Adhyaya 10

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डमहापुराणे उत्तरभागे हयग्रीवागस्त्यसंवादे ललितोपाख्याने अमृतमन्थनं नाम नवमो ऽध्यायः हयग्रीव उवाच अथ देवा महेन्द्राद्या विष्णुना प्रभविष्मुना / अङ्गीकृता महाधीराः प्रमोदं परमं ययुः

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தின் உத்தரபாகத்தில் ‘அம்ருதமந்தனம்’ எனும் ஒன்பதாம் அதிகாரம். ஹயக்ரீவன் கூறினான்—அப்போது மகேந்திர முதலிய தேவர்கள், பிரபவிஷ்ணுவான விஷ்ணுவால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு, திடமுற்றவர்களாய் பரமானந்தத்தை அடைந்தனர்.

Verse 2

मलकाद्यास्तु ते सर्वे दैत्या विष्णुपराङ्मुखाः / संत्यक्ताश्च श्रिया देव्या भृशमुद्वेगमागताः

மலக்க முதலிய அந்த அசுரர்கள் அனைவரும் விஷ்ணுவை விட்டு விலகியவர்கள்; தேவி ஸ்ரீ அவர்களைத் துறந்ததால் அவர்கள் மிகுந்த கலக்கத்தில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 3

ततो जगृहिरे दैत्या धन्वन्तरिकरस्थितम् / परमामृतसाराढ्यं कलशं कनकोद्भवम् / अथासुराणां देवानामन्योन्यं कलहो ऽभवत्

அப்போது தைத்யர்கள், தன்வந்தரியின் கையில் இருந்த பரம அமிர்தச் சாரம் நிறைந்த, பொன்னால் தோன்றிய கலசத்தைப் பறித்தனர். பின்னர் தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் இடையே பரஸ்பரக் கலகம் எழுந்தது.

Verse 4

एतस्मिन्नन्तरे विष्णुः सर्वलोकैकरक्षकः / सम्यगाराधयामासललितां स्वैक्यरूपिणीम्

அந்நேரத்தில், எல்லா உலகங்களின் ஒரே காவலனான விஷ்ணு, தன் ஒருமை-ரூபமாகிய லலிதா தேவியை முறையாக ஆராதித்தான்.

Verse 5

सुराणामसुराणां च रणं वीक्ष्य सुदारुणम् / ब्रह्मा निजपदं प्राप शंभुः कैलासमास्थितः

தேவர்கள் அசுரர்கள் நடத்திய மிகக் கொடிய போரைப் பார்த்து பிரம்மா தன் சொந்த தாமத்தை அடைந்தார்; ஷம்பு கைலாசத்தில் அமர்ந்தார்.

Verse 6

मलकं योधयामास दैत्यानामधिपं वृषा / असुरैश्च सुराः सर्वे सांपरायमकुर्वत

விருஷா தைத்யர்களின் தலைவன் மலக்கனுடன் போர் செய்தான்; அசுரர்களுடன் எல்லாத் தேவர்களும் உயிர் பறிக்கும் சமரத்தில் ஈடுபட்டனர்.

Verse 7

भगवानपि योगीन्द्रः समाराध्य महेश्वरीम् / तदेकध्यानयोगेन तद्रूपः समजायत

பகவான் யோகீந்திரனும் மகேஸ்வரியை முறையாக ஆராதித்து, அவளையே ஒருமுகமாகத் தியானிக்கும் யோகத்தால் அவளது ரூபமாக ஆனான்.

Verse 8

सर्वसंमोहिनी सा तु साक्षाच्छृङ्गारनायिका / सर्वशृङ्गारवेषाढ्या सर्वाभरणभूषिता

அவள் அனைவரையும் மயக்கும், சாட்சாத் சிருங்கார நாயகி. எல்லா சிருங்கார வேடங்களாலும் நிறைந்தவள்; எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்.

Verse 9

सुराणामसुराणां च निवार्य रणमुल्वणम् / मन्दस्मितेन दैतेयान्मोहयन्ती जगद ह

தேவர்களும் அசுரர்களும் செய்த கொடிய போரைக் கட்டுப்படுத்தி, மெல்லிய புன்னகையால் தைத்யர்களை மயக்கி அவள் கூறினாள்.

Verse 10

अलं युद्धेन किं शस्त्रेर्मर्मस्थानविभेदिभिः / निष्ठुरैः किं वृथालापैः कण्ठशोषणहेतुभिः

போர் போதும்; உயிர்மர்மங்களைப் பிளக்கும் ஆயுதங்கள் எதற்கு? கடுமையான வீண் பேச்சுகள் எதற்கு, அவை தொண்டையை உலரச் செய்வதற்கே காரணம் அல்லவா?

Verse 11

अहमेवात्र मध्यस्था युष्माकं च दिवौकसाम् / यूयं तथामी नितरामत्र हि क्लेशभागिनः

நானே இங்கே உங்களுக்கும் விண்ணுலக வாசிகளுக்கும் நடுவில் நடுநிலையாய் நிற்கிறேன். நீங்களும் இவர்களும்—இங்கே நிச்சயமாகத் துன்பப் பங்காளிகளே.

Verse 12

सर्वेषां सममेवाद्य दास्याम्यमृतमद्भुतम् / मम हस्ते प्रदातव्यं सुधापात्रमनुत्तमम्

இன்று நான் அனைவருக்கும் சமமாக அதிசய அமிர்தத்தை அளிப்பேன். அந்த ஒப்பற்ற சுதாபாத்திரம் என் கையில் ஒப்படைக்கப்படட்டும்.

Verse 13

इति तस्या वचः श्रुत्वा दैत्यास्तद्वाक्यमोहिताः / पीयूषकलशं तस्यै ददुस्ते मुग्धचेतसः

அவளுடைய சொற்களை கேட்டதும் தைத்யர்கள் அந்த வாக்கால் மயங்கினர்; மயங்கிய மனத்துடன் அவளுக்கு அமுதக் கலசத்தை அளித்தனர்.

Verse 14

सा तत्पात्रं समादाय जगन्मोहनरूपिणी / सुराणामसुराणां च वृथक्पङ्क्तिं चकार ह

உலகை மயக்கும் வடிவமுடைய அவள் அந்தப் பாத்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டு தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் தனித்தனி வரிசைகளை அமைத்தாள்.

Verse 15

द्वयोः पङ्क्त्योश्च मध्यस्थास्तानुवाच सुरासुरान् / तूष्णीं भवन्तु सर्वे ऽपि क्रमशो दीयते मया

இரு வரிசைகளின் நடுவில் நின்று அவள் தேவர்களையும் அசுரர்களையும் நோக்கி—“எல்லோரும் அமைதியாக இருங்கள்; நான் வரிசையாக அளிப்பேன்” என்றாள்.

Verse 16

तद्वाक्यमुररीचक्रुस्ते सर्वे समवायिनः / सा तु संमोहिताश्लेषलोका दातुं प्रचक्रमे

அங்கு கூடிய அனைவரும் அவளுடைய சொல்லை ஏற்றனர்; உலகங்களை மயக்கப் பிணைப்பால் கட்டியவள் வழங்கத் தொடங்கினாள்.

Verse 17

क्वणत्कनकदर्वीका क्वणन्मङ्गलकङ्कणा / कमनीयविभूषाढ्या कला सा परमा बभौ

அவளின் பொன் கரண்டி ஒலித்தது, மங்கலக் கங்கணங்கள் சிணுங்கின; அழகிய ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவள் பரமக் கலைபோல் விளங்கினாள்.

Verse 18

वामे वामे करांभोजे सुधाकलशमुज्ज्वलम् / सुधां तां देवतापङ्क्तौ पूर्वं दर्व्या तदादिशत्

அவளது இடது இடது கரகமலத்தில் ஒளிவிடும் சுதாகலசம் இருந்தது. முதலில் தேவர்களின் வரிசையில் கரண்டியால் அந்த அமிர்தத்தை வழங்குமாறு அவள் ஆணையிட்டாள்.

Verse 19

दिशन्ती क्रमशास्तत्र चन्द्रभास्करसूचितम् / दर्वीकरेण चिच्छेद सैंहिकेयं तु मध्यगम् / पीतामृतशिरोमात्रं तस्य व्योम जगाम च

அவள் வரிசையாக வழங்கிக்கொண்டிருக்கையில், சந்திரன்–சூரியன் காட்டிய குறியால் நடுவில் இருந்த சைம்ஹிகேயனை கரண்டி பிடித்த கையால் வெட்டினாள். அமிர்தம் அருந்திய அவனது தலை மட்டும் வானில் பறந்தது.

Verse 20

तं दृष्ट्वाप्यसुरास्तत्र तूष्णीमासन्विमोहिताः / एवं क्रमेण तत्सर्वं विबुधेभ्यो वितीर्य सा / असुराणां पुरः पात्रं सानिनाय तिरोदधे

அதைப் பார்த்தும் அங்கே அசுரர்கள் மயங்கி மௌனமாக அமர்ந்திருந்தனர். அவள் இவ்விதமாக அனைத்தையும் தேவர்களுக்கு வழங்கி, பின்னர் அசுரர்களின் முன் பாத்திரத்தை எடுத்துச் சென்று மறைந்தாள்.

Verse 21

रिक्तपात्रं तु तं दृष्ट्वा सर्वे दैतेयदानवाः / उद्वेलं केवलं क्रोधं प्राप्ता युद्धचिकीर्षया

வெற்றுப் பாத்திரத்தைப் பார்த்ததும் எல்லா தைத்ய-தானவர்களும் கொந்தளிக்கும் கோபத்தால் நிரம்பி, போர் செய்ய விரும்பினர்.

Verse 22

इन्द्रादयः सुराः सर्वे सुधापानाद्बलोत्तराः / दुर्वलैरसुरैः सार्धं समयुद्ध्यन्त सायुधाः

இந்திரன் முதலிய எல்லா தேவர்களும் சுதாபானத்தால் வலிமை மிகுந்தனர்; ஆயுதம் ஏந்தி பலஹீன அசுரர்களுடன் போரிட்டனர்.

Verse 23

ते विध्यमानाः शतशो दानवेन्द्राः सुरोत्तमैः / दिगन्तान्कतिचिज्जग्मुः पातालं कतिचिद्ययुः

சுரோத்தமர்களால் குத்துண்ட நூற்றுக்கணக்கான தானவ அரசர்கள் சிதறினர்; சிலர் திசை எல்லைகளுக்கு ஓடினர், சிலர் பாதாளத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 24

दैत्यं मलकनामानं विजित्य विबुधेश्वरः / आत्मीयां श्रियमाजह्रे श्रीकटाक्ष समीक्षितः

மலகன் என்னும் தைத்தியனை வென்று, தேவர்களின் ஈசன், ஸ்ரீதேவியின் கடாட்ச அருளால் தன் சொந்த செல்வத்தை மீட்டான்।

Verse 25

पुनः सिंहासनं प्राप्य महेन्द्रः सुरसेवितः / त्रैलोक्यं पालयामास पूर्ववत्पूर्वदेवजित्

மீண்டும் சிங்காசனத்தை அடைந்து, தேவர்களால் சேவிக்கப்படும் மகேந்திரன், முன்புபோலவே மூவுலகையும் ஆட்சி செய்தான்—ஒருகாலத்து தேவரை வென்றவனாய்.

Verse 26

निर्भया निखिला देवास्त्रैलोक्ये सचराचरे / यथाकामं चरन्ति स्म सर्वदा हृष्टचेतसः

அசரச் சரமாய் மூவுலகிலும் எல்லாத் தேவரும் அச்சமின்றி ஆனார்கள்; எப்போதும் மகிழ்ந்த மனத்துடன் விருப்பம்போல் உலாவினர்।

Verse 27

तदा तदखिलं दृष्ट्वा मोहिनीचरितं मुनिः / विस्मितः कामचारी तु कैलासं नारदो गतः

அப்போது மோகினியின் அந்த முழுச் செயலையும் கண்ட முனி நாரதர் வியந்தார்; விருப்பம்போல் செல்லும் அவர் கைலாசத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 28

नन्दिना च कृतानुज्ञः प्रणम्य परमेश्वरम् / तेन संभाव्यमानो ऽसौ तुष्टो विष्टरमास्त सः

நந்தியின் அனுமதி பெற்றவன் பரமேசுவரனை வணங்கினான்; அவர் அன்புடன் வரவேற்றதால் மகிழ்ந்து விரிவாக அமர்ந்தான்।

Verse 29

आसनस्थं महादेवो मुनिं स्वेच्छाविहारिणम् / पप्रच्छ पार्वतीजानिः स्वच्छस्फटिकसन्निभः

ஆசனத்தில் அமர்ந்த, சுயஇச்சைச் சஞ்சாரி முனிவரை மகாதேவன்—பார்வதீநாதன், தூய ஸ்படிகம் போன்ற ஒளியுடன்—வினவினான்।

Verse 30

भगवन्सर्ववृत्तज्ञ पवित्रीकृतविष्टर / कलहप्रिय देवर्षे किं वृत्तं तत्र नाकिनाम्

பகவனே, அனைத்தையும் அறிந்தவரே, இந்த ஆசனத்தைப் புனிதப்படுத்தியவரே; கலகத்தை விரும்பும் தேவரிஷியே, அங்கே தேவர்களுக்கு என்ன நிகழ்ந்தது?

Verse 31

सुराणामसुराणां वा विजयः समजायत / किं वाप्यमृतवृत्तान्तं विष्णुना वापि किं कृतम्

தேவர்களா அசுரர்களா—யாருக்கு வெற்றி ஏற்பட்டது? அமிர்தத்தின் செய்தி என்ன? விஷ்ணு என்ன செய்தார்?

Verse 32

इति पृष्टो महेशेन नारदो मुनिसत्तमः / उवाच विस्मयाविष्टः प्रसन्नवदनेक्षणः

மகேசன் இவ்வாறு கேட்டபோது, முனிவருள் சிறந்த நாரதர் வியப்பில் ஆழ்ந்து, மலர்ந்த முகமும் கண்களும் கொண்டு உரைத்தார்।

Verse 33

सर्वं जानासि भगवन्सर्वज्ञो ऽसि यतस्ततः / तथापि परिपृष्टेन मया तद्वक्ष्यते ऽधुना

பகவானே, நீர் அனைத்தையும் அறிந்தவர்; ஏனெனில் நீர் சர்வஞ்ஞன். ஆயினும் என் கேள்விக்காக அது இப்போது சொல்லப்படுகிறது.

Verse 34

तादृशे समरे घोरे सति दैत्यदिवौकसाम् / आदिनारायमः श्रीमान्मोहिनीरूपमादधे

அத்தகைய கொடியப் போரில், தைத்யரும் தேவரும் மோதியபோது, திருமான் ஆதிநாராயணன் மோகினி ரூபத்தை ஏற்றான்.

Verse 35

तामुदारविभूषाढ्यां मूर्तां शृङ्गारदेवताम् / सुरासुराः समालोक्य विरताः समरोध्यमात्

மிகச் சிறந்த ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, சிருங்கார தேவதை வடிவான அந்த மூர்த்தியைப் பார்த்து தேவரும் அசுரரும் போரை நிறுத்தினர்.

Verse 36

तन्मायामोहिता दैत्याः सुधापात्रं च याचिताः / कृत्वा तामेव मध्यस्थामर्पयामासुरञ्जसा

அவளின் மாயையால் மயங்கிய தைத்யர்கள் அமிர்தப் பாத்திரத்தை வேண்டினர்; அவளையே நடுவாளியாக வைத்து எளிதில் ஒப்படைத்தனர்.

Verse 37

तदा देवी तदादाय मन्दस्मितमनोहरा / देवेभ्य एव पीयूषमशेषं विततार सा

அப்போது மெல்லிய புன்னகையால் மனம் கவரும் தேவி அதை எடுத்துக் கொண்டு, முழு அமிர்தத்தையும் தேவர்களுக்கே பகிர்ந்தளித்தாள்.

Verse 38

तिरोहितामदृष्ट्वा तां दृष्ट्वा शून्यं च पात्रकम् / ज्वलन्मन्युमुखा दैत्या युद्धाय पुनरुत्थिताः

அவள் மறைந்ததை காணாது, பாத்திரம் வெறுமையாக இருப்பதைக் கண்டு, கோபம் எரியும் முகத்துடன் தைத்யர்கள் மீண்டும் போருக்கு எழுந்தனர்।

Verse 39

अमरैरमृतास्वादादत्युल्वणपराक्रमैः / पराजिता महादैत्या नष्टाः पातालमभ्ययुः

அமிர்தத்தின் சுவையால் மிகுந்த வீரத்துடன் விளங்கிய தேவர்களால் தோற்கடிக்கப்பட்ட மகாதைத்யர்கள் சிதைந்து பாதாளத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 40

इमं वृत्तान्तमाकर्ण्य भवानीपतिख्ययः / नारदं प्रेषयित्वाशु तदुक्तं सततं स्मरन्

இந்த நிகழ்வை கேட்ட பவானீபதி (சிவன்) உடனே நாரதரை அனுப்பி, அவர் கூறிய சொற்களை எப்போதும் நினைத்தார்।

Verse 41

अज्ञातः प्रमथैः सर्वैः स्कन्दनन्दिविनायकैः / पार्वतीसहितो विष्णुमाजगाम सविस्मयः

பிரமதர்கள், ஸ்கந்தன், நந்தி, விநாயகர்—யாருக்கும் தெரியாமல், பார்வதியுடன் (சிவன்) வியப்புடன் விஷ்ணுவை அணுகினார்।

Verse 42

क्षीरोदतीरगं दृष्ट्वा सस्त्रीकं वृषवाहनम् / भोगिभोगासनाद्विष्णुः समुत्थाय समागतः

க்ஷீரோதத்தின் கரையில் மனைவியுடன் வृषவாஹனன் (சிவன்) இருப்பதைக் கண்ட விஷ்ணு, பாம்பின் பாம்பணைகளான ஆசனத்திலிருந்து எழுந்து வரவேற்க வந்தார்।

Verse 43

वाहनादवरुह्येशः पार्वत्या सहितः स्थितम् / तं दृष्ट्वा शीघ्रमागत्य संपूज्यार्घ्यादितो मुदा

ஈசன் பார்வதியுடன் வாகனத்திலிருந்து இறங்கி அங்கே நின்றார். அவரைக் கண்டவுடன் அவன் விரைந்து வந்து மகிழ்ச்சியுடன் அர்க்யம் முதலியவற்றால் முறையாகப் பூஜை செய்தான்.

Verse 44

सस्नेहं गाढमालिङ्ग्य भवानीपतिमच्युतः / तदागमनकार्यं च पृष्टवान्विष्टरश्रवाः

அச்யுதன் அன்புடன் பவானீபதியை உறுதியாகத் தழுவினான்; பின்னர் விஸ்தரஶ்ரவா அவரின் வருகையின் காரணத்தையும் கேட்டான்.

Verse 45

तमुवाच महादेवो भगवन्पुरुषोत्तम / महायोगेश्वर श्रीमन्सर्वसौभाग्यसुन्दरम्

அப்போது மகாதேவன் கூறினான்— பகவான் புருஷோத்தமனே! மகாயோகேஸ்வரனே, ஸ்ரீமான், எல்லாச் சௌபாக்கியங்களாலும் அழகியவனே!

Verse 46

सर्वसंमोहजनकमवाङ्मनसगोचरम् / यद्रूपं भवतोपात्तं तन्मह्यं संप्रदर्शय

அனைவரையும் மயக்கும், வாக்கும் மனமும் எட்டாத அந்த ரூபம்— நீங்கள் ஏற்றுக் கொண்ட அந்த வடிவத்தை எனக்கு தெளிவாகக் காட்டுங்கள்.

Verse 47

द्रष्टुमिच्छामि ते रूपं शृङ्गारस्याधिदैवतम् / अवश्यं दर्शनीयं मे त्वं हि प्रार्थितकामधृक्

சிங்காரத்தின் அதிதெய்வமாகிய உங்கள் ரூபத்தை நான் காண விரும்புகிறேன். நீங்கள் எனக்கு நிச்சயமாக தரிசனம் அளிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் நீங்கள் வேண்டிய விருப்பங்களை நிறைவேற்றுபவர்.

Verse 48

इति संप्रार्थितः शश्वन्महादेवेन तेन सः / यद्ध्यानवैभवाल्लब्धं रूपमद्वैतमद्भुतम्

இவ்வாறு மகாதேவன் இடையறாது வேண்டியதால், தியான வைபவத்தால் பெற்ற அந்த அத்வைதமும் அதிசயமும் ஆன ரூபத்தை அவர் வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 49

तदेवानन्यमनसा ध्यात्वा किञ्चिद्विहस्य सः / तथास्त्विति तिरो ऽधत्त महायोगेश्वरो हरिः

அதையே ஒருமனத்துடன் தியானித்து அவர் சிறிது புன்னகைத்தார்; ‘ததாஸ்து’ என்று கூறி மகாயோகேஸ்வரன் ஹரி மறைந்தார்.

Verse 50

शर्वो ऽपि सर्वतश्चक्षुर्मुहुर्व्यापारयन्क्वचित् / अदृष्टपूर्वमाराममभिरामं व्यलोकयत्

எங்கும் நோக்கும் கண்களையுடைய சர்வனும் மீண்டும் மீண்டும் திசைதிசையாக பார்வையைச் செலுத்தி, முன்பு ஒருபோதும் காணாத அந்த இனிய தோட்டத்தை நோக்கினார்.

Verse 51

विकसत्कुसुमश्रेणीविनोदिमधुपालिकम् / चंपकस्तबकामोदसुरभीकृतदिक्तटम्

அந்த தோட்டம் மலர்ந்த பூவரிசைகளால் அழகுபெற்று, தேனீக்கள் விளையாடின; செம்பகக் கொத்துகளின் மணம் திசைகளின் எல்லைகளை நறுமணமாக்கியது.

Verse 52

माकन्दवृन्दमाध्वीकमाद्यदुल्लोलकोकिलम् / अशोकमण्डलीकाण्डसताण्डवशिखण्डिकम्

அங்கே மாங்கொத்து மரங்களின் இனிய தேன் இருந்தது; அலைபாயும் குயில்கள் இனிய கீதம் பாடின. அசோகக் குழுக்களின் கிளைகளில் நடனமாடும் மயில்கள் அழகு செய்தன.

Verse 53

भृङ्गालिनवझङ्कारजितवल्लकिनिस्वनम् / पाटलोदारसौरभ्यपाटलीकुसुमोज्ज्वलम्

தேனீக்களின் புதிய ழங்காரம் யாழின் ஒலியையும் வென்றது போல; பாடலி மலர்களால் அது ஒளிர்ந்து, அவற்றின் பெருஞ்சுகந்தம் எங்கும் பரவியது।

Verse 54

तमालतालहिन्तालकृतमालाविलासितम् / पर्यन्तदीर्घिकादीर्घपङ्कजश्रीपरिष्कृतम्

தமாலம், தாளம், ஹிந்தாளம் ஆகிய மரமாலைகளின் விளையாட்டால் அது அழகுற்றது; எல்லைகளின் குளங்களில் நீண்ட தாமரைகளின் செல்வத்தால் அது அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 55

वातपातचलच्चारुपल्लवोत्फुल्लपुष्पकम् / सन्तानप्रसवामोदसन्तानाधिकवासितम्

காற்றின் அலைவில் அசையும் அழகிய தளிர்களில் மலர்ந்த பூக்களால் அது மிளிர்ந்தது; சந்தான மரங்களின் மலர்ச்சிச் சுகந்தம் அந்த இடத்தை இன்னும் அதிகம் மணமூட்டியது।

Verse 56

तत्र सर्वत्र पुष्पाढ्ये सर्वलोकमनोहरे / पारिजाततरोर्मूले कान्ता काचिददृश्यत

அங்கே எங்கும் மலர்களால் நிறைந்த, எல்லா உலகங்களையும் கவரும் அந்த தோட்டத்தில், பாரிஜாத மரத்தின் அடியில் ஒரு அழகிய பெண் தோன்றினாள்।

Verse 57

बालार्कपाटलाकारा नवयौवनदर्पिता / आकृष्टपद्मरागाभा चरणाब्जनखच्छदा

அவள் இளஞ்சூரியன் போன்ற பாடல நிறத்துடன், புதிய யௌவனத்தின் பெருமிதத்தில் ஒளிர்ந்தாள்; பத்மராக மணியின் ஈர்க்கும் பிரகாசம் போல் அவள் காந்தி, அவள் தாமரைப் பாதங்களில் நகங்கள் அலங்காரமாகத் திகழ்ந்தன।

Verse 58

यावकश्रीविनिक्षेपपादलौहित्यवाहिनी / कलनिःस्वनमञ्जीरपदपद्ममनोहरा

யாவகச் சிறப்பால் நிறமூட்டப்பட்ட அவள் பாதங்கள் செம்மை ஒளியைப் பொழிகின்றன; இனிய ஒலி தரும் மஞ்சீரங்களால் அவள் பதபத்மம் மனோகரமாக விளங்குகிறது।

Verse 59

अनङ्गवीरतूणीरदर्पोन्मदनजङ्घिका / करिशुण्डाकदलिकाकान्तितुल्योरुशोभिनी

அனங்க வீரனின் தூணீரைப் போல் பெருமை எழுப்பும் அவள் ஜங்கைகள்; யானைத் துதிக்கை, வாழைத்தண்டு போன்ற காந்தியுடன் அவள் ஊர்கள் ஒளிர்கின்றன।

Verse 60

अरुणेन दुकूलेन सुस्पर्शेन तनीयसा / अलङ्कृतनितंबाढ्या जघनाभोगभासुरा

அருண நிறமுடைய, மென்மையான தொடுதலுள்ள நுண்துகூலால் அவள் மூடப்பட்டாள்; அலங்காரம்செய்யப்பட்ட, நிறைந்த நிதம்பங்களுடன், விரிந்த ஜகனத்தின் ஒளியால் பிரகாசிக்கிறாள்।

Verse 61

नवमाणिक्यसन्नद्धहेमकाञ्जीविराजिता / नतनाभिमहावर्त्तत्रिवल्यूर्मिप्रभाझरा

புதிய மாணிக்கங்கள் பதிக்கப்பட்ட பொற்காஞ்சியால் அவள் விளங்குகிறாள்; வளைந்த நாபியின் பெருஞ்சுழலும், திரிவளி அலைகளின் ஒளியும் அவளில் பொழிகின்றன।

Verse 62

स्तनकुड्मलहिन्दोलमुक्तादामशतावृता / अतिपीवरवक्षोजभारभङ्गुरमध्यभूः

முலைக்குட்மலங்கள் ஆடும் ஊஞ்சலைப் போலத் தொங்கும் முத்துமாலைகள் நூறுகளால் அவள் சூழப்பட்டாள்; மிகப் பெருத்த மார்பின் பாரத்தால் அவள் இடை மென்மையாக வளைந்துள்ளது।

Verse 63

शिरीषकोमलभुजा कङ्कणाङ्गदशालिनी / सोर्मिकां गुलिमन्मृष्टशङ्खसुन्दरकन्धरा

சிரீஷ மலர்போல் மென்மையான புஜங்களையுடையாள்; கங்கணமும் அங்கதமும் அணிந்தவள். மோதிரத்தின் ஒளியால் விரல்கள் மிளிர, சங்கம்போல் அழகிய கழுத்தையுடையாள்.

Verse 64

मुखदर्पणवृत्ताभचुबुकापाटलाघरा / शुचिभिः पङ्क्तिभिः शुद्धैर्विद्यारूपैर्विभास्वरैः

முகம் கண்ணாடிபோல் வட்டம்; உதடுகள் பாட்டல நிறம். தூய்மையான ஒளிவீசும் பற்கள் வரிசையால்—வித்தியாரூப பிரகாசம்போல்—அவள் மிளிர்ந்தாள்.

Verse 65

कुन्दकुड्मलसच्छायैर्दन्तैर्दर्शितचन्द्रिका / स्थूलमौक्तिकसन्नद्धनासाभरणभासुरा

குந்த மொட்டுபோல் வெண்மையான பற்கள் வரிசை நிலவொளியை வெளிப்படுத்தியது; பெரிய முத்துகளால் பதிக்கப்பட்ட மூக்கணியும் அவளை ஒளிரச் செய்தது.

Verse 66

केतकान्तर्द्दलद्रोणिदीर्घदीर्घविलोचना / अर्धेन्दुतुलिताफाले सम्यक्कॢप्तालकच्छटा

கேதகி இதழ்போல் நீளமான நீளக் கண்களையுடையாள்; அரைநிலவுபோல் ஒளிரும் நெற்றியில் ஒழுங்காக அமைந்த சுருள்முடியின் அழகு பரவியது.

Verse 67

पालीवतंसमाणिक्यकुण्डलामण्डितश्रुतिः / नवकर्पूरकस्तूरीरसामोदितवीटिका

காதுகள் பாலி-வதம்சமும் மாணிக்கக் குண்டலங்களும் அணிந்து விளங்கின; புதிய கற்பூரம், கஸ்தூரி ரசம் மணக்கும் வீடிகையால் அவள் மகிழ்ந்தாள்.

Verse 68

शरच्चरुनिशानाथमण्डलीमधुरानना / स्फुरत्कस्तूरितिलका नीलकुन्तलसंहतिः

அவள் சரத்காலச் சந்திரமண்டலம்போல் இனிய முகத்தாள்; நெற்றியில் மின்னும் கஸ்தூரித் திலகம், நீல நிறக் குன்றிய கூந்தல் அடர்த்தியாய் இருந்தது।

Verse 69

सीमन्तरेखाविन्यस्तसिंदूरश्रेणिभासुरा

அவளின் சீமந்த ரேகையில் வைத்த சிந்தூர வரிசையால் அவள் ஒளிவீசினாள்।

Verse 70

स्फरच्चन्द्रकलोत्तंसमदलोलविलोचना / सर्वशृङ्गारवेषाढ्या सर्वाभरणमण्डिता

சந்திரகலையெனும் உத்தம அலங்காரத்தால் ஒளிர்ந்து, மதம் கலந்த சுழலும் பார்வையுடையவள்; எல்லா சிருங்கார வேடங்களாலும் நிறைந்தவள், அனைத்தாபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்।

Verse 71

तामिमां कन्दुकक्रीडालोलामालोलभूषणाम् / दृष्ट्वा क्षिप्रमुमां त्यक्त्वा सो ऽन्वधावदथेश्वरः

பந்து விளையாட்டில் மயங்கி, அசையும் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவளைக் கண்டதும், ஈச்வரன் உடனே உமையை விட்டு அவளின் பின்னே ஓடினான்।

Verse 72

उमापि तं समोवेक्ष्य धावन्तं चात्मनः प्रियम् / स्वात्मानं स्वात्मर्सोन्दर्यं निन्दन्ती चातिविस्मिता / तस्थाववाङ्मुखी तूष्णीं लज्जासूयासमन्विता

உமையும் தன் பிரியன் ஓடுவதைக் கண்டு, மிகுந்த வியப்பில் தன்னைத் தானும் தன் அழகையும் பழித்தாள். பின்னர் வெட்கமும் பொறாமையும் உடன், முகம் தாழ்த்தி மௌனமாய் நின்றாள்।

Verse 73

गृहीत्वा कथमप्येनामालिलिग मुहुर्मुहुः / उद्धूयोद्धूय साप्येवं धावति स्म सुदूरतः

எப்படியோ அவளைப் பிடித்து அவர் மீண்டும் மீண்டும் அணைத்தார்; அவளும் தன்னை உதறி உதறி மிகத் தொலைவிற்கு ஓடினாள்.

Verse 74

पुनर्गृहीत्वा तामीशः कामं कामवशीसृतः / आश्र्लिष्टं चातिवेगेन तद्वीर्यं प्रच्युतं तदा

மீண்டும் அவளைப் பிடித்து, காமவசப்பட்ட ஈசன் மிகுந்த வேகத்துடன் அணைத்தார்; அப்போது அவருடைய வீரியம் உடனே சிந்தியது.

Verse 75

ततः समुत्थितो देवो महाशास्ता महाबलः / अनेककोटिदैत्येन्द्रगर्वनिर्वापणक्षमः

அப்போது மகாபலமுடைய மகாசாஸ்தா தேவன் எழுந்தார்; எண்ணற்ற கோடி தைத்யேந்திரர்களின் அகந்தையை அடக்க வல்லவர் அவர்.

Verse 76

तद्वीर्यबिन्दुसंस्पर्शात्सा भूमिस्तत्रतत्र च / रजतस्वर्मवर्णाभूल्लक्षणाद्विन्ध्यमर्दन

விந்த்யமர்தனனே! அந்த வீரியத் துளி தொடுதலால் அங்கங்கே நிலம் இலக்கணமாக வெள்ளி-பொன் நிறமடைந்தது.

Verse 77

तथैवान्तर्दधे सापि देवता विश्वमोहिनी / निवृत्तः स गिरीशो ऽपि गिरिं गौरीसखो ययौ

அவ்வாறே உலகை மயக்கும் அந்த தேவதையும் மறைந்தாள்; கௌரியின் தோழனான கிரீசனும் விலகி தன் மலைக்குச் சென்றான்.

Verse 78

अथाद्भुतमिदं वक्ष्ये लोपामुद्रापते शृणु / यन्न कस्यचिदाख्यातं ममैव त्दृदयेस्थितम्

இப்போது இந்த அதிசயமானதைச் சொல்கிறேன்; லோபாமுத்ராபதி, கேள். யாரிடமும் சொல்லப்படாதது என் இதயத்திலேயே உறைந்துள்ளது.

Verse 79

पुरा भण्डासुरो नाम सर्वदैत्यशिखामणिः / पूर्वं देवान्बहुविधान्यः शास्ता स्वेच्छया पटुः

முன்னொரு காலத்தில் பண்டாசுரன் எனும், எல்லா தைத்யர்களிலும் தலைசிறந்தவன் இருந்தான்; தன் விருப்பத்தால் திறமைபெற்று தேவர்களை பலவிதமாகத் தண்டித்தான்.

Verse 80

विशुक्रं नाम दैतेयं वर्गसंरक्षणक्षमम् / शुक्रतुल्यं विचारज्ञं दक्षांसेन ससर्ज सः

அவன் வலப்புற அங்கத்தால் ‘விசுக்ர’ எனும் தைத்யனைப் படைத்தான்; அவன் படையைக் காக்க வல்லவன், சுக்ரனை ஒத்தவன், விவேகமுடையவன்.

Verse 81

वामांसेन विषाङ्गं च सृष्टवान्दुष्टशेखरम् / धूमिनीनामधेयां च भगिनीं भण्डदानवः

பண்ட தானவன் இடப்புற அங்கத்தால் ‘விஷாங்க’ எனும் தீயத் தலைவனைப் படைத்தான்; மேலும் ‘தூமினி’ எனும் பெயருடைய தன் சகோதரியையும் உருவாக்கினான்.

Verse 82

भ्रातृभ्यामुग्रवीर्याभ्यां सहितो निहताहितः / ब्रह्माण्डं खण्डयामास शौर्यवीर्यसमुच्छ्रितः

உக்கிர வலிமையுடைய இரு சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து, பகைவர்களை அழித்தவனாக, வீரமும் வலிமையும் உயர்ந்து, பிரம்மாண்டத்தைத் துண்டுதுண்டாகச் செய்தான்.

Verse 83

ब्रह्मविष्णुमहेशाश्च तं दृष्ट्वा दीप्ततेजसम् / पलायनपराः सद्यः स्वे स्वे धाम्नि सदावसन्

பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசன் ஆகியோர் அந்த ஒளிவீசும் தேஜஸ்ஸை கண்டவுடன் உடனே தப்பிச் செல்லத் துணிந்து தத்தம் தாமங்களில் தங்கினர்.

Verse 84

तदानीमेव तद्बाहुमंमर्द्दन विमूर्च्छिताः / श्वसितुं चापि पटवो नाभवन्नाकिनां गणाः

அந்தக் கணமே அவன் புயமர்த்தனத்தால் தேவர்கள் மயங்கினர்; மூச்சுவிடுவதற்கும் அவர்கள் வல்லவராக இல்லை.

Verse 85

केचित्पातालगर्भेषु केचिदंबुधिवारिषु / केचिद्दिगन्तकोणेषु केचित्कुञ्जेषु भूभृताम्

சிலர் பாதாளத்தின் கருவில், சிலர் கடல்நீரில், சிலர் திசைகளின் எல்லைக் கோணங்களில், சிலர் மலைகளின் குஞ்சுகளிலும் குகைகளிலும் ஒளிந்தனர்.

Verse 86

विलीना भृशवित्रस्तास्त्यक्तदारसुतस्त्रियः / भ्रष्टाधिकारा ऋभवो विचेरुश्छन्नवेषकाः

மிகுந்த அச்சத்தால் அவர்கள் கரைந்துபோனவர்போல் ஆனார்கள்; மனைவி, மகன், பெண்கள் ஆகியோரைக் கைவிட்டு, அதிகாரம் இழந்த ரிபுக்கள் மறைவேடத்தில் அலைந்தனர்.

Verse 87

यक्षान्महोरगान्सिद्धान्साध्यान्समरदुर्मदान् / ब्रह्माणं पद्मनाभं च रुद्रं वज्रिणमेव च / मत्वा तृणायितान्सर्वांल्लोकान्भण्डः शशासह

யக்ஷர்கள், மகோரகர்கள், சித்தர்கள், சாத்யர்கள், போர்த் திமிருடையோர், மேலும் பிரம்மா, பத்மநாப விஷ்ணு, ருத்ரன், வஜ்ரதாரி இந்திரன்—இவர்களை எல்லாம் புல்லெனக் கருதி, பண்டன் எல்லா உலகங்களையும் ஆட்சி செய்தான்.

Verse 88

अथ भण्डासुरं हन्तुं त्रैलोक्यं चापि रक्षितुम् / तृतीयमुदभूद्रूपं महायागानलान्मुने

அப்போது பண்டாசுரனை வதம் செய்யவும், திரிலோகத்தையும் காக்கவும், முனிவரே, மகாயாகத்தின் அக்னியிலிருந்து மூன்றாம் தெய்வ ரூபம் வெளிப்பட்டது।

Verse 89

यद्रूपशालिनीमाहुर्ललिता परदेवताम् / पाशाङ्कुशधनुर्वाणपरिष्कृतचतुर्भुजाम्

ரூபச் செழுமை கொண்ட பரதேவதையாக ‘லலிதா’ எனப் போற்றப்படுபவள், பாசம், அங்குசம், வில், அம்பு ஆகியவற்றால் அலங்கரித்த நான்கு கரங்களுடையவள்।

Verse 90

सा देवी परम शक्तिः परब्रह्मस्वरूपिणी / जघान भण्डदैत्येन्द्रं युद्धे युद्धविशारदा

அந்த தேவி பரம சக்தி, பரப்ரஹ்ம ஸ்வரூபிணி; போரில் தேர்ந்தவளாய் யுத்தத்தில் பண்ட தைத்தியேந்திரனை வதம் செய்தாள்।