 50

गेयचक्ररथारूढां तां पश्चाच्च सिषेविरे / तद्वच्छ्यामलशोभाढ्या देव्यो बाणधनुर्धराः

கேயசக்கர ரதத்தில் ஏறிய அந்த தேவியைப் பின்தொடர்ந்து, சியாமளச் சோபையால் விளங்கும், அம்பும் வில்லும் தாங்கிய தேவியரும் சேவையுடன் சென்றனர்।

Verse 51

सहस्राक्षौहिणीसंख्यास्तीव्रवेगा मदालसाः / आपूरयन्त्यः ककुभं कलैः किलिकिलारवैः

ஆயிரம் அக்ஷௌஹிணிகளுக்கு ஒப்பான அளவிலானோர், தீவிர வேகத்துடன் மயக்கமுற்றவர்போல், இனிய கிலிகில ஒலிகளால் எல்லாத் திசைகளையும் நிரப்பினர்।